Σάββατο, 31 Μαρτίου 2018

ΤΑ ΚΟΡΑΚΙΑ ΔΕ ΣΙΩΠΗΣΑΝ ΠΟΤΕ

Κοιμήθηκα κι ονειρευόμουν μία ζωή χωρίς χέρια.
Αντ ' αυτών, στο τέλος του βραχίονα
είχα από ένα μαύρο, αρχαϊκό κοράκι.
Κάθε φορά που έκρωζε, ένα άτομο θα πέθαινε
-όχι εκεί που βρισκόμουν αλλά κάπου μακριά,
σε έναν τόπο χωρίς όνομα.

Αγωνιζόμουν να κρατήσω τα κοράκια ήσυχα, μα αποτύγχανα.
Κάθε φορά τον θάνατο στα χέρια μου κρατούσα.
Ξύπνησα εξαντλημένη απ' τ' όνειρο,
εξακολουθώντας μάταια να επιβάλλω τη σιωπή
σε ιαχές και φτερουγίσματα που μαχαιρώναν τον αέρα.
Ήταν δικό μου τ' όνειρο κι ήταν τα χέρια μνήμη.


Βασιλική Δραγούνη


Τετάρτη, 28 Μαρτίου 2018

ΣΤΑΧΤΕΣ

Ντύσου στα μαύρα και φίλα με για το αντίο.
Όλα επαναλαμβάνονται στην απουσία μας.

Οι σημαίες κυματίζουν μεσίστιες
και τα στεφάνια κρέμονται στις πόρτες

ενώ κάποιο είδος θανάτου ξεγλιστρά
απρόβλεπτα κι ασύμμετρα

δημιουργώντας συνθέσεις 
με ποικίλα ηχοχρώματα και σχήματα.

Το χειρότερο απ' όλα, ωστόσο,
είναι το κατεστραμμένο παραμύθι.

Τουλάχιστον, είμαστε ακόμα ζωντανοί
μέσα σε ένα ασφαλές νωθρό τίποτα.

Πού είναι η δύναμη που χρειαζόμαστε
για να αποκλείσουμε το ενδεχόμενο της παραίτησης;

Μας εγκατέλειψε κι αυτή, επιβεβαιώνοντας
το κατεστημένο της αυτοκαταστροφής.

Απ' τις ωραίες στιγμές τι απομένει;
Η απάντηση είναι οι στάχτες, μόνο αυτό.


Βασιλική Δραγούνη


Τρίτη, 27 Μαρτίου 2018

ΜΟΡΦΕΑΣ

Πώς ορίζεται η απώλεια;
Η χρονική στιγμή που χάνεται
στα χαρακώματα της σκέψης;

Πώς ορίζεται η απουσία;
Ένα εξαφανισμένο είδος
που πρέπει να θρηνήσουμε;

Αντέχουμε να σώσουμε τους εαυτούς μας
από το συνονθύλευμα
των άτρωτων ιδεών μας;

Τι ακολουθεί μετά από μας;
Αυθυποβολές επιθυμιών ανεκπλήρωτων
που επιστέφουν στο τίποτα

ή σκέψεις βολικές
που εξατμίζονται
σε τεχνητούς παραδείσους;

Όλη νύχτα
οι μνήμες αγκομαχούν
στου Μορφέα την πλάνη.

Όλη νύχτα
μιλούν μεταξύ τους οι σκιές
και το σκοτάδι ακούει.


Βασιλική Δραγούνη


Δευτέρα, 26 Μαρτίου 2018

ΑΝΗΜΕΡΟ ΤΙΠΟΤΑ

Φυσικά, τίποτα δεν κρατάει για πάντα.
Το μέλλον δεν χτίζεται για να διαρκέσει
και η πραγματικότητα δεν είναι αμέτοχη πάσης φθοράς.

Ο κόσμος είναι φτιαγμένος από άμμο,
όχι από τσιμέντο
και τα κάστρα σκορπίζονται στον άνεμο

αφήνοντας εφήμερα ίχνη απατηλότητας
στο αδιάκοπα κυμαινόμενο σκοτάδι
του ανήμερου τίποτα

όπου ο κόσμος που γνωρίζουμε
και ο κόσμος που φοβόμαστε
απειλούνε να συναντηθούν.


Βασιλική Δραγούνη


Σάββατο, 24 Μαρτίου 2018

ΧΑΜΕΝΟΣ ΣΤΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

Έγινε επιτέλους
αυτός που πάντα επεδίωκε να είναι:
όχι πια ευάλωτος
στις ζημιογόνες λέξεις των άλλων
μέσα στα πλαίσια της εκάστοτε κριτικής,
της υψηλής αυτής τέχνης
που ασκείται εν απουσία
πραγματικής δράσης.

Έμαθε επιτέλους
τους βασικούς κανόνες προφοράς
κάποιων ταξιδιωτικών διαλέκτων,
μα εξακολουθεί να κάθεται μόνος
σε ένα δωμάτιο γεμάτο ξένους
προσπαθώντας να πιάσει κάποιες
συλλαβές από εδώ κι από εκεί
ή να μιμηθεί ορισμένους ήχους
και κινήσεις.

Αλλά ένα ξεκάθαρο μήνυμα;
Ω, αδύνατον,
είναι ήδη χαμένος στη μετάφραση,
πολύ απασχολημένος για να αντλήσει  
το ουσιαστικό νόημα
μέσα από παράλληλες προσεγγίσεις
μιας διακειμενικής κρυπτικότητας
που προσπαθεί να αποκρυπτογραφήσει
μα εκείνη του αντιστέκεται.


Βασιλική Δραγούνη


Πέμπτη, 22 Μαρτίου 2018

ΑΝΑΔΥΣΗ

Ας είναι ένα αίνιγμα ασύμπτωτο
από τον κόσμο των γρίφων,
παλιό, σαν προαιώνια ουτοπία
μα φαινομενικά καινούργιο.

Ας παραμένει ξεχασμένο
στην άλλη υπόσταση των πραγμάτων
μα και εξίσου αληθινό
σαν μια νέα ανακάλυψη.

Κι ας είναι οι λέξεις του γεμάτες τραύματα,
σε μια ασύμμετρη διάταξη
στο μάτι που τις βλέπει
και στη φωνή που τις διαβάζει δυνατά.

Κι ας είναι τόσο σύντομο,
σαν την ξαφνική ανάδυση μιας σκέψης
που απελευθερώθηκε τυχαία
από την σελίδα

σε μιαν επισφαλή προσπάθεια συνάντησης
με την αληθινή στιγμή της
χωρίς ανάγκη να δικαιολογήσει
την απουσία της.


Βασιλική Δραγούνη


Τετάρτη, 21 Μαρτίου 2018

ΠΟΙΗΣΗ ΧΡΗΣΤΟΥ Θ. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΟΙΗΣΗ;

Ποίηση είναι:

Ο ήλιος που φωτίζει
το γέλιο των κοριτσιών
στον κήπο με τα γιασεμιά.

Το αγέρι που ψιθυρίζει
λόγια αγάπης
στα κίτρινα φύλλα
του φθινοπώρου.

Η σταγόνα της βροχής
που κυλάει
σαν δάκρυ εξαγνισμού
στο γυμνό τζάμι
της προσμονής.

Το χώμα
που δίνει ζωή
στ’ αγριολούλουδα του δάσους.

Τ’ αστέρια που γεμίζουν
τον ουράνιο θόλο
και ταξιδεύουν
δίχως προορισμό.

Τα χρώματα του δειλινού
που απλώνονται φιλάρεσκα
στο βάθος του ορίζοντα.

Το αποκεφαλισμένο στάχυ
που γεννάει ψωμί
κι αποθέτει ελπίδα
στο τραπέζι των πεινασμένων.

Το ποτάμι
που κυλάει αδιάφορα
στην κοίτη του χρόνου.

Το κύμα
που χτυπιέται στα βράχια
κι αναμοχλεύει
την πίκρα του μισεμού.

Το καράβι
που έμεινε ακυβέρνητο
στη φουρτουνιασμένη θάλασσα.

Ο μοναχικός οδοιπόρος
που περπατάει παραπατώντας
σε κακοτράχαλα μονοπάτια.

Τα παιδιά
στα φανάρια των δρόμων
που ζητιανεύουν ανθρωπιά.

Ο μικρός πραματευτής
στην άκρη της πλατείας
που διαλαλεί
το λιγοστό του εμπόρευμα.

Ο πρόσφυγας του απομεσήμερου
στο περιθώριο της ιστορίας.

Ο εργάτης
που στριμώχνεται αξημέρωτα
στο λεωφορείο της γραμμής.

Ο άστεγος
που κάνει σπίτι του
το παγκάκι του πάρκου.

Το ερωτευμένο ζευγάρι
στο φτηνό ξενοδοχείο
τυλιγμένο
με τα σεντόνια του πάθους.

Ο τοίχος
που γκρεμίζεται
για να περάσουν τα όνειρα.

Το άδικο
που οπλίζει απροκάλυπτα
το χέρι του μαχητή.

Το ασαφές όριο
ανάμεσα στην αλήθεια
και την υπερβολή.

Ο χτύπος του ρολογιού
που εξαγγέλλει
την έλευση της φθοράς.

Η οδύνη της απώλειας
που γίνεται λυγμός
στο στήθος
της χαροκαμένης μάνας.

Το άπειρο
προσαρμοσμένο
στην ανθρώπινη διάσταση.

Το τίποτα
που ανασαίνει
μέσα από το κενό
της ύπαρξής του.

Με λίγα λόγια
ποίηση είναι

καθετί
που μετουσιώνεται σε ήχο
και κάνει τις καρδιές
να πάλλονται
ακόμη κι αν πορεύονται
μες στην ομίχλη
ανάμεσα σε κόσμους
φτιαγμένους από σιωπή.


Χρήστος Θ. Παπαγεωργίου, "Μονόλογος στο σεληνόφως"


Τρίτη, 20 Μαρτίου 2018

ΤΟ ΑΛΛΟ ΝΟΗΜΑ

Οι μέρες έρχονται και παρέρχονται
σαν αθώοι παρευρισκόμενοι
χωρίς άλλα συσσωρευμένα ψυχολογικά,
παράλληλες συζητήσεις, εκζητήσεις και τοποθετήσεις.

Κάποιες λέξεις μόνο σχηματίζουν σκέψεις,
που καλλιεργούν ιδέες,
που υποθάλπουν ένα πλήθος αναμνήσεων
συνδεδεμένων με πολλαπλούς δυσνόητους τρόπους.

Κάποιες άλλες φορές πάλι
οι προτάσεις γίνονται λέξεις, 
οι λέξεις συλλαβές
κι οι συλλαβές φθόγγοι

έως ότου το διαμελισμένο νόημα
να αρχίσει να παρατάσσεται ξανά
ανάμεσα σε διφορούμενες δηλώσεις και στρεβλώσεις,
σαν μια ετεροκίνητη μαριονέτα χωρίς αρθρώσεις.


Βασιλική Δραγούνη


Δευτέρα, 19 Μαρτίου 2018

ΑΝΗΚΟΥΣΤΗ ΥΠΟΣΧΕΣΗ

Λυπάμαι, αγαπητές μου λέξεις,
για την ανήκουστη υπόσχεση
ότι η ανακύκλωση μίας αέναης σκληρής αλήθειας 
θα διατηρούσε μια κίνηση
στην ακινησία σας.
Δεν ήταν τελικά καλή ιδέα
για κάποιον ανεξήγητο λόγο.

Και λυπάμαι, αγαπητό μου ποίημα,
που δεν πρόλαβα να σε καταγράψω
όσο ήταν καιρός. Βλέπεις,
νόμιζα ότι θα 'μενες
λίγο παραπάνω, αλλά εσύ
έφυγες ανεπιστρεπτί μαζί με οτιδήποτε άλλο
ήταν στη λίστα με τα ψώνια μου.

Λυπάμαι, τέλος, που το κυρίως θέμα
υπήρξε, ελλείψει συνοχής, τόσο ευμετάβλητο,
τόσο υποκείμενο στην παρεμβολή της τύχης
ώστε αντί ενός χώρου
πρόσφερε ένα κενό.
Δεν μπορούν να γίνουν τροποποιήσεις τώρα,
μόνο ένα νέο σχέδιο.


Βασιλική Δραγούνη


Κυριακή, 18 Μαρτίου 2018

ΚΕΝΗ ΣΕΛΙΔΑ

Κενή σελίδα, με απογοητεύεις τόσο.
Μοιάζεις να καταδικάζεις εκείνες τις λέξεις
που δοκιμάζουν τη σιωπή.
Πόση ακόμη αμφιβολία χρειάζεσαι
για να ενσαρκώσεις έναν στίχο;

Κάποτε ήμασταν τόσο καλά μαζί.
Όταν καθόμασταν αντικριστά κι αδέξια
στο πρώτο φως της κάθε επόμενης ημέρας
παλεύοντας με λέξεις, σκέψεις, κανόνες κι εξαιρέσεις
μέσα σε ένα ανορθόγραφο σύμπαν.

