Τετάρτη, 21 Μαρτίου 2018

ΠΟΙΗΣΗ ΧΡΗΣΤΟΥ Θ. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΟΙΗΣΗ;

Ποίηση είναι:

Ο ήλιος που φωτίζει
το γέλιο των κοριτσιών
στον κήπο με τα γιασεμιά.

Το αγέρι που ψιθυρίζει
λόγια αγάπης
στα κίτρινα φύλλα
του φθινοπώρου.

Η σταγόνα της βροχής
που κυλάει
σαν δάκρυ εξαγνισμού
στο γυμνό τζάμι
της προσμονής.

Το χώμα
που δίνει ζωή
στ’ αγριολούλουδα του δάσους.

Τ’ αστέρια που γεμίζουν
τον ουράνιο θόλο
και ταξιδεύουν
δίχως προορισμό.

Τα χρώματα του δειλινού
που απλώνονται φιλάρεσκα
στο βάθος του ορίζοντα.

Το αποκεφαλισμένο στάχυ
που γεννάει ψωμί
κι αποθέτει ελπίδα
στο τραπέζι των πεινασμένων.

Το ποτάμι
που κυλάει αδιάφορα
στην κοίτη του χρόνου.

Το κύμα
που χτυπιέται στα βράχια
κι αναμοχλεύει
την πίκρα του μισεμού.

Το καράβι
που έμεινε ακυβέρνητο
στη φουρτουνιασμένη θάλασσα.

Ο μοναχικός οδοιπόρος
που περπατάει παραπατώντας
σε κακοτράχαλα μονοπάτια.

Τα παιδιά
στα φανάρια των δρόμων
που ζητιανεύουν ανθρωπιά.

Ο μικρός πραματευτής
στην άκρη της πλατείας
που διαλαλεί
το λιγοστό του εμπόρευμα.

Ο πρόσφυγας του απομεσήμερου
στο περιθώριο της ιστορίας.

Ο εργάτης
που στριμώχνεται αξημέρωτα
στο λεωφορείο της γραμμής.

Ο άστεγος
που κάνει σπίτι του
το παγκάκι του πάρκου.

Το ερωτευμένο ζευγάρι
στο φτηνό ξενοδοχείο
τυλιγμένο
με τα σεντόνια του πάθους.

Ο τοίχος
που γκρεμίζεται
για να περάσουν τα όνειρα.

Το άδικο
που οπλίζει απροκάλυπτα
το χέρι του μαχητή.

Το ασαφές όριο
ανάμεσα στην αλήθεια
και την υπερβολή.

Ο χτύπος του ρολογιού
που εξαγγέλλει
την έλευση της φθοράς.

Η οδύνη της απώλειας
που γίνεται λυγμός
στο στήθος
της χαροκαμένης μάνας.

Το άπειρο
προσαρμοσμένο
στην ανθρώπινη διάσταση.

Το τίποτα
που ανασαίνει
μέσα από το κενό
της ύπαρξής του.

Με λίγα λόγια
ποίηση είναι

καθετί
που μετουσιώνεται σε ήχο
και κάνει τις καρδιές
να πάλλονται
ακόμη κι αν πορεύονται
μες στην ομίχλη
ανάμεσα σε κόσμους
φτιαγμένους από σιωπή.


Χρήστος Θ. Παπαγεωργίου, "Μονόλογος στο σεληνόφως"


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου