Παρασκευή, 2 Μαρτίου 2018

ΠΟΙΗΣΗ ΧΡΗΣΤΟΥ Θ. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ

ΑΚΕΦΑΛΗ ΤΑΞΙΑΡΧΙΑ

Ο σμιλευτής των χρωμάτων
άφησε τη σμίλη
στο τραπέζι του χρόνου
και μέτρησε την απώλεια.

Η απόσταση
ανάμεσα στο άπειρο
και το μηδέν
ισοδυναμούσε
με αφύπνιση
στο πεδίο της μάχης
των ανυπόστατων.

Η πρώτη ταξιαρχία
έμεινε ακέφαλη.

Οι σταυροφόροι δε βρήκαν
το λιβάδι της ευφορίας
και γύρισαν άπρακτοι
από το κυνήγι της χίμαιρας.

Οι κραδασμοί του φωτός
δεν υπολόγισαν
τις επιμέρους αντιδράσεις
της κλεψύδρας
που μετρούσε
τους παλμούς της ζωής
στα μάτια του χαμαιλέοντα.

Η καμπάνα
στο κεντρικό κωδωνοστάσι
σήμανε αυτοδιάθεση.

Τα παιδιά
στο περιθώριο της κεντρικής πλατείας
μίλησαν για αποκατάσταση.

Σώπασαν επιτέλους
οι αρνητές της σιωπής.

Δεν είναι ο ήλιος
που μου ζήτησε
να αγγίξω το μέτωπο
των νοσταλγών των βημάτων
που οδηγούν
στην επαγρύπνηση
της φωτιάς.

Τα ηφαίστεια σιγούν
όταν οι άνθρωποι
παρασιτούν
στον ιστό της δημιουργίας.

Το εκμαγείο της έκλειψης
σημαίνει απουσία.

Δεν έχει εικόνα
ο καβαλάρης της νύχτας
καθώς καλπάζει ασταμάτητα
προς το αύριο
ή εν πάση περιπτώσει
προς την απώλεια της μέθης.

Τα αγάλματα ζουν.

Είναι αυτά
που υπόσχονται αρμονία
στον παράφρονα γλύπτη.

Μιλήστε μου για την ελπίδα.

Τότε εγώ
θα σας αποκαλύψω τη γύμνια μου
θα αναδείξω την ουσία των πραγμάτων
θα αναστηθώ από την τέφρα μου.

Η ύπαρξή μου
είναι προϊόν εύθραυστης ισορροπίας.

Μιλήστε μου για την ελπίδα.

Τότε εγώ
θα δηλώσω: "παρών".


Χρήστος Θ. Παπαγεωργίου, "Κάποτε τα ρολόγια πεθαίνουν"


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου