Κυριακή, 10 Ιουνίου 2018

ΠΟΙΗΣΗ ΧΡΗΣΤΟΥ Θ. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ

ΟΙ ΦΡΟΝΙΜΕΣ ΠΑΡΘΕΝΕΣ

Στο ξέφωτο της φρόνησης
αέρινες νεράιδες
χόρευαν
με γυμνά πόδια
στο φως
του φεγγαριού
που έβλεπε
από ψηλά
με μιαν όψη χλωμή
κι έμοιαζε
η χλωμάδα του
με την επήρεια
από την πλάνη
των εγκάθετων ψιθυριστών
στη σκιά
της πρώιμης εκεχειρίας.

Εδώ
επέλεξαν να συναχτούν
οι πρωτογέροντες του τόπου
με πρόθεση
να καταστρώσουν
πλάνο προστασίας
της πόλης μας
από τις αήθεις ορέξεις
των βάρβαρων επιδρομέων
που καραδοκούσαν
αμείλικτοι
στα χαρακώματα του μίσους.

Κι έγινε κουβέντα πολλή
με αντεγκλήσεις
και συμβουλές
παραδείγματα
και σκέψεις
που αποτυπώθηκαν
σε χάρτες
με πολύχρωμα σχέδια
για την άμυνα
ενάντια στην απειλή
του ατέρμονος εχθρού
μέχρι τη στιγμή
που ο προεξάρχων της συζήτησης
πήρε τον λόγο
κι αναφέρθηκε
στην ύπαρξη
της δύναμης κρούσης
των γενναίων μαχητών
που ορκίστηκαν
πίστη
μέχρι θανάτου
στην Γη
των προγόνων τους
προκαλώντας
ρίγη συγκίνησης
στο αλαλάζον πλήθος
έτοιμοι πάντα
να δώσουν
βροντερό παρόν
και να προτάξουν
με αυτοθυσία
τα στήθη τους
στη δύνη
της ενάργειας του σκότους.

Κι εκεί
στο κέντρο
της πλακόστρωτης πλατείας
όπου
πριν λίγο
έδιναν όρκο τιμής
με το πρόσωπο στραμμένο
σ’ έναν ανάγλυφο θυρεό
πολύτιμη κληρονομιά
της πόλης
πάνω
από την κεντρική είσοδο
του Δημαρχείου
ρίχτηκαν ο ένας
στην αγκαλιά του άλλου
δεμένοι με αδιάρρηκτα σχοινιά
αδελφοσύνης
ενώ τα δάκρυα
έρρεαν άφθονα
στα μάγουλα
και σχημάτιζαν
διάφανες γραμμές
που έμοιαζαν
με μικρά κρυστάλλινα ξίφη.

Όλοι συμφώνησαν
ότι μόνο η ανδρεία
δεν ήταν αρκετή
για ν’ αποτρέψει τον κίνδυνο
που είχε απλώσει
με βουλιμία
τον ιστό του
στα υψίπεδα
της ομηρίας των αθώων.

Τότε
από το βάθος της ομήγυρης
ακούστηκε μία φωνή
που οι σύνεδροι
ομόφωνα αποδέχτηκαν
καθώς ακολουθούσε με συνέπεια
τ’ αχνάρια της συνείδησης
και πορευόταν
σύμφωνα με τους νόμους
που η λογική επέβαλλε
σε τούτη τη συνάθροιση
της εμβριθούς συγκομιδής
των καρπών της ευρυμάθειας.

Ήταν η φωνή
που μόνη αυτή
αναφέρθηκε
στις φρόνιμες παρθένες
με το έλαιο
της συνέπειας
να δίνει ζωή
στη λυχνία του αναπάντεχου
ενώ ο προσδοκώμενος Νυμφίος
θα κατέφθανε ξαφνικά
ενδεδυμένος
τον μανδύα της δόξης
εν τω μέσω
της νυκτός.

Κανείς δεν γνώριζε
τον ακριβή τους αριθμό.

Στα Ιερά Κείμενα
με τη σφραγίδα του αυθεντικού
να μην επιδέχεται αμφισβήτηση
από τους αδαείς
αναφέρονται μόνο πέντε.

Είναι λοιπόν
πρόκληση ζωής
για όλους εμάς
τους αυτόχθονες των εγκοσμίων
πριν εκτραπούμε
σε αυθαίρετες εκτιμήσεις
ν’ ανακαλύψουμε
τις υπόλοιπες.

Στο σημείο αυτό
η συζήτηση
πήρε τέλος
και οι γέροντες αποχώρησαν
σιωπηλοί
μ’ ένα χαμόγελο ελπίδας
για το μέλλον
της μικρής μας πόλης.


Χρήστος Θ. Παπαγεωργίου, "Το ανθρώπινο τραγούδι"


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου