Τετάρτη, 25 Ιουλίου 2018

ΠΟΙΗΣΗ ΧΡΗΣΤΟΥ Θ. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ

ΚΑΛΕ ΜΟΥ ΦΙΛΕ

Καλέ μου φίλε

σε μια πτυχή του χρόνου
χάνεσαι
σ’ ένα κρεβάτι από ματόκλαδα
αποθέτεις το σώμα σου
σε μια βουή του ανέμου
κλείνεις
τον κύκλο του εφήμερου.

Καλέ μου φίλε

έγινες ένα
με τη σιωπή
φόρεσες τον μανδύα
του απροσπέλαστου
βυθίστηκες στα πέλαγα
των πλοίων
που αναζητούν
τη χαμένη Ατλαντίδα
σ’ ένα μπουκέτο
γιασεμιά του δειλινού
των οδοιπόρων της ζωής
σε μια μικρή χαραμάδα
που οι κάτοικοι του μόχθου
ονομάζουν ελπίδα
σε μια φωτιά
που οι διαβάτες της Άνοιξης
ζεσταίνουν τα φτερά τους.

Καλέ μου φίλε

που σχηματίζεις έκλειψη
στους τοίχους
των κλειστών σου ματιών
που αφήνεσαι στο όνειρο
της διάβασης στο αγνώριστο
στους κήπους των ταπεινών
στα πατήματα της αφαίρεσης
σε αυτό
που οι απλοί άνθρωποι
ονομάζουν
μετάβαση σε άλλους κόσμους
όπου το φως κυριαρχεί
και ο αγώνας για επιβίωση
χάνει την υπόστασή του.

Καλέ μου φίλε

δεν βρίσκω τρόπο
ν’ αφουγκραστώ τους χτύπους
στο κωδωνοστάσι της καρδιάς μου
καθώς το δάκρυ γίνεται ποτάμι
στην κοιλάδα των επίγειων.

Δεν θα ξαμολήσω τον πόνο
στο κατόπι της αίρεσης
του αποψινού.

Δεν θ’ αφήσω την απουσία
να μιλήσει για σένα.

Δεν θα πενθήσω
γιατί το πένθος δεν ταιριάζει
στο ταξίδι
ούτε η θλίψη
στην αδηφάγα ορμή
της προθυμίας του απρόβλεπτου.

Δεν θα κυλήσω τις πέτρες
που βαραίνουν
τα βήματα του ρολογιού
κι απομυζούν
την αυτοτέλεια του λεπτοδείκτη
στο μονοπάτι της γνώσης.

Καλέ μου φίλε

σε χαιρετώ
πριν ακόμα μας αφήσεις
για τον μεγάλο μισεμό.


Χρήστος Θ. Παπαγεωργίου, "Κάποτε τα ρολόγια πεθαίνουν"


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου