Τετάρτη, 21 Φεβρουαρίου 2018

ΠΟΙΗΣΗ ΧΡΗΣΤΟΥ Θ. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ

Η ΧΑΣΜΩΔΙΑ ΤΟΥ ΝΕΡΟΜΥΛΟΥ

Έκλεψα ένα κοχύλι
από τα σπλάχνα της θάλασσας
φύσηξα μέσα του πνοή
και χάραξα την όψη του
στην αμμουδιά του ονείρου
σαν μια παρένθεση
από ανυπόταχτες στιγμές
που αφοπλίζουν τις συμπληγάδες
και στροβιλίζουν τις διαβάσεις
στις πρώιμες επιτομές
της ευρωστίας του σήμερα.

Έπαιξα σε μια ζαριά
τον χείμαρρο του εφήμερου
κι έπλεξα το στεφάνι του χρέους
με μια χούφτα αγριοβότανα
από τον αγρό της ευφορίας
πριν εναγκαλισθώ
στους αδιέξοδους διαδρόμους
του οικοδομήματος της φθοράς
την ανάσα
του ανθρωπόκορμου ταύρου
που αφουγκράσθηκε
τα τύμπανα του ερέβους
και φόρεσε μανδύα τιμωρού
και χάλκινες παρωπίδες
στο αδηφάγο του βλέμμα.

Στο αίθριο του Κόσμου
δεν υπάρχουν σκουπίδια
μόνο αστέρια
που ατενίζουν το σύνορο
ανάμεσα στην αλήθεια και το ψέμα
κι αδημονούν να σκορπίσουν φως
σ’ εκείνους που πλανήθηκαν
κι έγιναν ένα με τ’ αποφόρια
του φυγόμαχου επισκέπτη
της ζωής.

Η αφήγηση στο βιβλίο του χρόνου
δεν έχει αρχή ούτε τέλος.

Χαμένη στις δασώδεις υπώρειες
της πλοκής των γεγονότων
αδιαφορεί για την κορύφωση
απαριθμώντας τα σύμβολα
που κοιμίζουν τη σκέψη
και υπογραμμίζουν την πορεία
προς το απρόσμενο.

Μια σταλαματιά ντροπής
κύλησε αργά
από τα μάτια της ιστορίας
γι αυτούς που πρόδωσαν
τον ήχο της φωτιάς
κι άφησαν πίσω τους
ένα σύννεφο καπνού
προοίμιο συγκάλυψης
της χασμωδίας του νερόμυλου
με τις ατέρμονες μυλόπετρες
ν’ αλέθουν τις νεράιδες
που απεικόνισαν οι γιαγιάδες
των παιδικών μας χρόνων.

Ο απόηχος της βροχής
διαποτίζει τη σάρκα του δειλινού
κι αναπολεί εκείνα που χάθηκαν
στις αυλακώσεις των επίχειρων
μιας σύντομης διαδρομής
που έμεινε προσηλωμένη
στον μύθο ενός ουράνιου τόξου
που δε φάνηκε ποτέ.

Χρήστος Θ. Παπαγεωργίου, "Επί ματαίω"


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου