Τρίτη, 30 Ιανουαρίου 2018

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΩΝ ΓΡΙΦΩΝ

Πώς να καθίσω σε μια καρέκλα που δεν υπάρχει,
να ιππεύσω χωρίς σέλα ένα διάφανο άλογο
φτιαγμένο από σουρεαλιστικό φως,
πώς να χαιρετήσω τη μούσα που προσποιείται πως είναι
μια σκιά -αυτή την παλιά μούσα του φόβου;

Πώς να διαβάσω το βιβλίο των γρίφων,
το βιβλίο των ερωτήσεων χωρίς απάντηση
στίχο με στίχο, λέξη με λέξη
δίχως κάποια, έστω, πιθανότητα επίγνωσης
του αόρατου χρόνου;

Τι θα συμβεί αν αυτό που νομίζω ότι βλέπω
είναι πραγματικά εκεί: η μούσα με σάρκα και οστά
και μια καρέκλα, στην οποία κάθομαι
ενώ παρακολουθώ τον εαυτό μου -είναι η ζωή άραγε
ένας καθρέφτης;


Βασιλική Δραγούνη


Δευτέρα, 29 Ιανουαρίου 2018

ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ

Η νύχτα βυθίζεται στις παρυφές του σκότους
κι η θλίψη στην άβυσσο ολισθαίνει
-η παλιά αυτή κατάσταση της ύπαρξης,
αόριστη και μακρινή.
Πώς να φτάσει κανείς τον εαυτό;

Ο καθρέφτης δεν βοηθά,
δεν γνωρίζει τα μάτια.
Δεν υπάρχει φως για τον νου
που εξερευνά σ' άγνωστα βάθη
την παλιά λύτρωση.

Το παράθυρο καταπίνει τη νύχτα,
επιτρέπει σε ήχους να μεγεθύνονται
και σ' άλλους ήχους να αργοσβήνουν.
Υπάρχει τέτοιος πόνος στο σύμπαν.

Η πραγματικότητα δεν παρεμβαίνει στην φαντασία
καθώς ένα πρόσωπο
γίνεται το πρόσωπο στον καθρέφτη
καθώς ο ένας
γίνεται ο άλλος, 
γίνεται οι άλλοι, 
γίνεται ο Κανένας.


Βασιλική Δραγούνη


Κυριακή, 28 Ιανουαρίου 2018

ΚΥΡΤΟ ΚΑΤΟΠΤΡΟ

Tο είδωλό μου παραμένει σιωπηλό
καθώς τα πάντα ξετυλίγονται
στο γυαλί του καθρέφτη.
Κυλούν τα χρόνια όπως όπως
-αλίμονο- μπροστά απ' τα μάτια μου.
Ό,τι έχω μάθει, μου επιτίθεται.
Βλέπω το παρελθόν να χάνεται άβλαβο
στον χρόνο τον παντοτινό πίσω από μένα,
μέσα στων κατοπτρικών ψευδαισθήσεων
τον σκοτεινό λαβύρινθο,
για να εξαγνιστεί στη λησμονιά.

Δίδυμα είδωλα οι ξεθωριασμένες αναμνήσεις
αντανακλούν το αδύναμό τους φως
στις σκιές αυτού του δωματίου.
Μπορώ να ακούσω τη σιωπή να σιγοντάρει αυτάρεσκα
τις ανελέητες τις ώρες.
Το μόνο που θυμάμαι:
τον εαυτό μου να πλανιέται στους έρημους δρόμους
μιας λεηλατημένης πόλης,
στους προθαλάμους μιας αδιατάρακτης θλίψης,
σε βιαστικούς και ανεξήγητους ψιθύρους
που σιγούν για πάντα στα μαυσωλεία του χρόνου
και στην οδύσσεια των σκιών
που πλέον μου είναι αδύνατον να αναγνωρίσω.

Είμαι ένας εξόριστος απ' τη δική μου τη ζωή.
Αγγίζω το γυαλί ξανά και ξανά.
Ίσως να είμαι εδώ.
Ίσως και να μην είμαι.


Βασιλική Δραγούνη


Παρασκευή, 26 Ιανουαρίου 2018

ΑΠΟΨΕ ΤΟ ΦΩΣ

Κάτι που κινείται σε μιαν άκρη,
κάτι χωρίς σχήμα
ή ήχο,

κάτι γνωστό μαζί και άγνωστο,
σαν ασαφής υπαινιγμός, σαν ένα παλιό τραγούδι
ή μια ακόμα παλαιότερη μνήμη.

Κρύβεσαι
μήπως και σε αναγνωρίσει.
Απόψε το φως ανοίγει διάπλατα τις πόρτες.

Η στιγμή μετατοπίζεται αναιρώντας τη ματαιότητα,
το σχήμα επιβεβαιώνεται ως ουσία,
προσφέρει την αφή του.

Διστάζεις.
Ό,τι θυμάσαι
δεν είναι αγάπη,

είναι περισσότερο
κάτι σαν απώλεια
που δεν έχει ανάγκη από αναμνήσεις.

Το φως βρίσκει τον καθρέφτη,
εισέρχεται με τον ρυθμό του πεπρωμένου,
αγκαλιάζει απατηλά,

καίει την πνοή του αέρα.
Τι άλλο μπορείς να κάνεις
παρά να το καλωσορίσεις;


Βασιλική Δραγούνη


*Αrtwork: Λίζα Γιαννούρη 


Τετάρτη, 24 Ιανουαρίου 2018

ΑΠΟΛΕΣΘΕΙΣ ΑΟΡΙΣΤΟΣ

Ήταν βαθύς ο ύπνος
που έπεσε πάνω στη ζωή μου
δίχως καμιά συγκίνηση, παρά με μια ανυπόμονη γαλήνη
να πλανιέται ανάμεσα σε πόρτες
-κάποιες από φωτιά και κάποιες από πέτρα-
και να χαράζει ανάγλυφα λέξεων
στα ολισθηρά τοπία του είναι.

Εδώ είναι η κατοικία πνευμάτων
που ζουν κάτω από κλειστά μάτια
και αναπνέουν με μιαν άλλη αναπνοή.
Δεν μιλούν καμιά από τις γλώσσες του κόσμου, παρά μόνο
μια νεκρή γλώσσα, άφωνη, που οι ερμητικοί της ήχοι
αθόρυβα διασχίζουν
τους φοβισμένους καιρούς της σιωπής.

Είναι ο ήχος των φτερών που μεταφέρει το μπλε
μακριά απ' τις ανέκφραστες θάλασσες
των φευγαλέων αισθήσεων,
ανάμεσα στις διαβατικές αποχρώσεις
των περασμένων δειλινών
και των ματαιωμένων προσδοκιών
που κατοικούν εκεί όπου η αφή δεν έχει μνήμη.

Ήρθα ξανά σε εκείνες για να προδιαγράψω
το μέλλον των σκέψεών μου, ψάχνοντας να βρω τις λέξεις
που σπάνια ακούγονται σε οποιοδήποτε ποίημα
ή τραγούδι που θα μπορούσε να ανταποκριθεί
στη θνητή αφορμή τους,
συσσωρεύοντας στιγμές και μνήμες
σε έναν οριστικά απολεσθέντα Αόριστο.


Βασιλική Δραγούνη


Τρίτη, 23 Ιανουαρίου 2018

ΠΟΙΗΣΗ ΧΡΗΣΤΟΥ Θ. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ

ΤΟ ΔΙΑΣΕΛΟ ΤΗΣ ΠΡΟΚΛΗΣΗΣ

Πρόκριμα ελπίδας ήταν η μέρα εκείνη
ανεπηρέαστη
από την πολυτέλεια των διαβαθμίσεων
στην κατωφέρεια των χρωμάτων
ζυμωμένη με φως
απέριττο κι ευθυτενές
απλωμένο στο περίγραμμα
μιας εύθραυστης απολαβής
καθρέφτης ανυπόταχτος
που αντανακλά πρόθυμους παλμούς
στο στήθος
του αταλάντευτου γητευτή της φωτιάς
προτρέποντάς τον
να διαπερνάει τη σκόνη
στα μάτια της αμφισβήτησης
και να οπλίζει την φαρέτρα του
με επίμονους διασκελισμούς
πάνω σε εκπνέοντες κυματισμούς
που αποθέτουν το στίγμα τους
στα κύτταρα της εύφορης κοιλάδας.

Στον τόπο
της αποκάλυψης των νηπενθών
τα πουλιά
της αποδημίας του νόστου
επώασαν τα αυγά τους
και πέταξαν μακριά
με τα δικά τους φτερά
αφήνοντας για πάντα τις φωλιές τους
που έφτιαξαν σε απρόβλεπτους καιρούς
με αβέβαια κλαδιά εποχιακής ευωχίας
στις παρυφές της πόλης
των στασιαστών της ζωής.

Δεν βρήκαμε δίοδο στο απροσπέλαστο
κι έτσι περάσαμε εν μία νυκτί
στα μονοπάτια της επήρειας
από αδρανείς υπομνήσεις
με έναν κατάλογο φτιαγμένο
από ανεκτέλεστες επιθυμίες.

Οι σφετεριστές του ονείρου
δίνουν εχέγγυα υποταγής
στο ικρίωμα του πόθου
και αναλίσκονται
σε υπόγειες συναθροίσεις
κάτω από τις ασάλευτες δενδροστοιχίες
που αποτυπώνουν την εικόνα της φθοράς
μέσα από τα κιτρινισμένα πρόσωπα
των φύλλων που πέφτουν
καλυμμένα με κόκκους μετάλλαξης
όπου η χλομάδα του θανάτου
υποκρύπτει μάσκες ανέκφραστες
προϋπάρχουσες
στη σφαίρα του αναπόφευκτου
με μια τελεία
τέλεια σχηματισμένη
στο μέτωπό τους.

Εξαϋλώθηκαν οι πρώιμες ζητωκραυγές
στο αντίκρισμα
της λιποταξίας των ειδώλων
αντιγράφοντας τα συνθήματα
του πλήθους των ευπειθών
στη μετέωρη σήραγγα
της προσμονής
με τις πλευρές της να καταρρέουν
από την ευτέλεια των πεπραγμένων
σε μια στιγμή
που το ψέμα έγινε αράχνη
και εισέπραξε το τίμημα
της βουλιμίας.

Η συστοιχία των αθώων
χορεύει στο διάσελο της πρόκλησης
απαλλαγμένη από συμπλέγματα
που απαριθμούν ποικιλότροπα
τις παραφυάδες της πλάνης
με επίκτητες προεκτάσεις
στα νώτα της παρακμής
υπομένοντας το σήμερα
με τις κεραίες τεντωμένες
αυτήκοους μάρτυρες
της επαίσχυντης εκεχειρίας.

Οι λέξεις μένουν γυμνές
όταν οι πράξεις παίρνουν τη σκυτάλη
και γίνονται ανάχωμα
στις επελάσεις των αχρείων.


Χρήστος Θ. Παπαγεωργίου, "Μονόλογος στο σεληνόφως"


Δευτέρα, 22 Ιανουαρίου 2018

ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΗ

Μια μικρή αναλαμπή σαν ήχος
πάνω απ' το νερό, ένα φτερούγισμα μετά
γλίστρησε από τις σκιές των καλαμιών
στου δειλινού τη μυστική την ώρα

διαγράφοντας ονόματα στον άνεμο
μέσα από αιωρούμενους ίσκιους,
αναστεναγμούς φθινοπωρινών φύλλων
και κατοπτρικά παιχνίδια μνήμης.

"Δεν θα πάω εκεί απόψε", είχα πει
βλέποντας τις ανεξερεύνητες περιοχές
πέρα από το ήσυχο φως του σούρουπου
"Υπάρχουν πεινασμένα θηρία εκεί έξω".

Μα το φεγγάρι απόψε θα εμφανίσει
όλα τα απρόσβατα τα μονοπάτια
και το αεράκι είναι τόσο απαλό
-θρόισμα μεταξένιων συνειρμών.

Ετοιμάζω έναν μικρό σάκο και αναχωρώ
για το πυκνό σκοτάδι. "Θα προσπαθήσω να φτάσω
ως την κορυφογραμμή και να γυρίσω
το πρωί, αν θα προλάβω ως τότε".

Κανείς δεν είπε να μην πάω
μα και κανείς δεν ακολούθησε...
Στην άκρη του φωτός ανακαλύπτω
ότι μπορώ να πετάξω.


Βασιλική Δραγούνη


Κυριακή, 21 Ιανουαρίου 2018

ΦΥΛΑΞΕ ΤΟΝ ΗΛΙΟ

Φύλαξε το νερό κάτω από μια άγρια, άδεια έρημο
και λούσε την καρδιά σου εκεί, κάποια ξάστερη νύχτα.

Φύλαξε την ψυχή σου από αυτούς που επιδιώκουν να την συντρίψουν
-ίσως νομίζεις πως δεν υπάρχουν, μα δεν τους βλέπεις.

Φύλαξε τον ήλιο πίσω από τα σύννεφα
έστω και για λίγο, στο λίγο αυτό βυθίζεται η ελπίδα.

Φύλαξε την αλήθεια από εκείνους που θα καταστρέψει και ταυτόχρονα
ντύσε το αυτονόητο με μία και μόνη εκδοχή της.

Φύλαξε την τελευταία από τις δυνάμεις σου για τη στιγμή εκείνη
όταν η πρόκληση δεν θα μπορεί να αμφισβητηθεί.

Φύλαξε κάποια ομορφιά
για να αποτρέψεις την ασχήμια.

Φύλαξε τα φτερά σου μέχρι να έρθει η ώρα να πετάξεις,
να ανυψωθείς με το δικό σου φως να λάμπει σε όλο το όμορφο σύμπαν.


Βασιλική Δραγούνη


Σάββατο, 20 Ιανουαρίου 2018

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΕΝΟΣ ΑΠΟΜΑΚΡΟΥ ΟΡΙΖΟΝΤΑ

Πρέπει λοιπόν να επιστρέψουμε για να αφηγηθούμε
στους άλλους τι είναι αυτό που είδαμε,
ακούσαμε ή αισθανθήκαμε.

Θα μπορούσαμε απλά να παραμείνουμε "εκεί"
πάνω στις γέφυρες για πάντα, ενώ οι πλανήτες
περιστρέφονται και τα αστέρια εκρήγνυνται και οι λέξεις,
παλλόμενες στον πόνο της ανώτατης ευχαρίστησης,
απαστράπτουν αρκετά για να φωτίσουν οποιονδήποτε ορίζοντα.

"Ίσως και να το δουν απ' την απέναντι πλευρά
και να μας στείλουν σήματα..."
κάτι που ποτέ δε συνέβη.

Ξεκλειδώνουμε τα μάνταλα των φυλακών του διαλεκτικού λόγου,
τραβάμε τις λασπωμένες μπότες απ' τα πόδια μας,
ψάχνουμε για ένα ποτό και προσπαθούμε να καθίσουμε
τόσο όσο χρειάζεται για να ζωντανέψουμε τις ιστορίες μας
με πυρακτωμένες εικόνες, πέτρες και φωτεινά κομμάτια από γυαλί

που βγάζουμε απ' τις τσέπες μας
μουρμουρίζοντας τους ιερογλυφικούς ύμνους
που ακούσαμε σε εκείνα τα μέρη.

Στη συνέχεια ρίχνουμε μια ματιά στην πόρτα
και στη νύχτα που απλώνεται έξω από το σπίτι
με το μυστήριο να ίπταται ανάστροφα,
έτοιμο να συνθλίψει κάθε απόπειρα μεταμόρφωσης.
Και είναι σαν να μην έχουμε υπάρξει οπουδήποτε...

Το καλύτερο που μπορούμε τώρα να κάνουμε
είναι απλά να διηγηθούμε
τις αυταπάτες μας.


Βασιλική Δραγούνη


Παρασκευή, 19 Ιανουαρίου 2018

ΚΡΥΠΤΟΓΡΑΦΗΜΑ

Κάθε μέρα περπατούσε
κι έψαχνε έναν κωδικό πρόσβασης
στα σκονισμένα τρανζιστοράκια του μυαλού του.
Ένα αβέβαιο κρυπτογράφημα χωρίς λέξεις
παρωχημένες και άσχετες τελείως
με το τώρα ή το αύριο.

Θα έπρεπε να υπάρχει ένα "άνοιξε σουσάμι".
Ένας απόλυτος συνδυασμός
κρυπτογραμμάτων μυστηρίου και έκστασης,
ανθεκτικός σε πολλαπλές αναλύσεις και αναγνώσεις.
Ένα κλειδί που ξεκλειδώνει μυστικά
μέχρι στιγμής καλά φυλαγμένα.

Κάθε μέρα περπατούσε
ανάμεσα στα όρια του αφανισμού και της ουτοπίας
κι έψαχνε τα χνάρια της ταυτότητάς του
στους κρυπτογραφικούς αλγορίθμους
των ονείρων του.
Και κάθε μέρα περπατούσε...


Βασιλική Δραγούνη


Πέμπτη, 18 Ιανουαρίου 2018

ΦΡΑΚΤΑΛ ΤΟΠΙΑ

Όταν το σύμπαν διαστέλλεται
και σκιαγραφεί τις μυθικές του διαστάσεις
στα φράκταλ τοπία του ατέρμονου χωροχρόνου
και σε σωματίδια υποατομικά

μεταφυσικές αμφιβολίες ξεθωριάζουν και χάνονται
στο νωθρό φως που αποκαλύπτει το είναι
μέσα από μια αδιάκοπη ιστορία
διακεκομμένων επεισοδίων χωρίς σειρά.

Ο κβαντικός μικρόκοσμος της ύλης
παλινδρομεί ανάμεσα στα αισθητά σύμβολα
της μνήμης που σβήνει και ξαναγράφει
κι αφήνει ακάλυπτα τόσα κενά.

Στην κυκλική τροχιά των ατελών αισθήσεων
γύρω απ' το κέντρο των συμπαντικών επαναλήψεων
και σε ένα πλήθος περασμένων αναμνήσεων
χάνεται πάλι του τροχού η φορά.

Σε ένα σύμπαν άπειρων προορισμών
και χωροχρονικών ιδιομορφιών
είμαι αστροναύτης πια και αιωρούμαι στο τίποτα
για ακόμα μια φορά.


Βασιλική Δραγούνη


Τετάρτη, 17 Ιανουαρίου 2018

ΕΡΕΙΠΙΑ

Τον τελευταίο καιρό ψάχνουμε ερείσματα μακροβιότητας
ανάμεσα σε ερείπια, σε κάποιους σκελετούς, σε αντίλαλους
και σε μια μεγάλη, αναποκρυπτογράφητη σιωπή.

Σκιές αγωνίζονται παγιδευμένες σε ιστούς αράχνης,
σε παραμελημένες γωνίες και σε αναμνήσεις
από πέτρες και καθρέφτες.

Ρυτίδες στον αέρα υποδηλώνουν παρατεταμένο χειμώνα.
Θραύσματα φωτός αντανακλούν την αντηλιά
και τυφλώνουν τα μάτια.

Η σκόνη είναι βαριά κι ο δρόμος στενός.
Ακόμη και το σκοτάδι έχει μια ορισμένη λάμψη, καθώς
παίρνει σχήμα και χρώμα μέσα στα εύθραυστα όρια αθωότητας και ενοχής.

"Αρκετά", λέμε κι αναρωτιόμαστε προς τι
η ενασχόληση με την παρακμή και άλλα ευγενή αγωνίσματα αντοχής
των κοσμητόρων των γραφείων τελετών της ανοχής.


Βασιλική Δραγούνη


Τρίτη, 16 Ιανουαρίου 2018

ΠΟΙΗΣΗ ΧΡΗΣΤΟΥ Θ. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ

Η ΠΛΗΜΜΥΡΙΔΑ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

Πήρα μια χούφτα χώμα
κι έπλασα τη μορφή σου
καθ’ εικόνα και ομοίωση
του πρότυπου
που εσύ ήθελες να μοιάσεις.

Έφτυσα μέσα σου πνοή
κι έδωσα κίνηση
στα ξύλινα πόδια σου
που απλώθηκαν
σ’ ένα κομμάτι τεντωμένο σχοινί
αυτόχθονες ακροβάτες
ανεπαρκών διαδρομών
στο κουκλοθέατρο του χρόνου
σαν μαριονέτες λαβωμένες
από τις παραφυάδες της παρακμής
στιγματισμένες και μόνες
ανήμπορες να αποδράσουν
από τα χρώματα του δειλινού.

Έπειτα
κάθισα στα πόδια μιας ιτιάς
κι αφουγκράστηκα τον ήχο της ζωής
πίσω από πέτρες που κύλησαν
στα χαλάσματα της δημιουργίας
κι απόθεσαν τον ίσκιο τους
στην απροκάλυπτη μυσταγωγία
των υποχθόνιων πλοηγών
με τις αυθαίρετες δονήσεις
που απώθησαν εν μία νυκτί
το ακροθαλάσσι
της εύθραυστης συγκομιδής.

Δεν ένοιωσα
στο μάγουλο της προσμονής
τα κύμβαλα της νιότης
ν’ αναπαράγουν τον ήχο της φωτιάς
μέσα από διαδικασίες ανάπλασης
καθώς οι ανταύγειες
των πεπραγμένων της Γης
εξέπεμπαν SOS
στις όψιμες συνειδήσεις
των αυτήκοων μαρτύρων
της επήρειας του ευφάνταστου
που ανέχτηκαν τα υπόγεια εκμαγεία
των μιμητών
της ευτέλειας των ισχυρών.

Τις νύχτες της προσαρμογής
εθελοντής δεσμώτης
στην κάμαρα
με τα κλειστά παραθυρόφυλλα
αφύπνιζα το αίμα μου
δια μέσου
των ετερόφυλων της σκέψης
δίχως να απαρνούμαι
τις υφάλμυρες επισημάνσεις
της γοργόνας που γεννήθηκε
από την πλημμυρίδα του Αλέξανδρου
ούτε να υποσκάπτω
το προνόμιο των ανυπότακτων
να σαλπίζουν
στα χαρακώματα των ταπεινών
πάνω από το κουφάρι
του αγγελιοφόρου της φθοράς
και ν’ αποθέτουν εχέγγυα γιορτής
στο προγεφύρωμα της νίκης.

Ο ταχυδρόμος αργεί.

Με βήμα συμπαγές
προσπερνούμε
τους πλανόδιους πραματευτές
αποφεύγοντας παλινδρομήσεις
που εκτροχιάζουν το βλέμμα μας
σίγουροι πια
πως θα βρούμε σημάδι ελπίδας
σ’ ένα γράμμα
που κουβαλάει επάνω του
τη σφραγίδα:
"ΑΝΕΠΙΔΟΤΟ".


Χρήστος Θ. Παπαγεωργίου, "Επί ματαίω"