Τρίτη, 21 Μαΐου 2019

ΚΑΤΙ ΣΤΟ ΧΡΩΜΑ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ




Εικαστική Απόδοση: Λίζα Γιαννούρη
Project: Poetry In Side | Interaction of Arts


  

Δευτέρα, 20 Μαΐου 2019

POETRY IN SIDE | INTERACTION OF ARTS –

PAINTING EXHIBITION


To Project "Poetry in Side" Interaction of Arts ασχολείται με την ποίηση η οποία καλεί τον αναγνώστη να κοιτάξει μέσα από το έργο και όχι απλά να το διαβάσει.
Η συγκεκριμένη ποίηση η οποία αποτελεί το αντικείμενο αυτής της μελέτης, αποκλείει μερικώς τη φύση της ως λεκτική τέχνη και δανείζεται τα χαρακτηριστικά της τέχνης του σχεδίου.
Σκοπός αυτής της αναζήτησης, είναι να βρεθούν οι ισχυροί δεσμοί μεταξύ των δύο τεχνών και να εμπλουτιστεί η σημασιολογική έννοια της ποίησης.
Eδώ φιλοξενούμε ποιήματα με μια συγκεκριμένη στρατηγική ανάγνωσης και εικαστικής απόδοσης, σε μια προσπάθεια να συλλάβουμε το νόημά τους.


Συμμετέχουν με έργα τους οι ποιητές:

Aλέξανδρος Δαμουλιάνος
Ανδρέας Καρακόκκινος
Αριστομένης Λαγουβάρδος
Βασιλική Δραγούνη
Γεώργιος-Κάρολος Τσιλεδάκης
Νίκος Δανέζης
Πασχάλης Παπαβασιλείου
Παναγιώτης I.E. Βασιλείου
Στρατής Παρέλης
Τάσος Σταυρακέλης
Χριστόφορος Τριάντης


Ημέρα Πρώτη | Δευτέρα 20 Μαΐου
Παρουσίαση του Project "Poetry in Side"

Εικαστική Απόδοση: Λίζα Γιαννούρη
Εικαστική Συμμετοχή: Tάσος Γιαννούρης
Την ποιητική παρουσίαση θα συντονίσει ο ποιητής Νίκος Σουβατζής
Ποιήματα θα απαγγείλει η ποιήτρια Σίση Σιακαβάρα



Ημέρα Δεύτερη | Τρίτη 21 Μαΐου
Παρουσίαση ποιητικών έργων


Συμμετέχουν οι ποιητές:
Αντώνης Μπουντούρης
Αλκιβιάδης Μαλλίδης
Βασιλική Δραγούνη
Γεώργιος Κάρολος Τσιλεδάκης
Δημήτριος Καρπέτης
Θεοχάρης Παπαδόπουλος
Μαργαρίτα Αρβανίτη
Νίκος Σουβατζής
Νίκος Δανέζης
Σίση Σιακαβάρα
Χριστόφορος Τριάντης
Χρήστος Θ. Παπαγεωργίου



Tην Δευτέρα 20 Μαΐου και την Τρίτη 21 Μαΐου 2019
και ώρα 18:00 στο Σεράφειο Κέντρο Πολιτισμού.
Ισόγειος εκθεσιακός χώρος
Πειραιώς και Πέτρου Ράλλη - Αθήνα

Έσοδα από τις πωλήσεις των εικαστικών έργων θα δοθούν για την ενίσχυση των δράσεων των Γιατρών του Κόσμου Ελλάδας.

EΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ


Project Creator: Λίζα Γιαννούρη
Organizer Page: Σύγχρονοι Έλληνες Ποιητές


Κυριακή, 19 Μαΐου 2019

Πέμπτη, 16 Μαΐου 2019

ΜΕΣΙΣΤΙΟ ΦΩΣ

Στέκεται στο απέραντο παράθυρο
χαζεύοντας δυο τετραγωνικά τοπίο.

Η τύχη της πρόσκαιρης ηλιοφάνειας αγνοείται
-μαζί και η δική της.

Συγκρατεί την κουρτίνα προς τα πίσω με τον ώμο
μέσα σε μια ευκίνητη ακινησία.

Η νεοφώτιστη σκιά του τοίχου αρχίζει να θεριεύει
στο μεσίστιο φως των παρατεταμένων ωρών

και μεγαλώνει η ψύχρα. Θέλει να διώξει τ' όνειρο,
μα κάτι την κρατάει εδώ...


Βασιλική Δραγούνη


Τετάρτη, 15 Μαΐου 2019

ΤΟ ΔΑΧΤΥΛΙΔΙ

Έχασε το δαχτυλίδι
και μαζί μ' αυτό την εμμονή
σε ιστορίες ντεμοντέ
και φορεμένες συνήθειες.
Κρατώντας το χθες
σε απόσταση ασφαλείας
έγινε ένας ταξιδιώτης
ανάμεσα στο τι είναι αλήθεια και τι όχι,
ανάμεσα στα "θέλω" της
και στα εικονικά της "πρέπει".

Το δαχτυλίδι  που για χρόνια
την κρατούσε αιχμάλωτη
μέσα στον κύκλο
της ζωής και του θανάτου της
δεν υπάρχει τώρα.
Το παρελθόν συναίνεσε
με ανυποψίαστη ανιδιοτέλεια
κι όλες οι μνήμες του μέλλοντος
συμφώνησαν εκεχειρία.


Βασιλική Δραγούνη


Δευτέρα, 13 Μαΐου 2019

ΟΜΙΧΛΗ

Σύρματα παντού
και στην οθόνη του νου
βαριά ομίχλη.

Σκουριά στο χώμα
σταλάζουν τα δάκρυα
του περιστεριού.

Βασιλική Δραγούνη

Συμμετοχή στο 3ο Δρώμενο Χαϊκού
Ιστοσελίδα: το Κείμενο
Φωτογραφία: Μαρία Νικολάου


Σάββατο, 11 Μαΐου 2019

ΑΝΑΚΩΧΗ

Για περισσότερα από τριανταπέντε χρόνια
δεν ήταν κάτι παραπάνω από σκιά.

Ένα ξεχασμένο βιβλίο
σε μια εφεδρική κρεβατοκάμαρα
χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον
-υπολογίσιμη παρ' όλα αυτά.

Η ζωή και οι επιδιώξεις του
δικές της.
Χωριστές
μα αλληλοεπικαλυπτόμενες.

Πλοία που ταξίδευαν
σε διαφορετικούς προορισμούς
κάνοντας μόνο κοινή χρήση
ενός λιμένα αναφοράς.

Αυτήν την άνοιξη όμως
τα πράγματα άλλαξαν κάπως.

Ανεπαίσθητα στην αρχή:
Χαιρετισμοί στην πόρτα,
ένα περιστασιακό φιλί για καληνύχτα.

Διστακτικές αλλά περιέργως ευπρόσδεκτες
είναι κι οι νύχτες
κάτω απ' τα ίδια σκεπάσματα

ή τα ανοιξιάτικα απογεύματα
όταν το τελευταίο φως της μέρας
στην καθοδική πορεία του

εκπέμπει ένα χάδι απρόσιτο
πίσω απ' το παράθυρο χωρίς θέα, στο σαλόνι.
Εκεί που κάθονται μαζί

πολύ κουρασμένοι πλέον για να βγουν
ο ένας από τη ζωή
του άλλου.


Βασιλική Δραγούνη


Πέμπτη, 9 Μαΐου 2019

ΝΙΚΟΛΟ ΜΑΚΙΑΒΕΛΙ: Ο ΑΜΦΙΛΕΓΟΜΕΝΟΣ «ΠΑΤΕΡΑΣ»

ΤΗΣ ΝΕΟΤΕΡΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ

Ο Νικολό Μακιαβέλι (ιταλικά: Niccolò di Bernardo dei Machiavelli, 3 Μαΐου 1469 - 21 Ιουνίου 1527), ήταν Ιταλός διπλωμάτης, πολιτικός στοχαστής και συγγραφέας.

O Μακιαβέλι αποτελεί μία από τις συναρπαστικότερες, αλλά και πλέον αμφιλεγόμενες προσωπικότητες της Δυτικής σκέψης. Φτωχός απόγονος ευγενούς οικογένειας, που έφτασε μέχρι το αξίωμα του δεύτερου καγκελαρίου  της φλωρεντινής δημοκρατίας και έχοντας ζήσει από πρώτο χέρι τι σημαίνει διοίκηση στις ελεύθερες ιταλικές πόλεις της Αναγέννησης, έβλεπε προδοσίες και ίντριγκες, μάχες που έφταναν ως τον φόνο για την απόκτηση της εξουσίας, θηριωδίες και ωμότητες για την αναρρίχηση στην κορυφή της πολιτικής κλίμακας.

Για να αντιληφθούμε την κουλτούρα της εποχής και τις ιδιαιτερότητές της πρέπει να ταξιδέψουμε περίπου 500 χρόνια πίσω και να πάμε στη Φλωρεντία του 15ου αιώνα. Την εποχή του Μακιαβέλι η Ιταλία είναι διαιρεμένη σε ανταγωνιζόμενες πόλεις-κράτη. Ακριβέστερα είναι χωρισμένη σε πολλές επικράτειες, με 6 πόλεις να παίζουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο: Ρώμη, Φλωρεντία, Γένοβα, Μιλάνο, Νάπολι και Βενετία. Yπεύθυνο για την διάσπαση αυτή ο Μακιαβέλι θεωρούσε τον Πάπα. Πίστευε πως η παπική εκκλησία και εξουσία στάθηκε η πηγή της κακοδαιμονίας της Ιταλίας.

Συγχρόνως, τρία μεγάλα βασίλεια ερίζουν εκείνη την εποχή για την κατοχή της (Γαλλία, Ισπανία και Αγία Ρωμαϊκή αυτοκρατορία του Γερμανικού Έθνους -ή αλλιώς των γερμανικών λαών) και εισβάλουν πολύ τακτικά  στην Ιταλική χερσόνησο, έχοντας με το μέρος τους πότε τη μία ιταλική πόλη και πότε την άλλη.

Και μέσα σ’ όλα αυτά, αλλάζει και ο φακός με τον οποίο οι άνθρωποι αντίκριζαν τη ζωή και τον εαυτό τους: από τον θεοκρατικό μεσαίωνα και την αυθεντία της εκκλησιαστικής αποκάλυψης στην ανθρωποκεντρική Αναγέννηση και στην πεποίθηση ότι ο άνθρωπος μπορεί, αν το θελήσει, να δαμάσει τα πάντα και με την κατάλληλη εκπαίδευση να επικρατήσει στις τέχνες, τα γράμματα, την εξουσία, ακόμη και στην ίδια τη φύση.

Στην καρδιά αυτών των κοσμογονικών αλλαγών, ο Μακιαβέλι θεωρητικοποιεί τη δράση ενός τέτοιου ανθρώπου. Αντί να παραμείνει προσκολλημένος στα μεσαιωνικά πρότυπα εξουσίας και πολιτικής θεωρίας που τιμούν τον διαχωρισμό φυσικού και θείου νόμου, επιλέγει να περιγράψει μία ατρόμητη φυσική κατασκευή, έναν άνθρωπο που θα χρησιμοποιήσει όλες τις φυσικές δυνάμεις που κατέχει για να ελέγξει το περιβάλλον του.

«Ο Ηγεμόνας» (Il principe), που γράφτηκε το 1513, επρόκειτο τους κατοπινούς αιώνες να καταστεί το εγκόλπιο αμέτρητων πολιτικών ανδρών αλλά και στοχαστών γενικότερα και να ασκήσει βαθιά επίδραση στις πολιτικές εξελίξεις όλων των εποχών. Το πολιτικό, οικονομικό και ιδεολογικό πλαίσιο της εποχής του Μακιαβέλι, όχι μόνο δικαιολογεί τις θέσεις του, αλλά ταυτόχρονα αποτελεί οιονεί την γενεσιουργό αιτία των θέσεων αυτών.

Ο Μακιαβέλι στη μέθοδο προσέγγισης του πολιτικού φαινομένου πραγματοποιεί δύο διαχωρισμούς:
1. Θα διαχωρίσει την πολιτική από την ηθική και μάλιστα θα καθιερώσει την υπεροχή της πολιτικής έναντι της ηθικής, την υπεροχή του κρατικού συμφέροντος έναντι οποιουδήποτε ηθικολογικού κανόνα.
2. Σ’ ένα δεύτερο επίπεδο, θα διαχωρίσει τον υποκειμενικό παράγοντα από τον αντικειμενικό και θα τα ορίσει αντίστοιχα τον πρώτο ως virtu (η υποκειμενική ικανότητα μιας πολιτικής δύναμης ή ενός προσώπου) και το δεύτερο ως fortuna (το αντικειμενικό περιβάλλον μέσα στο οποίο λαμβάνουν χώρα οι πράξεις).

Πολλοί έπλασαν φανταστικές πολιτείες (π.χ. ο Πλάτων την «Πολιτεία», ο Άγιος Αυγουστίνος το έργο του «Civitas Dei», ο Τόμας Μορ την «Ουτοπία») έχοντας μια λανθασμένη άποψη για τη φύση του ανθρώπου και πλάθοντας με τη φαντασία τους πολιτείες που κανείς δεν είδε ούτε θα δει, γιατί η απόσταση ανάμεσα σε αυτό που ζούμε και σ’ αυτό που θα θέλαμε να ζήσουμε είναι μεγάλη.

Ο Μακιαβέλι από την άλλη θα θεωρήσει την ανθρώπινη φύση άκρως εγωιστική (και αυτό είναι συμπέρασμα της εμπειρίας του) και δεν θα θελήσει να πλάσει μία φανταστική πολιτεία σαν και αυτές που ποτέ δεν έχουμε δει, αλλά με μέθοδο επιστημονική, τον ιστορικό ρεαλισμό, θα περιγράψει την υπαρκτή αλήθεια του πράγματος.

Ο άνθρωπος είναι κακός, αντικοινωνικός (με την έννοια ότι είναι έτοιμος να υποσκάψει την ομάδα, αν αυτό είναι προς όφελός του), αρπαχτικός, φιλόδοξος κι εγωιστής από τη φύση του και αυτήν την κακή του φύση την περιορίζουν οι νόμοι και η κοινωνική ηθική που είναι δημιουργήματα της πολιτικής, θεσπισμένα όχι από κάποιον ηθικό θεϊκό νόμο, αλλά από το νομοθέτη για πρακτικούς λόγους. Η φύση αυτή του ανθρώπου είναι αμετάβλητη και αυτό επιτρέπει την επανάληψη και ανακύκλωση των ίδιων φαινομένων.

Επιτυχημένος ηγεμόνας, κατά τον Μακιαβέλι, είναι ο προικισμένος με αρετή (virtu, με τη σημασία της δύναμης και της ικανότητας προσαρμογής) και αυτός που ξέρει να αδράχνει τις ευκαιρίες που του προσφέρει η τύχη (fortuna). Ο επιτυχημένος ηγεμόνας καθοδηγείται όχι από το θρησκευτικό δόγμα ή από τα ηθικά παραγγέλματα, αλλά από την αυστηρά ωφελιμιστική επιλογή των μέσων που είναι κατάλληλα για τους σκοπούς του. Μπορεί να χειραγωγεί τους νόμους που διέπουν την πολιτική συμπεριφορά και να διαμορφώνει την πορεία των γεγονότων σύμφωνα με τα σχέδιά του.

Θα ήταν βέβαια μία τελείως αντιεπιστημονική και απλοϊκή προσέγγιση το να σταθεί κανείς μόνο στη γνωστή ρήση «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» για να αποκρυσταλλώσει όλη τη σκέψη του μεγάλου αυτού φλωρεντινού διπλωμάτη και στοχαστή. Ιδιαίτερα δε, όταν προσεγγίζει κανείς επιστημονικά την προβληματική της ηθικής στο Μακιαβέλι, δεν μπορεί να σταθεί σ’ αυτή και μόνο τη φράση, σαν να αποτελεί το απαύγασμα όλης της περίπλοκης και σύνθετης σκέψης του. Στον «Ηγεμόνα» είναι ξεκάθαρο ότι υπάρχει ένας ανώτερος ηθικός σκοπός, αυτός της ένωσης όλης της Ιταλίας κάτω από έναν ηγεμόνα του οποίου τα χαρακτηριστικά περιγράφει σε ολόκληρο το έργο (μιας και ο «Ηγεμόνας» αποτελεί έναν πρακτικό οδηγό διακυβέρνησης).

H εμφάνιση των άκρως νεωτεριστικών σκέψεων του Μακιαβέλι στον «Ηγεμόνα» δεν αποτελεί κεραυνό εν αιθρία. Οι αρχές των φυσικών δικαιωμάτων και του φυσικού δικαίου αποτελούν στοιχεία και της Προ-Νεωτερικής σκέψης. (Η εποχή από τον 17ο έως και τον 20ο αιώνα ονομάζεται Νεωτερική και η εποχή από τον 21ο και μετά ονομάζεται Μετα-νεωτερική). Αναλύοντας τις πραγματικές συνθήκες ύπαρξης του κράτους, ο Μακιαβέλι μεταφέρει τη συζήτηση περί της πολιτικής στον χώρο του πραγματικού, εκεί που πραγματικά ασκείται. Έτσι θα θεωρηθεί ως ο πρώτος μεγάλος πολιτικός στοχαστής της νεωτερικότητας και μάλιστα ο εισηγητής της νεότερης πολιτικής σκέψης.

Το έργο του Μακιαβέλι επαινέθηκε και ταυτόχρονα καταδικάστηκε όσο σχεδόν κανένα άλλο έργο, προκαλώντας πολλές αναιρέσεις και αντιφατικές κρίσεις. Το ερώτημα γιατί ο Μακιαβέλι παραμένει επίκαιρος μέχρι τις μέρες μας και γιατί εξακολουθεί να διχάζει, εξακολουθεί να πλανάται πάνω από κάθε απόπειρα προσέγγισης και ανάλυσης του συναρπαστικού και αμφιλεγόμενού του στοχασμού, ο οποίος ρίχνει ένα ανελέητα σκληρό και ειλικρινές φως, στο θαμπό τοπίο της πολιτικής πραγματικότητας.

Σε αυτήν λοιπόν την ιδεολογική προσέγγιση της πολιτικής, η ηθικολογία και η θρησκοληψία δεν έχουν καμία θέση και ο Μακιαβέλι φρόντισε να απαλλάξει τόσο τον πολιτικό του στοχασμό από τα δύο αυτά βαρίδια της πολιτικής σκέψης του παρελθόντος, όσο και την κηδεμονία της πολιτικής από τη θρησκεία και την ηθικολογία. Ο Μακιαβέλι φρόντισε ακόμα να μας επιδείξει τους τρόπους που μετέρχεται η εξουσία για να διατηρηθεί, καθιστώντας μας πιο δύσπιστους και προσεκτικούς απέναντί της.

Είναι λοιπόν πολλοί εκείνοι που τον θεωρούν πατέρα της σύγχρονης πολιτικής επιστήμης και επίσης αρκετοί εκείνοι που τον χαρακτηρίζουν απλά κυνικό, διεφθαρμένο και αυταρχικό. Aν όμως θεωρήσει κανείς ότι ο «Ηγεμόνας» είναι ένα κείμενο εκτάκτου ανάγκης, εμπνευσμένο στην Ιταλία των αναταραχών, που έχει ήδη υποστεί τις γαλλικές εισβολές του 1498 και βλέπει τις αστικές ελευθερίες και την πολιτιστική ταυτότητά της να κινδυνεύει σοβαρά, τότε ίσως δει τον Μακιαβέλι όχι ως μία σατανική φιγούρα που δικαιώνει τη βία και το ψέμα ως απόλυτες αξίες της πολιτικής ζωής, αλλά  ως κάποιον που υπήρξε το πρότυπο του αναγεννησιακού ανθρώπου, ως κάποιον που επιχείρησε με σχετική επιτυχία να υπηρετήσει τις ιδιότητες του πολιτικού, του φιλοσόφου, του διπλωμάτη, του ποιητή, του ιστορικού (και κυρίως του πατριώτη), αλλά που μοιραία στιγματίστηκε από το πλαίσιο της εποχής, στην οποία κλήθηκε να δράσει.


