Τρίτη, 19 Φεβρουαρίου 2019

ΕΝΔΟΜΥΧΑ

Δεν σε σκέφτομαι άλλο πλέον
παρά το ότι ακόμα υπάρχεις σε κάποια άκρη του εαυτού μου.
Ανήκεις στην ασθενή μνήμη -εύθραυστη κατά καιρούς,
ξεσπά σε δάκρυα. Την αποκαλώ βροχή.
Καλύπτω κάθε νύχτα με νεκρά αστέρια
κρατώντας το κρύο φεγγάρι σε απόσταση.

Προχωρώ στην κάθε μέρα μου σαν αύριο,
όταν οι άλλοι παλεύουν ακόμα με το χθεσινό χάος,
δίνοντας μάχες με γνώριμους εχθρούς
-πάθη κι επεξηγήσεις που μαίνονται γύρω μου, καθώς κάθε φορά
θυμάμαι διαφορετικά: είμαι μια άλυτη διαμάχη
που εστιάζει στο ενδόμυχο, κάθε φορά,
στο δισεπίλυτο.


Βασιλική Δραγούνη


Κυριακή, 17 Φεβρουαρίου 2019

ΑΝΤΑΝΑΚΛΑΣΗ

Δέκα χιλιάδες κλωνάρια  από σπασμένους φοίνικες
περιπλανιούνται στον ορίζοντα μετά τη θύελλα
σαν ανοιχτές φτερούγες
που ξεγελούν το αόρατο.

Αλλάζουν σχήμα και χάνονται
μέσα στους χερσότοπους μιας άγνωστης χώρας
και στα ακίνητα τοπία μιας πραγματικότητας
που θρυμματίστηκε απ' τον άνεμο.

Είμαστε ασφαλείς εδώ, στην άλλη άκρη του κόσμου,
μακριά από της βραχυπρόθεσμης μνήμης τα εφήμερα σχέδια
κι από εικόνες και ήχους που ανατρέπουν
τις πιο αδύναμες δομές.

Το φεγγάρι ταλαντεύεται σαν εκκρεμές.
Όποια και αν είναι η αίσθηση, ατενίζω
την αντανάκλασή του να διασχίζει το βλέμμα σου
ξανά και ξανά.


Βασιλική Δραγούνη


Παρασκευή, 15 Φεβρουαρίου 2019

ΒΑΘΟΣ ΠΕΔΙΟΥ

Πού θα με βρεις
αν είμαι η σιωπή
που έπεται μίας εξήγησης,
μια κίνηση απελευθέρωσης
στην ανερμάτιστη οθόνη σου;

Πώς θα με αναγνωρίσεις
μέσα από τον καθρέφτη
που αντανακλά σκιές
και σιωπηρές αναλαμπές
σε ένα αεικίνητο βάθος πεδίου;

Τι θα 'χεις να μου πεις
αν γυρίσω προς τα σένα
και περιμένω να μιλήσεις
για μια παλιά επιθυμία
που ξεθωριάζει μα δεν θρηνεί;


Βασιλική Δραγούνη


Πέμπτη, 14 Φεβρουαρίου 2019

ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ

Χρόνο με το χρόνο σε ανθολογώ σε χαλαρές σελίδες
γεμάτες με μουτζούρες εκεί που οι συνομιλίες απέτυχαν.

Κείμενα ολόκληρα περίπλοκων σιωπών
και παράγραφοι μελοδραματικών δακρύων.

Ένα τέτοιο βιβλίο έχεις γίνει.

Καταρτισμένο από τις πολυπλοκότητές σου,
τον σκοτεινό συμβολισμό, τις κωμικές εκπλήξεις σου

-στοχαστικές ανατροπές μιας ουτοπίας
που μας χλευάζει σε μιαν άγνωστη γλώσσα.


Βασιλική Δραγούνη


Τετάρτη, 13 Φεβρουαρίου 2019

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ

Είναι Φεβρουάριος
και δεν υπάρχει χρόνος για αγάπες
που τυλίγονται γύρω απ' τον ώμο
σαν χέρι κουρασμένο
από το βάρος της αμοιβαίας παραίτησης,
σαν μαντήλι που γλιστρά στο πάτωμα
και το σπρώχνεις με το πόδι.

Είναι Φεβρουάριος
και όλες οι μέρες είναι ίδιες.
Μακριές σαν βέλη αόρατα
και εξ αρχής παραπλανητικά
-ποτέ δεν φτάνουν στον προορισμό τους
ποτέ δεν εμπιστεύονται τον στόχο τους.


Βασιλική Δραγούνη


Δευτέρα, 11 Φεβρουαρίου 2019

ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ

Πώς αναγνωρίζεις τη στιγμή;
Όταν τα όνειρα γίνονται πραγματικότητα;
Όταν όλα τα κομμάτια του παζλ συμπληρώνονται
έτσι ώστε να μπορείς να διακρίνεις το τοπίο;
Ή μήπως όταν διαβάζεις
μια σπασμένη υπόσχεση;

Αυτή η πόλη είναι το σπίτι σου.
Μπορείς να αναγνωρίσεις τους δρόμους της;
Το αδιέξοδο παρόν της καθημερινότητάς της;
Τους λαβυρίνθους απομόνωσης
που τα σχήματα λόγου κατασκεύασαν
χρόνο με το χρόνο;

Όλες τις ανείπωτες λέξεις που αιμορραγούν;
Οι μέρες περνούν, οι λέξεις μένουν
πορφυρά λουλούδια βουτηγμένα στο βρόχινο νερό.
Και ακόμη και τώρα, που η βροχή σταμάτησε,
μπορείς να αισθανθείς τον ήλιο να ανατέλλει
πάνω από τον ώμο σου;

Μπορείς να κάνεις τις αγωνίες σου τραγούδι
-αντίδοτο στη νοσταλγία;
Το τραγούδι που ποτέ δεν θα ξεχάσεις;
Μπορείς να ακούσεις το βιμπράτο των χορδών
που διαπερνά το δειλινό, τον ήχο που ανυψώνεται 
από τη χορωδία
και μετατρέπεται σε χάδι ακόρεστο
νυχτερινού αέρα;

Τίποτα δεν είναι πιο σημαντικό από αυτή τη στιγμή.


Βασιλική Δραγούνη


Κυριακή, 10 Φεβρουαρίου 2019

ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ ΠΟΙΗΣΗΣ

«ΝΑ ΜΑΘΕΙΣ ΝΑ ΦΕΥΓΕΙΣ» ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΑΔΕ

Από την ασφάλεια τρύπιων αγκαλιών
Από χειραψίες
 που σε στοιχειώνουν
Από την ανάμνηση μιας κάλπικης ευτυχίας
Να φεύγεις
 - αθόρυβα, σιωπηλά, χωρίς κραυγές, μακρόσυρτους αποχαιρετισμούς
Να μην παίρνεις τίποτα μαζί, ούτε ενθύμια, ούτε ζακέτες για το δρόμο
Να τρέχεις μακριά από δήθεν καταφύγια κι ας έχει έξω και χαλάζι
Να μάθεις να κοιτάς βαθιά στα μάτια όταν λες αντίο κι όχι κάτω ή το άπειρο
Να εννοείς τις λέξεις σου, μην τις εξευτελίζεις, σε παρακαλώ
Να μάθεις να κοιτάς την κλεψύδρα, να βλέπεις πως ο χρόνος σου τελείωσε
Όχι αγκαλιές, γράμματα, αφιερώσεις,
 κάποτε θα ξανασυναντηθούμε αγάπη μου
(Όλα τα βράδια και τα τραγούδια δεν θα είναι ποτέ δικά σας - αποδέξου το)
Να σταματήσεις να αγαπάς τον Μέλλοντα, όταν αυτό που έχεις είναι μόνο ο Ενεστώτας
Να φεύγεις από εκεί που δεν ξέρεις γιατί βρίσκεσαι 
- από 'κει που δεν ξέρουν γιατί σε κρατάνε
Να αποχωρίζεσαι τραγούδια που αγάπησες, μέρη που περπάτησες
Δεν έχεις τόση περιορισμένη φαντασία όσο νομίζεις
Μπορείς να φτιάξεις ιστορίες ολοκαίνουριες, με ουρανό κι αλάτι
Να θυμίζουν λίγο φθινόπωρο, πολύ καλοκαίρι κι εκείνη την απέραντη Άνοιξη
Να φεύγεις από εκεί που δε σου δίνουν αυτά που χρειάζεσαι
Από το δυσανάλογο, το μέτριο και το λίγο
Να απαιτείς αυτό που δίνεις να το παίρνεις πίσω - δεν τους το χρωστάς
Να μάθεις να σέβεσαι την αγάπη σου, το χρόνο σου και την καρδιά σου
Μην πιστεύεις αυτά που λένε -
 η αγάπη δεν είναι ανεξάντλητη, τελειώνει
Η καρδιά χαλάει, θα τη χτυπάς μια μέρα και δεν θα δουλεύει
Να μην συγχωρείς όσους δεν σου έπλυναν τα πόδια σου με δάκρυα μετανοίας
Να καταλάβεις πως οι δεύτερες ευκαιρίες είναι για τους δειλούς, 
οι τρίτες για τους γελοίους
Μην τρέμεις την αντιστοιχία λέξεων-εννοιών, να ονομάζεις σχέση την σχέση την κοροϊδία κοροϊδία
Να μαλώνεις τον εαυτό σου καμιά φορά που κάθεται και κλαψουρίζει σαν μωρό
κι εσύ κάθεσαι και του δίνεις γλειφιτζούρι μη και σου στεναχωρηθεί το βυζανιάρικο
Να μάθεις να ψάχνεις για αγάπες που θυμίζουν Καζαμπλάνκα, 
όχι συμβάσεις ορισμένου χρόνου
Και. Να μάθεις να φεύγεις. Από εκεί που ποτέ πραγματικά δεν υπήρξες
Να φεύγεις κι ας μοιάζει να σου ξεριζώνουν το παιδί από τη μήτρα
Να φεύγεις από όσα νόμισες γι' αληθινά, μήπως φτάσεις κάποτε σ' αυτά.





Παρασκευή, 8 Φεβρουαρίου 2019

ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΑ

Κι ύστερα υπήρχε και το θέμα
των ανύποπτων εκείνων αποσιωπητικών
που παρέμειναν -όταν τα πράγματα όλα
είχαν εγκαταλείψει πια το σχήμα τους-
ξεχασμένα στην επιστολή σου
μαζί με ένα τετράφυλλο τριφύλλι
που καταλάγιασε σαν νούφαρο στο σκότος του νερού
όπου καταποντίστηκαν οι λέξεις.

Και μέσα στον πυρετό της ύπαρξής μου
ξεπερνώ τον εαυτό μου πάλι
και γίνεται όλο και πιο δύσκολο να κρατήσω τα προσχήματα
από τότε που η πόλη άρχισε να βυθίζεται
στον θόρυβο των παρελάσεων,
στον φευγαλέο ύπνο των ονειροπόλων του πεζοδρομίου,
σε σταυροδρόμια και υπόγειες διαβάσεις

όπου μπορώ να βρω τον εαυτό μου για μια άλλη φορά χαμένο
να φτεροκοπά γύρω από τις φαντασμαγορίες του τίποτα
και τις σιωπές μιας πολύβουης ερημιάς
που δεν θα πνίγονταν στον βρόχο του υπαρκτού
αν είχα έγκαιρα νοιαστεί να αποκρυπτογραφήσω.
Αλλά μια ξεχασμένη πλευρά της παράστασης αυτής μαρτυρά
πως τελικά υπήρχαν πολλά περισσότερα
από αυτά που είχα μπορέσει να διακρίνω.


Βασιλική Δραγούνη


Τετάρτη, 6 Φεβρουαρίου 2019

ΜΑΝΤΕΨΕ

Είναι το Κάρμα που βλέπεις
να παίζει μπάλα στο δρόμο.
Είναι το Κάρμα που μαστιγώνει
με σταγόνες βροχής το παρμπρίζ.

Είναι το Κάρμα που επιτίθεται απρόσμενα
και απομονώνει την έξοδο.
Κι αυτό το χτύπημα του τηλεφώνου;
Μάντεψε: Είναι το Κάρμα και πάλι.

Κι όπως συμβαίνει πάντα στις τραγωδίες:
Η σύγκρουση εξ αρχής άνιση,
η προσμονή αδέκαστη
και η εξέλιξη μοιραία.

Το Κάρμα είναι ένα σίδερο καυτό
και το πουκάμισό σου είναι τσαλακωμένο.


Βασιλική Δραγούνη


Δευτέρα, 4 Φεβρουαρίου 2019

ΟΙ ΜΙΚΡΟΙ ΠΙΛΟΤΟΙ

Στριμωγμένοι μέσα σε εξομοιωτές
χαμηλών πτήσεων
οι μικροί πιλότοι βρίσκονται αντιμέτωποι
με συστοιχίες οργάνων, checklists
ασύρματης μετάδοσης δεδομένων
και ανταποδοτικές διαδικασίες αναβάθμισης.

Αν και καταβάλλουν φιλότιμες προσπάθειες
να αφομοιώσουν μερικά κομμάτια γνώσης,
η μεγάλη εικόνα παραμένει
αρκούντως ομιχλώδης.

Υπάρχουν κάποια εικονίδια
που παραπέμπουν σε ενδείξεις,
οι περισσότερες εκ των οποίων απαιτούν
κάποιο είδος επαναφοράς
των εργοστασιακών ρυθμίσεων
του συστήματος.

Δεν έχουν συντριβεί ακόμα
αλλά ούτε έχουν επίσης
οποιαδήποτε διαβεβαίωση
μιας ασφαλούς καθόδου.


Βασιλική Δραγούνη


Κυριακή, 3 Φεβρουαρίου 2019

ΜΑΥΡΟΣ ΚΑΜΒΑΣ

Στους τοίχους της ανυποψίαστης φυλακής
διογκωμένα κενά παρουσίας

κλώθουν με κόπο τα ίχνη τους
πάνω στον μαύρο καμβά. 
           
Δύο κοράκια κάθονται στο άκαμπτο δέντρο της μιζέριας
εν μέσω μιας βροχής κυλιόμενου μουρμουρητού

που σημαδεύει αργόσυρτα με αιμάτινους λεκέδες
την άσπιλη μονοχρωμία του άνυδρου πατώματος.

Το δωμάτιο είναι δίχως οροφή
ο χρόνος μία διάσταση χωρίς διαστάσεις          
            
και τα κοράκια δύο φιγούρες ορφανές που ξεθωριάζουν
κι αρχίζουν να εξαφανίζονται.


Βασιλική Δραγούνη


Παρασκευή, 1 Φεβρουαρίου 2019

ΑΚΤΑΙΩΝ

Γύρω από τα παλάτια της νύχτας,
τα κατασκευασμένα από πυγολαμπίδες
και αχτίδες φεγγαριού
σε χιλιάδες σχοινιά πλεγμένες,
τα νυχτοπούλια συνωστίζονται στις ξόβεργες
να παρακολουθήσουν τον Ακταίονα,
άτυχο θηρευτή,
να γίνεται το αρσενικό ελάφι – θήραμα
στην άκρη του δάσους, στο ξέφωτο,
αντικριστά απ’ τον κόσμο.

Φτωχός ο θρήνος που έρχεται
απ’ τις μεγάλες πόλεις. Λειψός,
κουρασμένος, με τα φτερά του οίκτου
δεμένα στον απόηχο της αλλαγής,
μη αναγνωρίσιμος, καθώς περνά
από τα μεταφυσικά τοπία
της αδύναμης μνήμης μας,
από τα μονοπάτια της περιπλάνησης
ανάμεσα από δέντρα – σκιάχτρα στο σκοτάδι
που ντυμένα με σκισμένο πλαστικό
κυματίζουνε  στον άνεμο
τις σκοτεινές τους άκρες.

Η περιπλάνηση τελείωσε.
Βρισκόμαστε στο ξέφωτο,
απέναντι από τα χαλάσματα του σπιτιού
των παιδικών μας χρόνων.
Ο κόσμος είναι δικός μας τώρα.
Ύμνοι ανεβαίνουν στο λαιμό μας
κι η Μούσα, φέρνοντας αγκαλιές τριαντάφυλλα,
συνοδεύει το τραγούδι μας.
Μας μιλά για τον Ακταίονα,
κρατώντας ένα ελάφι στην ποδιά της.


Βασιλική Δραγούνη


Τετάρτη, 30 Ιανουαρίου 2019

ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΙΑ ΤΗΣ ΕΠΙΕΙΚΕΙΑΣ

Εκεί, στις παρυφές του εφήμερου,
όπου τα δέντρα αφουγκράζονται τραγούδια των σκιών

στέκει στην ερημιά κρατώντας την ανάσα του
ένα αιωνόβιο δέντρο.

Κάθε μέρα περνάει τον καιρό του
με ιστορίες σε αλεπούδες και κοράκια

και τις νύχτες ξαγρυπνά σκαρφαλωμένη πάνω του
μία τυφλή, βασανισμένη κουκουβάγια.

"Τι κάνεις εδώ, μόνο στην κοιλάδα;"
ρωτώ το γέρικο δέντρο.

"Κρατώ μια κουκουβάγια ευτυχισμένη"
μου απαντά.

Και η αρχαία κουκουβάγια, στο σκότος μαθημένη,
έκρωξε με χαμόγελο επιείκειας

μια κρύα νύχτα του Γενάρη,
φωτισμένη μόνο από αστέρια.


Βασιλική Δραγούνη


Τρίτη, 29 Ιανουαρίου 2019

ΑΙΧΜΑΛΩΤΑ ΕΙΔΩΛΑ

Στην απόκρημνη σκιά
αιχμάλωτων ειδώλων
στριμωγμένων σε άβολα
κλουβιά ελευθερίας

συρρέουν παραταγμένοι
σε πρόσχημα διαφυγής
οι απανταχού παρόντες
(προ)άγγελοι απελπισίας.

Μηρυκάζουν αμίλητοι
αλήθειες και ψέματα
πίσω από το πρόσχημα
της εύλογης αμφιβολίας

υποθέτοντας πως η διαφυγή
είναι ένα μακρινό ενδεχόμενο
και όχι ένα παιχνίδι
της ανθρώπινης φαντασίας.


Βασιλική Δραγούνη


Δευτέρα, 28 Ιανουαρίου 2019

ΠΟΙΗΣΗ ΝΙΚΟΥ ΔΕΛΗΓΙΑΝΝΗ

ΡΟΕΣ

Με γνωρίζεις; Με γνωρίζεις;
Ρωτούσε επίμονα το θύμα το θύτη του.
Κοίταξε! Του απαντά τότε ο άλλος
Εκείνα τα βαλσαμωμένα αλμπατρός
πάνω στις εταζέρες,
θαρρείς με φόβο κοιτάζουν;

Αυτά τα ερωτήματα
άρχισαν τότε να διαδίδονται
από νεκρό σε νεκρό
καθώς έμπαιναν σε τροχιά γύρω από τη γη,
σε μια καρτερική αναζήτηση
του άλλοτε θρυλικού θεού του έρωτα.

Γρήγορα όμως με την απουσία
κάθε ζωντανής ύπαρξης
που θα μπορούσε να τους δώσει
μια απάντηση, άρχισαν να βυθίζονται
στο χάος. (Να 'ταν αυτό ένα σημάδι
πως ο γαλαξίας μας δεν κατοικείται;)

Βουβή η ικεσία των θνητών...
Τα σώματά τους εκπέμπουν κάτω απ' το χώμα
ένα θολό S.O.S.
που το εισπνέουν σβήνοντάς το,
η σιδηρά επέλαση της καταιγίδας
η λήθη των ζωντανών

ο δυνατός παφλασμός των κυμάτων...


Νίκος Δεληγιάννης, από την συλλογή "Εφευρέτης Αισθήσεων", εκδόσεις ΙΔΜΩΝ