Δευτέρα, 30 Απριλίου 2018

ΤΟ ΕΚΚΡΕΜΕΣ ΤΟΥ ΚΑΡΜΑ

Αδιάκοπες εμμονικές προσπάθειες αυτοέκφρασης
και τσαλακωμένες υποκρισίες
αγκαζέ προχωρούν
προς την επόμενη μέρα
σιωπηλά διαβρώνοντας το τεκμήριο της αξίας
όλων εκείνων που καταχράστηκαν
την εμπιστοσύνη μας.

Γι' αυτό και σύντομα θα έχουμε την τύχη
να θαυμάσουμε τη λογική
να πανηγυρίζει την επιβολή της.
Δεν πρόκειται για προάγγελο καταστροφής
μα για το εκκρεμές του Κάρμα
που ταλαντεύεται αυτάρεσκα
στον δρόμο τους.


Βασιλική Δραγούνη


Κυριακή, 29 Απριλίου 2018

ΣΧΕΣΕΙΣ ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ

Η πόλη ερήμωσε πια,
αυταπάτες μου.
Ήσασταν αδελφές μου κάποτε
μα τώρα χάνετε τον εαυτό σας
στους άδειους δρόμους.

Οι πινακίδες σήμανσης φθαρμένες κι ετοιμόρροπες,
τα πόδια σας κατάκοπα και πληγωμένα,
το ηλεκτρικό ρεύμα έχει διακοπεί
και οι φωτεινοί σηματοδότες έχουν σβήσει.

Ήρθε η ώρα να σταματήσετε να τρέχετε από πίσω μου.
Μην με ψάχνετε καθόλου.
Κοιμάμαι πλέον δίχως έγνοιες,
δίχως την τιμωρία κάποιου επικριτικού θεού.

Οι ανησυχίες σας δεν μου εμπνέουν φόβο
και ακόμα κι αν το έκαναν,
υπάρχει ελάχιστη φυσική συνέχεια
σε μία σχέση εξάρτησης.

Επιστρέψτε με τον τρόπο που ήρθατε
-ας πούμε τον "εκάστοτε" στην περίπτωσή μας-
και ίσως κάποτε
πράξω κι εγώ το ίδιο.

Η ζωή είναι φωτιά, γη, αέρας και νερό.
Η οικογένεια είναι αίμα.
Ο φόβος και ο κίνδυνος δεν θα μπορούσαν
να σπάσουν τους άρρηκτους δεσμούς μας
-κι εγώ δεν σας φοβήθηκα ποτέ, ούτως ή άλλως.


Βασιλική Δραγούνη


Σάββατο, 28 Απριλίου 2018

ΑΛΗΘΙΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Ήταν μια μικρή πόλη
στη μέση του πουθενά.
Μια πόλη που πέθαινε αργά
λόγω έλλειψης ικανοτήτων
και ενδοιασμών.

Τα ποσοστά βρεφικής θνησιμότητας
ήταν τρεις φορές πιο πάνω
από τον μέσο όρο
και οι κάτοικοι αποχωρούσαν κατά κύματα
σαν παράλογοι έφιπποι
που εγκατέλειπαν τη μάχη.

Σε όλα τα νυχτερινά δελτία ειδήσεων
τα νέα αναγράφονταν
με πηχυαίους τίτλους στην οθόνη
κάνοντας την κατάσταση να φαίνεται
πραγματικά δραματική.

Τέλος πάντων, τα μωρά
εξακολουθούσαν να πεθαίνουν
και οι κάτοικοι εξακολουθούσαν
να φεύγουν απ' την πόλη
και οι ασκούντες διοίκηση φοβούνταν
πως δεν θα έμενε κανείς εκεί
σε λίγα χρόνια.

Και η ιστορία συνεχίστηκε
με μεταναστεύοντες καρχαρίες.
Μα έθεσα την τηλεόραση σε σίγαση
κι έτσι δε γνωρίζω τίποτα νεότερο
για τους καρχαρίες.


Βασιλική Δραγούνη


Παρασκευή, 27 Απριλίου 2018

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΡΑΞΗ

Είναι κι αυτός ο φόβος που δε ρωτάει,
απλά μπουκάρει στη σκηνή στιγμιαία κι ανύποπτα
παίζοντας το ρόλο του
με ένα γενικευμένο έλλειμμα ενσυναίσθησης.

Τα ερωτήματα παραμένουν σαν στρατιώτες
που αντιτάσσονται στις αυταπάτες σθεναρά
πυροδοτώντας τις δυνάμεις του μυαλού
με άδεια τουφέκια στα χέρια

και κάθε δομημένο σενάριο της ανθρώπινης κατάστασης
με αρχή μέση και τέλος,
αποκλίνει πλήρως από την πραγματικότητα
των εκάστοτε συνθηκών.

Απαγγέλλει ιστορίες που στάζουν μελάνι και αίμα
κι αφήνει τους προβολείς να κάνουν το υπόλοιπο έργο.
Βλέπει αυτά που οι άλλοι δεν βλέπουν
-και το αντίστροφο-

και εξηγεί πως έρωτας και θάνατος πάνε μαζί
θεωρώντας την αυτοκαταστροφή μία μορφή επιβεβαίωσης
-αν όχι μέχρι το τέλος της πρώτης πράξης,
σίγουρα πριν το κλείσιμο της τελευταίας.


Βασιλική Δραγούνη


Πέμπτη, 26 Απριλίου 2018

ΒΑΤΡΑΧΟΙ

Ακούμε για βατράχους που αγκομαχούν
δοκιμάζοντας τις λειτουργικές προεκτάσεις τους,
πακτωμένοι στο έδαφος της εξέλιξής τους

που επεξεργάζονται νέες σκέψεις,
πράσινες και ιριδίζουσες, σαν τα ξόρκια
που ρίχνουν οι μάγισσες στα παραμύθια.

Ο λαιμός τους διαστέλλεται αχόρταγα
με προειδοποίηση, με ανησυχία,
σαν τον κόσμο γύρω τους.

Πρώτα παγώνουν και μετά αναπηδούν
στα γνωστά περιβάλλοντα -στο ρηχό πράσινο της λάσπης,
στην παχιά σκιά της εξαφάνισης.


Βασιλική Δραγούνη


Τετάρτη, 25 Απριλίου 2018

DRESS CODE

Φορούν ξεφτισμένα ρούχα,
αλυσίδες στους αστραγάλους,
παρωπίδες, γάντια και ασορτί κουκούλες.
Έχουν ζωγραφίσει ουλές
στα μέτωπα και στα μάγουλά τους.
Έχουν σχεδιάσει μπλε δάκρυα
κάτω από τα μάτια τους.

Και τώρα χορεύουν
μαζί και χώρια
με κινήσεις αργές,
με οσφυοκαμψίες και ελιγμούς,
με ανατάσεις και άχαρα λικνίσματα
και με τα φαρδιά μανίκια τους να καλύπτουν
τα πρόσωπά τους.


Βασιλική Δραγούνη


Τρίτη, 24 Απριλίου 2018

ΚΙ ΟΜΩΣ ΟΙ ΣΟΥΠΕΡ ΗΡΩΕΣ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ

Αν ήμουν η Cat Woman
θα ακροπατούσα στην κορυφή της στέγης
ανάμεσα στα συντρίμμια των γυάλινων κόσμων
της ζωής των ταχυτήτων.

Μα έμαθα ότι δεν προσγειώνεται κανείς
πάντα στα πόδια του όταν πέσει
από μια ταράτσα.

Αν είχα φτερά θα πετούσα
σαν την Wonder Woman
αποφεύγοντας τις σφαίρες θανάτου
ενός ελεύθερου σκοπευτή.

Μα τα βιονικά μου μέλη ήταν ψεύτικα
και πάντα έτοιμα να αποκαλύψουν
την αληθινή ταυτότητά μου.

Αν ήμουν η Lara Croft, αυτοεξόριστη
σε ακατοίκητες περιοχές της ιστορίας
θα ένιωθα, πιθανόν, οικεία σε μια χώρα
όπου για οποιονδήποτε άλλον θα 'μοιαζε ξένη.

