Κυριακή, 26 Ιανουαρίου 2020

ΑΝΑΣΤΡΟΦΗ ΠΟΡΕΙΑ

Η ελπίδα ξεπροβάλλει
με μορφή μωράς παρθένου
βηματίζοντας ασθματικά
σε ανάστροφη πορεία εξόδου
τυφλωμένη απέναντι
σε προβολείς ομίχλης.

Προσποιείται πως δε βλέπει
όσο την παρακολουθώ
μέσα από τον συμπονετικό καθρέφτη μου
δίνοντάς της οδηγίες με τα μάτια:
από εδώ... από εδώ...


Βασιλική Δραγούνη


Παρασκευή, 24 Ιανουαρίου 2020

ΤΟ ΑΝΥΠΟΤΑΚΤΟ ΧΑΣΜΑ

Ανοχή, πόσα εγκλήματα
έχουν διαπραχθεί στο όνομά σου.
Δε θα 'θελα ούτε ψίχουλο από σένα,
τα απομεινάρια σου με πνίγουν.
Δε θα 'θελα ούτε σταγόνα του αίματός σου,  
αντλείται από αδύναμες καρδιές
με ανενεργούς παλμούς
στην εφιαλτική πραγματικότητα.

Ένα ανυπότακτο χάσμα έχει χωρίσει
το έδαφος ανάμεσά μας
και δε σε χαιρετώ, κοιτάω αλλού
αφήνοντας την αρρωστιάρικη ειρωνεία σου,
τις μηδενιστικές φαντασιώσεις σου
και τις θλιβερά ανισόρροπες
υπαρξιακές σου κρίσεις
έρμαια της τελευταίας μου
λέξης.


Βασιλική Δραγούνη


Πέμπτη, 23 Ιανουαρίου 2020

ΟΙ ΕΙΚΟΝΕΣ ΦΩΝΑΖΟΥΝ ΣΤΗΝ ΕΠΙΠΕΔΗ ΟΘΟΝΗ

Οι εικόνες φωνάζουν
στην επίπεδη οθόνη.
Παρανοϊκά ρομπότ
με πορσελάνινα μάτια
μου γνέφουν
απ’ τις σκοτεινές γωνιές
κι απ’ τις ρωγμές στο γύψο.

Ξεριζώνουν τα συνθετικά μαλλιά τους
με τα μικροσκοπικά
μεταλλικά τους δάχτυλα.
Εγκαθίστανται πίσω απ’ τις κουρτίνες
και ακριβώς απέναντί μου
τα μάτια τους ρολάρουν
στο σκονισμένο πάτωμα.


Βασιλική Δραγούνη


Τετάρτη, 22 Ιανουαρίου 2020

ΑΠΟΛΙΘΩΜΑΤΑ

Ανάγκη κι εφησυχασμός
αγκαζέ προχωρούν
προς την επόμενη μέρα
ανάμεσα στης λογικής
τα εύθραυστα τοιχώματα
και του ακαταλόγιστου
τα απολιθώματα
που κείτονται νωθρά
σαν τα νεκρά τα σώματα
στον ήλιο.


Βασιλική Δραγούνη


Τρίτη, 21 Ιανουαρίου 2020

Η ΓΕΩΜΕΤΡΙΑ ΤΟΥ ΚΕΝΟΥ

Το ποδήλατο επιταχύνει
την τελετουργική του κάθοδο
μέσα από αδιασάλευτα
ντόμινο σεναρίων

και χάνοντας τον έλεγχο
σ' άγνωστο χάρτη χρόνου
διαγράφει φαύλους κύκλους
γύρω απ' το ίδιο σημείο.

Διαρκώς απέναντι
το κενό του γνέφει
σκοτεινό κι απροσδιόριστα
οικείο.


Βασιλική Δραγούνη


Δευτέρα, 20 Ιανουαρίου 2020

ΣΕ ΠΡΩΤΗ ΠΡΟΒΟΛΗ

Στον ηλεκτρικό ουρανό μια γιγαντοοθόνη
προβάλλει υβριδικά τέρατα να κολυμπούν
κάτω από προαστιακούς θάμνους
μεταφέροντας οργή και ημι-αυτόματα
στα χέρια τους.

Μεταλλαγμένοι ελέφαντες
τείνουν προς εξαφάνιση
πάνω από φαντασιακά πλήθη
κροκοδείλων που λιμοκτονούν.

Δεν πρόκειται ποτέ να μάθουν
την υψηλή τέχνη του πετάγματος.


Βασιλική Δραγούνη


Κυριακή, 19 Ιανουαρίου 2020

"ΠΤΗΣΗ ΣΤΟ ΦΩΣ", "ΣΕΛΗΝΗ ΣΤΟΝ ΣΚΟΡΠΙΟ", "ΤΟΠΙΑ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ"
ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΝΟΕΣ ΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΤΕΧΝΗΣ


Σάββατο, 18 Ιανουαρίου 2020

ΑΝΕΠΙΔΟΤΑ

Μας είπαν να μείνουμε εκεί που ήμαστε.
Πήραν τα διαπιστευτήρια, τα χαρτιά,
τα χρήματά μας.

Μας απείλησαν με αποκαλύψεις.
Ανασκεύασαν δηλώσεις, επινόησαν ψέματα.
Είπαν πως δεν ήμασταν τουρίστες, μα κατάσκοποι.

Κράτησαν φωτογραφίες μας για απόδειξη.
Είπαν πως θα ‘πρεπε να περιμένουμε τη δύση του ηλίου
για να αποχωρήσουμε,

στη συνέχεια να τραβήξουμε δρόμους χωριστούς
και να μην κοιτάξουμε ποτέ πίσω.
Είπαν πως πρέπει να ξεχάσουμε ο ένας τον άλλον.

Όταν επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο
υπήρχαν προειδοποιήσεις παντού
στα μπλοκ των σημειώσεων, στον καθρέφτη...

Κανείς δεν μας θυμήθηκε.
Δεν είχαμε διαπιστευτήρια.
Φύγαμε χωριστά.

Δεν ανταλλάξαμε ποτέ μηνύματα.
Τα γράμματά μας μείναν ανεπίδοτα.
Ξεχάσαμε ο ένας τον άλλον.


Βασιλική Δραγούνη


Παρασκευή, 17 Ιανουαρίου 2020

ΕΝΑ ΚΛΙΚ

Στοχεύει με τα μάτια του ό,τι θέλει,
έπειτα κάνει ένα "κλικ" με το μυαλό του
και υπομένει μια ακόμα τραγωδία.

Εκείνη τον ρωτά: "Πόσες πληγές χρειάζονται
για να φτιαχτεί μια αλήθεια;"
"Καμιά", χαμογελάει,
"Καμιά πληγή δεν είναι
τόσο πολύ βαθιά".

Γυρνά την κάμερα  
προς τον καθρέφτη των ματιών της.
"Χαμόγελο;" της λέει. Αυτή χαμογελά.
Και αυτό είναι αρκετά αληθινό
για τον έναν απ' τους δυο τους.


Βασιλική Δραγούνη


Πέμπτη, 16 Ιανουαρίου 2020

ΑΝΑΤΟΛΗ

Κάθε ανατολή
σηματοδοτεί ένα ίχνος
πέρα απ’ το χαμένο χρόνο
και φωτοβολεί την κρύα ξαστεριά.

Το κερί των γενεθλίων σβήστηκε
μα οι φασματοσκοπικές
ακτίνες του άκτιστου φωτός
ακυρώνουν την κάθε σκιά.


Βασιλική Δραγούνη


Τετάρτη, 15 Ιανουαρίου 2020

ΑΣΠΡΑ ΒΟΤΣΑΛΑ

Από παιδί, ο τοίχος της ζωής
μού φάνταζε φτιαγμένος
από βότσαλα χρωματιστά
χωρισμένα με λευκές γραμμές.
Στεκόμουν εκεί,
προσπαθώντας να τα ξεκολλήσω
από τον τοίχο του σπιτιού των παιδικών μου χρόνων
σαν να 'ταν λάφυρα καλοκαιριού.

Σήμερα έτυχε να δω αυτόν τον τοίχο πάλι
υπό το πρίσμα του φωτός κάποιας παλιότερης ημέρας
κι αυτή τη φορά ακτινοβολούσαν
καθώς το φως χτυπούσε στα σημεία
σαν κοσμήματα δεμένα σε σκόπιμο σχέδιο:
τα άσπρα αλληλοσυνδεδεμένα
σαν να πλαισίωναν αρμονικά
το μυστικό πέρασμα του χρόνου.
Πάντα ήθελα να μπω… να δω τι υπάρχει πίσω…


Βασιλική Δραγούνη


Τρίτη, 14 Ιανουαρίου 2020

ΓΚΡΙΖΑ ΒΟΤΣΑΛΑ

Μικρό κορίτσι
κάθεται βαθιά στην άμμο
ανοίγοντας λακκούβες
με την ψηλή της μπότα
αγνοώντας το χειμώνα
μ’ ένα περίεργο χαμόγελο.

Όλες οι αποχρώσεις
της ημέρας είναι ίδιες.
Εκσφενδονίζει γκρίζα βότσαλα
ατενίζοντας ψυχρά μες στο νερό.
Δεν χρειάζεται
να μεγαλώσει σήμερα.


Βασιλική Δραγούνη


Δευτέρα, 13 Ιανουαρίου 2020

ΤΟ ΑΥΡΙΟ ΕΙΝΑΙ ΧΘΕΣ

Η νέα πραγματικότητα βασιλεύει υπέρτατη.
Λίγες οι αποφάσεις τώρα.
Το αύριο είναι ακόμα εδώ,
αιωρούμενο σε αντίστροφη μέτρηση.
Πολύ εγωκεντρικό, ωστόσο,
για να αποκηρύξει τις επιθυμίες του.

Ένα τραγούδι έμμετρο μα φάλτσο
επαναλαμβάνεται επετειακά
με αμείλικτους όρους.
Το αύριο είναι χθες.
Οι διασκορπισμένες μνήμες
επιπλέουν αδιάφορα.


Βασιλική Δραγούνη


Κυριακή, 12 Ιανουαρίου 2020

ΚΙΤΡΙΝΟΣ ΔΡΟΜΟΣ

Προσοχή στον φωτεινό κίτρινο δρόμο:
Διαταραχές από πλευρικά περιγράμματα
κρατούν τα πάντα εύπλαστα και ρέοντα,
σκιές φωτιάς περιτυλίγουν τους τοίχους
επιχειρώντας να παραπλανήσουν το αναπόφευκτο,
βαθιές ρωγμές μορφοποιούν
το σχήμα της "προοπτικής"
και σύνολα ετερόκλητα εναγωνίως προσπαθούν
να παραστήσουν το σύμπαν.


Βασιλική Δραγούνη


Σάββατο, 11 Ιανουαρίου 2020

ΦΟΛΚΛΟΡ

Ήταν μια αναδρομική αφήγηση
με φολκλορικό υπόβαθρο,
κάτι σαν βουκολικό σενάριο
με ένα όχι ευτυχισμένο τέλος.

Τώρα νέο γρασίδι μαλακώνει το περίγραμμα
ενός κατεστραμμένου εδάφους,
εκεί όπου οι δεινόσαυροι εξοντώθηκαν
και πάγωσαν στο χρόνο.


Βασιλική Δραγούνη