Σάββατο, 29 Σεπτεμβρίου 2018

ΠΟΙΗΣΗ ΧΡΗΣΤΟΥ Θ. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Κάλπαζε το αγέρι
στην όμορφη κοιλάδα
μεσ’ από δέντρα πράσινα
που έλεγαν κρυφά
τα μυστικά τους
στ’ αφρισμένα ποτάμια
με τα νερά της άνοιξης
να ταξιδεύουν
και το τραγούδι του χρόνου
ν’ απλώνεται
στις ξανθές ακρογιαλιές
όπου οι δαντέλες της θάλασσας
πλέκονταν
στα μαλλιά των Νηρηίδων
και το άλογο του ονείρου
αφηνόταν
στα χάδια του Αλέξανδρου
σαν άλλος Βουκεφάλας
πλασμένος από φύλλα δάφνης
και το σάλπισμα του νικητή.

Έτσι προχώρησε το αγέρι
διαπερνώντας το άρωμα
της γόνιμης γης
σα να ζητούσε
μιαν άλλη γονιμότητα
εκεί που έσκαγε το κύμα
με τη λαχτάρα του έρωτα
στα στήθη
των ανυπόταχτων παρθένων
που αδημονούσαν
για τον σπόρο της μέθης
και το πλάνο πλατάγισμα
στο λίκνο της ηδονής.

Κι εκεί που απλώθηκε
το φως το ανέσπερο
μεσ’ από την ταλάντωση
της άδολης επιθυμίας
των ρευστών στοιχείων
γεννήθηκες εσύ
νύφη φιλάρεσκη
κι αμέσως
έλαμψαν τα κάλλη σου
στον καθρέφτη του κόλπου
που σε αγκάλιασε στοργικά.

Κι ήρθαν οι μοίρες
και σε μύρωσαν
και στόλισαν το σώμα σου
με πλακόστρωτους δρόμους
που αντηχούσαν ζωή
με κτίσματα λαμπρά
κι αψίδες σκαλιστές
κι ακόμα
με περίτεχνους ναούς
που έμειναν αλώβητοι
από τα στίφη
βάρβαρων επιδρομέων.

Κι ήρθε
από τα βάθη της Ανατολής
Οθωμανός κατακτητής
που έπνιξε στο αίμα
τους πλακόστρωτους δρόμους σου
και πέρασε θηλιά
στον φιλντισένιο λαιμό σου
Πύργο Λευκό
σύμβολο αιώνιο
της ανεξάρτητης φύσης σου.

Όμορφη πόλη
άχραντη κόρη
που αναστήθηκες
από την τέφρα σου
κι έμεινες ορθή
να καθρεφτίζεις τα κάλλη σου
στο γαλάζιο του κόλπου
που σε αγκάλιασε στοργικά.


Χρήστος Θ. Παπαγεωργίου, "Κάποτε τα ρολόγια πεθαίνουν"


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου