Πέμπτη, 30 Νοεμβρίου 2017

ΧΡΟΝΟΚΥΚΛΩΜΑ

Κάθε ζωή,
μια περιορισμένη έκδοση χρονοκυκλώματος
με τους λεκέδες των απρόβλεπτων συνεπειών
να κηλιδώνουν τις άκρες.

Καμία μηχανή του χρόνου
δεν μπορεί να αναστείλει
την ανεμοδαρμένη βιασύνη των λεπτών που στροβιλίζονται
σε πλατινένια ή πλαστικά ρολόγια.

Καμία συχνότητα κατεδάφισης
δεν μπορεί να αντισταθεί
σε μονωτικές φιλοδοξίες
τοποθετημένες χειρουργικά στα σημεία.

Ο χρόνος τρέχει και μας τυλίγει
ανακυκλώνοντας συναισθήματα,
μορφές και σχήματα
μαζί με τα σκουπίδια.

Οι τάφοι γεμίζουν με ποιητές που περίμεναν πάρα πολύ
πριν εντοπίσουν το όραμα,
ζωγράφους που τυφλώθηκαν πριν ξεπεράσουν
τις συμβατικές απεικονίσεις.

Μονάχα μία ευκαιρία μένει
πριν η φθορά χτυπήσει στο αδύνατο σημείο,
μία στιγμή πριν τα κυκλώματά μας
αποτιμηθούν σε ψήγματα καταστροφής

διαβρωμένα  
από τη σιωπηλή σκουριά του χρόνου.


Βασιλική Δραγούνη


Τετάρτη, 29 Νοεμβρίου 2017

ΣΚΕΛΕΤΟΙ ΣΤH ΝΤΟΥΛΑΠA MOY

Άνοιξα τη ντουλάπα μου:
σκελετοί του παρελθόντος κρύβονταν
σε ακαθόριστες αιχμές
και ασυμμετρίες ρούχων.
Τα πόδια τους κροτάλιζαν σε παπούτσια
με ανάγλυφα κορδόνια
ευαλωτότητας.

Οστά ματαιωμένων ψευδαισθήσεων
ακροβατούσαν πάνω
στην κοφτερή λεπίδα της επιθυμίας
δίνοντας χώρο και σε άλλες αυταπάτες
μέσα στο ίδιο χωροχρονικό πεδίο
και στιγματίζοντας με τον διαμελισμό τους
την πορεία.

Δεν απαντούσαν σε καλέσματα.
Κρέμονταν διακριτικά
από παλιές αποτυχίες και παραιτήσεις
και αποδομούσαν συνειδήσεις
σε υπερεκτιμημένη ηρεμία
ανταλλάσσοντας μες στο σκοτάδι  
τα αρχαϊκά τους νέα.


Βασιλική Δραγούνη


Τρίτη, 28 Νοεμβρίου 2017

ΣΗΜΕΡΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΜΕΡΑ

Το σήμερα ήρθε πολύ γρήγορα,
ψιθυριστά και φωναχτά
με νέα δανεικά και εποποιίες
γραμμένες στα παλιά παπούτσια του,

φέρνοντας σιωπηλά γκρίζα σύννεφα
που ιχνογραφούσαν σε σκούρο πλάνο
μνήμη και σιωπή, από εδώ έως εκεί,
όλο και πιο κοντά κάθε φορά.

Σήμερα δεν είναι η μέρα για τύχη.
Μόνο για αζήτητες περιπλανήσεις
στον ετεροχρονισμένο απόηχο της βροχής
που κουβαλά ιστορίες με στάνταρ χρώμα.

Και εδώ... εδώ είμαι και πάλι
κρεμώντας ένα γκρίζο σύννεφο στον ώμο μου,
σαν κουρασμένο πουλί
που φοβάται την πτήση.


Βασιλική Δραγούνη


Δευτέρα, 27 Νοεμβρίου 2017

ΟΝΟΜΑΣΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΜΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑ

Παλεύω ενάντια στους ανθρώπους σήμερα.
Βάζω όλη μου τη δύναμη να αντισταθώ στον όψιμο παγετό τους,
τραβώ το πάπλωμα ψηλά για να προστατευτώ.
Ονόμασα τον κόσμο μου χειμώνα.

Εξορκίζω την οικεία εχθρότητα
με αντικρουόμενες σκέψεις, έξεις και λέξεις
και συνεχίζω να φυλλομετρώ τις μέρες
σε φόντο σελίδων με σκούρο χρώμα.

Ρυθμίζω τον εαυτό μου ενάντια στη σκοτεινή διάθεση
του θλιβερού ημερολογίου, που κρέμεται με αβάσταχτη νωθρότητα
και αλλάζει το μοτίβο των ημερών μου
από αμφίβολη χαρά σε γκρι μονοτονία.

Μαθαίνω να συνέχω στη ρύμη του λόγου
το πικρό με το γλυκό,
τη θανατική επαφή του παγωμένου βλέμματος
με το χαμόγελο σε τίποτα συγκεκριμένο

και να ψάχνω τα ακρωτηριασμένα δέντρα
για σημάδια φύλλων.


Βασιλική Δραγούνη


Κυριακή, 26 Νοεμβρίου 2017

ΝΟΣΤΑΛΓΟΣ ΤΟΥ ΑΝΕΚΦΡΑΣΤΟΥ

Σήμερα οδηγώ σταδιακά τα βήματα μου
μέσα από παλιές, εικονογραφημένες ιστορίες.
Απόηχοι των σκόρων του παρελθόντος
συνοδεύουν το μοναχικό ταξίδι μου.

Το κάθε βήμα που με φέρνει στην επόμενη σελίδα,
είναι το δικό μου.
Δεν συνηθίζω να βαδίζω
σε παπούτσια δανεικά.

Κάνω σκόπιμες στάσεις
ανάμεσα σε εικόνες,
σύμβολα, εικασίες
και μαρμαρωμένες επιθυμίες,

αγνοώντας τους αντίλαλους
από τα βάθη του χρόνου
ενώ πορεύομαι στο μέλλον μου
με ανυποψίαστη ασφάλεια.

Είμαι μήπως κι εγώ
νοσταλγός του ανέκφραστου;
Όχι, αυτή η περιγραφή δεν μου ταιριάζει.
Το παρελθόν δεν το ‘χω και δεν μ’ έχει.

Κοιτάζω τις παλιές σελίδες και γελάω
με τις μόδες περασμένων εποχών.
Ήταν στ’ αλήθεια εκείνες οι εικόνες
τόσο σημαντικές για μένα τότε;

Τώρα, ποιος μπορεί να ξέρει.


Βασιλική Δραγούνη


Παρασκευή, 24 Νοεμβρίου 2017

ΕΙΚΟΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Όλα τα εμπειρικά δεδομένα
μιας εικονικής πραγματικότητας
που πιστεύουν οι πολλοί,

αλληλένδετης με παλιές θλίψεις, δανεικές τελετουργίες
και σταθερές καθημερινές συνήθειες
που υπαγορεύει η απληστία της ανάγκης,

όλα τα ποιος, τα τι, τα πότε, τα γιατί,
ορίζουν τα σημεία της τροχιάς
του εξωφρενικού βέλους του χρόνου.

Προσπαθώντας να κατασκευάσουμε
τη δική μας πραγματικότητα
φτιάχνουμε τα βασίλειά μας από Ιδέες κι Αγάλματα
 
εκλογικεύοντας το Χάος, στην προσπάθειά μας να το αντέξουμε,
ταιριάζοντας τα σημαίνοντα στα σημαινόμενα
κι αμβλύνοντας σκληρές γωνίες

-στην περίπτωση
των μη αντιστρεπτών μεταβολών,
η εντροπία αυξάνεται.

Μια πραγματικότητα είναι αληθινή για τον καθένα
όταν δρα μέσα στους δικούς της όρους.
Τα υπόλοιπα είναι απλώς κουβέντες, τάσεις και αντιφάσεις

στα πλαίσια της δεκάλεπτης δημοσιότητας του τίποτα,
πριν όλα επιστρέψουν τελικά
στις πραγματικές τους διαστάσεις.


Βασιλική Δραγούνη


Πέμπτη, 23 Νοεμβρίου 2017

ΤΑΙΝΙΑ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ

Οι αναμνήσεις ποτέ δεν φεύγουν.
Είναι απρόσκλητοι επισκέπτες απ' το χθες
που φθάνουν αιφνιδιαστικά
προβάλλοντας στα μάτια μας
την πλαστή τους εικόνα.

Οι μορφές δεν είναι σαφείς, μα
ξέρουμε ποιοι είναι.
Συχνά δεν θυμόμαστε ονόματα
μόνο κάποια πρόσωπα αχνά
κινούν το συναίσθημα
ταλανίζοντας την εξασθενημένη μνήμη.

Κρύβονται στο παρελθόν
και στη συνέχεια επανέρχονται
για να προβάλλουν μία ακόμη
ταινία μικρού μήκους
μέσα στα διαλείμματα του κόσμου.


Βασιλική Δραγούνη


Τρίτη, 21 Νοεμβρίου 2017

ΠΟΙΗΣΗ ΧΡΗΣΤΟΥ Θ. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ

ΘΕΑΤΡΟ ΑΝΤΙΘΕΣΕΩΝ

Έτσι περπάτησα μονάχος
στ' αχνάρια του χρόνου
μέχρι που αντίκρισα
σ' ένα κλαδί
του δέντρου της γνώσης
τα πρώτα σημάδια
της φθοράς.

Έψαξα να 'βρω μια φωνή
ένα ψιθύρισμα χαράς
πριν με αγκαλιάσει η νύχτα
και χαθώ
σε μια σχισμάδα
του βράχου της σιωπής
σαν μια κουκίδα
στην αλληλουχία των στιγμών.

Δεν έχω τίποτα να φοβηθώ
τώρα που η σκέψη κι η καρδιά
ανατρέχουν στα φθαρμένα ημερολόγια
και μετρούν στις σελίδες της νιότης
τις μέρες που ένα χέρι αόρατο
τοποθετούσε σύμβολα ελπίδας
πάνω στην αφετηρία.

Έψαξα ολόγυρα
για τους παλιούς συντρόφους
αυτούς
που ζητωκραύγαζαν ενθουσιασμένοι
στο αίθριο της ευφορίας
κι ορκίστηκαν αιώνια πίστη
στους παλμούς
της πρώιμης ανθοφορίας.

Μόνο ανυπόμονοι διαβάτες
βάδιζαν δίχως προορισμό
ανάμεσα σε θολές παρενθέσεις
φορτωμένοι με δεμάτια
από σκουριασμένες αναμνήσεις.

Αναμόχλευσα την ψυχή μου.

Αρνήθηκα την ερήμωσή μου.

Θυμήθηκα

σπίτια παλιά
που έστεκαν ακλόνητα
στην άκρη του δρόμου
ενάντια στη νομοτέλεια
του τέλους των πραγμάτων

σπίτια παλιά
με καμινάδες που γεννούσαν
εφήμερο καπνό
κι αυτός υψωνόταν
και χανόταν
σαν ημιτελής προσευχή

σπίτια παλιά
με γέρικα πεύκα στις αυλές τους
που πάσχιζαν με αυταπάρνηση
ν' αντισταθούν στη δύναμη του ανέμου.

Ονειρεύτηκα

μια θάλασσα
που σεργιανούσε τη δίψα της
από τόπο σε τόπο
κι άφηνε τα καράβια
να ζωγραφίζουν στο κορμί της
να γίνονται τελείες
στην οθόνη του ορίζοντα
δίχως όμως
να μένουν για πολύ
σε αδράνεια
παρά μόνο
όταν κουφάρια πια
διαλύονταν
εις τα εξ ων συνετέθησαν
από τα χέρια εκείνα
που κάποτε τα οδήγησαν
στο πρώτο λιμάνι.

Αναπόλησα τη ζωή.

Μια φωτιά που σιγοκαίει
το τρίξιμο του ξύλου
που αργοπεθαίνει
ο χτύπος μιας καρδιάς
που αδημονεί
φανερώνουν ζωή.

Ακόμα κι ένα μαύρο πουλί
που πετάει
δίπλα στα τελευταία σκιρτήματα
της σκοτεινής ανάσας
του εκπνέοντος καπνού
κι αναλίσκεται ακολουθώντας
την πανδαισία της κίνησης
ενός θνήσκοντος χορού
σημαίνει ζωή.

Νοστάλγησα

το ανάλαφρο ξεπόρτισμα
των χρωμάτων της Άνοιξης.

Πάντα αναρωτιόμουν
γιατί τα όρια
ανάμεσα στην αλήθεια και την πλάνη
έγιναν τόσο ασαφή

γιατί τ' αγκάθια
πολλαπλασιάστηκαν ανεξέλεγκτα
στην αρένα των μονομάχων

γιατί ο άνθρωπος
υπομένει κι ονειρεύεται
με την ίδια ευκολία.

Στο χωνευτήρι της Δημιουργίας
αρχή και τέλος έγιναν ένα
η γραμμή εκφυλίστηκε σε σημείο
μηδενίστηκε η διάρκεια.

Ζωή και θάνατος
συνυπάρχουν
σε ένα θέατρο αντιθέσεων
με την αυλαία να υπογράφει
πάντα το ίδιο φινάλε.


Χρήστος Θ. Παπαγεωργίου, "Μονόλογος στο σεληνόφως"


Δευτέρα, 20 Νοεμβρίου 2017

ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΣΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ

Η κάμερα γέρνει προς τα κάτω.
Το σκηνικό φτηνό και μίζερο.
Ο πρωταγωνιστής ξεδιπλώνει στη σκηνή
το αλλόκοτό του δράμα,
οι δευτερεύοντες χαρακτήρες
καρικατούρες που ξεθωριάζουν στο ντεκόρ
κι οι χορευτές μπαλέτου μόνο για τα ειδικά εφέ.

Ίσως να είναι εκείνος
ο μόνος ηθοποιός στη σκηνή
και όλοι οι άλλοι να είναι απλώς
ανέντιμοι παίκτες.

Υπάρχουν πολλά
που πρέπει κάποιος να γνωρίζει για να μοιραστεί
έστω και μέσα σε 30 δευτερόλεπτα μονολόγου,
υποκριτικών αυτοσχεδιασμών
και αποσπασματικών κόψε ράψε
που πάντα κρύβουν περισσότερα
απ’ όσα φανερώνουν.

"Τόνισε τη λέξη αλλιώς."
"Κρύβε λόγια για περισσότερο σασπένς."
Πρέπει να αναδειχθεί η "περφορματίφ"
διάσταση των ρόλων,
όμως ποτέ εις βάρος του κειμένου
-έτσι συνηθίζεται στα έργα μπαρόκ
που τοποθετούνται σε χώρο τσίρκου.

Στη συνέχεια μαθαίνουμε
ότι η πολυαναμενόμενη πρεμιέρα αναβάλλεται.
Όλοι οι κλόουν της παράστασης
είναι τώρα λυπημένοι.
Το αποτέλεσμα, έτσι κι αλλιώς, το ξέραμε...
"Αριστουργήματα" που θα χρησιμοποιούσαμε
ως φόβητρο στους ανεπιθύμητους.


Βασιλική Δραγούνη


Κυριακή, 19 Νοεμβρίου 2017

ΓΩΝΙΑ ΛΗΨΗΣ

Η παλιά φωτογραφική μηχανή πουλήθηκε για ένα τραγούδι
ή μάλλον για ένα μικρό κομμάτι της αυγής
-πάντοτε είχε μια λαχτάρα για το φως.

Ένα αδύναμο φέγγος μισοτελειωμένου κεριού
αιχμαλώτιζε εικόνες όταν η κάμερα δεν είχε φιλμ,
δημιουργώντας έτσι τον δικό της μύθο.

Ένας ξένος κατέχει τις μνήμες της τώρα
που άλλαξαν οι εποχές κι η θλίψη ήρθε και κάθισε,
φορώντας μια ακλόνητη έκφραση. Το φως δεν χρειάζεται πλέον.

Η κάμερα ευθυγραμμίζει την προοπτική με τον χρόνο
και απαθανατίζει θολερά τοπία
που εμφανίζονται με λίγο πρώιμο χειμώνα στις γωνίες.


Βασιλική Δραγούνη


Σάββατο, 18 Νοεμβρίου 2017

ΤΑ ΕΡΕΙΠΙΑ ΤΟΥ ΑΥΤΟΝΟΗΤΟΥ

Αντίλαλος βημάτων μέχρι το δρομάκι,
αναπάντεχα αλλόκοτοι ήχοι περαστικών βημάτων.

Νεκρά φύλλα αιωρούνται στους τέσσερις ανέμους
και σέρνονται στα λιθόστρωτα της έρημης πόλης,

στα εγκαταλελειμμένα στέκια των ποιητών,
στα ερείπια των παλιών βιβλιοπωλείων,

στην αμείλικτη πραγματικότητα
του περιρρέοντος κόσμου

εύθραυστα, σαν τα φτερά μιας πεταλούδας
εύφλεκτα, σαν παλιά χειρόγραφα.

Τα βιβλιοπωλεία πεθαίνουν όταν
κανείς δεν διαβάζει βιβλία.

Αυτή η πόλη είναι γεμάτη μυστήρια
και σκιές από αρχαία φαντάσματα.

Το παλιό βιβλιοπωλείο
είναι ένα από αυτά.


Βασιλική Δραγούνη


Παρασκευή, 17 Νοεμβρίου 2017

ΑΠΛΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ

Παρατήρησα αποτυπώματα χαραγμένα στη λάσπη
και μια υγρασία στα χόρτα ανεπαίσθητη
σαν δάκρυα, που θα μπορούσε
να τα είχε περάσει ο άνεμος
μέσα απ' τη μύτη μιας βελόνας.

Κάπως έτσι θα πρέπει να έφτιαξα
ένα όνειρο από όλο αυτό, γιατί στον ύπνο μου,
κατά τη διάρκεια ενός εφιάλτη,
με πλησίασε ένας άγνωστος για να ρωτήσει
αν τα είχα δει, αν ήξερα πού πήγαν.

Προσπάθησα να ανακαλέσω
απολεσμένους δρόμους,
στροφές και διασταυρώσεις
μέσα από την ομίχλη ενός κρυφού τοπίου,
μισοφωτισμένου κι αινιγματικού.

"Ποια;" τον ρώτησα.

"Εκείνα τα σαλιγκάρια που εμφανίζονται
μετά από τη βροχή των παραισθήσεων.
Ή τα ξέχασες ήδη;"

"Μην περιορίζεις τον εαυτό σου
σε αυθυποβολές και εξαντλημένα χαμόγελα.
Πάρε εξιτήριο από εναλλασσόμενες ψυχεδέλειες.
Τίναξε από πάνω σου τις λάσπες
της Νέας Εποχής."

"Δεν μπορώ", απάντησα.
"Είμαι αφοσιωμένος σε απλά πράγματα:
στα "θέλω" και στα "πρέπει" μου,
στις προσδοκίες και στις ματαιώσεις μου,
στις άβολες δικαιολογίες και στις βολικές μου σκέψεις."

"Λες ψέματα!", είπε.
Και εξαφανίστηκε.


Βασιλική Δραγούνη


Τετάρτη, 15 Νοεμβρίου 2017

Η ΕΠΙΣΚΕΨΗ

"Είσαι καλύτερα τώρα μπαμπά;"
Πρέπει να πω κάτι.
Οτιδήποτε, για να περάσει η ώρα.

Χαμογελάς.
"Θα ήθελες να πιεις κάτι μπαμπά;
Ένα φλιτζάνι τσάι;"

Προσπαθώ απεγνωσμένα
να γεμίσω την αμήχανη σιωπή.
Ξέρω πως δεν θα απαντήσεις.

Ποτέ δεν το κάνεις.
Καθόμαστε εκεί,
χωρίς να λέμε τίποτα.

Χαμογελάς.
"Nα πηγαίνω τότε, μπαμπά."
Μια αίσθηση ανακούφισης.

Το καθήκον μου τελείωσε
για μία ακόμα μέρα.
Δεν αντιλαμβάνεσαι πως φεύγω.

Χαμογελάς.
Σου γνέφω αντίο, έτσι για τους τύπους,
χωρίς αυτό να σημαίνει κάτι.

Όχι τώρα πια.

Χαμογελάς.
Αλλά δεν είναι για μένα.
Είναι για κάτι, που μόνο εσύ γνωρίζεις.

Χαμογελάς 
για να κρύψεις τη σύγχυσή σου
και τον φόβο σου.


Βασιλική Δραγούνη