Πέμπτη, 15 Νοεμβρίου 2018

ΔΕΝ ΗΤΑΝ Η ΒΡΟΧΗ

Δεν ήταν η βροχή
αλλά ο μονότονος ήχος μιας σύνθεσης
υποκρισίας και άγνοιας,
μια μπλε δίνη σε μια θάλασσα ζοφερών χρωμάτων,
μια ανάμειξη δειλίας και ψεμάτων στο σκοτεινό λυκόφως
ενός αλλόκοτου ονείρου.

Όχι, δεν έφταιγε η βροχή για την ατμόσφαιρα
-τόσο ηλεκτρισμένη, μία μονάχα λέξη αρκούσε
για να πυροδοτήσει έκρηξη,
τα τσιγάρα είχαν σβήσει
-ισχνά, σαν άρρωστοι εραστές,
οι εξαγριωμένες σκιές
δεν μπορούσαν να βρουν πόρτα
-είχε εξελιχθεί σε τοίχο,
και το γυαλί του παραθύρου έσπασε
και διασκορπίστηκε
-σαν τον καπνό.

Η βροχή δεν ήταν ποτέ το θέμα
-πολύ κλισέ-
δεν ήταν παρά μόνο ένα ρυάκι από πικρό αίμα
που κύλησε ενδιάμεσα
εκτρέποντας για λίγο την πορεία του
-εν μέσω παλιρροϊκών κυμάτων-
προς τη θάλασσα της συλλογικής αναισθησίας...
Ούτε τα δάκρυα ήταν το θέμα
-το κλάμα είναι συχνά ανώφελο κι επικίνδυνο
δαγκώνει την καρδιά χωρίς μίσος και χωρίς αγάπη.

Ο μονότονος ήχος δυνάμωσε
κρατώντας τον ρυθμό στην περίπλοκη μελωδία
μιας παράφωνης πραγματικότητας
που ρέει απ' τα μισόκλειστα μάτια μας
και αποσύρεται
στην παγερή μανία της ηρεμίας.


Βασιλική Δραγούνη


Τρίτη, 13 Νοεμβρίου 2018

ΠΟΙΗΣΗ ΧΡΗΣΤΟΥ Θ. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ

ΣΚΟΤΕΙΝΟΙ ΘΑΛΑΜΟΙ

Κληρονομήσαμε
σκοτεινούς θαλάμους
όπου
δεν αναπαράγονται
εικόνες
παρά μόνο
αρλεκίνοι
με φανταχτερές
ψευδαισθήσεις
που χειροκροτούν
ανυποψίαστοι
τις σαθρές
κιονοστοιχίες
και χοροπηδούν
με αλαλαγμούς
αμετανόητοι
εραστές
της αυταπάτης
πάνω
στα συνθήματα
των νάνων
με τα τεταμένα
άκρα
και
τις ελαστικές
συνειδήσεις.

Ψηλαφίζουμε
σκοτεινούς θαλάμους
που αλώνουν
σαν δούρειοι ίπποι
τα οδοφράγματα
των αθώων
και πυρπολούν
τα βήματα
των οραματιστών
της αυταπάρνησης
μέσα
από τετελεσμένες
ετυμηγορίες.

Υπομένουμε
σκοτεινούς θαλάμους
που επιμένουν
να διαφεντεύουν
τα σοκάκια
με τις γυμνές
περικοκλάδες.
Εισπνέουμε
σκοτεινούς θαλάμους
που αρέσκονται
σε παιχνίδια
με υπόγειες
αναθυμιάσεις.

Σκοντάφτουμε
σε σκοτεινούς θαλάμους
που δεν έχουν
τίποτα
να ζηλέψουν
από τα απομνημονεύματα
της νύχτας.

Αυνανιζόμαστε
σε σκοτεινούς θαλάμους.

Παροπλιζόμαστε.


Χρήστος Θ. Παπαγεωργίου, "Τα ποτάμια τραβούν το δρόμο τους"


Κυριακή, 11 Νοεμβρίου 2018


ΤΡΙΑ ΜΑΥΡΑ ΚΟΡΑΚΙΑ Σ’ ΕΝΑ ΓΥΜΝΟ ΚΛΑΔΙ

Σήμερα το πρωί ένα νωθρό κοράκι
έκραζε γαντζωμένο σε γυμνό κλαδί
με αίσθηση ανεμελιάς και κυρτωμένη ράχη.

Έως ότου ένα δεύτερο κοράκι
ήρθε παρακάμπτοντας το οφθαλμοφανές
να δει πόσο κοντά μπορεί να φτάσει -αν προφτάσει.

Και κράζοντας με νόημα έκαναν χώρο για το τρίτο
που προσγειώθηκε χωρίς αναστολές
οριακά απαιτώντας να υπάρχει.

Κι έμειναν στο γυμνό κλαδί, τρία κοράκια μόνα τους
να μπαλατζάρουν στριμωγμένα τις πλευρές
και να ρουφούν κομματιασμένο το χειμώνα τους.


Βασιλική Δραγούνη


Παρασκευή, 9 Νοεμβρίου 2018

ΕΠΙΔΟΞΟΙ ΣΩΤΗΡΕΣ

Φορώντας τη μάσκα της τσαλακωμένης επιτήδευσης
κι εστιάζοντας με μάταιη επιμονή
στον ενδιάμεσο χώρο της αδράνειας, 
η κυρία ανοίγει το στόμα της να κλάψει.
Δεν ήταν όμορφη όταν γελούσε, μα τώρα είναι
μια θλιβερή καρικατούρα του εαυτού της.

Έχει σημάνει ήδη η ώρα της κατάβασης
απ' το στασίδι του ανέκκλητου εφησυχασμού.
Η αίθουσα γεμάτη από επίδοξους σωτήρες
που υπόσχονται πολλά με ατέλεια ευθύνης.
Αλλά υπάρχει γενναιοδωρία στον κόσμο τελικά.
Κάποιος φρόντισε να της καλέσει ένα ταξί.


Βασιλική Δραγούνη


Τετάρτη, 7 Νοεμβρίου 2018

ΤΟ ΔΕΙΠΝΟ

Το δείπνο εδώ δεν είναι 
τελετουργία
αλλά επιβίωση.
Χωρίς αβρότητες
ευγενείς συζητήσεις
ή πορσελάνες και κρύσταλλα
να του προσδίδουν αξία.
Μια απλή συνήθεια μόνο.
Όπως κάθε μέρα που κυλά
χωρίς τίποτα το ιδιαίτερο
παρά μόνο με τις ανάγκες
της προετοιμασίας.

Τοποθετώντας τα πιάτα
πάνω στο τραπέζι.
Και το φαγητό.
Η γρήγορη κατανάλωση.
Τελειώνοντας
με ή χωρίς
ένα κομπλιμέντο.
Μαζεύοντας την κουζίνα
και τον πάγκο.
Προσφέροντας τα απομεινάρια
στο ψυγείο
σαν προσευχές
εναντίον της αυριανής πείνας.

Και μ' ένα τσάι βαλεριάνας
για καληνύχτα.


Βασιλική Δραγούνη


Δευτέρα, 5 Νοεμβρίου 2018

ΟΙ ΕΠΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΤΗΣ ΒΑΡΥΤΗΤΑΣ

Τα πάντα, καθώς φαίνεται,
καταλήγουν στα πατώματα
πλάθοντας ένα καινούργιο σύμπαν
άμορφων στοιχείων.

Μαζεύονται πολλά εκεί:
Μικρά κομμάτια άχρηστων πραγμάτων
που δεν μπόρεσαν να αντέξουν
το βάρος της ύπαρξης

φθορές, ανάγκες, ένστικτα
που διανύουν αποστάσεις
αναμένοντας στωικά
τον ήχο της συμπίεσης

καταπακτές ιδεών
γεμάτες σκόνη και μούχλα
και ανεξίτηλους λεκέδες
που κάποιοι ονομάζουν ενοχές

και συνθλιπτική υγρασία
που μεταμορφώνει τον χώρο
παίρνοντας χρόνο
στην οριακή ακινησία.

Τα πατώματα δεν κάνουν διακρίσεις.
Υποδέχονται οτιδήποτε
τους δίνει η βαρύτητα.


Βασιλική Δραγούνη


Σάββατο, 3 Νοεμβρίου 2018

ΕΠΙΛΟΓΕΣ

Και όπως πάντα, επιλογές μου,
με βρίσκετε να επιστρέφω στα λόγια
που επαναλάμβανα πριν χρόνια
-μία συνήθεια
που ποτέ δεν θα άλλαζα.

Παρ' όλα αυτά, με φέρατε
σε αυτόν τον απομακρυσμένο
και καθοδηγούμενο τόπο,
τον φορμαλιστικά οριοθετημένο
από ιστορίες-δράματα,
μικρές ελεημοσύνες
κι επιμέρους ανταλλάγματα.

Από χιλιάδες "θα ‘πρεπε να"
και ανεπίκαιρες δηλώσεις
σαν τσίχλες μασημένες
με απωθημένα και τραύματα
κι από συχνές ανατάξεις
που, αλίμονο, αφήνουν
ανεπηρέαστα
κλειστά κατάγματα.


Βασιλική Δραγούνη


Παρασκευή, 2 Νοεμβρίου 2018

Ο ΣΥΛΛΕΚΤΗΣ

Η προσδοκία του χάρισε
τον πρώτο του φόβο.
"Θα σε προστατεύσει"
του είπε.

Του αγόρασε ένα μικρό κουτί
για να τον διατηρεί
και του συνέστησε να το κρατάει
πάντα σκονισμένο.

Χρόνο με το χρόνο
πρόσθετε κι άλλους φόβους στο κουτί
δοκιμάζοντας κάθε φορά
τα εύθραυστα τοιχώματά του

παρατηρώντας τις κινήσεις
κατ' επανάληψη
και υπερασπιζόμενος
τα καθορισμένα όριά του

σε μια προσπάθεια εγκλεισμού
στις τέσσερις γωνίες
μιας φυλακής που κρατά
τους φόβους ως ομήρους.


Βασιλική Δραγούνη


Τετάρτη, 31 Οκτωβρίου 2018

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ

Φυσικά και δεν υπάρχουν φαντάσματα,
εκτός από ένα μεγάλο
που ζει κάτω απ' το κρεβάτι του:

κοιμάται όλη την ημέρα
κάτω εκεί, ανάμεσα σε μόρια σκόνης
και φίλτρα από τσιγάρα,
τραβώντας τις γωνίες του παπλώματος
τα πληκτικά απογεύματα
και ενεδρεύοντας πίσω ακριβώς
από τη διερευνητική ακτίνα του φακού του.

Φυσικά και δεν υπάρχουν φαντάσματα,
έτσι λένε οι μουχλιασμένοι τόμοι της βιβλιοθήκης,
το πνιχτό βουητό της τηλεόρασης
το βράδυ που κοιμάται,
η θυελλώδης ηλιοφάνεια
και τα παιδιά που τον πειράζουν στο δρόμο.

Φυσικά και δεν υπάρχουν φαντάσματα,
τα νυχτερινά θροΐσματα κι οι ψίθυροι
είναι απλά ο άνεμος απ' τ' ανοιχτό παράθυρο,
ο χτύπος της καρδιάς του
που ακολουθεί τον χρόνο στο σκοτάδι,
η ξεφτισμένη άκρη ενός ονείρου
που δεν μπόρεσε ποτέ να αγγίξει.


Βασιλική Δραγούνη


Τρίτη, 30 Οκτωβρίου 2018

ΝΕΜΕΣΙΣ

Απόψε ακρωτηριάζει η λογική τις ώρες
αφήνοντας απέξω τις μετέωρες στιγμές
ενός αμφίβολου απογεύματος.

Με τη λεπίδα στιλπνή στο σκοτάδι
τεμαχίζει ίχνη απατηλότητας και παίρνει την εκδίκησή της
διαλευκαίνοντας ανεξιχνίαστα τραύματα.

Απόψε η Νέμεσις χαράζει την τροχιά της έσχατης ποινής
πνίγοντας τα απόηχα των λυγμών
στους λαβυρίνθους των πιθανοτήτων.

Συνένοχη στο έγκλημα αόρατα ακτινοβολεί
και αναδύεται σαν ιερός ατμός
που γεμίζει το κενό με αναγκαιότητα.


Βασιλική Δραγούνη


Κυριακή, 28 Οκτωβρίου 2018

Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ

ΩΣ ΣΥΜΒΟΛΟ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΜΟΙΡΑΣ

Στο σύστημα των εθνικών αντιλήψεων των Ελλήνων για τον καθημερινό τους βίο το στίγμα του τοπίου είναι εμφανές και νομοτελειακό. Σ’ αυτό απεικονίζονται ευαισθησίες, εμπειρίες, ελπίδες, απογοητεύσεις, απαισιοδοξίες, πίκρες. O ήλιος, η θάλασσα, ο άνεμος, τα δένδρα, οι πέτρες εξυψώνονται σε σύμβολα της λογοτεχνικής γραφής, έτοιμα να υπηρετήσουν τον λογοτεχνικό σκοπό, το αισθητικό και ιδεολογικό δημιούργημα. Οι νεοέλληνες λογοτέχνες αντικρίζουν το ελληνικό τοπίο έχοντας εγκολπωθεί το στίχο του Σολωμού: «Πάντα ανοιχτά, πάντ’ άγρυπνα τα μάτια της ψυχής μου».

Η θάλασσα είναι ένα από τα αγαπημένα στοιχεία της φύσης για τον Σολωμό, την οποία και χρησιμοποίησε ως σύμβολο για την Μεγάλη Ιδέα, ένα στοιχείο καθαρά ελληνικό. Μέσα στα ποιήματα του, η φύση αναδεικνύει της αξίες του κόσμου. Αντιπροσωπεύει την ελληνική παράδοση, την ομορφιά και την αγαθοσύνη, ενώ παράλληλα της προσδίδει μεταφυσικές ιδιότητες.

Με τις ανεξίτηλες εντυπώσεις των παιδικών και νεανικών του χρόνων συνδέει και ο Ελύτης τη δική του βίωση της φύσης ως κληρονομιάς των προγόνων, ουσίας που διαποτίζει όλο του το είναι. Πολύ πριν από τις πρώτες ποιητικές δοκιμές ένιωσε μέσα του το σκίρτημα της μυθογένεσης, όπου το Αιγαίο δεν ήταν ένα γεωγραφικός τόπος αλλά η ίδια η μοίρα, «ένα είδος δακτυλικού αποτυπώματος». Η θάλασσα εκτός από στοιχείο της Ελλάδας, είναι αιώνια και ασταμάτητη, γι’ αυτό συμβολίζει τον χρόνο που περνά ασταμάτητος. Όμορφη και άγρια, γι’ αυτό συμβολίζει τον πόλεμο και την ειρήνη. Κρύβει μέσα της την σοφία των αιώνων και όμως ανανεώνεται συνεχώς, όπως και η νέα γενιά που πατάει πάνω στα χνάρια των προγόνων της. Για τον Ελύτη το Αιγαίο δεν είναι μόνο ένα σταθερό σημείο αναφοράς στην ποίησή του αλλά και ένας αγνός τόπος, μια Κιβωτός όπου η Ρωμιοσύνη εναπόθεσε τους θησαυρούς της ώστε να επιζήσουν αιώνια.

Το μοτίβο αυτό, αν και περιορισμένο σε έκταση, έχει στο έργο του Σεφέρη μια ιδιαίτερη βαρύτητα και βρίσκεται σε άμεση ανταπόκριση με ένα δικό του «πολύ οργανικό συναίσθημα που ταυτίζει την ανθρωπιά με την ελληνική φύση». Ο Σεφέρης, όπως ο Σολωμός και ο Ελύτης, χρησιμοποίησε τη θάλασσα ως σύμβολο. Έγραψε στην κοινή νεοελληνική για τον θάνατο, τον πόνο και τη θλίψη, την αρχαία Ελλάδα και το Θεό. Τα ποιήματα περιέχουν εικόνες από τα ελληνικά νησιά και μνήμες από την αρχαιότητα. Στην ποίηση του Σεφέρη τα πολυσήμαντα σύμβολα της θάλασσας στρέφονται κυρίως προς την οικουμενική θέαση της ιστορικής μοίρας του ελληνικού κόσμου. Με αναφορές στο πέλαγο «τόσο πικρό για την ψυχή σου», κάποτε ο ποιητής στοχάζεται τις πίκρες από εθνικές ήττες και απώλειες και η μορφή της Γοργόνας που επιμένει να ρωτά για τον Μεγαλέξανδρο διαπερνά τους στίχους του και γίνεται το τυπογραφικό του σήμα.

Η μόνιμη ψυχοσωματική επαφή με τη θάλασσα ανοίγει τη διάσταση της απεραντοσύνης που αγγίζει όχι μόνο τις παραστάσεις του χώρου αλλά και κατηγορίες όπως η αιωνιότητα, η κίνηση, ο αγώνας, η αναζήτηση. Για τον Ρίτσο γίνεται επιπλέον σύμβολο αντίστασης στον θάνατο και στις βαριές οικογενειακές απώλειες. Έτσι ο Γιάννης Ρίτσος λέει: «Απ' την πληγή μας ξεκινάει το πέλαγος». Όπως κι η ελευθερία κόντρα στο θάνατο, καθώς ο ποιητής συνεχίζει: «Χαλκάς δε στέκει στους αστραγάλους της θάλασσας/ χαλκάς δε στέκει στη θαλασσινή καρδιά μας/ Αντίο αγάπες και πατρίδες».

Οι ποιητές στους οποίους αναφερόμαστε γεννήθηκαν δίπλα στη θάλασσα: ο Σολωμός στη Ζάκυνθο, ο Ελύτης στην Κρήτη, ο Σεφέρης στη Σμύρνη, ο Ρίτσος στη Μονεμβασιά. «…Για πολλούς από μας οι πλώρες των καραβιών έχουν μια θέση στο παιδικό μας εικονοστάσι» ομολογεί ο Σεφέρης και ο Ρίτσος στο όψιμο «Τερατώδες αριστούργημα» θυμάται πως έμενε ώρες και ώρες από μικρό παιδί στον βράχο της Μονεμβασιάς «με ασάλευτα τα βλέφαρά μου/ αγνάντια στη Μυρτώα Θάλασσα αντιγράφοντας τη στάση ενός μαρμάρινου Ποσειδώνα».

Αυτή τη θάλασσα ο λαός μας τη γνωρίζει από τα πανάρχαια χρόνια. Είναι «η θάλασσα του πρωινού», όταν την κοιτά ο Καβάφης, θέλοντας να γαληνέψει λίγο η ψυχή του απ' «τες φαντασίες» και «τα ινδάλματα της ηδονής». Η θάλασσα, όπως τη βλέπει ο Νάνος Βαλαωρίτης: «Τις νύχτες το πέλαγος ροχαλίζει σαν άνθρωπος που βλέπει εφιάλτες». Άλλο, λοιπόν, ν' αγναντεύεις τη θάλασσα, καλοσυνάτη ή τρικυμισμένη, οραματιζόμενος «ν' αποκτήσεις» κάποτε στα λιμάνια του κόσμου «ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής» κι άλλο να τη βιώνεις από ανάγκη για τον επιούσιο, όταν το καράβι κόβεται στα δυο καταμεσής στο πέλαγος.

Η Ελλάδα μέσω της ποίησης έγινε το καράβι που ταξίδεψε καταμεσίς στο πέλαγος, υπομένοντας τις κατά καιρούς καταιγίδες και φουρτούνες. Ακόμα και όταν η γη κατακτήθηκε, καταστράφηκε και ρημάχτηκε, η θάλασσα παρέμεινε ελεύθερη, ανεξάντλητη και ανεξάρτητη, όπως και το ελληνικό ιδεώδες. Ήταν πάντα ένα σύμβολο αναγέννησης του λαού και όσων κάνεις δεν μπορεί ποτέ να κλέψει από κανέναν. Τότε που όλα δείχνουν πως το τέλος πλησιάζει και το παρόν είναι σκοτεινό, το παρελθόν μάς δείχνει την πορεία προς ένα καλύτερο μέλλον.

Η θάλασσα δεν σταματά ποτέ να κινείται, μοιάζει με τον χρόνο που κυλά διαρκώς, τίποτε δεν σταματά όσα θα γίνουν και τίποτε δεν φέρνει πίσω όσα έγιναν. Είναι η ίδια θάλασσα με εκείνη που ταξίδεψαν οι πρόγονοί μας και που μας συνδέει μαζί τους, υπενθυμίζοντάς μας ότι όσο υπάρχει η ποίηση, τα εμπόδια που έρχονται δεν μοιάζουν απροσπέλαστα και ικανά να βουλιάξουν αυτό το καράβι.


Βασιλική Δραγούνη

12η Ετήσια Συνάντηση Σύγχρονων Ελλήνων Δημιουργών:
«Τη θάλασσα και το φως της Ελλάδας αγάπησα...»
Πνευματικό Κέντρο Πετρούπολης, Οκτώβριος 2018


Παρασκευή, 26 Οκτωβρίου 2018

ΑΙΦΝΙΔΙΕΣ ΣΥΓΚΥΡΙΕΣ

Η νύχτα παίζει με τις σκιές στον τοίχο
υπολογίζοντας τις πιθανότητες: πόσα ναι και πόσα όχι,
δίνοντας πεπερασμένες δυνατότητες
σε κάθε κύκλο ζωής να δραπετεύσει
από σχεδιασμένους προορισμούς.

Θα μπορούσα να επιβραδύνω την αναπνοή μου
με μισές προσπάθειες και αργούς ρυθμούς.
Θα μπορούσα να την εξαντλήσω
με λάθη και κακές αρχές.

Οι εφιάλτες σφύζουν στο κενό
βυθίζοντας τη λογική σε αδιανόητα σύμπαντα.
Κι έπειτα, η τηλεόραση,
ο ζωδιακός κύκλος, ο ευκαιριακός θυμός.

Είναι οι αιφνίδιες συγκυρίες που μετατρέπουν την κυριαρχία
σε θρυμματισμένο φύλλο,
η απόκρημνη παύση του ανέμου
που σπάει το στέλεχος του ηλιοτρόπιου.

Καθώς το σούρουπο αρνείται
κάθε απωθημένη ενόρμηση.
Καθώς το πρωί αποδέχεται
κάθε ξεπερασμένη ανάγκη.


Βασιλική Δραγούνη


Τετάρτη, 24 Οκτωβρίου 2018

ΕΚΤΟΣ ΣΥΝΟΡΩΝ

Σαν ένα επίχρισμα του ζοφερού φωτός
που ακολουθεί το φόβο
σε κάποια σκοτεινή σπηλιά της σκέψης
κι εγκαταλείπει το παρόν σε άγνωστο χάρτη χρόνου 

σαν κάτι απατηλό που ξηλώνει λεπτοδείκτες
κι εκτός συνόρων μεταφέρει την ανάσα
κι αποκοιμίζει τύψεις με το γλυκό νανούρισμα της ανοχής
και εξαπλώνεται ως την τελευταία άρνηση και περιμένει

η Νέμεση, αρχίζει να μειδιά
μα σύντομα θα κλείσει τα μάτια και θα αφήσει
το ακριανό τόξο της Σελήνης
στα χέρια της πιο αδέκαστης από τις μοίρες.


Βασιλική Δραγούνη


Δευτέρα, 22 Οκτωβρίου 2018

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

Δέσμες φωτός ξετυλίγονται σε σκοτεινό τοπίο:
ο μακρύς δρόμος στο πουθενά,
ο χρόνος που χρειάζεται ως εκεί,
η σιωπή στο αυτοκίνητο,
ο τρόπος που όλα φαίνονται εξωπραγματικά
στην ακατάληπτη σιγή της απουσίας,
οι διαφημιστικές πινακίδες
-ασήμαντες στο σούρουπο.

Γιατί σιωπή τώρα;
Υπάρχουν τόσα πολλά να πει κανείς:
για την σκοπίμως απροσδιόριστη
διάρκεια της διαδρομής,
την πίστη στον προορισμό,
το θαρραλέο ταξίδι
-χωρίς καμία στάση για ανεφοδιασμό.

Το φεγγάρι σαν απόκοσμο ρολόι
πλησιάζει κι απομακρύνεται ασταμάτητα
σε νοητή ακτίνα.
Μόνο ένας γνώριμος, νυχτερινός αέρας
μπαίνει απ' το παράθυρο  
και κάποιοι τελευταίοι προβολείς
-αγλαείς στο σκοτάδι-
ξεπροβάλλουν στην αντίθετη κατεύθυνση.


Βασιλική Δραγούνη


Κυριακή, 21 Οκτωβρίου 2018

ΠΟΙΗΣΗ ΧΡΗΣΤΟΥ Θ. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ

Ο ΚΥΒΟΣ ΕΡΡΙΦΘΗ

Η θάλασσα
ο ήλιος
το φως.

Μία μικρή πομφόλυγα
αρνήθηκε
τον ήχο της βροχής
που επιχείρησε να αφομοιώσει
τα επιμέρους αφηγήματα
των πρώτων μεταναστών
της εκεχειρίας του μόχθου.

Ήταν η στιγμή
που ο αυτόχθονας τυμπανιστής
του ονείρου
αφέθηκε
στον παφλασμό της παλίρροιας
μέσα από τα χαμόσπιτα
στις όχθες των τολμηρών
της αμφισβήτησης του πεπρωμένου.

Δεν έχουν σημασία τα επινίκια
στις διογκωμένες κορυφές
της ιστορίας
του φλύαρου ποιητή της ουτοπίας
όταν ο λαβύρινθος της γνώσης
έχει για τίμημα
την αφιλόξενη εμμονή
του Μινώταυρου.

Θα αφηγηθούμε ζωή
στους απερχόμενους μύστες
των πεπραγμένων της υπόνοιας.

Θα αφηγηθούμε ψυχή
στην ευφάνταστη λιποταξία
των επίδοξων μαχητών.

Θα αφηγηθούμε ελπίδα
στα δακρύβρεχτα μονοπάτια
της ομηρείας των εξαρτημένων.

Η κορύφωση απαιτεί άνοιξη
στα μάτια των περιηγητών
της φωτιάς
θέλει κουράγιο
για να αρνηθούμε τα κελεύσματα
των εθισμένων
στα άπνοια της ανοχής.

Δεν είναι νομίζω η στιγμή
για να απαριθμήσουμε λάθη
δίχως να υποστούμε
την επώδυνη τιμωρία
που επιβάλει
η αφύπνιση της μνήμης.

Στις σελίδες
του περιπλανώμενου καραβανιού
του αποδιοπομπαίου τράγου
φωσφορίζουν τα απομνημονεύματα
της υπόδικης αξιοπρέπειας.

Η πρόνοια έχει πτυχές
στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα.

Έτσι απόκτησαν
το πρόσχημα της διάρκειας
οι εφήμεροι εραστές του χθες
πριν η νύχτα σκεπάσει
το απολίθωμα της απέριττης αγάπης
στα χαρακώματα της αλήθειας
με το σκοτάδι να επαίρεται
για τους χαμένους ναυαγούς
στη χοάνη του λυκόφωτος.

Δίκαιος ο αγώνας
των σταυροφόρων της φρόνησης
ενάντια στα σημάδια
που αφήνουν στο διάβα τους
οι χίμαιρες του απομεσήμερου.

Δίκαιος ο αγώνας
στις επάλξεις της επάρκειας
για το ψωμί των πεινασμένων.

Δίκαιος ο αγώνας
που αφήνει πίσω του
τη μυρωδιά της προσμονής.
Τα γεγονότα
δεν επιδέχονται αμφισβήτηση.

Δεν έχουν τέλος
τα περιττώματα του χθες.

Δεν έχει όαση
η έρημος των διψασμένων.

Δεν έχει απάντηση
ο κύκλος των αφοπλισμένων.

Είναι ανώφελο λοιπόν
να παραβλέπω
την αδράνεια των ημερών
ενώ ο κήρυκας της παρακμής
εξυμνεί
στο αλαλάζον ακροατήριο
της συνάθροισης των αφελών
τις αρετές του υπνοβάτη.

Ο κύβος ερρίφθη.

Ας απαλείψουμε επιτέλους
τις συνέπειες του μηδενός
από το μαλακό υπογάστριο
της εφεδρείας των ηττημένων.

Ας δώσουμε λίγο ουρανό
στο φτερούγισμα των πολιορκημένων.

Ας ανάψουμε τα πρώτα φρύγανα
στην εστία των απορημένων.

Ας ξορκίσουμε τα σύννεφα
στην καταχνιά των απελπισμένων.

Ο κύβος ερρίφθη.


Χρήστος Θ. Παπαγεωργίου, "Μονόλογος στο σεληνόφως"