Τρίτη, 20 Νοεμβρίου 2018

ΑΓΕΡΩΧΟΣ ΧΡΟΝΟΣ

Η τυραννία του αγέρωχου χρόνου,
επιτύμβια στήλη στα μαυσωλεία
των ξεχασμένων θεών.

Η αέναη εναλλαγή φιλότητας και έριδος,
μακρόσυρτο χασομέρι της μάταιης ιστορίας
των ξεχασμένων αιώνων.

Η ενδόμυχη κραυγή του αρχέγονου πόνου,
θεματοφύλακας του λυρισμού
των καταρρέοντων πολιτισμών.

Η άμετρη βεβαιότητα του αμετάκλητου,
παρένθεση στο άρρητο το σχέδιο
των πραγμάτων.


Βασιλική Δραγούνη


Δευτέρα, 19 Νοεμβρίου 2018

ΣΤΙΣ ΠΑΡΥΦΕΣ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ

Δεν υπήρξε ποτέ μία κατεύθυνση εδώ.
Θα μπορούσα να τυλίξω ολόκληρο τον τόπο
σε μετάξι, σχηματίζοντας ένα αθώρητο σώμα
δρόμων και μυστικών συναντήσεων
με το αίμα μας -ποτάμι στοιχειωμένο- να περιπλανιέται
στις κατακόμβες του νου και της καρδιάς,
επικαλούμενοι ονόματα και πρωινά, νίκες και ήττες,
έρημα παλάτια και πυρσούς
που καίνε ακόμα, διαδρόμους
υγρούς από τον σπαραγμό της εγκατάλειψης,
φόβους και εικόνες αξεδιάλυτες
στους ιδιωτικούς διαύλους της σιωπής.

Απόηχοι του παρελθόντος μας φέρνουν μηνύματα
μα μένουμε αδιάφοροι στις παραινέσεις τους.
Τοπία μακρινής διαδρομής -υπαρκτά ή ανύπαρκτα-
που εναλλάσσονται στο βλέμμα της μνήμης
μας χορηγούν την άφεση αμαρτιών
μα λεηλατούν όλα εκείνα που θυμόμαστε,
καταθέτοντας τα κέρδη τους
στης γης τον πέτρινο εξώστη
έως ότου η μνήμη να βουλιάξει
στων ανεπανόρθωτων τα βάθη
έως ότου οτιδήποτε αγαπήσαμε 
να έχει ξεχαστεί...


Βασιλική Δραγούνη


Σάββατο, 17 Νοεμβρίου 2018

Η ΜΕΤΕΩΡΗ ΠΕΤΡΑ

Η μετέωρη πέτρα
δεν γνωρίζει έλεος.
Έρχεται μαλακά
διαπερνώντας τις μακρόσυρτες ώρες
ψιθυρίζοντας τόσο περίεργα
το όνομά τους, το γύρισμά τους,
την κατάσταση του σκοταδιού τους
και θρυμματίζεται σε διφορούμενα σχήματα
που πέφτουν σαν φτερά
πάνω στους ώμους τους.

Ω, μετέωρη πέτρα
με τις παράξενες γραφές,
τις σκοτεινές μοναξιές
και τους χάρτες των άστρων.
Πέτρα που σωπαίνεις ακίνητη
όταν δεσπόζεις υπεράνω
ή σαν κοιμάσαι στο χιόνι.
Είσαι η πένα μου, το μαξιλάρι μου,
το όπλο μου και η γροθιά μου.
Δεν ξέρω πώς αλλιώς
να σε αποκαλέσω...


Βασιλική Δραγούνη


Παρασκευή, 16 Νοεμβρίου 2018

ΤΟΠΙΟ ΜΕΤΑ ΤΗ ΒΡΟΧΗ

Αν η στάθμη του νερού
συνεχίσει να ανεβαίνει
θα πρέπει να ανοίξω
μια τρύπα στην οροφή
για να ξεφύγω.

Οι φακός δείχνει
μερικές καρέκλες να επιπλέουν
σε σχηματισμό
στο δρόμο τους για το κλιμακοστάσιο.
Το νερό είναι μαύρο-γκρι
και δεν κάνει θόρυβο καθόλου.

Το όλο σκηνικό μου μοιάζει
σαν τα απομεινάρια μιας γιορτής
που κατάφεραν να επιζήσουν
από τα συντρίμμια
και να δραπετεύσουν σαν τα όνειρα
μέσα από τρύπιες στέγες.

Προσπαθώ να σκεφτώ
μια προσευχή.
Καμία τύχη.
Ότι μου έχει απομείνει
είναι το όνομά σου.
Και δεν θέλω καν
να προσπαθήσω να το πω.


Βασιλική Δραγούνη


Πέμπτη, 15 Νοεμβρίου 2018

ΔΕΝ ΗΤΑΝ Η ΒΡΟΧΗ

Δεν ήταν η βροχή
αλλά ο μονότονος ήχος μιας σύνθεσης
υποκρισίας και άγνοιας,
μια μπλε δίνη σε μια θάλασσα ζοφερών χρωμάτων,
μια ανάμειξη δειλίας και ψεμάτων στο σκοτεινό λυκόφως
ενός αλλόκοτου ονείρου.

Όχι, δεν έφταιγε η βροχή για την ατμόσφαιρα
-τόσο ηλεκτρισμένη, μία μονάχα λέξη αρκούσε
για να πυροδοτήσει έκρηξη,
τα τσιγάρα είχαν σβήσει
-ισχνά, σαν άρρωστοι εραστές,
οι εξαγριωμένες σκιές
δεν μπορούσαν να βρουν πόρτα
-είχε εξελιχθεί σε τοίχο,
και το γυαλί του παραθύρου έσπασε
και διασκορπίστηκε
-σαν τον καπνό.

Η βροχή δεν ήταν ποτέ το θέμα
-πολύ κλισέ-
δεν ήταν παρά μόνο ένα ρυάκι από πικρό αίμα
που κύλησε ενδιάμεσα
εκτρέποντας για λίγο την πορεία του
-εν μέσω παλιρροϊκών κυμάτων-
προς τη θάλασσα της συλλογικής αναισθησίας...
Ούτε τα δάκρυα ήταν το θέμα
-το κλάμα είναι συχνά ανώφελο κι επικίνδυνο
δαγκώνει την καρδιά χωρίς μίσος και χωρίς αγάπη.

Ο μονότονος ήχος δυνάμωσε
κρατώντας τον ρυθμό στην περίπλοκη μελωδία
μιας παράφωνης πραγματικότητας
που ρέει απ' τα μισόκλειστα μάτια μας
και αποσύρεται
στην παγερή μανία της ηρεμίας.


Βασιλική Δραγούνη


Τρίτη, 13 Νοεμβρίου 2018

ΠΟΙΗΣΗ ΧΡΗΣΤΟΥ Θ. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ

ΣΚΟΤΕΙΝΟΙ ΘΑΛΑΜΟΙ

Κληρονομήσαμε
σκοτεινούς θαλάμους
όπου
δεν αναπαράγονται
εικόνες
παρά μόνο
αρλεκίνοι
με φανταχτερές
ψευδαισθήσεις
που χειροκροτούν
ανυποψίαστοι
τις σαθρές
κιονοστοιχίες
και χοροπηδούν
με αλαλαγμούς
αμετανόητοι
εραστές
της αυταπάτης
πάνω
στα συνθήματα
των νάνων
με τα τεταμένα
άκρα
και
τις ελαστικές
συνειδήσεις.

Ψηλαφίζουμε
σκοτεινούς θαλάμους
που αλώνουν
σαν δούρειοι ίπποι
τα οδοφράγματα
των αθώων
και πυρπολούν
τα βήματα
των οραματιστών
της αυταπάρνησης
μέσα
από τετελεσμένες
ετυμηγορίες.

Υπομένουμε
σκοτεινούς θαλάμους
που επιμένουν
να διαφεντεύουν
τα σοκάκια
με τις γυμνές
περικοκλάδες.
Εισπνέουμε
σκοτεινούς θαλάμους
που αρέσκονται
σε παιχνίδια
με υπόγειες
αναθυμιάσεις.

Σκοντάφτουμε
σε σκοτεινούς θαλάμους
που δεν έχουν
τίποτα
να ζηλέψουν
από τα απομνημονεύματα
της νύχτας.

Αυνανιζόμαστε
σε σκοτεινούς θαλάμους.

Παροπλιζόμαστε.


Χρήστος Θ. Παπαγεωργίου, "Τα ποτάμια τραβούν το δρόμο τους"


Κυριακή, 11 Νοεμβρίου 2018


ΤΡΙΑ ΜΑΥΡΑ ΚΟΡΑΚΙΑ Σ’ ΕΝΑ ΓΥΜΝΟ ΚΛΑΔΙ

Σήμερα το πρωί ένα νωθρό κοράκι
έκραζε γαντζωμένο σε γυμνό κλαδί
με αίσθηση ανεμελιάς και κυρτωμένη ράχη.

Έως ότου ένα δεύτερο κοράκι
ήρθε παρακάμπτοντας το οφθαλμοφανές
να δει πόσο κοντά μπορεί να φτάσει -αν προφτάσει.

Και κράζοντας με νόημα έκαναν χώρο για το τρίτο
που προσγειώθηκε χωρίς αναστολές
οριακά απαιτώντας να υπάρχει.

Κι έμειναν στο γυμνό κλαδί, τρία κοράκια μόνα τους
να μπαλατζάρουν στριμωγμένα τις πλευρές
και να ρουφούν κομματιασμένο το χειμώνα τους.


Βασιλική Δραγούνη


Παρασκευή, 9 Νοεμβρίου 2018

ΕΠΙΔΟΞΟΙ ΣΩΤΗΡΕΣ

Φορώντας τη μάσκα της τσαλακωμένης επιτήδευσης
κι εστιάζοντας με μάταιη επιμονή
στον ενδιάμεσο χώρο της αδράνειας, 
η κυρία ανοίγει το στόμα της να κλάψει.
Δεν ήταν όμορφη όταν γελούσε, μα τώρα είναι
μια θλιβερή καρικατούρα του εαυτού της.

Έχει σημάνει ήδη η ώρα της κατάβασης
απ' το στασίδι του ανέκκλητου εφησυχασμού.
Η αίθουσα γεμάτη από επίδοξους σωτήρες
που υπόσχονται πολλά με ατέλεια ευθύνης.
Αλλά υπάρχει γενναιοδωρία στον κόσμο τελικά.
Κάποιος φρόντισε να της καλέσει ένα ταξί.


Βασιλική Δραγούνη


Τετάρτη, 7 Νοεμβρίου 2018

ΤΟ ΔΕΙΠΝΟ

Το δείπνο εδώ δεν είναι 
τελετουργία
αλλά επιβίωση.
Χωρίς αβρότητες
ευγενείς συζητήσεις
ή πορσελάνες και κρύσταλλα
να του προσδίδουν αξία.
Μια απλή συνήθεια μόνο.
Όπως κάθε μέρα που κυλά
χωρίς τίποτα το ιδιαίτερο
παρά μόνο με τις ανάγκες
της προετοιμασίας.

Τοποθετώντας τα πιάτα
πάνω στο τραπέζι.
Και το φαγητό.
Η γρήγορη κατανάλωση.
Τελειώνοντας
με ή χωρίς
ένα κομπλιμέντο.
Μαζεύοντας την κουζίνα
και τον πάγκο.
Προσφέροντας τα απομεινάρια
στο ψυγείο
σαν προσευχές
εναντίον της αυριανής πείνας.

Και μ' ένα τσάι βαλεριάνας
για καληνύχτα.


Βασιλική Δραγούνη


Δευτέρα, 5 Νοεμβρίου 2018

ΟΙ ΕΠΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΤΗΣ ΒΑΡΥΤΗΤΑΣ

Τα πάντα, καθώς φαίνεται,
καταλήγουν στα πατώματα
πλάθοντας ένα καινούργιο σύμπαν
άμορφων στοιχείων.

Μαζεύονται πολλά εκεί:
Μικρά κομμάτια άχρηστων πραγμάτων
που δεν μπόρεσαν να αντέξουν
το βάρος της ύπαρξης

φθορές, ανάγκες, ένστικτα
που διανύουν αποστάσεις
αναμένοντας στωικά
τον ήχο της συμπίεσης

καταπακτές ιδεών
γεμάτες σκόνη και μούχλα
και ανεξίτηλους λεκέδες
που κάποιοι ονομάζουν ενοχές

και συνθλιπτική υγρασία
που μεταμορφώνει τον χώρο
παίρνοντας χρόνο
στην οριακή ακινησία.

Τα πατώματα δεν κάνουν διακρίσεις.
Υποδέχονται οτιδήποτε
τους δίνει η βαρύτητα.


Βασιλική Δραγούνη


Σάββατο, 3 Νοεμβρίου 2018

ΕΠΙΛΟΓΕΣ

Και όπως πάντα, επιλογές μου,
με βρίσκετε να επιστρέφω στα λόγια
που επαναλάμβανα πριν χρόνια
-μία συνήθεια
που ποτέ δεν θα άλλαζα.

Παρ' όλα αυτά, με φέρατε
σε αυτόν τον απομακρυσμένο
και καθοδηγούμενο τόπο,
τον φορμαλιστικά οριοθετημένο
από ιστορίες-δράματα,
μικρές ελεημοσύνες
κι επιμέρους ανταλλάγματα.

Από χιλιάδες "θα ‘πρεπε να"
και ανεπίκαιρες δηλώσεις
σαν τσίχλες μασημένες
με απωθημένα και τραύματα
κι από συχνές ανατάξεις
που, αλίμονο, αφήνουν
ανεπηρέαστα
κλειστά κατάγματα.


Βασιλική Δραγούνη


Παρασκευή, 2 Νοεμβρίου 2018

Ο ΣΥΛΛΕΚΤΗΣ

Η προσδοκία του χάρισε
τον πρώτο του φόβο.
"Θα σε προστατεύσει"
του είπε.

Του αγόρασε ένα μικρό κουτί
για να τον διατηρεί
και του συνέστησε να το κρατάει
πάντα σκονισμένο.

Χρόνο με το χρόνο
πρόσθετε κι άλλους φόβους στο κουτί
δοκιμάζοντας κάθε φορά
τα εύθραυστα τοιχώματά του

παρατηρώντας τις κινήσεις
κατ' επανάληψη
και υπερασπιζόμενος
τα καθορισμένα όριά του

σε μια προσπάθεια εγκλεισμού
στις τέσσερις γωνίες
μιας φυλακής που κρατά
τους φόβους ως ομήρους.


Βασιλική Δραγούνη


Τετάρτη, 31 Οκτωβρίου 2018

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ

Φυσικά και δεν υπάρχουν φαντάσματα,
εκτός από ένα μεγάλο
που ζει κάτω απ' το κρεβάτι του:

κοιμάται όλη την ημέρα
κάτω εκεί, ανάμεσα σε μόρια σκόνης
και φίλτρα από τσιγάρα,
τραβώντας τις γωνίες του παπλώματος
τα πληκτικά απογεύματα
και ενεδρεύοντας πίσω ακριβώς
από τη διερευνητική ακτίνα του φακού του.

Φυσικά και δεν υπάρχουν φαντάσματα,
έτσι λένε οι μουχλιασμένοι τόμοι της βιβλιοθήκης,
το πνιχτό βουητό της τηλεόρασης
το βράδυ που κοιμάται,
η θυελλώδης ηλιοφάνεια
και τα παιδιά που τον πειράζουν στο δρόμο.

Φυσικά και δεν υπάρχουν φαντάσματα,
τα νυχτερινά θροΐσματα κι οι ψίθυροι
είναι απλά ο άνεμος απ' τ' ανοιχτό παράθυρο,
ο χτύπος της καρδιάς του
που ακολουθεί τον χρόνο στο σκοτάδι,
η ξεφτισμένη άκρη ενός ονείρου
που δεν μπόρεσε ποτέ να αγγίξει.


Βασιλική Δραγούνη