Σάββατο, 16 Σεπτεμβρίου 2017

ΠΟΙΗΣΗ ΧΡΗΣΤΟΥ Θ. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ

ΤΟ ΙΓΜΟΡΕΙΟ ΤΗΣ ΠΑΡΑΚΜΗΣ

Θέλω να μιλήσω για πράγματα
που οι πολλοί παραβλέπουν.

Για το μάτι που καρφώθηκε
στο προπέτασμα της υπόνοιας
σαν μια κηλίδα στην κοίτη
του υπόνομου της ντροπής.

Για το φτωχό απομεινάρι
της ελεγείας της δόξας
στα χαρακώματα του αυτόχθονα μαχητή
με τις πρόθυμες παραπομπές
στο περιθώριο της αποκάλυψης.

Για το παιδί που κλαίει
στο επιμύθιο της υποταγής.

Για το φτερούγισμα της σκέψης
στο προγεφύρωμα
της επιβράδυνσης του νου.

Για τον κουρασμένο στρατοκόπο
που αποστάτησε από τους κανόνες
της αυθαίρετης επάρκειας.

Θέλω να μιλήσω για πράγματα
που οι επιλήσμονες
κρύβουν
στα σεντούκια της λήθης.

Για τα φτηνά επιτόκια
που απομυζούν τον ιδρώτα
του απόηχου της ηδονής της ελπίδας
στα σοκάκια του ευφάνταστου παραβάτη
της επίγειας επιτομής του κέρδους.

Για τον όχλο
στις παρυφές της συναίνεσης
που αλαλάζει απαιτώντας τα αργύρια
της προδοσίας.

Για τους μνηστήρες που απώλεσαν
τα λάφυρα της απληστίας
όταν τους διαπέρασαν τα βέλη
της δίκαιας πληρωμής
στη ραψωδία της κάθαρσης.

Για τα όνειρα του απομεσήμερου
που υποκαθιστούν την ψευδαίσθηση
της επίγειας απόλαυσης
του ιγμόρειου της παρακμής.

Θέλω να μιλήσω
στα απόνερα της αμφισβήτησης
για πράγματα αληθινά.

Για μένα
για σένα
για όλους αυτούς
που ακολούθησαν ένα ξεχασμένο αστέρι
πριν προλάβει να το καταπιεί
η νύχτα.


Χρήστος Θ. Παπαγεωργίου, "Μονόλογος στο σεληνόφως"


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου