Τρίτη, 18 Σεπτεμβρίου 2018

ΤΕΤΑΡΤΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ

Τετάρτη Συμφωνία:
μία σχεδόν οδυνηρή επιτυχία υπογραμμίζει εμφατικά
τις αγχωδίες των σιωπηλών συναινέσεων
και τη ματαιοδοξία των πρόσκαιρων ευκαιριών
που τρέχουν με λαχανιασμένα ποδοβολητά
πίσω από τις πατέντες του ακαταλόγιστου

για να καταλήξουν στα σκουπίδια της ιστορίας
χωρίς καμία επίκληση στις ακούσιες αποσιωπήσεις
χωρίς καμία υπέρβαση στο άσμα της έκστασης
χωρίς καμία -επιπλέον- βαρβαρική πλειοδοσία
για το εξιλαστήριο χειροκρότημα του πλήθους.


Βασιλική Δραγούνη


Δευτέρα, 17 Σεπτεμβρίου 2018

ΤΑ ΑΒΑΣΤΑΧΤΑ ΑΝΑΜΕΣΑ

Οι σε βάθος καταδύσεις
στα ναυάγια της λογικής
αδυνατούν να παραβιάσουν
το άσυλο του ακαταλόγιστου.

Τα φθαρμένα σημεία
υποδόριας στίξης
δεν ευνοούν νίκες
εκ των υστέρων ανώφελες.

Ασήμαντες λέξεις στήνουν χορούς
κατρακυλώντας με άλματα
στα αβάσταχτα ανάμεσα
γης και αέρα.

Είναι το ακαταλόγιστο
ζιζάνιο διψασμένο
που καίγεται στον ήλιο
όλη μέρα.


Βασιλική Δραγούνη


Κυριακή, 16 Σεπτεμβρίου 2018

ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ

Άτρωτα άκρα βυθισμένα στις φλόγες
που αποκορυφώνονται και πνίγονται στην τέφρα
διαγράφουν μία νέα εποχή
στις παρυφές της στέρεας γης.
Οι άνεμοι αναστενάζουν
σαρώνοντας με τις κινήσεις τους
τη σύνταξη του τοπίου.

Οι αδηφάγες μέρες
δεν ανοίγουν πια τα μάτια
προς τον ήλιο
καθώς καπνοί, ως επικοί ανεμοστρόβιλοι
περιτυλίγουν με αέρα τη φωτιά
σαν τους Ομηρικούς θεούς ανεξιχνίαστοι
και ανικανοποίητοι.


Βασιλική Δραγούνη


Παρασκευή, 14 Σεπτεμβρίου 2018

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΛΟΦΟΣ

Υπήρχαν εκατοντάδες άνθρωποι
πάνω στον κόκκινο λόφο
που στέκονταν αγναντεύοντας
το πεδίο της καταστροφής.
Ήταν κάτι που με βρήκε απροετοίμαστη.

Δεν μπορούσα να επιστρέψω, 
ο δρόμος ήταν δύσβατος.
Τμήμα του ουρανού παγιδευμένο 
σε ανταύγειες φθινοπώρου
κι εγώ να ταξιδεύω εκεί, 
πάνω σε δυο φτερά χελιδονιού

διαρκώς ταλαντευόμενη μεταξύ αλήθειας και πλάνης,
μεταξύ ελπίδας, που δίνει υπόσταση στο όραμα
και τρόμου, που αδράχνει τα μελλούμενα,
μεταξύ λογικής, προσηλωμένης στων καιρών τα μηνύματα
και παραφροσύνης, υποταγμένης στη βουλή του πάθους,
γεμίζοντας ένα κενό στην ψυχή που έκανε θόρυβο
σαν ανεμοστρόβιλος.

Πετούσα πάνω από ένα πεδίο συντριμμιών
που κάποτε ήταν κήπος.
Συνήθιζα να περπατώ μέσα σ' αυτόν
αναζητώντας το οικείο φως,
θαυμάζοντας τα περίτεχνα κιγκλιδώματα
και τα αδιέξοδα του λαβυρίνθου
που στοίχειωναν τις μνήμες των άλλων ανυποψίαστα

προσπαθώντας να περιφράξω τον εαυτό μου
από βέβηλες επιδρομές,
πιστεύοντας ότι μπορώ να ακούσω τις ψυχές που αναχωρούν
από πράγματα άνευ σημασίας
-αντικείμενα πεσμένα από τις τσέπες του χρόνου,
θλιβερά κατάλοιπα αρχαίων ιστοριών.

Η φωνή μου αδύναμη,
επικαλείται οντότητες χωρίς όνομα
μα παρασύρεται από τον ανεπίστρεπτο άνεμο
του παρελθόντος.
Στριφογυρνώ στον ύπνο μου με απόγνωση,
παλεύοντας να αποδιώξω της λήθης το ψέμα.

Τίποτα δεν είναι πειστικό πια.
Εγκαταλείπω κάθε προσπάθεια
και επιστρέφω ως θεατής
στον κόκκινο λόφο.


Βασιλική Δραγούνη


Πέμπτη, 13 Σεπτεμβρίου 2018

ΠΟΙΗΣΗ ΧΡΗΣΤΟΥ Θ. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ

ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΦΟΥΣΤΑΝΙ

Την είδα
σε μια πτυχή του απομεσήμερου
να διασχίζει το πλήθος
με κείνο το αγέρωχο βήμα
που κάνει το κορμί να μοιάζει
με το λίκνισμα της άνοιξης
στην επέτειο της φωτιάς.

Φορούσε ένα κόκκινο φουστάνι
που θύμιζε τριαντάφυλλο
την ώρα της εξομολόγησης των
χρωμάτων
εκεί που οι αναστολές απωθούνται
από το παραλήρημα
ενός αναπάντεχου πόθου.

Έμεινα ακίνητος να την κοιτάζω
μέχρι που χάθηκε
στην απέναντι γωνία του δρόμου.

Θα μπορούσα
να μιλάω ώρες ατέλειωτες
για την οπτασία της στιγμής
για τη φευγαλέα αποπλάνηση του νου
για το σκίρτημα του ανέφικτου
μα πιο πολύ
θα μπορούσα να μιλάω
για ό,τι με αφόπλισε
την εικόνα που έφευγε
και γινόταν κουκίδα
στο βάθος του ανεκπλήρωτου
σαν μια απρόβλεπτη συνάντηση
με τους τίτλους τέλους
επιδέξια βαλμένους στην αρχή
σαν μια ιστορία
που δεν μπόρεσε
να αποκτήσει υπόσταση
το κόκκινο φουστάνι
που όχι άδικα
τράβηξε την προσοχή μου.

Το κόκκινο φουστάνι.

Τύλιγε απροκάλυπτα το κορμί της
και πρωταγωνιστούσε
σαν μια πινελιά αυταπάτης
στα μάτια των επίδοξων εραστών
του εφήμερου.

Τότε ήταν
που αγάπησα το κόκκινο
και υποκλίθηκα σε αυτό
για την αυθάδεια της ομορφιάς του.


Χρήστος Θ. Παπαγεωργίου, "Κάποτε τα ρολόγια πεθαίνουν"


Τετάρτη, 12 Σεπτεμβρίου 2018

ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ

Κόκκινο ξανά
και ξανά και ξανά
σαν επαναλαμβανόμενη ηχώ
στους τοίχους του χρόνου.

Όσες φορές προσπαθώ να περιγράψω
το κόκκινο του ουρανού σου
τόσες φορές στάζουν αιμόφυρτες οι λέξεις
κόκκινα κύματα
στα χρώματα των άστρων.

Πόσες φορές σου έχω πει
ότι εγώ είμαι το κόκκινο
ενώ εσύ όχι;

Εγώ είμαι το κόκκινο
στις παπαρούνες
και στο φαραωνικό αίμα,
στον Άλφα του Κενταύρου
και σε μια ματωμένη δύση.

Εγώ είμαι
το κόκκινο του ουρανού σου.
Μια στάλα κόκκινο
στο απέραντο του μπλε.


Βασιλική Δραγούνη


Τρίτη, 11 Σεπτεμβρίου 2018

ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΠΛΕ

Ακόμη κι αν ήξερα
όλα όσα ξέρω τώρα
δεν θα έκανα περισσότερα
ή ίσως ναι.

Μαθήματα που πέρασα
με υψηλό βαθμό
παρέμειναν τα διδάγματα
του παρελθόντος.

Έσκαψα το δρόμο μου
θάβοντας παλιές τύψεις,
καταστροφές και γενναιότητες
για να φτιάξω ένα πέρασμα στο τώρα.

Πρόσφερα το πνεύμα μου
σαν έσχατη υποταγή
για ένα καταφύγιο
ή για μια καλύτερη εικασία.

Αλλά το κόκκινο δεν είναι μπλε
το αδιόρατο δεν είναι φανερό
το τίποτα δεν είναι αρκετό
και δεν σκοράρεις με μηδέν.

Και η ζωή εξακολουθεί να είναι
πολύ συχνά ένα χάος.


Βασιλική Δραγούνη


Δευτέρα, 10 Σεπτεμβρίου 2018

ΚΟΚΚΙΝΗ ΓΡΑΜΜΗ

Τραβάω πίσω μου μια κόκκινη γραμμή
σε αποχρώσες ενδείξεις,
συνωστισμένες σκέψεις,
σκιώδεις αποκλίσεις
και ασύμμετρες συνθέσεις.

Πρέπει να επιστρέψω στην ακτή,
στην καθαρότητα της θάλασσας,
στον απέραντο τρόπο.


Βασιλική Δραγούνη


Σάββατο, 8 Σεπτεμβρίου 2018

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ
ΠΝΟΕΣ ΛΟΓΟΥ & ΤΕΧΝΗΣΤΕΥΧΟΣ 30-31

1.  Η  «Πτήση στο Φως» είναι η πρώτη σας ποιητική συλλογή. Ποιες είναι οι πηγές της έμπνευσής σας και το περιεχόμενο αυτών των ποιημάτων;

Καταρχάς, ευχαριστώ για την πρόσκληση, είναι χαρά μου να φιλοξενούμαι στις σελίδες του Περιοδικού «Πνοές Λόγου και Τέχνης».

Η ποίηση κατέχει σημαντικό ρόλο στη ζωή μου χωρίς να την εξαντλεί, κατευθύνει αμετάκλητα την ύπαρξή μου και τη ματιά μου στον κόσμο.  Έχω συμμετάσχει σε αρκετές ανθολογίες, η  «Πτήση στο Φως» είναι η πρώτη ατομική μου ποιητική συλλογή.

Έμπνευση αποτελούν, για μένα, οι αισθητηριακές εικόνες, οι ονειρικές μνήμες, οι στιγμές έντασης, αλλά και ότι συμβαίνει στο άμεσο περιβάλλον μου. Οτιδήποτε με στεναχωρεί ή με προβληματίζει με εμπνέει. Καμία ποίηση άλλωστε, ακόμα κι εκείνη η φαινομενικά απομακρυσμένη από αυτές τις προβληματικές, δεν μπορεί να είναι αποστασιοποιημένη από τα γεγονότα του κόσμου στον οποίο απευθύνεται.

Το περιεχόμενο των ποιημάτων μου έχει να κάνει με τη διερεύνηση του ατέρμονου χώρου που εκτείνεται μεταξύ σκέψης και μνήμης, την αέναη περιπλάνηση της αίσθησης που ξεθωριάζει ανάμεσα στα σημάδια του κόσμου, την αίσθηση της απουσίας όταν γίνεται ένα με το γήινο πεπερασμένο των ανθρώπων.

Προσπαθώ, στα όρια του εφικτού, να πραγματοποιήσω ή τουλάχιστον να υπονοήσω, μια διαφορετική διαδρομή στο Φως, εκεί όπου η απουσία γίνεται άνεμος και ελευθερία, μέσα από προσεγγίσεις και απόπειρες μικρών συνεχών κατολισθήσεων, διακινδυνεύοντας το απόλυτο σκοτάδι, το οποίο ελλοχεύει πάντα ένα βήμα πέρα από το επιτευχθέν αποτέλεσμα.


2.  Τι νομίζετε ότι μπορεί να προσφέρει σήμερα ο ποιητικός λόγος;

Πιστεύω ότι ο ποιητικός λόγος μπορεί να πει τα πάντα, είναι μια ζωντανή και παλλόμενη καρδιά πάντα διαχρονική και σύγχρονη, ένα σώμα λέξεων που μιλάει για ελπίδα και μέλλον με εργαλεία που είναι μόνο δικά της και που τη διαφοροποιούν από κάθε άλλη μορφή ανθρώπινης δραστηριότητας, όπως άλλωστε κάθε τέχνη που σέβεται τον εαυτό της.

«…κι έπειτα βλέπεις ότι χωρίς τις λέξεις, τίποτα δεν αποκτά υπόσταση…
Εκεί απάνω σε βρίσκει η ποίηση
», όπως λέει και ο Τίτος Πατρίκιος (Σε βρίσκει η ποίηση, Αθήνα 2012, σελ. 22). Η ποίηση δίνει υπόσταση σε συναισθήματα που αποτελούν μέρος αναπόσπαστο της ηθικής περιπέτειας που λέγεται ανθρώπινη ζωή, δίνει διέξοδο στην αδιάκοπη ανάγκη να καταλάβουμε τον εαυτό μας, τους άλλους και την θέση μας στον κόσμο. Μέσω της ποίησης ανιχνεύουμε το νόημα μέσα στη γενική ασάφεια που μας περιλαμβάνει, αλλά και τον ίδιο μας τον εαυτό «με τη λιγότερο στενόχωρη έννοια», όπως λέει ο Σεφέρης (Δ. Καψάλης, Ο Γιάννης Μόραλης και η ποίηση, περ. Εντευκτήριο, τχ. 99, Νοέμβριος-Δεκέμβριος 2012, σελ. 70-71).

Ειδικά σε εποχές κρίσης έχουμε πιο πολύ ανάγκη την διατήρηση της συνοχής μέσα απ’ τη δημιουργία. Το γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια πολλοί άνθρωποι γράφουν, σημαίνει ότι το χρειάζονται. Ακόμα κι έναν αναγνώστη να κερδίσει ένα ποίημα, να αισθανθεί ο αναγνώστης πως τον αφορά, και μόνο για τον λόγο αυτόν αξίζει να υπάρχει αυτό το ποίημα. Άλλωστε, το κάθε δημιούργημα γίνεται έργο τέχνης, όταν σταματά να είναι προσωπικό, όταν αφορά και άλλους, όταν και άλλοι συμμετέχουν με συναισθήματα δικά τους, όταν, με άλλα λόγια, γίνεται συλλογικό.

Ωστόσο, αν κάποιος πιστεύει ότι η ποίηση θα αλλάξει τον κόσμο, απλά εξαπατά τον εαυτό του και τους αναγνώστες, ο κόσμος αλλάζει μόνο με τη δύναμη της θέλησης και των ιδεών και με τον αγώνα της καθημερινής δέσμευσης, τα ποιήματα μπορούν μόνο να μας θυμίζουν ποια δομικά στοιχεία είναι απαραίτητα στην προσπάθεια αναδόμησης του κόσμου, ποια δεν μπορούμε να ξαναχρησιμοποιήσουμε και ποια είναι εκείνα που θα πρέπει να κρατήσουμε, πράγματα που όλοι, ασυνείδητα, κουβαλάμε μέσα μας και που καμία θεωρητική αρχιτεκτονική δεν θα μπορούσε ποτέ να εκφράσει.


3.  Σας έχουν επηρεάσει Έλληνες και ξένοι ποιητές;

Όλοι οι ποιητές που έχω διαβάσει, με έχουν επηρεάσει. Ό,τι και να διαβάσω, να ακούσω ή να δω, θα με επηρεάσει αναπόφευκτα. Είτε θετικά είτε αρνητικά. Διαβάζοντας ποίηση συστηματικά, μπορεί κανείς να αναζητήσει τους δασκάλους του, τις ποιητικές πυξίδες ενός σταθερού και, από ένα σημείο και  μετά, τεχνοτροπικού  προσανατολισμού. Θα ήταν χρήσιμο, ωστόσο, αυτή η αναγνωστική διαδρομή να γίνεται ακολουθώντας τη διαδοχή των ποιητικών γενιών.

Οι πρώτοι μου προσανατολισμοί προήλθαν από τα διαβάσματα του Καβάφη, του Σεφέρη, του Λειβαδίτη και του Σαχτούρη. Στάθηκα εκστασιασμένη στο «Μονόγραμμα» του Ελύτη,  επίσης στον στίχο του Καβάφη: «Τιμή σ' εκείνους όπου στην ζωή των ώρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες». Για συναισθηματικούς λόγους θα αναφέρω επίσης τον Καρυωτάκη, τον Σαραντάρη και τον Χριστιανόπουλο.

Όσον αφορά στους ξένους ποιητές, ανέκαθεν με γοήτευε η σκοτεινή, άλλοτε δυσνόητη και μυστηριώδης ποίηση των λεγόμενων «Καταραμένων Ποιητών» Μπωντλαίρ, Βερλαίν και Ρεμπώ, η οποία αναμοχλεύει τα ανθρώπινα πάθη και οδηγεί τις σκέψεις των ανθρώπων  σε δύσβατα μονοπάτια, ποίηση η οποία δεν φοβόταν να ακροβατεί, με ένα διεισδυτικό και τολμηρό τρόπο, μεταξύ κολάσεως και παραδείσου. Ποιητές που λάτρεψα είναι επίσης ο Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα, ο Φερνάντο Πεσσόα και ο Πάμπλο Νερούδα.

Όλοι τους, σε διαφορετικό ο καθένας βαθμό, συνέβαλαν στον προσδιορισμό του περιγράμματος, στο εσωτερικό του οποίου βρήκα τον τρόπο να αναγνωρίσω την έκταση, τις δυνατότητές και τις παρεκκλίσεις της δικής μου φωνής.


4.  Ποια  θέματα σας ελκύουν περισσότερο;

Τα θέματα που με ελκύουν περισσότερο και που αποτελούν για μένα πηγές έμπνευσης είναι συγκεκριμένα, αλλά αστείρευτα.  Θα έλεγα πως το φως, η ψυχή, ο έρωτας, η ζωή, ο πόνος του ανθρώπου, η μοναξιά, ο θάνατος και το επέκεινα του θανάτου συμπληρώνουν τον καμβά που πάνω του υφαίνεται η θεματογραφία μου.

Ειδικότερα θεωρώ πως το φως, ευεργετικό και απεριόριστο, έχει την ιδιότητα να λυτρώνει την ψυχή από τη συννεφιά και την κατάθλιψη, πως ο πόνος και η χαρά αποτελούν εκφάνσεις του έρωτα και πως ο ίδιος ο έρωτας είναι η πιο αστείρευτη πηγή έμπνευσης και δημιουργίας.

Οι μικρές πληγές επίσης έχουν τη θέση της κινητήριας δύναμης για δημιουργία. Εάν έλειπαν οι μικρές καθημερινές πληγές και η μόνιμη ενασχόλησή μας με αυτές, να τις φυλάμε για να μην κλείσουν, τότε θα έσβηνε η φλόγα της  Ιδέας που μετουσιώνεται σε λέξη και λόγο.

Θέματα επίσης όπως η ψυχή και ο θάνατος είναι οι ακρογωνιαίοι λίθοι του στοχασμού, ο πυρήνας από όπου πηγάζουν οι πιο δημιουργικές μας δυναμικές, από όπου αναβλύζουν οι περισσότερες ιδέες για να γίνουν ποίηση.

Αν  η ποίηση δεν τραφεί με αίμα και με πνεύμα καλό, αν δεν διαβάσουμε Έργα Ποιητών, αν δεν βυθιστούμε από αγάπη στην απόλυτη μοναξιά για να γράψουμε, δεν θα υπάρξει ποτέ ποιητική γραφή και δημιούργημα.


5.  Μιλήστε μας για τον τρόπο γραφής σας και την εξέλιξή του.

Θεωρώ πως η ποίηση δεν είναι ένα δώρο έμφυτο αλλά μια γλώσσα μυστική, που κατακτά κανείς σιγά σιγά, μια αναζήτηση συγγενειών και αποκλίσεων, μία συνεχής, καθημερινή άσκηση, καμωμένη με προσοχή, θέληση για υπέρβαση και θάρρος.

Η ποίηση καθεαυτή δεν διδάσκεται: μπορούν να διδαχθούν οι τεχνικές, οι ρητορικές, οι μορφές, τα είδη, όπως επίσης μπορεί κανείς να παρακολουθήσει την ιστορική της εξέλιξη, την αλληλεπίδραση με άλλους τομείς της έκφρασης, αλλά μόνο εκ των υστέρων, γιατί ειδάλλως όλα αυτά καταλήγουν σε μια παρακαταθήκη άψυχων γνώσεων, αν δεν έχει προηγηθεί εκείνη η άλλη ματιά γύρω από τον κόσμο.

Η ποίηση θέλει χρόνο. Στην πρώτη φάση, της γραφής, προσπάθησα να αποφύγω την καθοδήγηση, το «πρέπει να…». Στην δεύτερη φάση, της επεξεργασίας, να αποφύγω να προδώσω το γλωσσικό μου αίσθημα.

Ένας πυκνόφυλλος λόγος, μια συμπυκνωμένη γραφή, είναι πρωταρχικό κριτήριο για την καλή ποίηση. Τα άλλα  κριτήρια είναι η σφυρηλατημένη με συναίσθημα ποιητική λέξη και η μουσική λυρική σκέψη.

Θέλει λιτότητα η ποίηση, λακωνικότητα και ακρίβεια στα εκφραστικά της μέσα. Αυτοπειθαρχία και έλεγχο της φλυαρίας. Πλοκή των εσώτερων σχέσεων με ενδείξεις, με σημειολογικά υπονοούμενα. Άλλες φορές με ισορροπίες, άλλες φορές χωρίς. Κι ύστερα, προχωρώντας προς το τέλος, έρχεται η έκπληξη: η υπέρβαση.

Κι όλα αυτά με εργαλείο τις λέξεις, με αυτές παίρνει το θέμα μορφή και υπόσταση. Λέξεις παλλόμενες, ζωντανές, που φτιάχνουν μεταξύ τους σχέσεις, αρμονικές ή ανταγωνιστικές, μες στη ζωντάνια της σελίδας που μας μιλά. Λέξεις που χτίζουν την αισθητική του ποιήματος.

«Και πώς μας βρίσκει η ποίηση;» αναρωτιέται ο ποιητής.

«Και πώς μας βρίσκει η έμπνευση;» αναρωτιέμαι εγώ, αν επιτρέπεται τον ποιητή να παραφράσω..

Σας ευχαριστώ πολύ.


Βασιλική Δραγούνη
Περιοδικό Πνοές Λόγου & Τέχνης «Όταν η Ποίηση συνάντησε τη Ζωγραφική», Τεύχος 30-31, καλοκαίρι 2017


Πέμπτη, 6 Σεπτεμβρίου 2018

ΜΙΑ ΓΡΑΜΜΗ ΟΡΙΖΟΝΤΑ

Προσανατολίζομαι απ' του νερού το λίκνισμα
κι από τους γλάρους που φτερουγίζουν γύρω μου σαν σκέψεις
κάθε φορά που πάω στην ακτή να συναρμολογήσω
τους παιδικούς μου φόβους που σκορπίστηκαν στα αβυσσαλέα βάθη.

Πάντα με τρόμαζε η ψύχρα του γκριζωπού χειμώνα
που τυλιγόταν γύρω από τα ανήσυχα χρόνια μου
γεμάτα από παράφορα, παιδαριώδη δάκρυα
που εξακολουθούν να καιν το πρόσωπό μου.

Ήθελα το καλοκαίρι πίσω με όλες τις θαμπωτικές του εικασίες
το ψύχος του γαλάζιου, την καθάρια κίνηση,
τον αλμυρό αέρα, την αύρα του ωκεανού στο μέτωπό μου.
Ήθελα πάντα μια γραμμή ορίζοντα μακρύτερα απ' το βλέμμα μου.

Όμως η θάλασσα είναι ήδη πολύ μακριά
για να με αγαπήσει ξανά όπως και πριν
και ο χειμώνας μια κουραστική καθυστέρηση, όταν ακόμα γράφω
για καλοκαίρια που ήταν κάποτε δικά μου.


Βασιλική Δραγούνη


Τρίτη, 4 Σεπτεμβρίου 2018

ΟΥΤΟΠΙΚΗ ΕΔΕΜ

Είναι ένα παράξενο καλοκαίρι.
Ας αντικρίσουμε ό,τι υπάρχει στην άλλη όχθη του ουρανού
όσο ο αέρας είναι χρυσός και οι μέρες μεγάλες
κι ο χρόνος κυλά αβίαστα σε διάφανες κλεψύδρες
κι ελίσσεται σαν φίδι συγκεντρώνοντας το πρόσφορο έδαφος
καθώς γλιστρά ανάμεσα
στους καρδιακούς παλμούς της ώρας.

Έλα, σκιά μου,
είναι ένα φωτεινό αστείο το πρωί.
Ας ακολουθήσουμε του ήλιου τη σκουριά στην εσχατιά της μέρας.
Ας αναζητήσουμε μιαν ερημιά
στις ανασκαφές κάποιας ουτοπικής Εδέμ
πίσω από αυτό το μπλε,
μακριά από τη χαλασμένη όψη των πραγμάτων.


Βασιλική Δραγούνη


Δευτέρα, 3 Σεπτεμβρίου 2018

ΜΠΛΕ ΓΡΑΜΜΗ

Οι βλέψεις μου ξεστράτισαν.
Θαρρώ πως με τα χρόνια αυτό συνέβη.
Περιπλανήθηκαν μακριά μου βήμα βήμα
αθόρυβα, χωρίς καμία νύξη.

Οι πρώτες στη σειρά μπορεί να έκαναν
μια ήσυχη απόδραση μα κι οι επόμενες
τις ακολούθησαν κάνοντας έξοδο
ηρωική, σε αργή κίνηση.

Τα όνειρά μου άλλαξαν πορεία
και ξέφυγαν απροειδοποίητα
αφήνοντάς με κόντρα στους ανέμους
δίχως πηδάλιο και μ' ανοιχτά πανιά.

Ήρθε η ώρα να συγκεντρωθούν
αυτές οι ατίθασες επιθυμίες πάλι.
Υποψιάζομαι πως δεν ξεμάκρυναν πολύ,
πως δεν ξεπέρασαν τη μπλε γραμμή ακόμα.

Μπορεί να χρειαστούν ενισχύσεις
αλλά έχω φίλους πειρατές.
Είναι απλά θέμα χρόνου.


Βασιλική Δραγούνη


Σάββατο, 1 Σεπτεμβρίου 2018

«…έχω μια διαρκή ανάγκη να ζω τις συγκινήσεις που μου προκαλεί η περιπέτεια της συγγραφής» – 
Βασιλική Δραγούνη

τοβιβλίο.net
20.12.2016  Θάλασσα ιδεών      

Θάλασσα ιδεών σε ταξίδι αέναο....

(Φωτογραφία: Στράτος Γιαννόπουλος)
Σήμερα, στην λογοτεχνική δράση «Ελάτε να μιλήσουμε για τη λογοτεχνία» φιλοξενούμε την λογοτέχνη Βασιλική Δραγούνη, την οποία και ευχαριστώ για την τόσο  ανθρώπινη συνέντευξή της!
Πρώτα όμως ας γνωρίσουμε την προσωπικότητα της δημιουργού μες από το βιογραφικό της:

                                             Î’ασιλική Δραγούνη
Η Βασιλική Δραγούνη γεννήθηκε στην Αθήνα. Έχει σπουδάσει Αγγλική Φιλολογία στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, Ευρωπαϊκή Συγκριτική Λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο της Γάνδης (Βέλγιο) και έχει μεταπτυχιακό στις Διεθνείς και Ευρωπαϊκές Σπουδές του Πανεπιστημίου Πειραιώς. Εργάζεται στον αεροπορικό χώρο.
Ποιήματα και διηγήματά της έχουν βραβευθεί σε Πανελλήνιους και Διεθνείς λογοτεχνικούς διαγωνισμούς και έχουν εκδοθεί σε 40 περίπου συλλογικές ανθολογίες ποίησης και διηγημάτων καθώς και σε λογοτεχνικά περιοδικά. Ποιήματα και κείμενά της έχουν επίσης δημοσιευθεί στο διαδίκτυο σε λογοτεχνικές ιστοσελίδες και σε ψηφιακά λογοτεχνικά περιοδικά.
Ερωτηματολόγιο για Συγγραφείς και Ποιητές

      1.   Γιατί γράφεις;

Ξεκίνησα να γράφω -ποίηση, ως επί το πλείστον- από μια εσωτερική ανάγκη να προσδιορίσω και να κατανοήσω καλύτερα τους άλλους. Το να μπορεί να “διαβάζει” κανείς συναισθήματα στα πρόσωπα των άλλων, ενεργοποιεί με μοναδικό τρόπο τις ψυχολογικές διαδικασίες με τις οποίες μπαίνει στη θέση τους και βιώνει τις αντιφάσεις τους και τις υποκειμενικές τους προσεγγίσεις.
2Για ποιους λόγους θα συμβούλευες κάποιον να γίνει συγγραφέας ή ποιητής και γιατί να τ’ αποφύγει;

Η συγγραφή είναι ουσιαστικά ένα πέρασμα στον εαυτό μας μέσα από τη μυθοπλασία. Θα συμβούλευα λοιπόν κάποιον να γίνει συγγραφέας μόνο όταν νιώθει την ανάγκη να διαβεί μέσα από σκέψεις, αισθήματα και τον κόσμο του κειμένου, προς την εσωτερική του ελευθερία. Θα τον συμβούλευα να μην το κάνει αν δεν έχει την πρόθεση να διαθέσει ψυχή, ενέργεια και χρόνο.
3.   Ποιο είδος γραφής αγαπάς να υπηρετείς και για ποιο πιστεύεις πως δεν έχεις τις απαραίτητες ικανότητες, διάθεση και γνώσεις για να συνεισφέρεις;

Αγαπώ την ποίηση, γιατί θεωρώ ότι ανασυνθέτει αισθητικά τον κόσμο της ανάγκης και καλλιεργεί τη συναισθηματική αγωγή, ανοίγοντας απεριόριστα πεδία στοχασμού και οδηγώντας σε αποκαλύψεις και συγκινήσεις μέσα από τις οποίες διευρύνονται τα όρια της ατομικής μας ζωής. Είναι μια τέχνη που χρειάζεται το πέταγμα του νου και των αισθήσεων. Έχοντας πειραματιστεί με διάφορα είδη συγγραφής, θεωρώ ότι ο συγγραφέας θα πρέπει πρωτίστως να ακολουθεί την κλίση του, χωρίς όμως απαραιτήτως να περιορίζεται σε ένα και μόνο είδος.
4.   Τι είναι για εσένα οι αναγνώστες; Πελάτες, κριτές ή συμβουλάτορες;

Η ανάγνωση της λογοτεχνίας σηματοδοτεί το χώρο της ιδιωτικής ζωής αλλά και την ελεύθερη βούληση του ατόμου. Ο αναγνώστης που απολαμβάνει τη λογοτεχνία δεν παύει να την αναζητά και να τη θεωρεί αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινής του ζωής. Συνεπώς οι αναγνώστες για μένα είναι φίλοι και εκτιμώ το γεγονός πως διαθέτουν λίγο από τον χρόνο τους για να μοιραστούν μαζί μου συναισθήματα και ανησυχίες.
      5.   Η καλύτερη και η χειρότερη κριτική που άκουσες για το έργο σου;

Η καλύτερη κριτική που συνήθως ακούω για κάποιο έργο μου είναι ότι δημιουργεί εικόνες στο μυαλό του αναγνώστη και η χειρότερη είναι ότι είναι αυτοβιογραφικό.
6.   Ποια λογοτεχνική ερώτηση μισείς να σου κάνουν και γιατί;

Η ερώτηση που με ενοχλεί είναι αν τα κείμενά μου προέρχονται από προσωπικά  βιώματα. Στο ερώτημα για ποιον γράφει ο ποιητής θεωρώ πως καμία απάντηση δεν είναι αμφιμονοσήμαντη. Ο ποιητής γράφει όχι μόνο για τον εαυτό του, αλλά ταυτόχρονα και για τους άλλους. Αν δεν γράφει και για τους άλλους, τότε δεν αντιμετωπίζει τον εαυτό του ως δημιουργό.
7.   Με άριστα το 10, πού κατατάσσεις την συγγραφική σου ικανότητα και γιατί;

Θεωρώ πως η ποίηση, ως η πιο συμπυκνωμένη μορφή τέχνης του λόγου, έχει έναν αυξημένο βαθμό “δυσκολίας” και το κάθε ποιητικό έργο το βλέπω ως μια οντολογική επίγνωση: της αδυναμίας να επιτευχθεί το απόλυτο, της αστείρευτης δύναμης που κινεί την ανθρώπινη προσπάθεια, της αθάνατης αγάπης για τον άνθρωπο, την ομορφιά, τη δικαιοσύνη και την καλοσύνη, μιας επίγνωσης συνώνυμης με την επαφή του ποιητή με τον αναγνώστη. Συνεπώς ο καλύτερος αξιολογητής του έργου του ποιητή είναι ο αναγνώστης κι όχι ο ίδιος ο συγγραφέας.
8Πιστεύεις πως οι περισσότεροι ομότεχνοί σου γράφουν από εσωτερική ανάγκη ή επιδιώκουν αποκλειστικά το χρήμα και την δόξα;

Πιστεύω πως πίσω από κάθε συγγραφική προσπάθεια υπάρχει η εσωτερική ανάγκη της εξερεύνησης του αγνώστου, της συναισθηματικής εκτόνωσης ή απλά της χαλάρωσης από ότι μας στρεσάρει, συνεπώς είναι σημαντική σε έναν κόσμο μηχανοποιημένο, όπου τίποτα δεν συγκινεί και τίποτα δεν προκαλεί το θαυμασμό που εμπνέει τον άνθρωπο για εξερεύνηση και δημιουργική προσπάθεια. Φυσικά, όταν προκύπτει δημοσιότητα και  αναγνώριση μιας επιτυχημένης συγγραφικής προσπάθειας αποτελεί από μόνο του ένα  ακόμη κίνητρο.
9Ανέφερε τρεις χαρακτηρισμούς για τον εαυτό σου για τους οποίους είσαι υπερήφανη και άλλους τρεις για τους οποίους όχι.

Μου αρέσει να “μπαίνω” στη θέση του άλλου, από την άλλη μου αρέσει επίσης να “κλείνομαι” στον εαυτό μου, έχω μια διαρκή ανάγκη να ζω τις συγκινήσεις που μου προκαλεί η περιπέτεια της συγγραφής, χάνω όμως και εύκολα το ενδιαφέρον μου, προσεγγίζω τα θέματά μου με απλό τρόπο, συγκαλυμμένα στη ροή της γραφής, από την άλλη όμως “παρασύρομαι” πολλές φορές σε πιθανά σενάρια, εξερευνώντας διάφορες εκδοχές του ίδιου θέματος. Η μεγάλη πρόκληση είναι κάποτε να καταφέρω να “βγω” από τον εαυτό μου και να μιλήσω μέσα από εμένα ως άλλος.
10.…και η ώρα σου να ανταποδώσεις την…. ιερή εξέταση που πέρασες από αυτή την ανακριτική συνέντευξη! Κάνε μια δική σου, λογοτεχνική ερώτηση-ταμπού για κάτι που θα ήθελες να μάθεις για τον δημιουργό αυτού του ερωτηματολογίου!

Τι πιστεύεις ότι κάνει ένα ποίημα διαχρονικό;
Ευχαριστώ πολύ Θεόφιλε.
Θεόφιλος Γιαννόπουλος: … πιστεύω πως έχει να κάνει με την ψυχή που το έχουμε προικίσει…