Βασιλική Δραγούνη

Περιοδικό Πνοές Λόγου & Τέχνης «Αφιέρωμα στην Ιταλική Λογοτεχνία και Τέχνη», Τεύχος 40-41, άνοιξη 2019


Τρίτη, 7 Μαΐου 2019

ΑΝΕΠΙΣΤΡΕΠΤΑ

Πας λοιπόν στο Σπίτι των Φορτίων
κι επιλέγεις:
"Θα πάρω αυτό, κι εκείνο, και το άλλο..."
γιατί όλα φαίνονται του γούστου σου.
Kι ο πωλητής φορτίων σου απαντά:
"Εντάξει... είναι δικά σου".

Κι έπειτα θα πρέπει να τα φορτωθείς
στους ώμους και να προσπαθήσεις
να τα μεταφέρεις όλα με τη μία,
γιατί εσύ ήσουν άπληστος
κι εκείνα είν' ανεπίστρεπτα.


Βασιλική Δραγούνη


Κυριακή, 5 Μαΐου 2019

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΚΑΤΑΔΥΣΗ

"Αλλά εκείνο που πραγματικά με συναρπάζει", είπε
"είναι η ελεύθερη κατάδυση για όστρακα."
"Υποθέτω ότι είναι πολύ όμορφα εκεί κάτω", παρατήρησα.
"Ναι, είναι όμορφα", επανέλαβε
εμμένοντας σε κάθε λέξη
σαν να 'ταν ένα παράξενο κοχύλι.

Οι ιδέες εκείνη την ημέρα
ξεχύνονταν απ' το κεφάλι του σαν φύκια.
Ήταν επίπονο ν' ακολουθήσω το συλλογισμό του.
"Θα είναι όμως επικίνδυνα", του είπα.
"Ναι", μου επανέλαβε ξανά.

Μου εκμυστηρεύτηκε πως έγραφε
αλλά κανείς δεν πίστευε σε αυτόν.
Έγνεψα με δυσπιστία.
Τελικά έφυγε
και μόνο τότε μπόρεσα να δω  
τους αμμώδεις βυθούς, τα υποβρύχια φαράγγια,
τις αποικίες κοραλλιών
και τις απέραντες γαλάζιες απλωσιές
που γέμιζαν την αμμουδιά
κοχύλια κι άστρα.


Βασιλική Δραγούνη


Παρασκευή, 3 Μαΐου 2019

ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ «ΤΟΠΙΑ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ»

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

Μέσα από αδιάλειπτες περιπλανήσεις σε αλληγορικές παραστάσεις τα "Τοπία του Είναι" επιχειρούν μία κατάδυση στα βάθη του Είναι. Περιβεβλημένα με την αχλύ του τετελεσμένου,  αναιρούν και ενισχύουν το ένα το άλλο ορίζοντας έναν ιδιωτικό χώρο με τοίχους κατασκευασμένους από μνήμες. Γίνονται αντανακλάσεις εσωτερικών ψυχικών καταστάσεων αποκαλύπτοντας όνειρα, μύχιες σκέψεις, διακαείς πόθους αλλά και διαβρωτικά άλγη της ύπαρξης.

Λειτουργούν στο υποσυνείδητο του αναγνώστη με έναν τρόπο αρχετυπικό και σηματοδοτούν εμπειρίες και αφηγήσεις που συνθέτουν την οπτική ότι ο εαυτός μας δεν "είναι", αλλά κατασκευάζεται συνεχώς.

Με άξονα τη στοχαστική ανάπλαση της παρελθούσας εμπειρίας, τα "Τοπία του Είναι" προσκαλούν τον αναγνώστη να εισέλθει στο σύμπαν τους και να συνταξιδέψει σε έναν προσωπικό εσωτερικό διάλογο δίνοντάς του ένα πρόσχημα να φωτίσει επιθυμίες και φόβους που ζουν στο σκοτάδι και τελικά να αποδεχθεί τις άγνωστες ιστορίες που έχουν να του αφηγηθούν.


Βασιλική Δραγούνη

Περιοδικό Πνοές Λόγου & Τέχνης «Αφιέρωμα στην Ιταλική Λογοτεχνία και Τέχνη», Τεύχος 40-41, άνοιξη 2019


Τετάρτη, 1 Μαΐου 2019

ΚΟΣΜΙΚΟ ΘΥΜΙΑΜΑ

Μεθοδικά η προέλαση της άνοιξης
σαν αδιόρατος ατμός θαμπώνει
τη δύσμορφη εικόνα του χρόνου

και τα στοιχεία του τοπίου
γυρίζουν και κοιτούν τον ουρανό
που αργά παλινδρομεί.

Στης μνήμης τις σκιές κινήσεις προσκολλώνται
σαν υποψίες φωτός
που άρρυθμα αναβοσβήνουν

κι ο ουρανός θυμάται και κοιτάζει αλλού
αφήνοντας ένα αναστεναγμό
που κοσμικό θυμίαμα αναβλύζει.


Βασιλική Δραγούνη



Δευτέρα, 29 Απριλίου 2019

ΣΚΑΙΟ ΤΟ ΕΑΡ

Με μια ανάσα
ο Μάρτης σιγοσβήνει
το καντήλι του.

Σκαιό το έαρ
ζητά απεγνωσμένα
τον Απρίλη του.


Βασιλική Δραγούνη


Κυριακή, 28 Απριλίου 2019

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΑΜΗΝ

Προσπαθήσαμε
να κάνουμε τη συγχώρεση
το τελευταίο μας αμήν
αλλά ήμασταν χιλιάδες λέξεις μακριά
από την πραγματική προσευχή.
Μαζεύτηκαν πολλά..
ανάγκες, ένστικτα, φθορά,
όλα ξεκάθαρα μα κι απολύτως ασαφή.

Όταν το συγνώμη 
ήταν μια βολική λέξη
την είπαμε επιπόλαια
και με μια σύγχυση.
Ήταν μια απλή λέξη
εύκολα αναγνωρίσιμη,
μια καθημερινή λεπτομέρεια ανάξια λόγου,
μια κοινοτοπία. 

Την ψάχνουμε τώρα
στα απελπισμένα πρόσωπα ο ένας του άλλου.
Ήταν άραγε μια άγνωστη λέξη;
Πόσες συλλαβές να είχε;
Γιατί τη διαμελίσαμε
και αποθηκεύσαμε τα γράμματά της
σε ξεχασμένα κρησφύγετα;


Βασιλική Δραγούνη


Παρασκευή, 26 Απριλίου 2019

Η ΠΙΟ ΦΩΤΕΙΝΗ ΦΛΟΓΑ

Σωροί από στάχτες,
πεσμένοι θόλοι
και ο Κουασιμόδος αχθοφόρος πένθους.

Πέτρινα φτερά,
άγρυπνα γκαργκόιλ
και μια ιερή φλόγα μέσα στον καθεδρικό ναό.

Θα μπορούσε μόνο μια εμπνευσμένη πένα
να εξασφαλίσει την αθανασία;

Τι φέρνει έναν χαμένο κόσμο πίσω;
Ένα νέο, εναλλακτικό κεφάλαιο
που ασφαλώς θα ανοίξει η Ιστορία.

Τι απομένει όταν το πνεύμα αναφλεγεί
και διασκορπιστεί σαν στάχτη στην ύπαιθρο;
Λίγη θλίψη και άφθονη επιβίωση.

Και ελπίδα -στην πυρά της αφθαρσίας
η πιο φωτεινή φλόγα.


Βασιλική Δραγούνη


Τετάρτη, 24 Απριλίου 2019

ΠΟΙΗΣΗ ΑΡΕΤΗΣ ΓΚΙΩΝΑΚΗ

ΜΙΚΡΗ ΜΑΝΤΙΣΣΑ

Την είδε από ψηλά, καθώς στεκόταν όρθιος, στο σκαλοπάτι της Αβύσσου…
Καθισμένη πάνω στην αμφιβολία της νύχτας
Καθισμένη πάνω στην Πέτρα της, κοιτώντας προς το ολόφωτο πέλαγος…
Στους γυμνούς της ώμους διέκρινε ένα ψιλό τρέμουλο
και στα ανέμελα ριγμένα στις πλάτες ξανθά της μαλλιά,
μια ανάλαφρη ανάδευση από το φύσημα του Νοτιά

Λεπτεπίλεπτη φιγούρα, βγαλμένη από τη σκιά του χρόνου…
Πλάι της, στην ξέρή άμμο,
ακουμπισμένες δυο πέτρες, γκρίζες και τραχιές,
οι πέτρες της ζωής της!
Έμοιαζε χαμένη στις σκέψεις της,
παραδομένη στον απόλυτο χρόνο, στον απόλυτο τόπο.
Μια νεράιδα στο σκοτεινό πέπλο του κόσμου αφημένη,
μια Μικρή Μάντισσα, με χρώματα ιριδίζοντα και φωτεινά.
Δεν μπόρεσε να αντισταθεί στην ικεσία της μορφής της…
Ξεκίνησε μ’ αμφίβολο βήμα να βρεθεί στο πλάι της
επιθυμώντας όσο τίποτα άλλο, 
να αγγίξει αγγίζοντάς την, το Απόλυτο!

Καθώς τον αντιλήφθηκε, γύρισε, «τον κοίταξε»
Με πρόσωπο στην αρχή τρομαγμένο, ύστερα θαμπό,
και στρέφοντάς το πάλι προς το πέλαγος,
κούνησε ελαφρά το κεφάλι της, σε ένδειξη χαιρετισμού

-Πες μου τι βλέπεις; Τη ρώτησε
Εκείνη έκλεισε τα μάτια και αφέθηκε στη σιωπή της

-Τι βλέπεις, την ξαναρώτησε
-Τα πάντα και το τίποτα μαζί, 
του απάντησε χωρίς φωνή

Τρομαγμένος, σαν μια κίνηση απελπισίας,
χώθηκε στη φούστα της, 
κρύβοντας το πρόσωπό του στις μαύρες πτυχές της
Το χέρι της τον άγγιξε με κίνηση απαλή
Η φωνή της στην αρχή νευρική και κατόπιν πιο βελούδινη,
ξεκίνησε ένα ρυθμικό και θλιμμένο τραγούδι
χωρίς λόγια, χωρίς μουσική,
χωρίζοντας τη σιωπή της νύχτας σε μικρά πετραδάκια
που έπεφταν και έσπαγαν σε χιλιάδες μικρότερα,
κάνοντας έναν τρομακτικό κι απαίσιο θόρυβο.
Όταν σώπασε ο άηχος ήχος του τραγουδιού της,
η ανυπαρξία του όλου διαταράχτηκε
από το επίμονο ερωτηματικό του:
-Πες μου, πες μου…
…και τα λόγια του χάθηκαν στη νύχτα
-Δύσκολο να σου απαντήσω, δύσκολο… 
Είναι η Σελήνη που δε με βοηθάει απόψε…
Του είπε, χωρίς να του πει κάτι
και η φωνή της, αχ αυτή η φωνή της,
στριμώχτηκε στις άκρες της δικής της σιωπής…

Οι ανάσες των δέντρων
χτυπούσαν ρυθμικά στην ώρα του κόσμου
με τα χρυσοπράσινα φύλλα τους
ενώ τα ρείκια πιο ’κει,
ξεδίπλωναν την μεγαλοσύνη τους μυστικά,
στα μικροσκοπικά πλάσματα της νύχτας

Εκείνη αφέθηκε πάλι στη μοναξιά της Στιγμής, 
κοιτώντας το πέλαγος
Όλα έμοιαζαν να ξαναγυρίζουν εκεί απ’ όπου είχαν ξεκινήσει…
Άρχισε να ανεβαίνει τη σκάλα…
Εκείνη δεν τον χρειαζόταν πια
Μαθημένη να σέρνει Πάντα μαζί της, τις δυο πέτρες της ζωής της,
θα έβρισκε μόνη της τον δρόμο της επιστροφής,
ακόμα και χωρίς να τον Βλέπει,
μέσα στην Ακατάλυτη Σιωπή της νύχτας
αλλά και μέσα από τη δικής της τη Σιωπή…

Γιατί Εκείνη, ήταν αναμφίβολα, 
γεννημένη μια Μικρή Μάντισσα…


Αρετή Γκιωνάκη, Από το βιβλίο "Η ΠΕΤΡΑ ΤΗΣ ΣΙΒΥΛΛΑΣ", Εκδόσεις Πνοές Λόγου και Τέχνης