Μα θα λογάριαζα τις προμήθειές μου
σε μικρότερες δόσεις για μακρύτερο χρόνο
καταλήγοντας με πολύ λιγότερα από τα αναγκαία.

Τα σύνορα ανάμεσα στο πραγματικό και το φανταστικό
εξακολουθούν να προβάλλονται
μέσα από απτές ρεαλιστικές λεπτομέρειες
παραμένοντας σύγχρονα
ανεξαρτήτως χρόνου

για αυτόν που αντιλαμβάνεται τη χρονική ροή
με τον δικό του τρόπο
και συνεχίζει να κατασκευάζει την ταμπέλα
για το επόμενο κουστούμι του
σχεδιάζοντας τη μεγάλη είσοδο.


Βασιλική Δραγούνη


Δευτέρα, 23 Απριλίου 2018

Η ΚΡΑΥΓΗ

Είναι η φιγούρα που φαντάζομαι
να στέκεται στο ανοιχτό στόμα μιας γέφυρας,
προσπαθώντας να αφήσει το ποτάμι της σιωπής
και την απόγνωση των τόπων πίσω της, τις σκιές
από τα ερείπια του χθες να ξεθωριάζουν στην απόσταση.

Φαντάζομαι την αύρα της οικογενειακής ζωής
κι όλες τις μνήμες που αγάπησε να εξασθενίζουν γρήγορα.

Είναι το απελπισμένο πρόσωπο που θα ευχόμουν να μπορούσα
να του προσφέρω μια διάσωση, όχι τόσο γιατί το χρειάζεται,
μα γιατί χρειάζομαι εγώ να σώσω κάποιον,
να ανασύρω μια κραυγή από τα έγκατα του ασύλληπτου
στα άφταστα τα βάθη ενός ορίζοντα αμυδρού.


Βασιλική Δραγούνη


Σάββατο, 21 Απριλίου 2018

ΠΟΙΗΣΗ ΧΡΗΣΤΟΥ Θ. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ

ΟΙ ΣΚΛΑΒΟΙ

Οι σκλάβοι δεν έχουν ψυχή

μόνο

σίδερα
να τους δένουν τα πόδια
αφέντες
να τους φράζουν το στόμα
κρότους
να τους κλείνουν τα αυτιά
δάκρυα
να τυφλώνουν τα μάτια.

Οι σκλάβοι δεν έχουν πνοή

μόνο

χώμα
να τυλίγει τη γύμνια
νύχια
να ματώνουν τη σάρκα
νύχτα
να αποδιώχνει το φως
στάχτη
να σκεπάζει τον ήλιο.

Οι σκλάβοι δεν έχουν ταυτότητα

μόνο

αριθμούς
χαραγμένους στα απόκρυφα
του γιλέκου της λήθης
απόνερα
στον υπόνομο της ντροπής
σύμβολα υποταγής
στο μέτωπο του κελιού τους.

Οι σκλάβοι δε ζουν
μόνο υπάρχουν.


Χρήστος Θ. Παπαγεωργίου, "Κάποτε τα ρολόγια πεθαίνουν"


Παρασκευή, 20 Απριλίου 2018

ΑΣΑΦΗΣ ΠΡΟΣΔΟΚΙΑ

Ο τελευταίος ποιητής στον κόσμο
γράφει μόνος σε μια ήσυχη αυλή.
Κοιτάζει γύρω του αναζητώντας έμπνευση.
Το φως του ήλιου τον ζεσταίνει
καθώς αποσυνδέεται απ' τη δική του μνήμη
πασπαλίζοντας με νηπενθές τα όνειρά του.

Βλέπει μια σκιά να διασχίζει τη σελίδα του
και κοιτάζει προς τα πάνω με ασαφή προσδοκία...
Είναι το τελευταίο χελιδόνι
που σέρνει το περίγραμμά του
πάνω στο συνοθύλευμα των άτρωτων ιδεών
αναδεύοντας τον κρατήρα του οίστρου.

Τίποτα δεν είναι τόσο σαφές
όσο η μνήμη στην αναθεώρησή της.


Βασιλική Δραγούνη


Πέμπτη, 19 Απριλίου 2018

ΚΑΓΚΕΛΑ

Η ψυχή είναι ένα πουλί
που αγκομαχά σε ένα στενό κλουβί
σαν περιστρέφεται κάθε φορά  
γύρω απ' τα σιδερένια κάγκελα
ή σαν τσακίζει τα φτερά
σε κάθε απέλπιδα προσπάθεια 
να δραπετεύσει μακριά.

Και θέλεις το πουλί να τραγουδά
ευτυχισμένο μέσα στο κλουβί του
μα άλλοτε θα διαλύει
σε απεγνωσμένες κλήσεις τη φωνή του
κι άλλοτε θα διεκδικεί
ως δύναμη ανυπέρβλητη
την ίδια τη σιωπή του.


Βασιλική Δραγούνη


Τετάρτη, 18 Απριλίου 2018

ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΛΕΞΗ

Πριν από κάθε λέξη
η σκέψη, σαν ψευδαίσθηση -ή παραίσθηση
τέμνει αδιάκοπα
το ανάγλυφο του χάους
κρατώντας ανοιχτό το δρόμο
στους θεούς της δυσπιστίας.

Πριν από κάθε λέξη
η σκέψη, σαν αιμάτινο νεφέλωμα
δημιουργεί μια νέα πραγματικότητα
διαπερνώντας την ανυπαρξία
του ορατού.

Πριν από κάθε λέξη
η σκέψη, σαν μετέωρη αλήθεια
εκτείνεται στο άπειρο
διασφαλίζοντας τη ζοφερή
ευθανασία μας.


Βασιλική Δραγούνη


Τρίτη, 17 Απριλίου 2018

Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΗΧΟΣ

Λέγεται πως δεν υπάρχει ήχος στο διάστημα
ή δονήσεις της ύλης ή ταλαντώσεις χαοτικές
που να κατρακυλούν με πάταγο
μέσα στο φωτογραφικό σκοτάδι

καθώς οι γαλαξίες καταρρέουν,
συγκρούονται ή εκρήγνυνται
και τα αστέρια γεννιούνται και σβήνουν
σαν ουτοπικές κουκίδες.

Κι όμως, ακούμε τις τελευταίες προσευχές τους
που δραπετεύουν με αστρικούς διασκελισμούς
πάνω από τους τεχνητούς παραδείσους του συνειδητού
πάνω από τη σιωπή των ωρών που πεθαίνουν.


Βασιλική Δραγούνη


Δευτέρα, 16 Απριλίου 2018

ΔΙΝΕΣ

Ένας καλειδοσκοπικός κόσμος αδρανών τοπίων
στροβιλίζεται γύρω σου
διαμορφώνοντας μια νέα επικράτεια.
Πνοές αόρατου ορίζουν την τροχιά του
κρατώντας ασύμμετρες αποστάσεις
από το διεσταλμένο παρόν. 

Ανασηκώνεις μία άκρη και κυρταίνεις
για να χωρέσεις στο άνοιγμα που κυματίζει και επεκτείνεται
σαν εισπνοή, σαν εκπνοή
ή σαν μια ανάσα οικείας γαλήνης
ή απλά σαν ένα ακόμη υπαινικτικό σταυρόλεξο
που θα αγνοήσεις ή θα λύσεις.

Γνωρίζεις τον τρόπο που οι πιθανότητες
σε γυροφέρνουν, σαν μεταβαλλόμενα σήματα
στο κέλυφος του σκοταδιού.
Γέρνεις το κεφάλι σου μπροστά
για να δεις πώς φαίνεται το πρόσωπό σου
μέσα στην αντανάκλαση.

Πώς το είδωλό σου φθίνει και διαχέεται.
Πώς το σκοτάδι μεγεθύνεται, γίνεται νύχτα μέσα στη νύχτα.
Πώς οι δίνες βουίζουν και στροβιλίζονται.
Πώς οι αδιάκοποι κυματισμοί
σε προσκαλούν ακατάπαυστα
να έρθεις μέσα.


Βασιλική Δραγούνη


Κυριακή, 15 Απριλίου 2018

ΧΕΛΙΔΟΝΙ

Ένα πρωί κοίταξα στον καθρέφτη
και δεν ήμουν πια εκεί.
Άγγιξα το πρόσωπό μου
σαν να μπορούσε αυτό να βοηθήσει.
Έγνεψα στον εαυτό μου
μα τίποτα δεν μου έγνεψε σε ανταπόκριση.
Η σκοτοδίνη υψώθηκε στα μάτια μου σαν εφιάλτης.
Γύρισα στην κρεβατοκάμαρα
και κάθισα στο ξέστρωτο κρεβάτι μου.
Το στρώμα ήταν επίπεδο
και το βαθούλωμά μου είχε φύγει.

Έσυρα τον εαυτό μου ως το σαλόνι.
Παρατήρησα πως τώρα έλειπα 
από κάθε φωτογραφία.
Ένα κάθισμα ήρθε από το πουθενά
και με συγκράτησε.
Περνούσαν τα λεπτά κι εγώ καθόμουν
-μου ήταν αδύνατον να κινηθώ.
Για μια στιγμή πίστεψα πως είδα 
την αντανάκλασή μου στο παράθυρο
μα ήταν ένα χελιδόνι
που έκανε κύκλους πάνω απ' το φράχτη.

Το κοίταξα και με κοίταξε.
Πίστεψα ότι με κοίταξε.
Θα ορκιζόμουν ότι με κοίταξε.
Κι έπειτα
πέταξε μακριά.


Βασιλική Δραγούνη


Σάββατο, 14 Απριλίου 2018

ΕΝΑ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΤΙΠΟΤΑ

Περπάτησα στην άμμο
μα το νερό έσβησε τα βήματά μου.

Σκαρφάλωσα σε ράχες και πλαγιές
αλλά δεν μίκρυνε η απόσταση στις πτώσεις.

Περιπλανήθηκα σε σπήλαια γεμάτα σταλακτίτες
μα δεν άφησα κανένα αποτύπωμα στα βράχια.

Κάθε μέρα συνθέτω ένα καινούργιο τίποτα
από διάσπαρτα εναλλασσόμενα "είναι"

κι αναζητώ αυτό που δεν είμαι
μέσα στον σκοτεινό καθρέφτη μου.


Βασιλική Δραγούνη


Παρασκευή, 13 Απριλίου 2018

ΠΟΙΗΣΗ ΧΡΗΣΤΟΥ Θ. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ

Η ΑΠΝΟΙΑ ΤΟΥ ΛΙΠΟΤΑΧΤΗ

Αυτός ο στίχος
έχει μια γεύση στυφή
καθώς μιλάει
για ανθρώπους που αδικήθηκαν
από τα χρώματα της φωτιάς
για ταπεινούς Εσταυρωμένους
στους λόφους της προδοσίας
για ήρωες που ξεχάστηκαν
στα μονοπάτια της αφήγησης
των ανέγγιχτων
για τις φριχτές αναθυμιάσεις
του τίποτα
στα λύματα της άπνοιας
του λιποτάχτη.

Αυτός ο στίχος δεν έχει παλμό
δεν έχει τέλος ούτε αρχή
καθώς οι λέξεις
φράζουν το παράθυρο
στην ουσία των πραγμάτων
στην πληγωμένη αξιοπρέπεια
των ναυαγών της ελπίδας
στο λιμάνι
του μικρού κυματοθραύστη
στα φρύγανα
της άκαιρης λεπτομέρειας
των τετριμμένων της ζωής
στη φωτόλυση
της στιγμής των ομβρίων.

Αυτός ο στίχος δείχνει να υποφέρει
από τους χείμαρρους αχαριστίας
στη γειτονιά του ελέους
από τον ήχο της φυγής
στις οπλές του λυκόφωτος
από τα χαμένα κρησφύγετα
στα χαμόκλαδα της πλάνης
από το ξεψύχισμα της πηγής
του ιχνηλάτη.

Αυτός ο στίχος δεν έχει φωνή
μόνο θλίψη
και μια σιωπή
που αντανακλά
την ειρωνεία του καθρέφτη
στα απομεινάρια των ξωμάχων
του χρέους.


Χρήστος Θ. Παπαγεωργίου, "Μονόλογος στο σεληνόφως"