Τρίτη, 13 Φεβρουαρίου 2018

ΠΟΙΗΣΗ ΧΡΗΣΤΟΥ Θ. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ

Η ΜΕΤΩΠΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Έφεραν οι μάγισσες της πόλης
ένα δίσκο με μικρές απολαύσεις
και τον απόθεσαν
στα πόδια των εραστών του ονείρου
πριν το επόμενο ξημέρωμα τους βρει
να επιμηκύνουν
το σεντόνι με τα χιλιάδες πρόσωπα
στην κλίνη
του απροκάλυπτου έρωτα.

Τα χωρίσματα
στα δωμάτια των παλλακίδων
της προσμονής
αφουγκράζονται τα σίδερα
από τα πέλματα του δυνάστη
και υπομένουν
τις ιριδίζουσες αντανακλάσεις
στα πέταλα των λουλουδιών
που φύτρωσαν στα κράσπεδα
του επιλόχειου πυρετού
της χαραυγής
δίχως να επαίρονται
για τα πρωθύστερα σχήματα
στη μετώπη του χρόνου
εκεί που η ζωοδόχος κρήνη
γράφει με σταγόνες δακρύων
το επιμύθιο
της άφθαρτης μνήμης.

Δεν βρίσκω φρύγανα
για ν’ ανάψω φωτιά
στο κατώφλι της ελπίδας
και ν’ απονείμω δικαιοσύνη
στο προαύλιο των ευκλεών
μ’ ένα ανεξίτηλο σημάδι
στα ύφαλα των πλοίων
που έχασαν τα κατάρτια τους
στη ναυμαχία
με τους αυτόχθονες του βάλτου
κι αφομοιώθηκαν
με την εποχή των μουσώνων.

Φεύγουν προς το άγνωστο
οι επώδυνες αμφισβητήσεις
στην κουστωδία του πολέμου
με τους αλλότριους κιθαρωδούς
σα να πρόκειται
για μετανάστευση ηρώων
στις επιφυλλίδες των ειδήσεων
μέχρι το πλήρωμα της φρόνησης
ν’ αποκαλέσει τις εστίες τους
με το όνομα που τους χάρισαν
τα μονόστηλα
στις εμβόλιμες επωδούς
των αμφίβιων επικριτών
της πρώιμης άνοιξης.

Δεν βρίσκουμε εκπέτασμα
στα φτερά των Νηρηίδων
για να προτάξουμε εμπόδια
στην τρίαινα του Ποσειδώνα
και να προβάλουμε φως
στα μάτια των άσπονδων φίλων
που ήρθαν στην ομήγυρη
του εύκολου θεού
της εγκόσμιας απολαβής.

Ήχος πλάγιος
στη σάλπιγγα που καλεί
την ρέουσα συγκομιδή
στους θύλακες της ευωχίας
με τους απυρόβλητους θυρεούς
να επισείουν λάβαρα
και να υπόσχονται διεξόδους
στους λαβύρινθους των πεπραγμένων
των ηγετών της πλάνης
με ένα χαμόγελο στα παράκτια χείλη
αυτών που το επιχείρημα
έχει ένα λόγο να πει
και να ορθώσει ανάστημα
στα απόνερα των προπομπών
της σήψης
για να γίνει φραγμός
στην βρώμικη παρουσία τους.

Μένει επομένως
ένας λωτός στον κήπο του απρόσμενου
και η προτροπή
του εγγαστρίμυθου στοχαστή
στο υπομόχλιο της ιστορίας
να υποθάλψει τα συνθήματα
που οι καιροί επιφυλάσσουν.

Νυν και αεί
στον εξώστη
με τις άφθαρτες βουκαμβίλιες
που διαφυλάσσουν την όψη τους
και δεν αφήνουν το εφήμερο
να πριονίσει
με αιφνίδιες επιβουλές
το πρόσωπο του Αυγερινού.

Χρήστος Θ. Παπαγεωργίου, "Μονόλογος στο σεληνόφως"


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου