Κυριακή, 16 Δεκεμβρίου 2018

ΠΟΙΗΣΗ ΕΛΕΝΑΣ ΜΑΥΡΟΜΟΥΣΤΑΚΗ

ΜΗ ΔΙΣΤΑΣΕΙΣ

Αμφιταλαντεύεσαι...
Να πας ή να μην πας;
Να μιλήσεις ή να σωπάσεις;
Να φωνάξεις βοήθεια ή να πιστέψεις
σε σένα;
Ποιο απ' όλα;
Αμφιταλαντεύεσαι.
Ποτέ πριν.
Τώρα.
Όταν στη ζωή σου έχεις μάθει
με μεταξωτούς ανθρώπους να ζεις
και ξάφνου συναντήσεις κάποιον κάλπικο,
αμφιταλαντεύεσαι...
Φτάνει που το 'χεις καταλάβει.
Λίγοι και μεταξωτοί αξίζουν
στη ζήση τούτη.
Να πας.
Μ' ακούς;
Μη διστάσεις.
Να πας.
Οφείλεις να πας και να μιλήσεις.
Μήπως και γίνεις η αφορμή κάποιων
μεταξωτών ψυχών το βλέμμα
ωσάν κερί
να λάμψει...


Έλενα Μαυρομουστάκη, "Ακριβή μου Μνήμη"


Σάββατο, 15 Δεκεμβρίου 2018

ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ ΕΛΕΝΑΣ ΜΑΥΡΟΜΟΥΣΤΑΚΗ

«ΑΚΡΙΒΗ ΜΟΥ ΜΝΗΜΗ»

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Μια νέα ποιητική φωνή που έρχεται να μας διηγηθεί τη δική της αλήθεια, η Έλενα Μαυρομουστάκη, καταθέτει στην ποιητική της συλλογή «Ακριβή μου μνήμη» μια ποίηση βαθιά βιωματική που δομείται με βάση το τρίπτυχο μνήμη-απώλεια-νοσταλγία.

Γύρω από το τρίπτυχο αυτό εξυφαίνεται ένας ποιητικός κόσμος που εμφανίζεται άλλοτε δοσμένος ρεαλιστικά και άλλοτε μέσα από σύμβολα, φέρνοντας κοντά τις ακριβές μνήμες του παρελθόντος με το παρόν σε ένα κοινό σύμπαν.

Η θεματική της συλλογής αντλείται από τις αχαρτογράφητες περιοχές του ιδιωτικού χώρου και της προσωπικής αναθύμησης με γνησιότητα και βαθιά αισθαντικότητα, ενώ την ίδια στιγμή τα εκφραστικά της μέσα ζωντανεύουν με εικόνες, χρώματα και φωτογραφικά ενσταντανέ της μνήμης που ακροβατεί πάνω στο νήμα της πραγματικότητας και των παιδικών της συνειρμών.

Η μνήμη ανάγεται σε καθοδηγητικό μοτίβο, αποτελώντας τη συνισταμένη που καθορίζει αλλά και ταυτόχρονα διατρέχει συνεκτικά την εν λόγω συλλογή, ενώ η έννοια της «θυγατρικής οφειλής» ενοποιεί τη συγκίνηση, συνεισφέροντας με ακριβές μνήμες στην εκδίπλωση της ποιητικής αφήγησης.

Στην «Ακριβή μου μνήμη», η ποιήτρια συνομιλεί με το αίμα και με τον τόπο της. Μονολογικοί διάλογοι μεταξύ του ποιητικού υποκειμένου και προσώπων οριστικά αποχωρισμένων, άλλοτε καταγράφουν την απώλεια στις πιθανές εκφάνσεις της κι άλλοτε πραγματεύονται το θέμα ενός ενδότερου νόστου, συνθέτοντας μια προσπάθεια να εξημερωθεί η αγριότητα της απώλειας, να εξορκιστεί το άλγος της μοναξιάς, να συμφιλιωθεί η ζωή με το πένθος.

Στίχοι έμφορτοι από μνήμες και αισθήματα, πρόσωπα, εικόνες και όνειρα, αντλούνται από την βιωματική αίσθηση αλλά και συνάμα τη μετασχηματίζουν έντεχνα σε λεπτοδουλεμένα κοσμήματα λόγου.

Ποιήματα μικρά και μεστά, πλημμυρισμένα από συναισθήματα, γραμμένα με αλήθεια και καθαρότητα, επιζητούν τη λύτρωση, το φως, τη φλόγα της ελπίδας. 

Οι ίδιες οι λέξεις φτιάχνουν ελπίδες πενθώντας. Έρωτας, μοναξιά, εγκατάλειψη, προσμονή, ζωή και θάνατος σμιλεύονται με υπομονή,  αγγίζοντας την καρδιά και την ψυχή του κάθε αναγνώστη με διαφορετικό τρόπο.

Σκιές, καθρέφτες κι ομόκεντροι κύκλοι καδράρουν μια παλλόμενη ευαισθησία και διαμορφώνουν συνεχείς εκπλήξεις εικόνων και σχημάτων. Κλειδιά κι αντικλείδια ξεκλειδώνουν θύμησες που άλλοτε «μυρίζουν μπαρούτι» κι άλλοτε «βασιλικό και δυόσμο». Χάρτινες μαριονέτες - σύμβολα του  «χωματένιου κόσμου της φθοράς» και  «νερένιες νεράιδες» - σύμβολα του κρυστάλλινου κόσμου,  μεταδίδουν με μέσα απλά τα κινήματα της ψυχής και λειτουργούν σαν προσωπικό ημερολόγιο με διαυγείς εγγραφές.

Το πρώτο ενικό ρηματικό πρόσωπο, όταν χρησιμοποιείται, υπογραμμίζει εμφατικά τον αυτοβιογραφικό χαρακτήρα της συλλογής και τον ρόλο που διαδραματίζει το βίωμα, άλλοτε μεταφέροντας ανείπωτα μηνύματα σε μορφές αγαπημένες κι άλλοτε αφουγκράζοντας τη σιωπή των πραγμάτων, μέσα στην οποία προσγράφεται το αίσθημα μιας ανεπανόρθωτης απώλειας.

Η συλλογή ολοκληρώνεται  με μια προοπτική φωτεινής ανατροπής, μεταφέροντας με τo εξόδιο ποίημα της μια ανάσα αισιοδοξίας μέσα από το σκοτάδι των ημερών μας:
«Πάντα υπάρχει ο δρόμος.
Πάντα το μονοπάτι.
Όπου θα βρεις το φως.»

Το «Ακριβή μου μνήμη» είναι μια ξεχωριστεί ποιητική συλλογή, που μιλά σε όλους. Ένα ταξίδι σε δρόμους οικείους, σε προορισμούς και σταθμούς που όλοι κρύβουμε μέσα μας. Κλείνοντας, θα ήθελα να ευχηθώ στην ποιήτρια να συνεχίσει αυτό το ταξίδι με την ίδια ποιητική ευγένεια και ευαισθησία που έχει δείξει ως τώρα στα ποιητικά της πλάνα.


Βασιλική Δραγούνη


Παρασκευή, 14 Δεκεμβρίου 2018

Ο ΗΧΟΣ ΤΟΥ ΧΙΟΝΙΟΥ

Είναι δύσκολο να ακούσουμε
το χιόνι.
Μερικές φορές
νομίζουμε πως ίσως,
αλλά όχι.
Το σφύριγμα του ανέμου
το θρόισμα των δέντρων
το τραγούδι της βροχής
αλλά το χιόνι,
όχι.

Είναι περισσότερο
σαν ένας απαλός ψίθυρος
σαν ένα κρύο φιλί
ή σαν κάτι που αιχμαλωτίζεται
στην άκρη των βλεφάρων.
Και μερικές φορές είναι ίσως
σαν ένα χαμόγελο εραστή
ή φίλου.

Ποτέ ένα δραματικό αντίο
μια επιτηδευμένη φωνή
ή μια υποψία προσποίησης.
Μόνο η ανελέητη σιωπή
της ελαφρότητας
που αιωρείται αυτάρεσκα
στο χρόνο.


Βασιλική Δραγούνη


Τρίτη, 11 Δεκεμβρίου 2018

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΙΑΜΒΟΣ, ΤΕΥΧΟΣ 43-44


1. Έχετε ήδη εκδώσει δύο ποιητικές συλλογές από τις εκδόσεις Πνοές λόγου & τέχνης, «Πτήση στο φως» και «Σελήνη στον Σκορπιό». Ποια τα κοινά σημεία και οι διαφορές τους, ως προς τη θεματογραφία και το ποιητικό τους ύφος;

Η πρώτη μου ποιητική συλλογή «Πτήση στο Φως», είναι μια διερευνητική πρώτη έξοδος προς στο Φως, μέσα από μια εσωτερική διαδρομή με κύρια στοιχεία την τάση για φυγή,  τη μοναχική περιπλάνηση και την άγρυπνη αναζήτηση, ενώ η πιο πρόσφατη ποιητική μου συλλογή «Σελήνη στον Σκορπιό» διαπραγματεύεται μύχιες πτυχές κεντρικών θεμάτων που ταλανίζουν τον άνθρωπο όπως ο έρωτας, η μοναξιά, η ύπαρξη, ο χρόνος και ο θάνατος.
Όσον αφορά στις διαφορές ως προς τη θεματογραφία τους, η πρώτη καταγράφει ερωτηματικά της καταγεγραμμένης μνήμης, συλλογικής ή ατομικής, ενώ η δεύτερη κινείται σε λόγο παροντικό, θέτοντας εσωτερικές αγωνίες και υπαρξιακές αναζητήσεις στο κέντρο ενός «σκοτεινού» ποιητικού κάδρου.
Και οι δύο συλλογές, η πρώτη αντιπαραθέτοντας το συναίσθημα στη λογική και η δεύτερη αντιπαραθέτοντας τη λογική στο συναίσθημα, συνομιλούν με διαψεύσεις και ματαιώσεις, με υπαρξιακές αγωνίες αλλά και με την πολυπόθητη λύτρωση, με αναφορά για την απόδοσή τους στην υπαινικτική λειτουργία των αλληγορικών σχημάτων και των συμβόλων, τα οποία ακόμη και μέσα από μια περιγραφή πιστών απεικονίσεων έχουν τη δύναμη να δώσουν την ψευδαίσθηση μιας προοπτικής σε έναν οποιονδήποτε οπτικό χώρο.


2. Ποια είναι η έννοια της ιδανικής έκφρασης τόσο στη δική σας ποίηση, όσο και γενικότερα;

Εκείνη που δίνει τη δυνατότητα της υπερβατικής προσέγγισης της πραγματικότητας, αναπτύσσοντας συλλογισμούς τους οποίους η πραγματικότητα δεν θα επέτρεπε ποτέ. Έννοιες ή καταστάσεις που μοιάζουν ή είναι αντίθετες μεταξύ τους συνυπάρχουν αρκετά συχνά και μέσα στη δική μου ποίηση. Οι εκφραστικοί τρόποι που συμβάλλουν σ' αυτό είναι η αλληγορία, η αντίφαση, το σχήμα κύκλου, αλλά και ο ίδιος ο αφηγηματικός χαρακτήρας του ποιήματος.


3. H δημιουργία ενός ποιήματος απαιτεί χρόνο, γνώσεις, διεργασία βιωμάτων, σκέψεων και συναισθημάτων, δεινότητα στην τεχνική και στο λόγο ή αρκεί μόνο η έμπνευση της στιγμής;

Η ποίηση είναι μια εξαιρετικά απαιτητική τέχνη και για τους αναγνώστες που κάποιες φορές καταβάλλουν ιδιαίτερη προσπάθεια για να κατανοήσουν το βαθύτερο νόημα του ποιήματος, αλλά κυρίως για τους ίδιους τους ποιητές, καθώς είναι μια τέχνη που δεν κατακτάται εύκολα λόγω της συνεχούς και κοπιώδους προσπάθειας για τη σύνθεση έστω και λίγων στίχων. Επί της ουσίας, δεν υπάρχει μια απλή μεθοδολογία, ένας συγκεκριμένος τρόπος με τον οποίον να μπορεί κάποιος να γράψει ποίηση. Η τέχνη αυτή προκύπτει ως μαγική συγκυρία.


4. Εσείς μετά τη συγγραφή ενός ποιήματος το επεξεργάζεστε και πόσο χρονικό διάστημα πρέπει να περάσει για να νιώσετε ότι είναι έτοιμο προς έκδοση;

Μετά τη συγγραφή ενός ποιήματος, αυτό που με ενδιαφέρει είναι να διατηρήσω την προσοχή του αναγνώστη στον οριζόμενο χώρο, στις ενέργειες του ποιητικού υποκειμένου καθώς και στις έννοιες που κατευθύνουν τις ενέργειες αυτές, επομένως η οποιαδήποτε επεξεργασία αφορά στην επιλογή εκείνων των μερών του λόγου τα οποία θα είναι σε θέση να ενισχύσουν το μεταδιδόμενο μήνυμα και να καταστήσουν σαφέστερο το ποίημα.


5. Υπάρχουν αποστάσεις ανάμεσα στη σκέψη και στο συναίσθημα ή είναι τόσο κοντά που αναπόφευκτα συγκλίνουν μεταξύ τους;

Η ιδιαίτερη φύση της ποιητικής τέχνης οφείλεται στην ικανότητά της να εκφράζει ακόμη και τις πιο λεπτές αποχρώσεις των ανθρώπινων συναισθημάτων, ενώ παράλληλα μπορεί να λειτουργεί ως εργαλείο προβληματισμού και πνευματικής όξυνσης. Ταυτόχρονα όμως απαιτεί και από τον αναγνώστη μια αυξημένη ευαισθησία κι ένα ουσιαστικό ενδιαφέρον για να μπορέσει πραγματικά να εκτιμήσει τα όσα έχει να του προσφέρει, επομένως σκέψη και συναίσθημα συγκλίνουν αναπόφευκτα.


6. Τι σας μαγεύει περισσότερο στον ποιητικό λόγο;

Το ότι είναι το ιδανικό που μένει σταθερά ανέκφραστο, μα πάντοτε επιδιωκόμενο. Το ότι είναι λίγοι εκείνοι που πραγματικά βλέπουν μέσα από την πόρτα της ποίησης, καθώς απαιτείται πολύς χρόνος και πολλή προσπάθεια για να εξοικειωθεί κανείς με τις ιδιαίτερες εκφράσεις της και να εκτιμήσει πλήρως την αξία της. Και το ότι πως είναι ακόμη λιγότεροι εκείνοι που θα επιλέξουν να την υπηρετήσουν, καθώς δύσκολα προσφέρει την αίσθηση της επιτυχίας και της δικαίωσης, μιας και ο δρόμος που οδηγεί στην αλήθεια της είναι απαιτητικός και απρόσιτος.


7. Ποιες τάσεις στη σύγχρονη ποίηση και ποιητές σας έχουν επηρεάσει;

Ο υπερρεαλισμός, που ως πρωτοποριακό κίνημα αποτέλεσε μια σημαντική προσπάθεια απελευθέρωσης του ποιητή, έκφρασης των ασυνείδητων σκέψεων κι επιθυμιών του και συνολικής ανανέωσης των εκφραστικών τρόπων, ώστε η ποιητική δημιουργία να μπορεί απρόσκοπτα να αποδώσει τις πλέον ενδόμυχες παραστάσεις.
Μπορώ να πω πως έχω δεχτεί επιρροές από τους εκπροσώπους του ελληνικού υπερρεαλισμού Ανδρέα Εμπειρίκο, Νίκο Εγγονόπουλο, Μίλτο Σαχτούρη και Οδυσσέα Ελύτη, ο οποίος διαμόρφωσε την ποιητική του φυσιογνωμία με άξονα τον υπερρεαλισμό.
Ο υπερρεαλισμός γίνεται αντιληπτός μέσα από τον ποιητικό τους λόγο που υπερβαίνει τα όρια της πραγματικότητας, τη στιχουργική μορφή που διακρίνεται από τον ελεύθερο στίχο, την απουσία σχεδόν των σημείων στίξης, την τραγικότητα, εν τέλει, που μεταδίδεται σε ότι αφορά την πορεία που ακολουθεί η ζωή των ανθρώπων.


8. Οι λέξεις έχουν βαρύνουσα σημασία ή η ιδέα ενός ποιήματος και η αποτύπωσή της ή είναι απαραίτητος  ο συνδυασμός τους;

Πέρα από τη δημιουργία λυρικών εικόνων ή την απόλαυση του λεκτικού πλούτου και των ηχητικά καλαίσθητων συνδυασμών, πρωταρχικός σκοπός του ποιήματος είναι η απόδοση ενός μηνύματος που ο ποιητής θεωρεί σημαντικό για τον αναγνώστη. Είτε το ποίημα κινείται στα όρια του καθημερινού λόγου είτε προχωρά πέρα από το προφανές και το εύλογο, η νοηματική σαφήνεια των στίχων του είναι αυτό που θα επιτρέψει τελικά στον αναγνώστη να εισχωρήσει στο αφηγηματικό ξεδίπλωμα και να εμπλακεί στην αναζήτηση του ποιητή, δημιουργώντας του παράλληλα μια αίσθηση οικειότητας.


Σας ευχαριστώ πολύ.


Βασιλική Δραγούνη
Περιοδικό Ίαμβος «Έλληνες και ξένοι λογοτέχνες που έγραψαν για την Αρχαία Ελλάδα», Τεύχος 43-44, φθινόπωρο 2018



Κυριακή, 9 Δεκεμβρίου 2018

ΛΕΒΙΑΘΑΝ

Σκληροί χειμώνες, αρνούνται να παραδοθούν
στην επιμονή του ημερολογίου.
Όλη τη νύχτα οι άνεμοι ουρλιάζουν
σαν θεριά που αλυχτούν θανάσιμα τραυματισμένα,
μαστιγώνοντας άγρια το σκοτάδι.
Κι εσύ, αδύναμα να συρρικνώνεσαι
προσμένοντας την αναγέννηση,
ελπίζοντας με μάτια ερμητικά κλειστά.

Το πρωί, τα αμυδρά δάχτυλα του ήλιου
αυξάνουν τη θερμοκρασία απρόθυμα.
Κι εσύ, ο ανασυνταγμένος Λεβιάθαν,
ξυπνάς τρεκλίζοντας απ’ τα μπουντρούμια σου
με χέρια χλωμά, προτεταμένα, να φτερουγίζουν
σαν πεταλούδες προς το φως.


Βασιλική Δραγούνη


Παρασκευή, 7 Δεκεμβρίου 2018

ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΒΑΡΔΙΑ

Είναι μια δουλειά για τη νυχτερινή βάρδια:
αιματηρό ταξίδι στη μονοτονία,
γλοιώδεις μαύρες σήραγγες στο υπόγειο,
υγροί βρυώδεις τοίχοι
και μυρωδιά παλιού χαρτιού
που φράζει το χειμώνα.

Ακολουθήστε τα ίχνη των ασυγκίνητων ημερών:
βρείτε την καρδιά,
ωρομίσθια και ασυνδικάλιστη,
μετετραμένη σε εργαλείο μαγισσών
μολυσμένο με αυτοαπομόνωση
και ξεθυμασμένη οργή.


Βασιλική Δραγούνη


Πέμπτη, 6 Δεκεμβρίου 2018

ΠΡΟΣΩΠΟΠΟΙΗΣΕΙΣ

Είμαστε οι επιθυμητές πραγματικότητες εδώ.
Επειδή αφουγκραζόμαστε παράξενες αισθήσεις  
δεν σημαίνει ότι δεν βλέπουμε.

Είμαστε προσωποποιήσεις φωτεινές κι ανέκφραστες.
Οι ώμοι μας αγγίζονται και η περιβολή μας
πληγώνει την αφή του συνειδητού.

Είμαστε όπως κι εσείς, κομμάτια
ενός αναδρομικού τοπίου ή μιας νεκρής φύσης
που αντικρίζουν το παρόν εκ των υστέρων

χωρίς να αναρωτιούνται
ποιος τάχα να ενορχηστρώνει
την εφήμερη διαδρομή τους.


Βασιλική Δραγούνη


Τρίτη, 4 Δεκεμβρίου 2018

ΕΧΕΙ ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ

Η επιθυμία αποτελεί ακόμα μία μεταβλητή
των παραγράφων με ετεροχρονισμένο απόηχο,
διάσπαρτων με προσδοκίες ανεκπλήρωτες
κι εναλλασσόμενες ψυχεδέλειες. 

Η αλήθεια είναι σαν τον καιρό.
Ολισθηρή.
Αλλά ας μην μιλάμε για αλήθειες.
Ας μιλήσουμε για όνειρα.

Σε αυτό το όνειρο
η επιθυμία είναι αναγκαία, αλλά όχι ικανή:
δεν έχει ακόμη ξεπεράσει την ανυπαρξία υπόστασης
που σε ένα αόρατο υστερόγραφο υπογράφει.


Βασιλική Δραγούνη


Δευτέρα, 3 Δεκεμβρίου 2018

ΟΡΙΑΚΗ ΑΚΙΝΗΣΙΑ

Στο δωμάτιο της ακινησίας υπάρχουν δύο τοίχοι.
Ο τρίτος και ο τέταρτος δεν έχουν σημασία.
Από τη μια πλευρά, το μέλλον φέρνει την κενή υπόσχεση
από την άλλη το παρόν προτείνει ρόλο δραπέτη.

Παροδικά εναλλασσόμενα "είναι"
-ύστατοι κόκκοι σκόνης στη γωνία του ματιού-
σχηματίζονται στο πρώιμο σκοτάδι
από βαθιά ιζήματα, ανήσυχα στο χρόνο.

Η απόσταση δεν έχει φυσικό χώρο
στον πλακόστρωτο κόσμο των απέραντων τοίχων
που αδιάφορα προσφέρουν θέαμα
στους βαριεστημένους γείτονες.

Η απόσταση δεν έχει φυσικό χρόνο.
Αποδομεί με ευλαβική συνέπεια το παρόν
κι απομονώνεται εντελώς
όταν το παρελθόν χτυπάει την πόρτα.

Στο δωμάτιο της ακινησίας τίποτα δεν πάει πίσω
και αυτό είναι το ευχάριστο.


Βασιλική Δραγούνη


Σάββατο, 1 Δεκεμβρίου 2018

ΜΙΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΑΤΙΑ

Το θέμα είναι η πτώση,
απότομη σαν μια σκληρή βροχή
σαν μαζική εξόρμηση
προς μια υποτιθέμενη έξοδο
ή σαν οποιαδήποτε συντόμευση
από το ένα στο άλλο άκρο.

Αυτή η πληγή της ισορροπίας,
η πρόδηλη αμηχανία της αποτυχίας
-όχι απλά μια θλιβερή κατεύθυνση
φτιαγμένη από βέρτιγκο
ή μια απροσδόκητη κλίση
κόντρα στον άνεμο,
αλλά μάλλον κάτι
σαν μια τελευταία ματιά
σε έναν ετοιμόρροπο καθρέφτη.


Βασιλική Δραγούνη


Τετάρτη, 28 Νοεμβρίου 2018

ΣΗΜΕΡΑ

Δεν πιστεύω
στα απατηλά τεχνάσματα του αύριο
στα οποία αδυνατώ να με διακρίνω.
Δεν υπάρχουν για μένα
πολλά υποσχόμενα πακέτα
που περιμένουν να τα ξετυλίξω
κάτω από κάποιο φαντασιακό δέντρο.

Το σήμερα, με όλες τις σκιασμένες του γωνίες,
είναι το μόνο που μου δόθηκε.
Η σκόνη του χθες κολλάει στο περβάζι μου,
ο χρόνος κοιμάται στην πόρτα.
Το αύριο, αν υπάρχει,
παίζει με τα παιδιά στον απέναντι δρόμο
πρόθυμο να καταφύγει στο σώμα ενός θαύματος.


Βασιλική Δραγούνη


Δευτέρα, 26 Νοεμβρίου 2018

ΚΑΤΙ ΑΝΕΚΠΛΗΡΩΤΟ

Κάθισε εδώ για λίγο.
Γίνε νερό.
Γίνε αέρας.
Γίνε σκιά.
Γίνε εκείνο που φοβάσαι
και άσε το να ξεθωριάσει.
Γίνε το απόλυτο τίποτα για λίγο.
Ή μέρος του απόλυτου.
Γίνε το όλο ή το κανένα.
Γίνε μια νέα αρχή. Καινούργια,
όσο και παλιά.

Άσε τις μνήμες εκεί που ανήκουν.
Γίνε ματαίωση της ανυπαρξίας.
Πέρασε μέσα από τα σταυροδρόμια
των ανεπαίσθητων κόσμων. Πάρε το δρόμο
της ηλιοφάνειας του αληθινού. Εδώ.
Μες στην απέραντη ηρεμία του εαυτού σου.
Άγγιξε την πνοή του ανέμου με το πρόσωπό σου.
Νιώσε το θρόισμα ενός ονείρου.
Και τώρα, εστίασε σε κάτι άλλο.
Πέρα από σένα.
Σε κάτι ανείπωτο.
Σε κάτι ανεκπλήρωτο.


Βασιλική Δραγούνη


Κυριακή, 25 Νοεμβρίου 2018

ΤΗΣ ΣΤΙΓΜΗΣ ΤΑ ΙΧΝΗ ΕΠΩΔΥΝΑ

Ανοιγόκλεισε μία φορά τα βλέφαρα
κι άγγιξε με παρθένα μάτια
τη σκοτεινή ύλη του εφήμερου τοπίου,
τη μυστηριακή λειτουργία της ανθρωπότητας,
την άνοδο και πτώση των πολιτισμών,
τη γέννηση και τον χαμό αυτών που αγαπάς.

Άνοιξε τα βλέφαρα ξανά
και μείνε ολομόναχος
με χέρια εκτεινόμενα
στο ακατέργαστο σκοτάδι,
τυφλωμένος απ' το παρελθόν
κι απ' ό,τι θα μπορούσε να 'χει υπάρξει.


Βασιλική Δραγούνη