Τρίτη, 16 Οκτωβρίου 2018

ΜΑΤΑΙΟΤΗΤΕΣ

Σταλμένες για να διεκδικήσουν
του πλανώμενου μυαλού τα ψεύτικα ταξίδια
μπρος και πίσω από την πραγματικότητα
των άδικα σπαταλημένων ημερών,

με ταχυδακτυλουργικές πράξεις της απελπισίας
διαλαλούν ρητά τις επαχθείς συνθήκες
της βουβής εκτέλεσης
υπόγειων σχεδίων πλεύσης.

Ω, ματαιότητες, πόσο έχετε δίκιο
να μένετε υπό την επήρεια των στιγμών
που σας σπρώχνουν βαθύτερα
στην άβυσσο της εξαφάνισης,

στο φοβερό κενό που υποπτευόσασταν
πως ήταν πάντα εκεί:
διαχρονικό, αιώνιο
και κούφιο ως τον πυρήνα.

Και τώρα, κοιταχτείτε στον καθρέφτη:
αδιαφανείς
και αποτρόπαιες
-αλλά με μία ακόμη αποστολή.


Βασιλική Δραγούνη


Κυριακή, 14 Οκτωβρίου 2018

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΩΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΩΝ 2018

"Τη θάλασσα και το φως της Ελλάδας αγάπησα..."


Παρασκευή, 12 Οκτωβρίου 2018

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΟΣ ΧΟΡΟΣ

Τώρα θα πρέπει να εναρμονίσεις
τα χορευτικά σου βήματα
με την αντανάκλασή σου
που προβάλλει μεσούντος του φθινοπώρου
κάτω απ' τη συνοριακή γραμμή του υγρού δαπέδου
του στιλβωμένου από βροχή.
Ή θα πρέπει να σταθείς σε τέλεια ακινησία
και να κοιτάξεις προς τα κάτω την εικόνα σου
που αφημένη στο σκοτάδι σιωπηλά
σε περιμένει να διαλέξεις.

Θα μπορούσες να χαθείς εδώ
ανοίγοντας ατέρμονες διαπραγματεύσεις 
με τη λογική σου
προκειμένου να απελευθερώσεις
τον έναν εαυτό από τον άλλον
με μια απλή απόφαση της σκέψης
που δεν είναι ακόμα έτοιμη
να εκχωρήσει αυτήν την εξουσία.

Η ώρα έχει φτάσει
για την πρώτη αποσύνδεση.
Αλλά και τότε ακόμη
διστάζεις στην επιλογή
μεταξύ παράδοσης και αντίστασης.
Έτσι επιλέγεις τον χορό
και η θλιβερή σου αντανάκλαση
θα πρέπει να σε συνοδεύσει.


Βασιλική Δραγούνη


Πέμπτη, 11 Οκτωβρίου 2018

ΔΕΛΤΙΟ ΘΥΕΛΛΗΣ

Μερικές φορές, τα πράγματα ξεφεύγουν
σαν πυροτεχνήματα ή βόμβες
ή σαν ιδιοσυγκρασίες παράφορες εκ πεποιθήσεως
μα εξ αρχής παραπλανητικές.

Αλλά ας τα αφήσουμε, τουλάχιστον για τώρα
που αναμένεται δελτίο θυέλλης
και η στάθμη του νερού ανεβαίνει
σαρώνοντας τα άβουλα κοπάδια.

Κι όταν ο ποταμός υποχωρήσει
μόνο τα κογιότ περιπολούν στις όχθες
ψάχνοντας για εύκολη λεία
μεταξύ των ξεβρασμένων κουφαριών

διογκωμένων από κάτι
που κανονικά τρέφει
όμως σε υπερβολή
σκοτώνει.


Βασιλική Δραγούνη


Τετάρτη, 10 Οκτωβρίου 2018

ΠΑΡΟΧΟΙ

Έτσι λοιπόν, όπου κι αν πάμε
το τοπίο είναι αμείλικτα θολό
σαν να διαμορφώθηκε από έναν ίμο καλλιτέχνη
χωρίς καμία αγάπη για το χρώμα.

Τα φωτεινά μας ρούχα εξασθενίζουν
παίρνοντας τη λεπτή απόχρωση της στάχτης
και οι απόλυτα απτές μας ουτοπίες 
κυλούν σαν μικρά πεπρωμένα του τίποτα
αμφιρρέποντας στο κέλυφος του σκοταδιού.

Είμαστε λίγο πιο ευτυχισμένοι τώρα;
Όχι. Είμαστε απλά γαλήνιοι
καθώς σέρνουμε με εφήμερη αφέλεια
ανούσιες μέριμνες και ερμαφρόδιτες αλήθειες
πίσω από τα επώδυνα ίχνη της ουσίας.

Δεν θα επιστρέψουμε στο σπίτι, ξέρεις.
Γίναμε οι πάροχοι των σιωπηλών συναινέσεων 
που τρέχουν κυνηγώντας τον ίσκιο τους
στην πορεία του ταξιδιού τους προς το αόρατο.

Η φαντασία μας αφήνεται να εξαχνωθεί
στους γοτθικούς ουρανούς
των τεχνητών μας παραδείσων
που μας καλούν ψιθυριστά τη νύχτα
σαν εφιάλτες που εναλλάσσονται.


Βασιλική Δραγούνη


Δευτέρα, 8 Οκτωβρίου 2018

ΕΝΑ ΔΩΜΑΤΙΟ ΓΕΜΑΤΟ ΒΡΟΧΗ

Σ' ένα δωμάτιο γεμάτο βροχή
η προέλαση του φθινοπώρου
δύει στα θολά παράθυρα
όπου ο άνεμος αδυνατεί να ακολουθήσει.

Οι κουρτίνες, σε πρόσχημα διαφυγής,
σέρνονται στη μαλακή λάσπη του πατώματος
κι ο καθρέφτης μετράει τις στιγμές
καταγράφοντας τις ίδιες τις εικόνες σ' επανάληψη.

Οι τοίχοι, υδάτινα παραπετάσματα
τρεμάμενα στο ημίφως,  
κυματίζουν και αποσύρονται
ως σύμβολα κάποιας χαμένης διάστασης.

Το δωμάτιο είναι γεμάτο βροχή
-όχι ένα φουρτουνιασμένο χάος,
μόνο μια απαλή ζεστή βροχή
που αναδιατάσσει τον άγνωστο χάρτη του χρόνου.

Σ' έναν νοτισμένο πίνακα στον τοίχο
δύο πρόσωπα κοιτάζουν το δωμάτιο
που βυθίζεται αδιασάλευτα σε αρχαϊκή τελειότητα
και λαχταρούν σ' αυτό να επιστρέψουν.


Βασιλική Δραγούνη


Σάββατο, 6 Οκτωβρίου 2018

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

Παιδικές εικασίες ταξιδεύουν στον άνεμο
που σφυρίζει μέσα απ’ τα εύθραυστα δέντρα 
στο καταφύγιο της Άννας Φρανκ
-τώρα ένα βιογραφικό μουσείο
δίπλα στο υδάτινο κανάλι.

Κοιτάζω προς τα πάνω,
προς το δωμάτιο των έγκλειστων λέξεων.
Κόκκινα και χρυσά φύλλα
καλύπτουν τα πόδια μου.

Η βροχή συνθέτει ένα χειμερινό προοίμιο
αφουγκράζοντας διστακτικά τον παγωμένο αέρα,
πυκνό από πνιγμένους ήχους…
Άννα, πέρασαν τα δύσκολα,
μπορείς να βγεις τώρα.


Βασιλική Δραγούνη


Παρασκευή, 5 Οκτωβρίου 2018

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΩΝ ΧΡΗΣΜΩΝ

Είχε τίτλο: "Το Βιβλίο των Χρησμών".
Γύρισε τις σελίδες κι άρχισε
να αποκρυπτογραφεί τα μυστικά τους.
Έλεγαν πως θα ξυπνήσει το βουβό ηφαίστειο
και θα αποτινάξει το βασίλειο των ποντικών
θάβοντάς το στα έγκατα της γης
κάτω από βράχια και πηγμένη λάβα.
Έκλεισε το βιβλίο και το επέστρεψε
στο συνωστισμένο ράφι.

"Πόσο περίεργη είναι αυτή η ζωή" σκέφτηκε,
αμήχανα ταλαντευόμενος
ανάμεσα στον Ουρανό και στα Τάρταρα, 
περιμένοντας να ξυπνήσει
το ηφαίστειο που θα τον κατάπινε.
"Κι όμως, μόνο οι αφελείς πιστεύουν 
στο τέλος των μεγάλων αφηγήσεων"
είπε δυνατά σε όλα τα βιβλία
που τον κοίταζαν αφ' υψηλού.


Βασιλική Δραγούνη


Πέμπτη, 4 Οκτωβρίου 2018

ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΗ ΚΑΤΑΛΗΞΗ

Από εδώ που βρίσκομαι
μπορώ ανεμπόδιστα να διακρίνω
την εξελισσόμενη πλοκή
και τους ανατρεπτικούς ρόλους
των δευτεραγωνιστών

που ευτυχείς στην επίπλαστη πλάνη τους
αναπτύσσουν τις εικασίες τους
φλυαρώντας πλουραλιστικά
με θορυβώδη υπονοούμενα.

Η ώρα έχει έρθει πλέον
για τον από μηχανής θεό.
Η άφιξή του ιερή επίκληση
αυτού που δεν ξανάρχεται
μα ωστόσο αναμένεται να έρθει.

Θα επεξεργαστώ και πάλι την υπόθεση
αφήνοντας όλα τα ενδεχόμενα ανοικτά
-μην τυχόν απογοητευτεί και προσπεράσει.
Σχεδιάζω μια εικόνα της σκηνής
με ή χωρίς κομπάρσους.

Η κατάληξη είναι πάντα η ίδια.


Βασιλική Δραγούνη


Τετάρτη, 3 Οκτωβρίου 2018

ΣΤΟΝ ΙΣΤΟ ΤΗΣ ΜΟΙΡΑΣ

Πόσο περίπλοκος είναι ένας ιστός αράχνης;
Μεταξωτές κλωστές γεωμετρημένες
σαν γάζα αιωρούμενη φιλτράρουν τον αέρα.
Το παράθυρο είναι ανοιχτό
σαν τέχνασμα καλωσορίσματος.
Το περίτεχνο μοτίβο εναλλάσσεται σε προοπτική διάσταση
σαν μεταβαλλόμενος οιωνός.
Πόσες οι πιθανότητες;
Η μοίρα είναι απρόβλεπτη, αδιαφανής
σαν το πρόσωπο της τύχης.


Βασιλική Δραγούνη


Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2018

ΑΟΡΑΤΗ ΕΡΙΝΥΑ

Από την αναπνοή των πόλεων
έρχεται το παλιό σκοτάδι
με την αγαπημένη του αόρατη Ερινύα
που έθεσε ανελέητη υπογραφή
έξω από το παράθυρό μου
κι ύστερα χάθηκε
-πήγε σ’ άλλα σκοτάδια,

στα περιθώρια μεταξύ μνήμης
και ταχείας αντανάκλασης,
εκεί που ο μύθος της ουσίας ασελγεί
στου κειμένου το σώμα
και σβήνοντας τη μνήμη του εαυτού του
αγγίζει ανοιχτές πληγές
και ο πόνος ξεχειλίζει.


Βασιλική Δραγούνη


Σάββατο, 29 Σεπτεμβρίου 2018

ΠΟΙΗΣΗ ΧΡΗΣΤΟΥ Θ. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Κάλπαζε το αγέρι
στην όμορφη κοιλάδα
μεσ’ από δέντρα πράσινα
που έλεγαν κρυφά
τα μυστικά τους
στ’ αφρισμένα ποτάμια
με τα νερά της άνοιξης
να ταξιδεύουν
και το τραγούδι του χρόνου
ν’ απλώνεται
στις ξανθές ακρογιαλιές
όπου οι δαντέλες της θάλασσας
πλέκονταν
στα μαλλιά των Νηρηίδων
και το άλογο του ονείρου
αφηνόταν
στα χάδια του Αλέξανδρου
σαν άλλος Βουκεφάλας
πλασμένος από φύλλα δάφνης
και το σάλπισμα του νικητή.

Έτσι προχώρησε το αγέρι
διαπερνώντας το άρωμα
της γόνιμης γης
σα να ζητούσε
μιαν άλλη γονιμότητα
εκεί που έσκαγε το κύμα
με τη λαχτάρα του έρωτα
στα στήθη
των ανυπόταχτων παρθένων
που αδημονούσαν
για τον σπόρο της μέθης
και το πλάνο πλατάγισμα
στο λίκνο της ηδονής.

Κι εκεί που απλώθηκε
το φως το ανέσπερο
μεσ’ από την ταλάντωση
της άδολης επιθυμίας
των ρευστών στοιχείων
γεννήθηκες εσύ
νύφη φιλάρεσκη
κι αμέσως
έλαμψαν τα κάλλη σου
στον καθρέφτη του κόλπου
που σε αγκάλιασε στοργικά.

Κι ήρθαν οι μοίρες
και σε μύρωσαν
και στόλισαν το σώμα σου
με πλακόστρωτους δρόμους
που αντηχούσαν ζωή
με κτίσματα λαμπρά
κι αψίδες σκαλιστές
κι ακόμα
με περίτεχνους ναούς
που έμειναν αλώβητοι
από τα στίφη
βάρβαρων επιδρομέων.

Κι ήρθε
από τα βάθη της Ανατολής
Οθωμανός κατακτητής
που έπνιξε στο αίμα
τους πλακόστρωτους δρόμους σου
και πέρασε θηλιά
στον φιλντισένιο λαιμό σου
Πύργο Λευκό
σύμβολο αιώνιο
της ανεξάρτητης φύσης σου.

Όμορφη πόλη
άχραντη κόρη
που αναστήθηκες
από την τέφρα σου
κι έμεινες ορθή
να καθρεφτίζεις τα κάλλη σου
στο γαλάζιο του κόλπου
που σε αγκάλιασε στοργικά.


Χρήστος Θ. Παπαγεωργίου, "Κάποτε τα ρολόγια πεθαίνουν"


Παρασκευή, 28 Σεπτεμβρίου 2018

ΠΡΩΤΗ ΚΑΙ ΔΕΥΤΕΡΗ ΜΕΤΑΠΟΛΕΜΙΚΗ ΓΕΝΙΑ
ΤΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ:
ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΕΡΩΤΙΚΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ

Την πρώτη µεταπολεµική γενιά λογοτεχνών της Θεσσαλονίκης τη σφράγισε η ποίηση και είχε πολιτικό-κοινωνικό προσανατολισµό. Τρεις σηµαντικοί ποιητές, ο Μανόλης Αναγνωστάκης, ο Κλείτος Κύρου και ο Πάνος Θασίτης, εµφανίστηκαν σχεδόν αµέσως µετά τη Γερµανική Κατοχή και θέλησαν να µιλήσουν µέσα από τα ποιήµατά τους για τις πολιτικές τους πεποιθήσεις, για τις οποίες αγωνίστηκαν, αλλά κυρίως για την απογοήτευσή τους από την ήττα των αριστερών δυνάµεων του Εµφυλίου, για την ποικιλόµορφη διάψευση των ιδανικών τους, για τους συντρόφους τους που έχασαν άδικα τη ζωή τους και τέλος για τις τύψεις τους, καθώς έβλεπαν ότι µε τον χρόνο άρχισαν κι αυτοί να συµβιβάζονται µε τη νέα τάξη πραγµάτων που δηµιουργούνταν στη χώρα µας µετά την επικράτηση καπιταλιστικών προτύπων ζωής, αφού άλλα πίστευαν κι άλλο δρόµο είχε επιλέξει η Ιστορία.

Για να το κατορθώσουν αυτό εισήγαγαν στην ποίησή τους πολλά πεζολογικά στοιχεία και παρακάµπτοντας τον υπερρεαλισµό στράφηκαν στην πρόσφατη παράδοση του τόπου και κυρίως στον Καρυωτάκη (ιδίως ο Αναγνωστάκης µε τον ιδιόμορφο πεσιµισµό του και ο Θασίτης µε την πολιτικά σατιρική του διάθεση), χωρίς αυτό να σηµαίνει ότι δεν δανείστηκαν στοιχεία και από τον µοντερνισµό.

Το πρώιμο έργο των Αναγνωστάκη και Κύρου κυρίως, αναφέρεται σε πολύ μεγάλη συχνότητα σε πρόσωπα και σημεία που συνδέονται με τα βιώματά της ταραγμένης νεότητάς τους. Στις μετέπειτα ποιητικές συλλογές τους επιχειρείται αφενός μια προσπάθεια σύνδεσης με τις κοινές θεματικές της γενιάς τους και αφετέρου ένας διάλογος με ποιητικές φωνές που λειτουργούν ως πρότυπα (Καβάφης, Σεφέρης, Ρίτσος, Έλιοτ και Καρυωτάκης).

Το έργο του Αναγνωστάκη χάραξε το δρόμο της προσωπικής αναζήτησης του καθενός, άνοιξε νέες διόδους και δημιούργησε τις κατάλληλες προϋποθέσεις για επανατοποθετήσεις και προβληματισμούς. Το ύφος του, προσωπικό, γεμάτο υπαινιγμούς και αποσιωπήσεις, άλλοτε με πικρή ειρωνεία και άλλοτε με συγκρατημένη οργή, εκτός από τη διάψευση εκφράζει και τη βαθιά απογοήτευση της γενιάς του.

Αργότερα οι τρεις τους µε αρχισυντάκτη τον Αναγνωστάκη, αποτέλεσαν τον πυρήνα του περιοδικού Κριτική (1959-1961), µέσα από τις σελίδες του οποίου υπεραµύνθηκαν της ελευθερίας της έκφρασης των λογοτεχνών, που δεν µπορεί να υπάρξει µε κοµµατική σκοπιµότητα και καθοδήγηση.

Η δεύτερη µεταπολεµική γενιά ποιητών της Θεσσαλονίκης κάνει την εµφάνισή της τη δεκαετία του 1950. Παράλληλα με τους «πολιτικούς» εμφανίστηκαν και οι ποιητές του ερωτικού αδιέξοδου, Ντίνος Χριστιανόπουλος, Νίκος Αλέξης Ασλάνογλου και Γιώργος Ιωάννου, που αποτέλεσαν τον πρώτο και βασικό πυρήνα του λογοτεχνικού και καλλιτεχνικού περιοδικού Διαγώνιος (1958-1983), µε εκδότη και διευθυντή τον Χριστιανόπουλο. Η Διαγώνιος, στα μέσα της δεκαετίας του '50 συσπείρωσε αξιόλογους λογοτέχνες και κριτικούς και συγκρότησε έναν ξεχωριστό, από κάθε άποψη, λογοτεχνικό και εικαστικό πυρήνα.

Οι ποιητές αυτοί, που από πολιτική άποψη υπήρξαν ουδέτεροι, δεν ένιωθαν καταπιεσµένοι ιδεολογικά, αλλά κοινωνικά, λόγω της ερωτικής τους ιδιαιτερότητας. Στράφηκαν εποµένως στον άλλο πόλο της πρόσφατης λογοτεχνικής µας παράδοσης, που είναι ο Καβάφης και δηµιούργησαν κι αυτοί µια εξοµολογητική ποίηση, στην οποία ενσωµατώνουν και επιρροές από νεωτερικές φωνές, ντόπιες και ξένες. Η µεταπολεµική αυτή τοµή στην ποίηση της Θεσσαλονίκης, µε τη στροφή της προς την πρόσφατη ελληνική παράδοση (Καρυωτάκης, Καβάφης), υπήρξε αναµφίβολα και ρήξη προς τους Αθηναίους ποιητές της γενιάς του 1930, που εισήγαγαν στα ελληνικά γράµµατα ευρωπαϊκά κυρίως πρότυπα.

Ο Ασλάνογλου έγραψε σχετικά με τη συγκρότηση της τριάδας των ερωτικών ποιητών της Θεσσαλονίκης: «Μερικοί νέοι ποιητές έψαχναν το δρόμο τους μέσα στη σύγχυση και την αταξία της εποχής, ένα δρόμο που έπρεπε οι ίδιοι να ανοίξουν αν ήθελαν να επιβιώσουν. Τι του έκανε να συσπειρωθούν και να αγωνιστούν συνειδητοποιώντας την ανάγκη της αλλαγής; Πρώτα πρώτα η αίσθηση ότι ήταν διαφορετικοί από τους προγενέστερους και πως κανένα έτοιμο αισθητικό καλούπι δεν θα μπορούσε να φορμάρει την ουσία της ποίησής τους. Οι νέοι ποιητές του '50 ήθελαν να μιλήσουν για το προσωπικό τους δράμα που δεν φαίνονταν να οσφραίνονταν οι παλιότεροι».

Ο Ασλάνογλου έγραψε για την πίκρα της μοναξιάς, που είναι πανταχού παρούσα στο έργο του, τη μελαγχολία ενός ανεκπλήρωτου έρωτα και για τα ασφυκτικά πλαίσια της ατομικής του οδύνης. Ήταν με άλλα λόγια απόλυτα εναρμονισμένος με το μονωτικό κλίμα που καλλιέργησε η ερωτική γενιά της Θεσσαλονίκης στη μεταπολεμική εποχή των θρυμματισμένων ιδανικών.

Τα ποιήματα του Ιωάννου προαναγγέλλουν το πεζογραφικό του έργο, καθώς εμπεριέχουν τους θεματικούς άξονες που τον απασχόλησαν αργότερα και στα πεζά του κείμενα. Οι ποιητικές συνθέσεις του χαρακτηρίζονται από εξαιρετική λιτότητα, ακριβολογία και νοηματική συμπύκνωση.

Στο έργο του Χριστιανόπουλου, από τη δημοσίευση της συλλογής «Εποχή των Ισχνών Αγελάδων» (1950), ο ρεαλισμός ακολουθεί από κοντά το πρότυπο της καβαφικής ποίησης. Η λαϊκή τοπογραφία αναμιγνύεται με ιστορικά σύμβολα και θεμελιώνεται ένας ιδιότυπος ρεαλισμός που θα συνοδεύει εξακολουθητικά το έργο του ποιητή. Ο Χριστιανόπουλος άλλοτε σχολιάζει την εμπορευματική αίσθηση της καθημερινής ζωής, ενώ άλλες φορές είναι σαρκαστικά ειρωνικός και καταγγελτικός.

Οι δύο τάσεις που αναφέρθηκαν, η πολιτικο-κοινωνική και η ερωτική, υπάρχουν βέβαια σε πανελλήνια κλίµακα, ωστόσο το ενδιαφέρον στην περίπτωση της Θεσσαλονίκης είναι πως παίρνουν έναν ειδικότερο χαρακτήρα, µια πιο συγκεκριµένη µορφή ή ιδιοµορφία, η οποία καθορίστηκε από τους τοπικούς όρους.

Το ερώτημα που εγείρεται εδώ είναι γενικότερο και αφορά την άποψή µας για τη λογοτεχνία: αν πρέπει να είναι προσωποκεντρική ή αν, χωρίς να χάσουµε το ενδιαφέρον για τα πρόσωπα, πρέπει να δούµε τα φαινόµενα που υπερβαίνουν τα πρόσωπα, το σύνολο των κειµένων, αλλά και τα ρεύµατα που καθορίζουν τα κείµενα.


Βασιλική Δραγούνη

1ο Φεστιβάλ Λόγου, Τέχνης & Δημιουργίας
Πνευματικό Κέντρο Πετρούπολης, Ιούνιος 2018


Πέμπτη, 27 Σεπτεμβρίου 2018

ΜΑΚΡΙΑ

Υπάρχει άραγε ένας χαρακτηρισμός
γι' αυτήν την αίσθηση του να είσαι μακριά
-πέρα από αμοιβαία εξασφαλισμένες καταστροφές
κι από παρηκμασμένες ουτοπίες;

Ίσως τόσο μακριά από οτιδήποτε
μπορείς να του προσδώσεις μια περιγραφή
-σαν να 'χεις παρεισφρήσει σε μια νέα
γεωγραφική ζώνη ή ωριαία άτρακτο;

Υπάρχει άραγε μια λέξη γι' αυτό το αδιέξοδο συναίσθημα
του να είσαι παρατηρητής σε κάποια πόλη-φάντασμα
-από εκείνες που χρησίμευσαν, δεκαετίες πριν,
ως πεδία πρακτικής ψυχρού πολέμου;


Βασιλική Δραγούνη


Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2018

ΑΥΤΗ Η ΜΟΝΑΧΙΚΗ ΑΓΑΠΗ

Ήταν ένα εξεζητημένο πράγμα
αυτή η μοναχική αγάπη,
από φτερά φτιαγμένη
κι από το κρύο φως του φεγγαριού,
από μακρινούς στεναγμούς
κι από παλιές θλίψεις.

Ήταν πρώτα τα φτερά
που έφυγαν από τους ώμους
και μπλεχτήκαν στα κλαδιά των δέντρων
και στα σύννεφα
κι έπεσαν μετά με τη βροχή
στο λασπωμένο δρόμο.

Κι ήταν ύστερα τα μάτια
που δεν πίστεψαν στη μεταμόρφωση
κι οι ώμοι
που ξέχασαν εκείνο το παλιό το βάρος
και δεν αναρωτήθηκαν ποτέ
ξανά αν θα πετάξουν.


Βασιλική Δραγούνη