Πέμπτη, 31 Μαΐου 2018

ΔΕΥΤΕΡΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ

Είμαστε σκέψεις ταπεινές
διάτρητες από κενά
χωρίς αισθητό βάρος.

Γεννημένες παράξενες
με μάτια σαν καθρέφτες
που βλέπουν μέσα και έξω απ' τον χρόνο

σε κάθε πόνο και χαρά που επιταχύνει -ή επιβραδύνει
το εύπλαστο τώρα,
στο φως και στο σκοτάδι
μα όχι στο ημίφως.

Είμαστε αμαρτωλές.
Ακούμε το ανείπωτο
και αναπτύσσουμε τις εικασίες μας
υπεξαιρώντας τον χρόνο.

Το φως μας απορροφά.
Είμαστε αόρατες.
Τίποτα δεν μας αγγίζει.

Το σκοτάδι μας ακολουθεί
και οι σκιές υπογραμμίζουν
το περίγραμμά μας.

Είμαστε τομές στο κενό
ενός άτυπου ορίζοντα.
Είμαστε βαθιές σαν τον ασύνειδο κοχλία.
Ακατανόητες.

Είμαστε καθάριες σκέψεις
που άλλοτε διαπερνούν την ύπαρξη
κι άλλοτε χάσκουν 
και πέφτουν μέσα της.

Αναπνέουμε, αναπνέουμε.
Μεταφέρουμε μηνύματα.
που σχηματίζουν λέξεις.

Άκουσέ μας, άκουσέ μας.
Είμαστε όλα όσα είσαι
-αν ήξερες μονάχα...


Βασιλική Δραγούνη


Τρίτη, 29 Μαΐου 2018

ΠΟΙΗΣΗ ΧΡΗΣΤΟΥ Θ. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ

ΤΑΒΕΡΝΑ "Η ΕΥΤΕΛΕΙΑ"

Ταβέρνα "Η Ευτέλεια".

Εκεί
στην ανηφοριά
στο τέρμα
του στενού δρόμου
που διέσχιζε
την φτωχική μας γειτονιά
διαιρώντας την
σε ίσα μέρη
σα να ’θελε
μέσα από την ήρεμη
παρουσία του
ν’ αποδείξει
την αδέκαστη κρίση
των πραγμάτων
στον αβέβαιο κόσμο
που μάθαμε να ζούμε.

Ταβέρνα "Η Ευτέλεια".

Έσπρωξα την παλιά
ξύλινη πόρτα
που άνοιξε
μ’ ένα ελαφρύ τρίξιμο
κατέβηκα
δυο τρία σκαλιά
και βρέθηκα
σε μια αίθουσα λιτή
που ελάχιστα ξεπερνούσε
σε μέγεθος
ένα μέτριο δωμάτιο
υποδοχής.

Στην απέναντι πλευρά
μπροστά από έναν τοίχο
διακοσμημένο πρόχειρα
με παλιές αφίσες
μερικά δρύινα βαρέλια
δυσανάλογα ευμεγέθη
έδειχναν έτοιμα
να προσφέρουν
το κρασί της λησμονιάς
στους λιγοστούς θαμώνες
που περίμεναν ανυπόμονα
να γεμίσουν τα ποτήρια τους
με ποικιλόχρωμες ψευδαισθήσεις
αναπολώντας
την χαμένη Εδέμ
των ονείρων τους
- κόκκινο βαθύ
σαν το αίμα
της καρδιάς
του απελπισμένου
ροζ
σαν το ψέλλισμα
της έκπληξης
στα χείλη
του ηττημένου
κεχριμπαρένιο
σαν τη χλωμάδα
στο πρόσωπο
του ανεκπλήρωτου έρωτα
λευκό
σαν τα φαντάσματα
που πολιορκούν
την ψυχή
του αδικημένου.

Πιο πέρα
πίσω από τον ετοιμόρροπο
πάγκο του
ένας βλοσυρός ταβερνιάρης
σημείωνε
σ’ ένα μισοσκισμένο μπλοκάκι
το μερίδιο του καθενός
στην απώλεια.

Ταβέρνα "Η Ευτέλεια".

Υπήρχε κάποτε
στη θέση
αυτού του πολυώροφου κτίσματος
με την φωτεινή επιγραφή
που αναβοσβήνει αδιάλειπτα
μέρα και νύχτα
σαν αφύπνιση της μνήμης
για ό,τι χάθηκε
δίχως ν’ αφήσει ίχνος
πίσω του.


Χρήστος Θ. Παπαγεωργίου, "Το ανθρώπινο τραγούδι"


Δευτέρα, 28 Μαΐου 2018

ΤΟ ΑΥΤΟΓΡΑΦΟ

Μην σταματάς να γράφεις,
ένας γνωστός συγγραφέας
μου είπε κάποτε
υπογράφοντας το βιβλίο του,
αναζήτησε πάντα
την αλήθεια.

Το θέμα είναι, επεσήμανε,
πως κάποιοι δεν το κάνουν
μα δεν βρίσκουν χρόνο
ούτε για τη ζωή, όπως είναι.

Δεν βρίσκουν χρόνο να δώσουν
φαγητό στους πεινασμένους
νερό στους διψασμένους
ρούχα στους άπορους
φροντίδα στους αρρώστους.

Δεν βρίσκουν χρόνο να επισκεφθούν
ορφανοτροφεία
νοσοκομεία
οίκους ευγηρίας
ή και φυλακές ακόμα.

Παρά ταύτα, είπε,
οι συγγραφείς εξακολουθούν να γράφουν
ελπίζοντας ότι θα πουν
κάτι αληθινό
-και ίσως και να το κάνουν.

Η ουσία είναι, τόνισε,
πως λίγοι το κατορθώνουν.
Οι περισσότεροι γράφουν για τη ζωή
όπως επιθυμούν να είναι
και όχι όπως πραγματικά είναι
για πολλούς ανθρώπους.

Κρίμα.., αναστέναξε,
υπογράφοντας ένα ακόμη βιβλίο,
μα αυτή είναι η αλήθεια
-δυστυχώς.


Βασιλική Δραγούνη


Κυριακή, 27 Μαΐου 2018

ΑΚΟΛΟΥΘΩΝΤΑΣ ΤΗ ΣΥΝΤΑΓΗ

Το χέρι αναγνωρίζει το μολύβι
και το χαιρετά σαν ένα παλιό φίλο
που ξανασυνανατά τυχαία.
Το χαρτί είναι εκεί, περιμένοντας.
Το απόγευμα γίνεται πολύ ήσυχο
με μια ανυπόμονη παρόρμηση να πλανάται στον αέρα
και με τα μικροσωματίδια αυτογνωσίας
να παρακολουθούν σαν να γνωρίζουν,
σαν να καταλαβαίνουν.

Έφτασε σχεδόν η ώρα
για να προσθέσω ψυχή στους ήχους των φωνηέντων
και δύναμη στην καρδιά των συμφώνων,
πάντα σε αναλογία με ένα μικρό μέτρο μουσικής.
Κάποια δόση αλήθειας;
Μερικές φορές. Όχι πάντα.
Υπάρχει μία υψηλότερη αλήθεια
με μεγαλύτερο ειδικό βάρος από την ιστορία.

Προτιμώ περισσότερο τα ρήματα από τα επίθετα,
είναι πιο διασκεδαστικά.
Και για το τέλος θα χρειαστώ λίγη μαγεία
από το φως των αστεριών,
την ανατολή ή ένα θλιμμένο βλέμμα,
ως ποιοτική και όχι ως ποσοτική αναλογία.
Ό,τι επιπλέον προστεθεί, πλεονάζει.


Βασιλική Δραγούνη


Παρασκευή, 25 Μαΐου 2018

ΑΤΑΚΤΗ ΠΑΡΕΛΑΣΗ

Καταφεύγω και πάλι στις λέξεις
που εισβάλλουν στο μυαλό
και με παροτρύνουν να συνδέσω τη σκέψη μου
με την παρουσία τους.

Πώς να τις αιχμαλωτίσω;
Και με ποια σειρά;
Έχουν τόσο όμορφα σχήματα και σημασίες
και βρίσκονται παντού ταυτόχρονα.

Κι όλο πιέζω το χέρι να βιαστεί
για να χαρτογραφήσει με πιστότητα το σήμα τους
-μία οξύμωρη κίνηση
που κατατείνει στην παύση.

Κι ύστερα αποχωρούν
σαν άτακτη παρέλαση
ενώ προσπαθώ μανιωδώς να συγκεντρώσω
όσες διασκορπίστηκαν εδώ κι εκεί.

Κι έπειτα καταφεύγω στα γράμματα,
στα σχήματα και τις καμπύλες τους,
στις ευθείες γραμματοσειρές και τα σημεία στίξης
που υποδηλώνουν συνειρμούς
και λεπτές αποχρώσεις,

στη μεταξύ τους χαλαρότητα και ακινησία
και στη συνέχεια στην κίνηση,
τη συγκέντρωση και τακτοποίηση σε φράσεις,
προτάσεις, παραγράφους και στροφές
που αφήνουν την περιγραφή
να υποβάλει τους υπαινιγμούς της.


Βασιλική Δραγούνη


Πέμπτη, 24 Μαΐου 2018

ΑΓΡΑΦΗ ΣΕΛΙΔΑ

Η άγραφη σελίδα έχει δυνατότητες,
συχνά είναι μια ευκαιρία
κι ακόμη πιο συχνά ένας εκφοβισμός

μπορεί να είναι μια καινούργια αρχή
μπορεί να είναι κι ένα τέλος

κάποιες φορές ένας ευφημισμός
ή μια μετάβαση της ζωής στον μικρόκοσμο

και κάποιες άλλες απολύτως τίποτα,
απλά μια άγραφη σελίδα.


Βασιλική Δραγούνη


Τετάρτη, 23 Μαΐου 2018

ΚΛΙΣΕ

Λέξεις κλισέ και επιλεκτικά αδιάφορες
που ελκύονται απ' την σκόπιμη αυτοκαταστροφή,
λέξεις που τραγουδούν ή κλαίνε ή γελούν χαιρέκακα
με το πάθημα που δεν θα γίνει μάθημα.

Λέξεις που πηγαινοέρχονται στιγμιαία κι ανύποπτα
στη διασταύρωση φαντασιακού - πραγματικού,
σκοντάφτοντας πάνω στον τοίχο εκείνο
που γράφει "αδιέξοδο".

Λέξεις μονόδρομος -όσο πιο ακραίες
τόσο πιο αποτελεσματικές,
λέξεις που υποκαθιστούν με μοιρολατρικές παραδοχές
την άρνηση αυτού που πρέπει να δεχτούμε.


Βασιλική Δραγούνη


Τρίτη, 22 Μαΐου 2018

ΣΥΝΤΟΜΟΓΡΑΦΙΕΣ

Λέξεις χαραγμένες στην πέτρα,
περιληπτικά εκπροσωπούν
την αγριότητα της απώλειας
που εξημερωμένη περιφέρεται εδώ κι εκεί
διαβάζοντας αυτές τις συντομογραφίες της ζωής
-ονόματα, ημερομηνίες, τετριμμένες επευφημίες-
κι απορώντας πόσο αχνές,
πόσο φθαρμένες έχουν γίνει με τον χρόνο.

Ελεγειακά συνθέματα,
φοδράρουν με την πατίνα τους τον πόνο 
και ξεκλειδώνουν έναν κόσμο με κρυφές στοές,
καταχωνιασμένα μυστικά και θαρρετές αλήθειες
επανεστιάζοντας σε λεπτομέρειες
που καδράρουν μια παλλόμενη ευαισθησία
κι αφουγκράζοντας με ψήγματα ευλάβειας
τη σιωπή των πραγμάτων.


Βασιλική Δραγούνη


Δευτέρα, 21 Μαΐου 2018

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΑΝΑΒΑΣΗ

Μητέρα, σκαρφαλώνω ακριβώς πίσω σου.
Είμαστε ανταγωνίστριες
στην ελεύθερη ανάβαση
μιας δύσκολης διαδρομής.

Τραχιές και ακατέργαστες,
οι δυνατότητες του άδειου γύρω μας
σωριάζονται βαριές σαν πέτρες.

Σ' ακολουθώ σε επισφαλή απόσταση,
προσπαθώντας να κρατηθώ από οτιδήποτε.
Γελάς και αποκτάς καλύτερη λαβή.

Αν πέσω,
θα επιπλήξεις με θυμό
την ανεπίτρεπτη αδεξιότητά μου.

Αν πέσεις,
αιώνια θα αντιλαλεί
στα αυτιά μου η κάθοδός σου,
ανακατεμένη με της κραυγής σου την ηχώ.


Βασιλική Δραγούνη


Σάββατο, 19 Μαΐου 2018

ΠΟΙΗΣΗ ΧΡΗΣΤΟΥ Θ. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ

Η ΠΟΛΗ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ

                       Στη Μαρία μας
                       1 χρόνο μετά

Σε αυτή την πόλη

που η σιωπή κυριαρχεί
και ο πόνος
γίνεται κλάμα βουβό
στο στήθος
της χαροκαμένης μάνας

Σε αυτή την πόλη

που το λευκό
έχει μια όψη πένθιμη
ψυχρή
σαν την μαρμάρινη ουσία του
απόκοσμη
σαν ένα σύννεφο
που ξεμακραίνει
πηγαίνοντας προς το άπειρο
και γίνεται κουκίδα
για να χαθεί τελικά
στο απέραντο κενό
της ουράνιας συγκομιδής

Σε αυτή την πόλη

που ο σταυρός
γίνεται ικρίωμα
κι ο χρόνος
ψηλαφίζει τη διάρκεια
που μεγαλώνει
και γίνεται ωκεανός
δακρύων
στα μάτια της απουσίας

Σε αυτή την πόλη

που δεν ταιριάζει
στους παλμούς
της Άνοιξης
που τα πουλιά
έπαψαν
να μας χαρίζουν
το τραγούδι τους
και τα λουλούδια
γέρνουν λυπημένα
σα να θέλουν
ν’ αποθέσουν
την ευωδία τους
για να σε συντροφεύει
στην αιώνια γαλήνη σου

Σε αυτή την πόλη

που τα σύνορα
του επάνω
με τον κάτω Κόσμο
γίνονται ασαφή
διάφανη γραμμή
απροσδιόριστη
στα κράσπεδα του νου
διάλεξες
να γίνεις μνήμη
εικόνα ανεξίτηλη
φωτογραφία αγαπημένη
έλλειψη και σπαραγμός.

Ίσως

δεν έφυγες μακριά
μα βρίσκεσαι
κάπου τριγύρω
με τη μορφή ενός αγγέλου
αόρατου
και όμως υπαρκτού
να μας σκεπάζεις
με τα πελώρια φτερά σου
και να μας στέλνεις
υπόσχεση παρουσίας
στο ερημωμένο τοπίο
του μισεμού.


Χρήστος Θ. Παπαγεωργίου, "Επί ματαίω"


Πέμπτη, 17 Μαΐου 2018

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ

Το μυστικό στέκεται σαν παλιό παιχνίδι
στην άκρη πεταμένο του μυαλού,
πίσω από τις πολυάσχολες σκέψεις
που δρουν στην επιφάνεια.

Βυθίζεται συνέχεια προς τα κάτω
και εγκαθίσταται εκεί
εφοδιάζοντας τη λάσπη του με υγρασία,
κάνοντας ολοένα και πιο δύσκολη
την ανάδυση απ' τα βάθη στο παρόν
-γιατί ο πυθμένας, ως γνωστόν,
ποτέ δεν θα ανέβει.

Μα ο βυθός δεν την τρομάζει.
Το κρατά εκεί αιχμάλωτό της
γιατί το φοβάται.
Ξέρει ότι μπορεί να την προδώσει.


Βασιλική Δραγούνη


Τετάρτη, 16 Μαΐου 2018

ΕΝΑ ΔΙΠΛΩΜΕΝΟ ΓΑΝΤΙ

Σαν εικόνα που ιχνογραφείται
με φόντο τη σκιά

με το μικροσκοπικό μαύρο καπέλο με το βέλο,
με τα μακριά ψεύτικα μαργαριτάρια
να κοσμούν αριστοτεχνικά
τις ομοιόμορφες πτυχώσεις

και με τη μετωνυμική χρήση
των πένθιμων χρωμάτων
να υπογραμμίζει εμφατικά
την αίσθηση του άπιαστου

επεξεργάζεται ένα διαυγές
αλλά και τραυματικό παρελθόν
αναμοχλεύοντας το επίκοινο αίσθημα
μιας ανεπανόρθωτης απώλειας.

Στα μάτια της
μια στυφή επίγνωση αβεβαιότητας. 
Στο στόμα της
η επίκληση στις ακούσιες αποσιωπήσεις.

Στο πρόσωπό της
η μελαγχολία της ματαίωσης.
Στα νευρικά της χέρια
ένα διπλωμένο γάντι.

Δεν αναγνωρίζει κανέναν στο δωμάτιο
και κανείς δεν την αναζητά.
Είναι άραγε μια άγνωστη φιγούρα
στη ζωή του καθενός μας

ή μήπως είναι
ο μοναχικός καθρέφτης μας;


Βασιλική Δραγούνη


Τρίτη, 15 Μαΐου 2018

ΑΝΤΙΔΟΤΟ

Κάποια πράγματα δεν γνωρίζουν διακοπές
σαν τα χέρια μιας γυναίκας
αδρανούς και πολυμερισμένης
που ταξινομούν και αναδιατάσσουν
τα ίδια πράγματα ξανά και ξανά
ως αντιστάθμισμα και αντίδοτο
στο αδιέξοδο

χωρίς να νοιάζεται
που τα αντικείμενα επιπλέουν γύρω της,
που το τραπέζι συγχωνεύεται στον τοίχο,
που τα σύννεφα γεμίζουν το δωμάτιο
σκορπώντας τις μπλε άκρες του ουρανού
έξω απ' το στενό παράθυρο.

Μονάχα τα παιδιά με τα κραγιόνια τους,
τον ζωηρόχρωμο καμβά
και τις δεξιότητες της φαντασίας τους
θα μπορέσουν να εξηγήσουν
τι σημαίνουν όλα αυτά
-αν κανένας δεν τα διακόψει.


Βασιλική Δραγούνη


Δευτέρα, 14 Μαΐου 2018

ΣΚΗΝΙΚΑ ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ

Καμπυλώσεις φορεμένων ρούχων
μεταφράζουν τη μουσική των χρωμάτων
και με σκηνοθετική ευαισθησία αναπλάθουν
τον κόσμο διά της όρασης

έτσι όπως υψώνονται και πέφτουν
με λάμψεις και κυματισμούς
σαν λόφοι και κοιλάδες που εναλλάσσονται
στο φόντο του εσωτερικού τοπίου

έτσι όπως προσαρμόζονται στη μουσική,
σε διαθέσεις, παύσεις και κινήσεις
ακολουθώντας τη βαλλιστική τροχιά
των ψυχικών συμβάντων μέσα στο χρόνο

έτσι όπως ολισθαίνουν 
στην ανεξάντλητη επικράτεια του μύθου,
στο φευγαλέο που γίνεται μόνιμο
ή στο τραυματικά ακίνητο
κάτω από έναν ιδιαίτερο, κάθε φορά, φωτισμό.


Βασιλική Δραγούνη