Τετάρτη, 28 Φεβρουαρίου 2018

ΑΠΟ ΕΝΣΤΙΚΤΟ

Κάποιες φορές
το αρχέγονο ένστικτο ισχυρίζεται
ότι τα σπασμένα πράγματα
είναι ό,τι απομένει.

Σπασμένα φτερά,
σπασμένα κόκκαλα,
σπασμένα τζάμια,
διάσπαρτα στο δρόμο.

Κομμάτια σπασμένων γυαλιών
για να μαζέψει κανείς
και να χρησιμοποιήσει.

"Εμπρός λοιπόν,
κόψε τον εαυτό σου", λέει.
"Κόψε κάποιον άλλον".

Και κάποιες άλλες φορές
εμφανίζεται απρόσμενα
και σου χτυπά την πόρτα

σαν άνθρωπος των σπηλαίων
της μιας ημέρας,
της μιας στιγμής,
που άτεγκτα διδάσκεται
από την άγρια φύση

για να σου υπενθυμίσει
πως δεν είσαι χορτοφάγος
-ποιος είναι σήμερα άλλωστε;
και το αίμα
-μην ξεχνάς ποτέ το αίμα.

Το χάος που φτιάχνουμε
από μόνοι μας
είναι μερικές φορές
η μόνη ελπίδα
των άλλων.


Βασιλική Δραγούνη


Τρίτη, 27 Φεβρουαρίου 2018

ΒΡΟΧΗ ΠΑΡΑΙΣΘΗΣΕΩΝ

Η βροχή υποχωρεί. Όλα ξεθυμαίνουν.
Οι άνεμοι. Οι σειρήνες. Τα θλιβερά νέα
που ξεκίνησαν τη μέρα. Η μνήμη επαγρυπνεί
ενώ οι σιωπές παραμένουν σιωπηλές για να συγχέουν.

Μετά από βροχή παραισθήσεων
αλλόκοτοι άνθρωποι αγωνίζονται
μήπως κι επιβιώσουν από τις αδιαμφισβήτητες ενδείξεις
(αυτο)εγκλεισμών και αποκλεισμών, τις τύψεις

ή όλες αυτές τις εκκρεμότητες,
ρουφώντας ζωή από την ένταση του μίσους
για όσους ξεμπέρδεψαν αβίαστα
από την διαδικασία.

Έβρεξε. Σταμάτησε.
Και θα ξαναβρέξει πάλι.


Βασιλική Δραγούνη


Δευτέρα, 26 Φεβρουαρίου 2018

ΣΤΑΘΜΟΙ ΔΙΟΔΙΩΝ

Υπήρξαν μερικές πολύ καλές ημέρες,
ακόμη εμφανείς στον μικρό καθρέφτη που προειδοποιεί
πως οι εικόνες είναι πιο κοντά από ότι εμφανίζονται.

Μας τελείωσαν όμως οι εποχές της φαντασμαγορίας,
των εκλεπτυσμένων εξάρσεων και της ελεύθερης βούλησης
που επέτρεπαν απεριόριστη υπομονή.

Τώρα, ξεπερασμένοι από τα γεγονότα,
κολλημένοι σε σταθμούς διοδίων πολυσύχναστων λεωφόρων,
η προεπιλογή είναι "καταβάλλετε τα διόδια και ακολουθήστε την κυκλοφορία".

Δίχως σταθερότητα στον τόπο άφιξης
και με μια υπόνοια ανεπαίσθητη Χειμώνα
ξεπληρώνουμε όλα μας τα χρέη στην ασημαντότητα.


Βασιλική Δραγούνη


Κυριακή, 25 Φεβρουαρίου 2018

ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΗΣ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ

Τι πρέπει να δώσεις ως τίμημα εδώ;
Δείγματα ευφυΐας ή βάρη της συνείδησης;
Αβάσταχτο το κόστος και απαγορευτικό.

Τι χάνεται στο εύρημα;
Η πραγματικότητα ως σύμβολο
ή η αληθοφάνεια ως έννοια του πραγματικού;

Δεν φτάνουν πια οι λέξεις, δεν αρκούν.
Ψάχνεις για ένα τέχνασμα
να λύσεις το μυστήριο.

Όλη αυτή την εμμονή με την πραγματικότητα
-με ασυνεχή και αποσπασματική ανάγνωση-
πώς θα την ονομάσεις;

Tο παιχνίδι της αθωότητας
είναι ήδη πολύ μακριά -όσο μεγαλύτερη η επιμονή,
τόσο πιο απογοητευτική η επίλυση.

Η Δεισιδαιμονία ελλοχεύει,
υπενθυμίζοντάς σου τις συνέπειες.
Η Κολακεία έρχεται στα χείλη, σαν χαμόγελο.

Καθυστερείς για μια στιγμή.
Κρυμμένη μέσα στο παιχνίδι
είναι μία διέξοδος.

Τα νεκρά δέντρα περιέχουν
όλη την απώλεια του πλαισίου
σαν άδεια, βαριά κορνίζα.

Προσφέρεις ό,τι έχεις.
Κομμάτια σάρκας
και ξεφτισμένα στολίδια.


Βασιλική Δραγούνη


Παρασκευή, 23 Φεβρουαρίου 2018

ΕΥΘΕΙΑ ΟΡΙΖΟΝΤΙΑ

Ήρθε κι εγκαταστάθηκε εκεί
μετά τον πόλεμο.

Σε κάποιο μικρό ψαροχώρι
στην εκβολή ενός ποταμού,
όπου σμήνη ετερόκλητων πουλιών
διασταυρώνονταν σε ατελείωτες ευθείες
υπογραμμίζοντας
την άχρονη γαλήνη του τοπίου. 

Ήρθε με τη σύζυγό του
και άνοιξαν ένα μαγαζί
κατασκευής αερομοντέλων.

Σαράντα χρόνια αργότερα
είχε γίνει πλέον θεσμός 
για την περιοχή. 

Τα καλοκαίρια,
όταν ο άνεμος ήταν καλός,
όλα τα παιδιά της γειτονιάς
πήγαιναν, με κάθε έκτακτο χαρτζιλίκι,
στο κατάστημα των αερομοντέλων
προσπαθώντας να βρουν το πιο ελαφρύ
για εναέριες μανούβρες
στο πάρκο.

Εκείνος έφτιαχνε τα πλαίσια
των υπερ-ελαφρών κατασκευών
στο εργαστήρι του
κι εκείνη φιλοτεχνούσε τα πτερύγια
επιδέξια συνταιριάζοντας
περίπλοκα ιδεογράμματα
και σχέδια.

Ούτε σε εκείνον
ούτε στη σύζυγό του
άρεσε να συζητούν
για τον πόλεμο.

Μπορούσαν ωστόσο να μιλούν
για αεροδυναμική συμπεριφορά ανεμοπτέρων
επί ώρες.

Τώρα όμως
έχουν πεθάνει και οι δύο
προ πολλού
και δεν μιλούν για τίποτα
απολύτως.
    
Και το κατάστημα αερομοντέλων
μετασκευάστηκε σε καφεστιατόριο
-δίπλα σε μοτέλ και βενζινάδικα
που συνθέτουν την ανία της επαρχίας-
και δεν εξυπηρετεί τίποτα άλλο
παρά νυσταγμένους πελάτες.


Βασιλική Δραγούνη


Πέμπτη, 22 Φεβρουαρίου 2018

ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΑ ΕΡΕΙΠΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Ήξερα πάντα αυτό το μέρος
σαν εγκαταλειμμένο εργοστάσιο
επεξεργασίας ασβεστόλιθου.
Φορτηγά συνήθιζαν να μεταφέρουν τριάντα τόνους την ώρα
λευκή λεπτή σκόνη που διασκορπιζόταν,
ορίζοντας το διαρκές λευκό
στα πρόσωπα των ανθρώπων της υπαίθρου.

Τώρα το εργοστάσιο μετατράπηκε
σε σταθμό μεταφόρτωσης απορριμμάτων
-σμήνη οχημάτων περιμένουν
να εγκαταλείψουν τα φορτία τους.
Τραμ και ασβεστοκάμινοι εξαφανίστηκαν
στο όνομα της προόδου.

Θυμάμαι ακόμα τη σιωπηρή παρωδία
ενός υποστεγάσματος από σπασμένο σκυρόδεμα
να δεσπόζει ετοιμόρροπο στο λόφο
πάνω από τις εκτυφλωτικά λευκές εκτάσεις
άμμου και ασβέστη.

Συνήθιζαν να εκπαιδεύουν λαμπραντόρ εκεί,
για διάσωση παγιδευμένων κάτω από τα ερείπια.
Έφυγαν κι αυτά, πολύ καιρό τώρα.
Τι να κάνουν άλλο,
από το να σκάβουν στην παλιά μνήμη;


Βασιλική Δραγούνη


Τετάρτη, 21 Φεβρουαρίου 2018

ΠΟΙΗΣΗ ΧΡΗΣΤΟΥ Θ. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ

Η ΧΑΣΜΩΔΙΑ ΤΟΥ ΝΕΡΟΜΥΛΟΥ

Έκλεψα ένα κοχύλι
από τα σπλάχνα της θάλασσας
φύσηξα μέσα του πνοή
και χάραξα την όψη του
στην αμμουδιά του ονείρου
σαν μια παρένθεση
από ανυπόταχτες στιγμές
που αφοπλίζουν τις συμπληγάδες
και στροβιλίζουν τις διαβάσεις
στις πρώιμες επιτομές
της ευρωστίας του σήμερα.

Έπαιξα σε μια ζαριά
τον χείμαρρο του εφήμερου
κι έπλεξα το στεφάνι του χρέους
με μια χούφτα αγριοβότανα
από τον αγρό της ευφορίας
πριν εναγκαλισθώ
στους αδιέξοδους διαδρόμους
του οικοδομήματος της φθοράς
την ανάσα
του ανθρωπόκορμου ταύρου
που αφουγκράσθηκε
τα τύμπανα του ερέβους
και φόρεσε μανδύα τιμωρού
και χάλκινες παρωπίδες
στο αδηφάγο του βλέμμα.

Στο αίθριο του Κόσμου
δεν υπάρχουν σκουπίδια
μόνο αστέρια
που ατενίζουν το σύνορο
ανάμεσα στην αλήθεια και το ψέμα
κι αδημονούν να σκορπίσουν φως
σ’ εκείνους που πλανήθηκαν
κι έγιναν ένα με τ’ αποφόρια
του φυγόμαχου επισκέπτη
της ζωής.

Η αφήγηση στο βιβλίο του χρόνου
δεν έχει αρχή ούτε τέλος.

Χαμένη στις δασώδεις υπώρειες
της πλοκής των γεγονότων
αδιαφορεί για την κορύφωση
απαριθμώντας τα σύμβολα
που κοιμίζουν τη σκέψη
και υπογραμμίζουν την πορεία
προς το απρόσμενο.

Μια σταλαματιά ντροπής
κύλησε αργά
από τα μάτια της ιστορίας
γι αυτούς που πρόδωσαν
τον ήχο της φωτιάς
κι άφησαν πίσω τους
ένα σύννεφο καπνού
προοίμιο συγκάλυψης
της χασμωδίας του νερόμυλου
με τις ατέρμονες μυλόπετρες
ν’ αλέθουν τις νεράιδες
που απεικόνισαν οι γιαγιάδες
των παιδικών μας χρόνων.

Ο απόηχος της βροχής
διαποτίζει τη σάρκα του δειλινού
κι αναπολεί εκείνα που χάθηκαν
στις αυλακώσεις των επίχειρων
μιας σύντομης διαδρομής
που έμεινε προσηλωμένη
στον μύθο ενός ουράνιου τόξου
που δε φάνηκε ποτέ.

Χρήστος Θ. Παπαγεωργίου, "Επί ματαίω"


Τρίτη, 20 Φεβρουαρίου 2018

ΤΡΕΝΑ ΞΕΧΑΣΜΕΝΑ

Αμαξοστοιχίες παλιές, παρατημένες, 
μηχανές που σκουριάζουν λεηλατημένες,
γράφουν μια νέα, δική τους ιστορία
με τους χτύπους της ζωής:

παιδιών που ακόμα παίζουν
στα αφημένα εδώ και εκεί β­αγόνια
κάπου στη γειτονιά τους,

φοβισμένων ανθρώπων που ­φωλιάζουν
για να βρουν καταφύγιο απ' τους κατατρεγμούς
στα παλιά σιδερένια κουφάρια,

εφήβων που προστίθενται στη λίστα
των νεκρών από ναρκωτικά
και συνυπολογίζονται
στην ακροαματικότητα των μέσων...

Άλλες σε σταθμούς παρατημένες
και άλλες στα αμαξοστάσια,
άλλες σε κάποια διαδρομή αφημένες
και άλλες στα "νεκροταφεία τρένων"...

Πέθαναν, μα δεν το ξέρουν.


Βασιλική Δραγούνη


Δευτέρα, 19 Φεβρουαρίου 2018

ΤΟ ΤΡΕΝΟ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΦΥΓΗΣ

Το φασματικό τρένο
της μεγάλης φυγής
ταξιδεύει αδιάκοπα μέσα στη νύχτα
-δεν μπορεί, μια και ξεκίνησε, να σταματήσει.
Σφυρίζει από μακριά επισημαίνοντας 
τον επικείμενο κίνδυνο 
καθώς βρυχώνται οι τροχοί
σε σκουριασμένες ράγες
χαραγμένες στη ράχη της μοίρας.

Οδεύει προς την αίθουσα με τα μεγάφωνα
που προσπαθεί να συρρικνωθεί
για να ταιριάξει στους φόβους του
-κάθε μετάβαση απαιτεί μια ιδιαίτερη προσπάθεια.
Στην πρώτη ειδοποίηση της άφιξης
τα μεγάφωνα ακούγονται να αναγγέλλουν: 
"Οι επιβάτες παρακαλούνται να εγκαταλείψουν
όλα τα προσωπικά τους αντικείμενα". 

Δεν έχει νόημα
γιατί το τρένο
είναι άδειο αυτή τη φορά,
με χώρο μόνο για εκείνον
-αν θα μπει.
Είναι ακόμα μακριά
μα η ισχύς της αδιατάρακτής του άφιξης
συνθλίβει τις στιγμές.

Πάνω από τον επιβατικό σταθμό
πετά ένα αεροπλάνο, αφήνοντας λευκά ίχνη
στου ουρανού το αβάσταχτο χρώμα
μα χάνονται στην άχλη του καπνού
καθώς το τρένο εξακολουθεί να προσπερνά
σαν ανεξέλεγκτος συρμός
αφύλακτες διαβάσεις

μέχρι να τον βρει να στέκεται
στον τερματικό σταθμό,
το πέρας οποιασδήποτε προσωρινής μετάβασης
ή επιστροφής,
με την τσάντα διανυκτέρευσης στα χέρια
και το γκρι καπέλο του.
Ώρα να πηγαίνει.


Βασιλική Δραγούνη


Κυριακή, 18 Φεβρουαρίου 2018

ΕΦΗΜΕΡΑ ΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Μια εφήμερη προέκταση
λίθων και πλίνθων
ατάκτως ερριμμένων
καλύπτει τα ίχνη της όξινης βροχής
πάνω σε ένα μονοπάτι μακρύ και σιωπηλό
που απρόθυμα διασχίζουμε.

Διάσπαρτα χαλίκια και πετρώματα
σημαδεύουν την αρνητική πορεία
μετατρέποντάς τα δύσβατα περάσματα
των λασπωμένων δρόμων
σε αδιέξοδα
στενά και σκοτεινά.

Θραύσματα γυαλιών καθρεφτίζουν
την πλάνη που με κόπο χτίσαμε
-σπασμένα κομμάτια που αντανακλούν ακόμα
τη σκουριά τους.
Η φθορά που ελπίζαμε πως θα 'ρθει
δεν ήρθε ποτέ.

Η μέρα σκοτεινιάζει,  
ένας αγέρας επιβίωσης φυσά 
ανάμεσα στα δέντρα
κι ένας μονότονος αντίλαλος
στον μεταβαλλόμενο αέρα
ακούγεται σαν κάποιο αχνό και μακρινό
τρένο που σφυρίζει.


Βασιλική Δραγούνη


Σάββατο, 17 Φεβρουαρίου 2018

ΦΕΥΓΑΛΕΑ ΔΙΑΔΡΟΜΗ

Ένα μακρύ τρένο προσπερνά, αυτή την ομιχλώδη μέρα,
τις φορτωμένες λάσπη και βροχή έρημες ράγες
-που ο ήλιος του χειμώνα είναι πολύ ψηλά
για να ζεστάνει ούτως ή άλλως-
μέσα σε μια θρηνητική ηχώ που επαναλαμβάνει
σαν αργός υπαινιγμός, την καταδίκη κάποιου.
Έρχεται από παντού ταυτόχρονα,
ανακατεύεται με την ομίχλη και στοιχειώνει τις γραμμές
που πάνω τους περνούν οι παγωμένες ώρες.

Ίσως οι πορείες διασταυρωθούν κάποια στιγμή,
όπου θα πρέπει να περιμένουμε στο κρύο μας αμάξι
-με ένα ποτήρι καφέ από δίπλα
και με το ραδιόφωνο σε κάποια άσχημα νέα ή και κλειστό  
αν κρίνουμε την ησυχία προτιμότερη-
για να παρακολουθήσουμε το φευγαλέο μέρος της διαδρομής,
με κάποιες σκέψεις από τα παλιά να φωσφορίζουν,
χαλαρώνοντας και θέτοντας την προοπτική
σε ευθυγράμμιση με το χρόνο.


Βασιλική Δραγούνη


Παρασκευή, 16 Φεβρουαρίου 2018

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Κάποτε, στο λυκόφως, μια γραμμή σιδηροδρόμου στην ομίχλη
ξεπρόβαλε ανάμικτη με τη μυρωδιά του κάρβουνου
τα συρίγματα των μηχανών, τη σάλπιγγα του σταθμάρχη.
Και οι πινακίδες, μέσα από τα θαμπωμένα τζάμια
οφθαλμολάγνες οθόνες υψηλής ευκρίνειας,
"Το τέλος του κόσμου έρχεται"
σε φωσφορίζον νέον στις πλευρές τους.

Κάποτε, μια φοβισμένη και απερίσκεπτη νεαρή γυναίκα
ερωτεύτηκε, και στη συνέχεια
αναπόφευκτα απογοητεύτηκε, και αισθάνθηκε
πως θα 'πρεπε να ζήσει έντονα τη ζωή, να νιώθει
σαν να έρχεται το τέλος του κόσμου ξανά και ξανά
για να υπάρχει κάποιο νόημα.

Χρόνια αργότερα,
λοξές σκιές σε γκρίζες παρακαμπτήριες
τα αυτοκίνητα σφυρίζουν στους βρεγμένους δρόμους
μετά από μια πρόωρη φθινοπωρινή βροχή.
Μαργαριταρένια δάκρυα προσκολλημένα
σε τριανταφυλλένιους μίσχους και κλαδάκια από κρανιά
που δεν κυλούν, και είναι αθόρυβα σαν χιόνι.

Κι όταν ο ήλιος λευκαίνει τις καμπύλες ενός τσαγιερού
σε ένα ράφι στο παράθυρο της κουζίνας,
το τέλος του κόσμου δεν ήρθε ακόμη
και τα δέντρα έξω είναι γυμνά και στεγνά...


Βασιλική Δραγούνη


Πέμπτη, 15 Φεβρουαρίου 2018

ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ

Δεν μετράει τόσο η προσδοκία
όσο οι νόμοι της ανάγκης στη σύνταξη των πραγμάτων
-η επιβίωση προηγείται, όλα τα άλλα έπονται
ως στοιχεία συμπληρωματικά ή αποκλίνοντα.

Τρώγοντας λέξεις σώζονται οι προσδοκίες
κι ό,τι απομένει στον οικείο χώρο είναι κάτι το ενδιάμεσο
σαν τους χτύπους του χρόνου στην επιφάνεια της ανάγνωσης,
σαν βεβαιότητα που μοιάζει πάντα να σιωπά ενώ εμφανίζεται.

Η οικειότητα του αγνώστου δεν διευκολύνει εδώ τα πράγματα
όταν υπάρχει ένα βουβό μυστήριο, επικίνδυνο και άγνωστο,
κάποια σημάδια που θυμίζουν μελανιές στον χρόνο
και μερικές πληγές που τις μετράμε

καθώς τις δείχνουμε με υπερηφάνεια ο ένας στον άλλο
αγγίζοντάς τες με αγάπη -στο όνομα της επιβίωσης.


Βασιλική Δραγούνη