Παρασκευή, 17 Αυγούστου 2018

ΚΙΝΟΥΜΕΝΗ ΑΜΜΟΣ

Ήσουν τόσο έκπληκτος
που κατάφερες να κολυμπήσεις στα βαθιά
μα επανήλθες λαχανιάζοντας
στην κινούμενη άμμο του χρόνου.

Οι άνεμοι δεν ήταν ευνοϊκοί από τότε
κι ο ήχος κάθε νέας εκκίνησης
ξεθώριαζε και εξαφανιζόταν στο άπειρο
ενός ερειπωμένου ουρανού.

Ακατανόητες εικόνες ρίγους
νέκρωσαν τις αισθήσεις σου
που κουράστηκαν να παρακμάζουν
σε μιαν ακόμη θάλασσα προσπάθειας.


Βασιλική Δραγούνη


Πέμπτη, 16 Αυγούστου 2018

ΣΠΑΣΜΕΝΟ ΚΟΧΥΛΙ

"Διψάς;"
με ρώτησε ο από μηχανής θαλασσινός θεός
που κολυμπούσε μπροστά από μένα.
Ο ορίζοντας συνέχισε να απλώνεται
σαν μια φλεγόμενη κουβέρτα
κι ο ουρανός, προάγγελος απρόοπτου θαύματος,
συνέχισε να αντιλαλεί
τον απόηχο της ερώτησης.

Προσπάθησα να απαντήσω
μα το σπασμένο κοχύλι του χρόνου
που κρατούσα για κούπα
συνέχισε να ξεχειλίζει
κι εγώ, αψηφώντας το όραμα του απείρου,
συνέχισα να αναζητώ
τα τσόφλια.


Βασιλική Δραγούνη


Τετάρτη, 15 Αυγούστου 2018

ΕΦΗΜΕΡΗ ΣΤΙΓΜΗ

Καλοκαίρι τώρα
κι όλα ακέραια στο ημίφως
που τέμνει αδιάκοπα
τα σκοτεινά παράθυρα του χθες
απ’ όπου οι θλίψεις ατενίζουν
τις στιγμές.

Κι όλα τα δέντρα
πληγώνονται στον τοίχο
κι ο τυφλός άνεμος σκορπίζει
την εφήμερη στιγμή
μα οι στάχτες
είναι πάντα εκεί.


Βασιλική Δραγούνη


Δευτέρα, 13 Αυγούστου 2018

Η ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΩΝ ΑΙΣΘΗΣΕΩΝ

Καταδυθήκαμε στο φως
σε συμβολικές μορφές ύπαρξης
αθώων ονείρων.

Παλινδρομήσαμε αδέξια
μέσα στα χλωμά νερά
των αδικαίωτων στιγμών.

Αναδυθήκαμε απ’ τους αχανείς,
τους μύχιους πόθους
του διασκορπισμένου σκότους.

Νιώσαμε την αδυσώπητη αφή
του φευγαλέου κύματος
που σπάει στην ακτή.

Ακούσαμε την πνοή της αγάπης
σαν ψίθυρο του αιθέρα
με τρυφερότητα και οργή.

Αντικρίσαμε μέσα σε ναυάγια φωτός
τα αδρανή τοπία
ενός εύθραυστου ονείρου.

Αναζητήσαμε το ανεξίτηλο άρωμα
των αμέριμνων στιγμών
κάποιας οικείας γαλήνης.

Γευτήκαμε την ευδαιμονία
της παράδοσης του εαυτού
μα και την αγριότητα της απώλειας.

Νομίζαμε πως ήμασταν ελεύθεροι, μα όχι.
Επιστρέψαμε στις μνήμες
που εμπιστευόμαστε.


Βασιλική Δραγούνη


Σάββατο, 11 Αυγούστου 2018

ΚΑΤΙ ΣΤΟ ΧΡΩΜΑ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ

Εκεί στην ακτή, πολλά όνειρα
βρίσκονται θαμμένα μες στην άμμο.

Εκεί, όπου οι ανυπαρξίες της καρδιάς
έρχονται και χάνονται με το κύμα

και ξέφτια μπλε εξαϋλώνονται
στις αφανείς αποχρώσεις του λυκόφωτος

που στολισμένες με ήχους κι αναστεναγμούς
και ψιθύρους ατελείωτους

σαν μελωδίες παρείσακτες αντιλαλούν
στις μεσονύκτιες στράτες

σαν λησμονιές, σαν χίμαιρες απροσδιόριστες
υγρά φιλιά μας δίνουν

και κλείνουν απαλά τα μάτια μας
με αόρατα χέρια.


Βασιλική Δραγούνη


Πέμπτη, 9 Αυγούστου 2018

ΙΧΝΗ

Τις μεγάλες καλοκαιρινές νύχτες
όπου τίποτα δεν κινείται
παρά μονάχα μία πανσέληνος
στη χίμαιρα του ορίζοντα
φωτίζοντας την υδρόγειο σφαίρα της εμπειρίας,
αναδεύοντας τη θάλασσα της μνήμης μπρος και πίσω,
σκορπίζοντας υπαινιγμούς
σε διαφανείς αβύσσους

κοσκινίζω την άμμο της ιδιωτικής μου παραλίας
μαζεύοντας στο κουβαδάκι μου
τα γυαλισμένα ίχνη της ύπαρξής μου,
ανοίγοντας σχισμές με τις παλάμες
και αλιεύοντας ασημαντότητες
από τις απαγορευμένες ζώνες της επιθυμίας
πριν προλάβουν να βυθιστούν
στην κινούμενη άμμο της λήθης.

Τοπογραφώντας την προσωρινή μνήμη
με γυμνά ακροδάχτυλα μαζεύω
αυτά τα διάσπαρτα θραύσματα
που κοσμούν μία κοινή ακτή.
Τίποτα εδώ δεν είναι αποκλειστικά δικό μου.
Κάθε ζωή προκύπτει από άλλες ζωές,
κορυφές και συντριβές,
ακολουθώντας τον αιώνιο ρυθμό του απροσδιόριστου.


Βασιλική Δραγούνη


Τετάρτη, 8 Αυγούστου 2018

ΣΟΥΡΟΥΠΟ

Εδώ στο σούρουπο
δίπλα στο αργό λαμπερό ρυάκι
το απερίσκεπτο παιδί,
πάντα στο χείλος της περιέργειας,
με αφέλεια παιδική και πίστη
έρχεται στην όχθη να χαζέψει
το κινούμενο νερό που λάμπει.

Και οι θάμνοι αναστενάζουν μ’ έγνοια
και τα σκοτεινά δέντρα ψιθυρίζουν.

Και το ανυποψίαστο παιδί στο σούρουπο
κάτω απ’ το κυματιστό φως του φεγγαριού
κάθεται και με τ’ ακροδάχτυλα χαϊδεύει
το φαντασιακό λευκό κουνέλι
που λαχταρά να κατέχει και ν’ αγαπά.
Και ψηλά στα δέντρα τώρα, στο σκοτάδι,
μια πεινασμένη τίγρη παρακολουθεί.


Βασιλική Δραγούνη


Τρίτη, 7 Αυγούστου 2018

ΚΑΠΟΥ Η ΜΟΝΑΞΙΑ

Στον άνυδρο τόπο που τα φύλλα του πέφτουν
φαίνεται πως θα βρέξει σήμερα.
Η μέρα απαρηγόρητα συγκεντρώνει τις ώρες
και το χορτάρι σκουριάζει.

Τα σκεβρωμένα κλωνάρια παγιδεύουν εφιάλτες
κι ένα μοναχικό δέντρο που κουράστηκε
να καρτερά και να αμύνεται
αφήνεται έρμαιο της αλόγιστης τύχης.

Κάτι πρέπει να συμβεί
αλλιώς τι κάνουμε εδώ,
παρατηρητές μοναχικοί σε έναν τόπο
δίχως ορόσημα και δρόμους;

Υπάρχουν πολλά ακόμα δέντρα σαν κι αυτό.
Τα ωχρά τους φύλλα στροβιλίζονται στο φύσημα
των υποσχέσεων χωρίς αντίκρισμα
και των εύκολων, αποδημητικών σιωπών.


Βασιλική Δραγούνη


Δευτέρα, 6 Αυγούστου 2018

ΠΟΙΗΣΗ ΧΡΗΣΤΟΥ Θ. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ

ΑΓΓΕΛΟΙ

Λένε πως οι άγγελοι
δεν έχουν φύλο
ίσως γι’ αυτό
μένουν αλώβητοι
από τα βέλη του έρωτα
μόνο
παίζουν αμέριμνοι
στην αυλή των θαυμάτων
και κάθε τόσο
απλώνουν τα φτερά τους
για να σκεπάσουν τρυφερά
όλους εμάς
τους περιπλανώμενους
οδοιπόρους της ζωής.

Λένε πως οι άγγελοι
παρατηρούν τα βήματά μας
μ’ ένα βλέμμα
γεμάτο καλοσύνη
και πετούν ακατάπαυστα
πάνω από τα λιβάδια
της αστείρευτης αγάπης
ακούραστοι ιχνηλάτες του χρόνου
προπομποί
του βιβλίου της γνώσης
όπου
έχουν καταγραφεί
με κάθε λεπτομέρεια
οι ανεκπλήρωτες επιθυμίες
στο περιθώριο
των μικρών πραγμάτων.

Λένε πως οι άγγελοι
κρύβονται
πίσω από τα δέντρα
κι έτσι
δεν γίνονται αντιληπτοί
όταν κινούνται αθόρυβα
δίπλα στις πηγές
που πασχίζουν να δροσίσουν
την απανθρακωμένη θέληση
του ανθρώπου
καθώς εξαϋλώνεται
και γίνεται σκιά θανάτου
στα ύφαλα της ιστορίας.

Λένε πως οι άγγελοι
τρέφονται με φως
και θαμπώνουν τους βέβηλους
που τολμούν
να στρέψουν το πρόσωπο
καταπάνω τους
δίχως να λογαριάσουν
την εκτυφλωτική λάμψη
της ασύλληπτης θωριάς
ασπίδα προστασίας
για τους ταπεινούς υπηρέτες
στα μονοπάτια της φρόνησης
όπως τα προσδιόρισαν
οι κώδικες
των προαιώνιων επιταγών.

Λένε πως οι άγγελοι
αιωρούνται
δίχως όρια
κι αφυπνίζουν την σάλπιγγα
στην κρηπίδα
της ουράνιας κλίμακας
γέφυρα υπερκόσμια
που ενώνει
την ματαιότητα
της πρόσκαιρης απολαβής
με το μεγαλείο
της άφθαρτης επιτομής
την ώρα του απολογισμού.

Λένε πως οι άγγελοι
κάποτε κουράζονται
και φεύγουν μακριά
μα πάντα επιστρέφουν
όταν από το δάκρυ
της χαροκαμένης μάνας
γεννιέται χείμαρρος
ορμητικός
ρεύμα ακατανίκητο
που κομματιάζει τα βράχια
της άνυδρης κοιλάδας
και μπολιάζει το στήθος
με το ανάερο ψιθύρισμα
του νόστου.


Χρήστος Θ. Παπαγεωργίου, "Επί ματαίω"


Κυριακή, 5 Αυγούστου 2018

ΦΩΣ ΣΤΟ ΝΕΡΟ

Ήταν το βάθος του φωτός στο νερό
που καθρέφτιζε τον ουρανό των λέξεων
όσο τα μάτια μπορούσαν ακόμα να εξηγήσουν
όσο το χέρι μπορούσε ακόμα να δοκιμάσει την ψευδαίσθηση.

Πώς μπορεί αυτό που μένει να γίνει κάτι άλλο;
Πώς η αφή μπορεί να σπάσει την αιχμηρή ακινησία του νερού;
Πώς τα ψήγματα φωτός μετουσιώνονται σε μνήμες;

Πώς το χέρι σκορπίζει στο νερό μάταιες προσευχές
ενώ τα μάτια ψάχνουν την υπέρβαση
-ελπίδα ωχρή στην ατελείωτη ελεγεία της ζωής μας;

Ήδη αποσυνδέθηκε το φως από τη μνήμη
-μια υδρόγειο σφαίρα αθέατων διαστάσεων
που φανερώνουν το αναπάντητο.

Κι η απεικόνιση του απειθάρχητα καταδιωγμένου κόσμου μας
κυματισμός της πέτρας στο νερό
που βρίσκει επιτέλους την ακτή.

Μια αλλόκοτη σύγκλιση ερωτήματος κι απάντησης.
Σιωπή μετά...


Βασιλική Δραγούνη


Σάββατο, 4 Αυγούστου 2018

ΧΑΜΕΝΗ ΙΘΑΚΗ

Τι να φανερώσει άλλο η απόσταση
όταν η στάχτη είναι ό,τι έχει μείνει απ’ τη φωτιά;

Μήπως τις απρόβλεπτες διαδρομές
που ιχνογραφούνται με φόντο το σκοτάδι;

Τα απροσδόκητα και διάσπαρτα εμπόδια
που συνθέτουν τα μονοπάτια της δυστοπίας; 

Ή το παρατεταμένο αίσθημα του μετέωρου
που αιωρείται στους λαβύρινθους του αμείλικτου τοπίου;

Οι αμήχανες ανάσες μας παλινδρομούν
ανάμεσα στην αμφιβολία και την αγανάκτηση.

Τα ίχνη μας συνθέτουν αδιέξοδα
πάνω στις βραχώδεις εκτάσεις της πραγματικότητας.

Και η μελαγχολία της ματαίωσης ιχνηλατεί
τα σύμβολα του νόστου μιας χαμένης Ιθάκης 

αγνοώντας την ύπαρξη της επιλεκτικής λήθης
που διακριτικά περιμένει στη γωνία.


Βασιλική Δραγούνη


Παρασκευή, 3 Αυγούστου 2018

ΣΧΕΔΊΑ

Μέσα απ' τα απόμακρα βάθη του ύπνου
πάνω στη σχεδία της νύχτας
ένα παιδί προσπαθεί να δραπετεύσει
από την αθεράπευτη οδύνη της μέρας,
από αυταπάτες και αδιέξοδες νοσταλγίες,
απ' τις σκιές και τα φαντάσματα του δωματίου.
Το κρεβάτι επιπλέει στους σκοτεινούς του φόβους.

Μέσα από τη μνήμη του ονείρου
ξεπροβάλλει η σχεδία
που προσπαθεί να φύγει έξω απ' το δωμάτιο,  
έξω απ' της μέρας τις αδυσώπητες έγνοιες,
έξω απ' το ίδιο τ' όνειρο
που θέλει να την απελευθερώσει
-η ευκαιρία συναρπαστική μα οι τοίχοι εμποδίζουν...

Μέσα απ' την αγρύπνια της μητέρας
που προσπαθεί να ελευθερώσει το παιδί
από φόβους και αυταπάτες,
απ' τις σκιές και τα φαντάσματα του δωματίου
ξεπροβάλλει σαν χαμόγελο στη σκοτεινιά 
ο ήχος της φωνής της:
"Κάνε υπομονή. Μη φοβάσαι.
Αύριο θα φύγουμε από δω."


Βασιλική Δραγούνη


Πέμπτη, 2 Αυγούστου 2018

ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΑΓΝΩΣΤΟ ΠΑΙΔΙ

Την βρήκα σε έναν σωρό από σκουπίδια.
Μια μικρή, λυπημένη κούκλα
με τα μάτια κλειστά,
το χέρι της να κρέμεται,
τα μαλλιά της ακόμα μακριά
αλλά αδύναμα και μπερδεμένα.
Θα ήθελε να τη χτενίσεις.
Είχε ένα όμορφο φόρεμα κάποτε
με έναν ροζ φιόγκο.
Δεν μπόρεσα να βρω τα παπούτσια της
αν και προσπάθησα αρκετά.

Αγαπημένο άγνωστο παιδί.
Μακάρι να μπορούσα
να ακούσω τη φωνή σου
να δίνει ένα νόημα
σε τούτη την κενή, αναίτια θλίψη
που απλώνεται αργά αλλά σταθερά
στον άλλοτε γνωστό, οικείο χώρο.
Παραμένει τόσο σιωπηλά εγκαταλειμμένη
μέσα στα χέρια μου.
Δεν αντιδρά σε μένα. Νομίζω πως
σε περιμένει ακόμα.


Βασιλική Δραγούνη


Τρίτη, 31 Ιουλίου 2018

ΑΓΓΕΛΟΣ

Ο Άγγελος μου έδειξε πώς να κρατήσω
ένα φύλλο από χλωρό γρασίδι
για να το κάνω να σφυρίξει.
Έχω ένα ταλέντο τώρα.
Μπορώ να φτιάξω μουσική από τα φύλλα.

Περιστρεφόμαστε αμίλητοι στις κούνιες
κι όσον αφορά το αντίο
θα το συζητήσουμε άλλη στιγμή.
Το αύριο δεν είναι εδώ ακόμα.
Το περιμένουμε στο σούρουπο.

"Άγγελε, θα μου λείψεις...
Άγγελε, θα με θυμάσαι;"
Αγγίζουμε τα γόνατά μας καθισμένοι  
στο τελευταίο από τα τρία σκαλοπάτια
μπροστά από την ξύλινη, κλειδωμένη πόρτα.

Ένας από εμάς πρέπει να φύγει.
Είμαστε μόνο επτά χρονών.


Βασιλική Δραγούνη


Δευτέρα, 30 Ιουλίου 2018

ΟΙ ΑΥΤΟΕΞΟΡΙΣΤΟΙ ΤΩΝ ΘΛΙΜΜΕΝΩΝ ΔΩΜΑΤΙΩΝ

Εδώ είμαστε και σήμερα, περιπλανώμενοι,
σαν σύννεφα βροχής μέσα από σκοτεινά δέντρα.

Το κόκκινο φεγγάρι είναι ήδη
ψηλά στον ουρανό. Νομίζω μας ακολουθεί.

Παρόλο που είναι φωτεινό,
ο πόνος ανεμίζει ακόμη μεσίστιος.

Ας κρατηθούμε από τα χέρια
αποδεχόμενοι τη δύναμη της συνύπαρξης.

Ας εμμείνουμε στον αδιάλειπτο χαρακτήρα της αναζήτησης
αναδεχόμενοι την ευθύνη της απώλειας.

Οι ηττημένοι των καθημερινών γεγονότων
χρεώθηκαν ήδη στην αθανασία

και οι αυτοεξόριστοι των θλιμμένων δωματίων
αναζητούν το κουράγιο της αιωνιότητας

ανάμεσα σ' αυτά τα δέντρα
που σκουριάζουν από θλίψη.


Βασιλική Δραγούνη