Κυριακή, 20 Οκτωβρίου 2019

Σάββατο, 19 Οκτωβρίου 2019

ΑΣ ΥΠΑΡΞΕΙ ΚΑΦΕΣ

Το κενό υψώθηκε στο χάος
κι αφού δημιούργησε το μαύρο και το γκρι,
το άμορφο και το ασαφές,
την ομίχλη και τη θλίψη,
είπε:
"Ας υπάρξει καφές"...
και η ζωή ξεκίνησε.


Βασιλική Δραγούνη


Πέμπτη, 17 Οκτωβρίου 2019

ΑΕΡΙΚΟ

Ναι,
υπάρχουν ρωγμές στο χρόνο
αλλά είναι πολύ μικρές
για να περάσεις ενδιάμεσα
και να ξεφύγεις.
Η ζωή είναι κάτι
σαν αερικό
που μετακινείται
από σκιά σε σκιά
γλιστρώντας ανάμεσα
στη μνήμη
και τη μοναξιά.


Βασιλική Δραγούνη


Τετάρτη, 16 Οκτωβρίου 2019

ΘΑΜΩΝΕΣ

Έρχονται κάποιες στιγμές
που οι κινητικοί νευρώνες
απαρνιούνται τους κανόνες.

Ντύνονται σαν πειρατές
και στις πολυθρόνες
γίνονται θαμώνες.


Βασιλική Δραγούνη


Τρίτη, 15 Οκτωβρίου 2019

Δευτέρα, 14 Οκτωβρίου 2019

Κυριακή, 13 Οκτωβρίου 2019

HAIKU WEEK

ΔΑΚΡΥΑ ΑΠΟ ΒΡΟΧΗ

Δάκρυα από βροχή
κυλούν στου φθινοπώρου
τα παράθυρα.

Βασιλική Δραγούνη


Σάββατο, 12 Οκτωβρίου 2019

HAIKU WEEK

ΑΝΗΣΥΧΑ ΦΥΛΛΑ

Ανυπομονούν
τα ανήσυχα φύλλα
για το ραντεβού

δίχως να βλέπουν
πως του ανέμου οι ριπές
ψυχρά τους γνέφουν.

Βασιλική Δραγούνη


Παρασκευή, 11 Οκτωβρίου 2019

HAIKU WEEK

ΠΡΩΤΗ ΒΡΟΧΗ

Το καλοκαίρι
με την πρώτη τη βροχή
τι θ' απογίνει;

Στέκει χαμένο
μεταξύ αναμονής
κι αναχώρησης.

Βασιλική Δραγούνη


Πέμπτη, 10 Οκτωβρίου 2019

HAIKU WEEK

ΕΝΑ ΟΨΙΜΟ ΕΙΔΟΠΟΙΗΤΗΡΙΟ

Ένα τρέμουλο
στου πρώιμου Οκτώβρη
τα χλωμά φύλλα.

Ένα όψιμο
ειδοποιητήριο
του φθινοπώρου.

Βασιλική Δραγούνη


Τετάρτη, 9 Οκτωβρίου 2019

HAIKU WEEK

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΟ

Στα σκόρπια φύλλα
φέρνει ο ήχος της βροχής
ανατριχίλα.

Αντιφεγγίζουν
στη βρεγμένη άσφαλτο
ταμπέλες νέον.

Χλωμές σταγόνες
στο βαλς του φθινοπώρου
στροβιλίζονται.

Βασιλική Δραγούνη






Τρίτη, 8 Οκτωβρίου 2019

Δευτέρα, 7 Οκτωβρίου 2019

Κυριακή, 6 Οκτωβρίου 2019

ΜΙΑ ΕΛΕΓΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ

Εποχή μεγαλειώδης…
Καθώς η Μάνα Γη στηρίζει απαλά
το κουρασμένο της κεφάλι
σαν προετοιμασία για τον μακρύ ύπνο,
η ακινησία
προάγγελος του παγερού χειμώνα.

Αλλά για τώρα…
Το πινέλο της Φύσης είναι απασχολημένο
και συντροφιά με μια λαμπρή παλέτα
από χρυσό και κόκκινο
το δάσος φλέγεται με χρώμα
καθώς ο καθυστερημένος καλοκαιρινός ήλιος
ζεσταίνει ακόμα τις ημέρες.

Εποχή αγαπημένη…
Η ομορφιά σου ξεπερνά το καθετί.
Τόσο μαγική για ξεκινήματα και καταλήξεις
σαν καμία άλλη
για να ξαναβρεί η ψυχή
την αγαλλίαση και πάλι.

Υπενθύμιση της έναρξης
ενός ακόμη κύκλου
με αλλαγές αναπόφευκτες
απαιτούμενες σε καθετί
γιατί για όλα υπάρχει μια εποχή
και μια αιτία θα βρεθεί
για όλα.

Φθινόπωρο…
Η ομορφιά σου και το μεγαλείο σου διαρκούν,
η άφιξή σου
παντοτινή γιορτή των αισθήσεων,
ένα επιχρυσωμένο δώρο
ηδονής που μας θαμπώνει.

Ας αφήσουμε μακριά τις σκέψεις
για τις παγωμένες μέρες.
Υπάρχουν τόσα πολλά
να μας εμπνέουν τώρα
την ομορφιά του Φθινοπώρου
σαν κοιτάμε.


Βασιλική Δραγούνη
                    
Από το Ποιητικό Ημερολόγιο "Εποχές", εκδόσεις Fortezza, Νοέμβριος 2012


Παρασκευή, 4 Οκτωβρίου 2019

MAXIM GORKY, Ο ΠΡΩΤΕΡΓΑΤΗΣ 
ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΣΟΒΙΕΤΙΚΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ

Ο Aleksey Maksimovich Peshkov (το Maxim Gorky ήταν φιλολογικό ψευδώνυμο -Gorky σημαίνει πικρός), υπήρξε μία από τις σπουδαιότερες μορφές της σοβιετικής και παγκόσμιας λογοτεχνίας, ο οποίος περιέγραψε με απλό τρόπο τις εμπειρίες των απλών λαϊκών ανθρώπων, από τα σπλάχνα των οποίων προερχόταν κι ο ίδιος.

Γεννήθηκε το 1868 στο Nizhny Novgorod της Ρωσίας. Πέρασε δύσκολα παιδικά χρόνια, σε ηλικία 10 ετών έμεινε ορφανός και βρέθηκε να ζει στους δρόμους υπό σκληρές συνθήκες που άφησαν σημάδια τόσο στην ψυχή όσο και στην υγεία του. Περιπλανήθηκε στη ρωσική γη αναζητώντας δουλειά και εργαζόταν όπου έβρισκε. Εκεί γνώρισε τους φτωχούς εργάτες, τους μουζίκους καθώς και όλους τους κατατρεγμένους που για αιώνες δούλευαν μέσα στις στέπες και τα ποτάμια. Η ζύμωσή του με τον ανθρώπινο πόνο τον εμπλούτισε με εμπειρίες τις οποίες θα χρησιμοποιήσει ήδη στα πρώτα του κείμενα. Από πολύ νέος έχει συνειδητοποιήσει την αξία της εργασίας, όχι μόνο ως αναγκαιότητα επιβίωσης αλλά και ως μέσο δημιουργίας που μπορεί να οδηγήσει στον ατομικό και συλλογικό εξανθρωπισμό του ανθρώπου.

Παρά τις αντιξοότητες άρχισε από νωρίς να εκδηλώνει το ενδιαφέρον του για τη λογοτεχνία. Ήταν αυτοδίδακτος αλλά το 1884 επιχείρησε να φοιτήσει στο πανεπιστήμιο του Καζάν και εκεί έρχεται σε επαφή με το λαϊκό κίνημα, ενώ από νωρίς έγινε φίλος με τον Anton Chekhov και τον Leo Tolstoy.

Ο Anton Chekhov είχε περιγράψει τον Gorky ως ένα «καταστροφέα αφοσιωμένο στην καταστροφή οποιουδήποτε πράγματος άξιζε την καταστροφή».

Ο γραπτός λόγος για τον Gorky είναι το όπλο που αποκαλύπτει την άγρια εικόνα των προλεταρίων της εποχής του, αλλά και την αναγκαιότητα του συνειδητού ξεσηκωμού. Μέσα στις μεγάλες αλλαγές που τότε ετοιμάζονταν στη Ρωσία, ο Gorky ενώνεται με τους επαναστάτες και ρίχνεται στον αγώνα με όπλο την πένα του. Οι οραματισμοί του είναι οραματισμοί κάθε καταπιεσμένου ρώσου κι η πνοή του έργου του είναι το επαναστατικό φύσημα που έχει συνεπάρει το λαό.

Έγραψε σε επαρχιακές εφημερίδες και με το πρώτο του διήγημα «Μακάρ Τσούντρα» το 1892, καθιερώθηκε στο συγγραφικό χώρο ενώ απέκτησε παγκόσμια φήμη με τα μυθιστορήματα «Φόμα Γκορντέγιεφ» και «Οι μικροαστοί».

Κεντρικός άξονας του έργου του είναι ο άνθρωπος σα λειτουργικό μέλος της ομάδας, με την κοινή ψυχή και τα κοινά ιδανικά. «Αφεντικό είναι όποιος δουλεύει» θα πει στους «Μικροαστούς» και τα λόγια του θα πέσουν σαν σύνθημα στο πλήθος. Κι η στάση του θα έρθει σε σύγκρουση με την άρχουσα τάξη και την ουσιαστικά αδιαμόρφωτη τάξη των μικροαστών. Σ’ αυτούς εξαπολύει επίθεση, όχι μόνο στους εμπόρους και τους υπαλλήλους μα και στους διανοούμενους που δεν αγωνίζονται στο πλευρό του λαού. Και δεν διστάζει να τους φωνάξει κατά πρόσωπο: «Να τρώτε και να χορταίνεται, να έχετε τη ζέστη σας, να βιάζετε και να διαφθείρετε τις γυναίκες, κάνοντας τάχα πως τις αγαπάτε, η ησυχία σας, η ευκολία σας, η γωνίτσα σας - να την όλη κι όλη η ευτυχία σας».

Το 1906 γράφτηκε «Η μάνα», το πασίγνωστο πολιτικοκοινωνικό λογοτεχνικό έργο του Gorky, που τον καθιέρωσε σαν μεγάλο συγγραφέα και αποτέλεσε και τη βάση για το σενάριο της ομώνυμης κλασικής ταινίας του σοβιετικού κινηματογράφου.

Το βιβλίο παρουσιάζει την πορεία της εργατικής τάξης από τη βουβή δυσαρέσκεια ως τη διαμαρτυρία, από την αυθόρμητη αγανάκτηση ως τη συνειδητή πολιτική πάλη, και τη γέννηση του νέου ανθρώπου μέσα σ’ αυτόν τον αγώνα.

Μπορεί να γράφτηκε το 1906, το κείμενο όμως κατόρθωσε να παραμείνει διαχρονικό και με τον απλό και καθάριο λόγο του να προκαλεί ρίγη συγκίνησης στον αναγνώστη ακόμη και σήμερα, καθώς αποτελεί ένα ρωμαλέο δίδαγμα θάρρους και αυτοθυσίας: θάρρους στους αγώνες των εργαζομένων εναντίον της αδικίας και της εκμετάλλευσης, εναντίον της αυθαιρεσίας και της κοινωνικής αθλιότητας και συνειδητής αυτοθυσίας για τα ιδανικά της πανανθρώπινης δικαιοσύνης και ελευθερίας.

«Ο λόγος του δικού μου γιου είναι ο καθαρός λόγος του εργάτη, της τίμιας ψυχής. Δεν πουλιέται! Διαβάστε να δείτε το θάρρος που δεν εξαγοράζεται».

Η επιτυχία των διηγημάτων του τον έκανε γνωστό σε όλη την Ευρώπη και η διεθνής απήχηση ενισχύθηκε από τα θεατρικά έργα που ακολούθησαν. Οι μεγάλες κοινωνικο-πολιτικές αλλαγές της Ρωσίας, με την Οκτωβριανή Επανάσταση, βρήκαν τον Gorky στο πλευρό του καταπιεσμένου ρωσικού λαού. Συγκρούστηκε τόσο με την άρχουσα τάξη όσο και με την τάξη των μικροαστών και με το έργο του αποτέλεσε μια γέφυρα ανάμεσα στην παλιά και νέα Ρωσία καθώς καθιερώθηκε ως πρωτεργάτης της νέας σοβιετικής λογοτεχνίας και θεμελιωτής του σοσιαλιστικού λογοτεχνικού ρεαλισμού.

Επιστρέφει κατά διαστήματα στη Ρωσία και λαμβάνει τιμές από τον Stalin. Το 1932 με προτροπή και προσπάθειες του Stalin εκλέχτηκε πρόεδρος της Ένωσης Λογοτεχνών. Κεντρική λεωφόρος της πρωτεύουσας βαφτίζεται με το όνομά του ενώ μετονομάζεται ακόμα και η γενέτειρά του. Gorky βαφτίζεται και ένα από τα μεγαλύτερα αεροπλάνα της εποχής στη Ρωσία, το Tupolev 20, όπως κι ένα μεγάλο πάρκο στο κέντρο της Μόσχας.

Ο σπουδαίος συγγραφέας Maxim Gorky πέθανε αιφνίδια το 1936 σε ηλικία 68 ετών κάτω από ανεξιχνίαστες συνθήκες. Ο Stalin κι ο Molotov ανήκαν σε αυτούς που έφεραν το φέρετρό του στην πάνδημη κηδεία του. Μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ η γενέτειρά του επέστρεψε στο προεπαναστατικό της όνομα (Nizhny Novgorod), ενώ το διασημότερο μέρος που εξακολουθεί να λέγεται έτσι δεν είναι άλλο από το Πάρκο Gorky -το οποίο κατά μία ειρωνεία της ιστορίας έγινε παγκοσμίως γνωστό χάρη στον εισαγωγικό στίχο του κατεξοχήν ύμνου της αντεπαναστάσης των Scorpions:
«I follow the Moskva
Down to Gorky Park
Listening to the wind of change…»


Βασιλική Δραγούνη

Από την 15η Συνάντηση Σύγχρονων Δημιουργών «Αφιέρωμα στην Παγκόσμια Λογοτεχνία - Ρώσοι Λογοτέχνες», Πολιτιστικό Κέντρο Πετρούπολης, Σεπτέμβριος 2019