Πέμπτη, 5 Οκτωβρίου 2017

ΧΑΡΤΟΓΡΑΦΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΟΥΤΟΠΙΑ

Έρχονται και παρέρχονται οι σκιές του Χρόνου,
τα μονοπάτια που οδηγούν στη χώρα των ανύπαρκτων θαυμάτων
-με τις απρόβλεπτες διαδρομές του υποτονικού φωτός
μέσα από τα υπνωτισμένα δέντρα,
οι αδιέξοδα μετέωρες ισορροπίες
και η φθίνουσα απόσταση που υπογραμμίζει την απώλεια
μιας ουτοπικής Εδέμ.

Ήταν η απόσταση ανάμεσα στην ουτοπία και τη νοσταλγία,
η φωνή της σιωπής μέσα στα διάκενα των θορύβων
και των διακοπτόμενων ήχων
εκφράζοντας μ' ένα καινούργιο δέος 
έννοιες όπως "χρόνος", "ζωή" ή "προσμονή"
που χάσαμε το νόημά τους
στην προσπάθειά μας να τις εξηγήσουμε.

Και ήταν τόσο μικρή η απόσταση που τελικά τη χάσαμε
τόσο απατηλή που σχεδόν την πιστέψαμε
-τόσο σημαντικό ήταν για εμάς,
σαν κάτι που θα θέλαμε να το θυμόμαστε
για να το αφηγούμαστε ο ένας στον άλλον σαν εξομολόγηση,
σαν δικαιολογία, σαν ένα θαύμα,
κατά κάποιον τρόπο, πιστευτό.


Βασιλική Δραγούνη


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου