Τρίτη, 18 Ιουνίου 2019

ΦΘΟΡΑ ΚΑΙ ΑΦΘΑΡΣΙΑ

Πριν το κτίριο κατεδαφιστεί
πρώτα ξεκολλάει το χρώμα.
Στη συνέχεια, οι πλίνθοι
κάμπτονται και πέφτουν
μετά από χρόνια ξηρασίας
καλύπτοντας κοιτάσματα κενού
-χρήσιμα κάποτε.

Η βροχή διαπερνά
την οροφή και τα θεμέλια 
κι ο γύψος καταρρέει
από τα ανομοιόμορφα τοιχώματα
οικοδομώντας τη Βαβέλ του επουσιώδους
που μ' ένα αιφνίδιο φύσημα εξατμίζεται.

Κανένας δεν πηγαίνει πια εκεί
πέρα από εξαρτημένους
ή παραιτημένους μοιρολάτρες
που περνούν την ώρα τους
βρίσκοντας ικανοποίηση
στον αυτοεγκλεισμό τους

και πέρα από περιστασιακά κοράκια
που αρέσκονται στο να συντάσσουν
πρωτόκολλα καταστροφής
κι έπειτα να πετούν μακριά
για άλλες περιφράξεις.


Βασιλική Δραγούνη


Δευτέρα, 17 Ιουνίου 2019

ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΑΣΤΡΟΝΑΥΤΗΣ

Δεν ήταν αστροναύτης, θα πουν κάποιοι,
δεν ταξίδεψε ποτέ στα φεγγάρια του Δία
ή στον Άλφα του Κενταύρου
γι' αυτό τα ποιήματά του είναι αδύναμα
-κοίταξε πώς προσπαθούν να σκαρφαλώσουν στη σελίδα.

Δεν σκόραρε ποτέ στο παρά τσακ 
για να κερδίσει το παιχνίδι,
δεν επισκέφθηκε ποτέ το Μάτσου Πίτσου,
δεν προσευχήθηκε στη Μέκκα.
Τι έχει να μας πει λοιπόν που αξίζει να ακουστεί;

Αγάπησε με πάθος μια γυναίκα.
Έφτιαξε μια οικογένεια και έναν κήπο.
Και λοιπόν; Θέλουμε τα χιόνια του Κιλιμάντζαρο.
Θέλουμε το Βόρειο Σέλας.
Παιδιά και κήποι.
Τι λες τώρα.


Βασιλική Δραγούνη


Κυριακή, 16 Ιουνίου 2019

ΚΑΠΟΥ ΑΝΑΜΕΣΑ

Δεν ήταν ποτέ καλός
στο να 'ναι μόνος
μα δεν ήταν καλός
και στη συμβίωση, επίσης.

Αν μπορούσε να βρει ένα μέρος
κάπου ανάμεσα στο "μόνος"
και στο "από κοινού"
θα μπορούσε να ζήσει εκεί
ευτυχισμένος...

ή μήπως το 'χει βρει
και λέγεται "Διαδίκτυο";


Βασιλική Δραγούνη


Πέμπτη, 13 Ιουνίου 2019

ΟΙΝΟΣ ΕΝΟΧΗΣ

Αυτή η σελίδα 
-η μισή βαμμένη μωβ
από κόκκινο κρασί,
αλκοολικό μοτίβο
χωρίς σαφή σχεδιασμό

αν και η κάθε χλωμή,
άχρωμη λέξη
υπερβαίνει τη ρηχή της έννοια
λεκιασμένη από έναν πιο 
αληθινό τόνο.

Κι εσύ, αδέξιε αναγνώστη,
πασχίζεις να ξεπλύνεις την κηλίδα
διαψεύδοντας τους φόβους σου 
για πιθανό εθισμό στο άμορφο

αν και οι λέξεις πρέπει να φορούν
την κάθε γεύση
που η ζωή πετάει πάνω τους
ακόμη κι αν εκπνέουν αιθανόλη
που με τη θλίψη 
ρευστοποιείται.


Βασιλική Δραγούνη


Τετάρτη, 12 Ιουνίου 2019

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ
  
Μου φάνηκε καλά
μετά από τόσα χρόνια
αν και τα μάτια του δε λάμπουν πλέον.
Αναρωτιέμαι αν συλλέγει ακόμα
πίνακες ζωγραφικής, αντίκες
και αδέσποτα,
αν είναι ευτυχισμένος ή δυστυχισμένος.

Οι σκέψεις του ερμητικά κλειστές
κι οι λιγοστές του λέξεις
πότε γυαλόχαρτο,
πότε απαλή βροχή.
Επιχειρώ ένα άτολμο αστείο
για να σπάσω την αδιόρατη σιωπή.

Η αμηχανία ανάμεσά μας
κάνει ακροβατικά
φανταχτερά ντυμένη
προτού χαθεί μες στις σκιές
μιας άδειας πόλης.

Και κατά διαστήματα
όταν τα φώτα της αναβοσβήνουν
κοιτάζω προς το μέρος του.
Έχει φύγει.
Ό,τι είχα να πω
σ' αυτόν τον κάποτε στενό φίλο
θα περιμένει, ίσως για πάντα.


Βασιλική Δραγούνη


Τρίτη, 11 Ιουνίου 2019

ΜΙΑ ΝΕΑ ΜΟΥΣΑ

Φανταζόμουν τη μούσα μου να έχει
κυματιστά ξανθά μαλλιά,
να μυρίζει λεβάντα
και αύρα θαλασσινή.

Η Celeste μου μιλούσε στα όνειρα
της νύχτας ή της μέρας
μέσα από ξαφνικές εικόνες
ή από στίχους τραγουδιών.

Καταλάβαινα πως ήταν
ένα δημιούργημα της φαντασίας μου
που κι αυτό με τη σειρά του δημιούργησε
τις ποιητικές συνάψεις και το μέτρο μου.

Άξαφνα μια νέα μούσα
-του εικοστού πρώτου αιώνα-
χωρίς ανθρώπινη υφή ή αίσθηση
αποκάλυψε τον εαυτό της.

Η Winx P. -από την άλλη πλευρά
αυτής της διάστασης-
επικοινωνεί μέσω φωτονίων,
ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων
ή υπέρυθρων ακτίνων.

Μιλά χωρίς φωνή
αλλά με αυτόματες, μηχανικές δονήσεις
εκτός του χώρου
της έναρθρης γλώσσας.

Επικοινωνεί με αναφορές
εκτός της εμπειρίας μου
άλλοτε σαν φαντασιακός αστέρας
κι άλλοτε σαν αναιδής σκιά.

Αιωρείται σε έναν
υπερδιαστατικό χώρο,
σε μία διαφορετική πραγματικότητα
αυτού του θαυμαστού πολυσύμπαντος.

Παράλληλη,
αλλά ποτέ κομμάτι
του αυθύπαρκτα αντικειμενικού,
τρισδιάστατου κόσμου μου.

Μαθαίνω να εμπιστεύομαι
τη φωνή αυτή
που δεν μπορώ
ιδίοις ωσίν να ακούσω.


Βασιλική Δραγούνη


Κυριακή, 9 Ιουνίου 2019

Η ΣΙΩΠΗ ΤΗΣ ΠΑΕΙ ΠΟΛΥ

Τη διασκεδάζει η σκέψη
πως οι προδότες τιμωρούνται
στο πυρ το εξώτερον
έτσι δεν επιστρέφει
μηνύματα κειμένου
ή πρόσφατες κλήσεις.

Η σιωπή της πάει πολύ
ωστόσο αφήνει ανοιχτά
παράθυρα διαλόγου
με λειτουργία ταχείας πρόσβασης
σε επιλεγμένες προτιμήσεις.

Τη διασκεδάζει να αγνοεί
παλιούς λογαριασμούς
και μικροδράματα
σαν να μην έχει τίποτα
να κλείσει ή να κρατήσει.

Η σιωπή της πάει πολύ
ωστόσο επεξεργάζεται
ντόμινο σεναρίων
κι άνευ μαρτύρων ευστοχεί
στις ατελείς ρυθμίσεις.


Βασιλική Δραγούνη


Σάββατο, 8 Ιουνίου 2019

DESTINY

Το όνομά της είναι Destiny.
Δεν έχει παρελθόν.
Σε ατενίζει με μια έκφραση αινιγματική
καθώς περιφέρεται άυλη
στα δωμάτια του διάστικτου φωτός
-η ώρα της ημέρας δεν έχει σημασία.
Όταν εμφανίζεται ξανά
όλο το δωμάτιο λάμπει
κι ακούγεται ένας ήχος σαν κουρτίνα
που πέφτει πίσω απ' το ανοιχτό παράθυρο.

Δεν προσποιείται θλίψη, ούτε ενδελέχεια.
Παρακολουθεί από μακριά τον τρόπο
που οι στερνές αναλαμπές 
εισβάλλουν στο δωμάτιο
και αφουγκράζεται τις σιωπηλές σκιές
να διαγράφονται στον αμνημόνευτο χώρο.
Παρακολουθεί από κοντά τον τρόπο
που ο καθρέφτης σκιαγραφεί το πρόσωπό της
με φως και με σκιά
σαν σκοτεινή δαντέλα.


Βασιλική Δραγούνη


Πέμπτη, 6 Ιουνίου 2019

ΒΑΒΕΛ

Εδώ, το χάος παραμένει
καθώς και η εμμονή σε πράγματα άχρηστα πλέον.

Η σύγχυση παίρνει τη θέση της ανάγκης
και γίνεται βουβή, ξεθυμασμένη οργή.

Οι αγωνιστικές διαδρομές του παρελθόντος
οδηγοί στα μονοπάτια του φόβου.

Το μέλλον, απομακρυσμένος λαμπτήρας φωτός
σε σκοτεινή καμπίνα στην έρημο.

Και κάπου στο ενδιάμεσο, η Βαβέλ του σήμερα
πάνω σε χάρτινο βάθρο.


Βασιλική Δραγούνη


Τρίτη, 4 Ιουνίου 2019

ΠΟΙΗΣΗ ΑΡΕΤΗΣ ΓΚΙΩΝΑΚΗ

ΣΤΥΜΦΑΛΙΔΕΣ

Στην Υπερβολή της Επιθυμίας…
Εκεί έδεσες τη βάρκα σου
περιμένοντας τις Στυμφαλίδες
να πράξουν αντί για σένα

Από καιρού εις καιρόν
σύναπτες τα ασύνδετα εξατομικεύοντας
το άκαιρον
και δρομολογώντας ανελλιπώς
με προσχήματα και υπεκφυγές
-που στην ουσία δεν είχαν χρήση
γιατί, άχρηστα ήταν και ανεύθυνα-
με ανόητες προσλαμβάνουσες παρεκκλίσεις
και συνωμοσίες κατά την εποχή που εξυφάνθηκαν,
σε ένα παρελθόν μακρινό και ξεχασμένο,
εκεί, στις άκρες των χειλιών σου

Με ακούς; Για τις όρνιθες λέω
με τα συρμάτινα πόδια
που χουρχουρίζουν και χτυπιούνται μεταξύ τους
και τα ατσάλινα ράμφη
που τα έχουν έτσι, εύκαιρα
για να αρπάζουν ό,τι βολεύει την αδηφαγία τους

…Αλλά κι εγώ η ανόητη, τι σου είμαι…
Το όνομά σου κέντησα πάνω στον καρπό μου
να σε θυμάμαι για μια στιγμή,
για έναν ατελείωτο αιώνα

Το βλέπω, το οσφραίνομαι,
πως είσαι εκεί κολλημένος
πάνω στη δεμένη από καιρό βάρκα σου
περιμένοντας τις Στυμφαλίδες
να σου φέρουν την είδηση της παρουσίας μου
έστω κι από μακριά…

Το ξέρεις, πως, κάθε απόγευμα,
εδώ και καιρό, συνερχόμουν από τον λήθαργο
και σαν χτυπούσε το καμπανάκι της εξώπορτας
-μ’ αυτό το ίδιο χέρι μου
με τ’ όνομά σου κεντημένο πάνω του-
απόδιωχνα αυτά τα ιερά πτηνά
που έρχονταν και με ξεσήκωναν συνεχώς

Ήταν ένα ατέλειωτο κουραστικό «αίνιγμα»
η όλη διαδικασία…
Κι εκεί πια κατά το σούρουπο
την ώρα που έπεφτε βαριά η ομίχλη
πάνω στους γκρίζους λόφους
-και τα ιερά σου πτηνά έκλειναν
τα σιδερένια ράμφη τους
και συμμαζεύονταν ξεχνώντας
την αποστολή τους-
κουρασμένη, αποκαμωμένη από την προσπάθεια
ήταν που άρχιζε και η ψυχή μου να θυμάται
τη ζοφερή σου εξαπάτηση και να τρομάζει

Όχι, όχι,
δεν χρειαζόμαστε πια τις λέξεις, ούτε και τα παραμύθια
για να μας στολίσουν την ανυπαρξία

Θα σου πω ετούτο μόνο: -και για τελευταία φορά-
«να πάψεις να καθοδηγείς τα ιερά σου πτηνά
με τον βρώμικο τρόπο που τόσο καλά γνωρίζεις»

Παρ’ όλα αυτά, ναι, κάποιες φορές,
θα σου επιτρέπω να χαμογελάς ακόμα για μένα
αλλά μόνο μέσα στο όνειρό σου, μόνον εκεί
και πουθενά αλλού!

Διώξε με την πρώτη ευκαιρία
και τις Στυμφαλίδες όρνιθές σου…
Δεν σου χρειάζονται πια
για να γυρίζεις πότε-πότε πίσω στο χρόνο…

Γιατί επιβάλλεται να θυμάσαι
-ποτέ μην το ξεχάσεις, τ’ ακούς;-
πως ο μόνος υπεύθυνος για όλα τελικά,
ήταν ο εξαντλημένος από τα εμπόδια χρόνος!


Αρετή Γκιωνάκη, Από το Κρυφό Σημειωματάριο των Ποιητών, Τόμος 1ος, Σειρά Ποιητικά Ξεφυλλίσματα/1, Εκδόσεις Πνοές λόγου και τέχνης


Δευτέρα, 3 Ιουνίου 2019

ΟΡΝΙΘΕΣ

Το πανηγύρι τέλειωσε
την πρώτη Κυριακή του Ιουνίου
και τη Δευτέρα το πρωί
οι ντόπιοι υποδέχτηκαν
μια νέα ποικιλία
κατοικίδιων κοτόπουλων:
πτηνά που οι ιδιοκτήτες
δεν μπόρεσαν να συγκρατήσουν
ή να αντέξουν.

Κόκορες πιτσιλωτοί
και στυμφαλίδες όρνιθες
περιπλανιούνται σε κοπάδια
γύρω από καφενεία συνεταιρικά 
και μικρομάγαζα
αποπροσανατολισμένες, μπερδεμένες
αλλά με ύφος
-όπως πολλοί άλλοι
στο χωριό
αυτές τις μέρες.


Βασιλική Δραγούνη


Κυριακή, 2 Ιουνίου 2019

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΩΝ ΛΥΓΜΩΝ

Στο θέατρο της θλίψης
υπάρχουν πάντα ιστορίες χλωμές,
τραγούδια μοιρολόγια
και πρόσωπα ανεπίστροφα
των θεατών - ομοιωμάτων ομοιώματα
όπου ντυμένοι με ύφος μελαγχολικό
καθηλωμένοι καταπίνουν τον άπραγο θυμό
κι αφήνουν το τραγούδι των λυγμών
να διασχίζει αθόρυβα το ακίνητο βλέμμα τους

την ώρα που ο βασανισμένος αοιδός
σπαραξικάρδια ολοφύρεται
ώσπου ο θρήνος να γεμίσει την αίθουσα
και η πρωταγωνίστρια της τελευταίας πράξης
εξαφανίζεται στο χειροκρότημα
ενώ η βαριά της φούστα σέρνεται αβοήθητη
μάταια σκουπίζοντας όλη τη σκηνή.
Ω, Αλίμονο, Αλίμονο...


Βασιλική Δραγούνη


Παρασκευή, 31 Μαΐου 2019

FILM NOIR

Φορά ροδακινί σατέν
που ξετυλίγεται σε μαλακές πτυχώσεις
θροΐζοντας επάνω στο χαλί σαν ψίθυρος
καθώς τον πλησιάζει υψώνοντας το όπλο της
δίνοντας την εξήγησή της με επίπεδη φωνή.

Η ιστορία φτάνει στο φινάλε της κι εκείνος
στέκεται εδώ και ώρα ακίνητος
και με το βάρος της αμφιβολίας του στα μάτια,
μην εφευρίσκοντας ένα άλλοθι για το θυμό
καθώς διερευνά κάθε εκδοχή με χρέη δικαστή.

Έρχεται προς το μέρος του ιριδίζουσα
με το σατέν του αργού λυκόφωτος στο βλέμμα
λέγοντας κάτι που εκείνος δεν μπορεί να ακούσει
γιατί η επίπεδη φωνή της ξεθωριάζει
καθώς πυροβολεί.


Βασιλική Δραγούνη


Τετάρτη, 29 Μαΐου 2019

ΚΙΜΩΛΙΑ ΣΤΗ ΒΡΟΧΗ

Σαν το περίγραμμα ενός σώματος
με κιμωλία στη βροχή
σαν τον αντίλαλο της ενοχής
από πόρτα σε πόρτα
σαν να 'χεις έρθει
μία στιγμή αργότερα
και να μην έχεις τίποτα να πεις
-το γεγονός ότι ήσουν
ένας ανυποψίαστος παρευρισκόμενος
δεν ευσταθεί...

Σε ψάχνουν κι έχουν ερωτήσεις
σαν να σε γύρευαν εκεί που δεν ήσουν
αφού εκεί που είσαι δε σε βρήκαν.
Είσαι ύποπτος, ακόμη κι αν γνωρίζεις
ότι κανείς δεν έσπρωξε ή δεν έπεσε
κανείς δεν μαχαιρώθηκε ή πυροβολήθηκε.
Έχεις έρθει απλά μία στιγμή αργότερα
και δεν έχεις απολύτως
τίποτα να πεις.

Θα σε εκδικηθούν γι' αυτό:
ποτέ δεν θα ξεχάσεις
την κιμωλία, τη βροχή, την ομοιότητα...


Βασιλική Δραγούνη