Τώρα, κάθε φορά που σημαδεύω
λέξεις γεμάτες τρύπες
με μολύβι μετέωρο,
μία απειλητική φωνή μου ψιθυρίζει:
"Όλα έχουν ειπωθεί από πριν.
Όλα έχουν ειπωθεί από πριν."


Βασιλική Δραγούνη


Σάββατο, 17 Μαρτίου 2018

REUNION

Δεκαετίες πέρασαν από τις χοροεσπερίδες
και τις σχολικές εργασίες για το σπίτι.
Οι παλιοί κύκλοι των φίλων
τώρα έσπασαν σε μικρά τόξα
που από το καθένα λείπουν
μεγάλα κομμάτια.

Είναι όλοι ενήλικες τώρα -έτσι λέει το ημερολόγιο.
Τα τσιγάρα, τα ποτά και τα ξενύχτια επιτρέπονται,
τα γονικά ταμπού ξεπεράστηκαν,
τα ψυχολογικά απωθημένα διαγνώσθηκαν.

Να και οι ημιμαθείς παντογνώστες
που δεν κατάφεραν να ανταποκριθούν
στα πρότυπα αποφοίτησης,
μα τώρα υπερήφανα υψώνουν τον πήχη
στο φθαρμένο σανίδι της πραγματικότητας
και παρελαύνουν πάνω του με φορτωμένα όπλα.

Θα μπορούσε να υπάρχει ένα τέρας ανάμεσά τους
-ή κάπου μέσα στον καθέναν τους.
Ο κενός κατάλογος της αμφισβήτησης
είναι τώρα φορτωμένος και βαρύς.

Νεότεροι είχαν μάθει
να ακολουθούν το χρήμα.
Τώρα που τα χρόνια τους
ζυγίζουν περισσότερο
από τους θησαυρούς τους
ακολουθούν και άνθρακες, επίσης.


Βασιλική Δραγούνη


Πέμπτη, 15 Μαρτίου 2018

ΠΥΡΡΕΙΟΣ ΝΙΚΗ

Ο καθένας έχει τη δική του ιστορία:
Ξέρει ότι τα πιο λυπηρά ψέματα
είναι αυτά που λέει στον εαυτό του
για αυτό που δεν μπορεί να διαχειριστεί
και έμαθε να το υπομένει.

Ξέρει πόσο αποθαρρυντικό είναι
οι βολικές του προσκολλήσεις
εύκολα να καταντούν
σκορπισμένα ανεμομαζώματα.

Ξέρει πόσο επικίνδυνο είναι
να προσπαθεί να συντρίψει Συμπληγάδες
με πόδια ασθενικά
που δεν έμαθαν να αντέχουν.

Ξέρει πόσο μάταιο είναι
η Πύρρειος νίκη να εξακολουθεί να παραμένει
η μόνη του επιλογή
σε μάχες δίχως νόημα.

Ξέρει πόσο οδυνηρό είναι
σε σενάρια μεγάλων προσδοκιών
με ετεροχρονισμένο απόηχο
η ιστορία να βάζει την τελεία
σε κάθε πρόταση.


Βασιλική Δραγούνη


Τρίτη, 13 Μαρτίου 2018

ΑΟΡΑΤΟΙ ΨΙΘΥΡΙΣΤΕΣ

Ένα κυρτωμένο σχήμα αποστρέφεται το αμυδρό φως
καλύπτοντας το πρόσωπό του με τα χέρια του.
Ένα άλλο σε ατενίζει με κενό βλέμμα.
Ένα τρίτο αποσύρεται σε μια παλιά λήθη
βαδίζοντας αργά, με τον ρυθμό του πεπρωμένου.

Αν πας εκεί, προετοιμάσου να συναντηθείς
με αόρατους ψιθυριστές.
Αν πας εκεί, προετοιμάσου να απορροφηθείς
από τα ίδια τα σκοτάδια που φοβάσαι,

εκεί όπου τα μάτια είναι πάντα ανοιχτά
παραμονεύοντας την κάθε σου κίνηση,
εκεί όπου πάντα κάτι προσπαθεί να σε αρπάξει
από τα πόδια ή τα μαλλιά
ή σταματά έξαφνα μπροστά σου.

Πώς θα ξέρεις ποιον να αποκρούσεις;
Όλοι έχουν μια αξίωση από σένα.
Όλοι προσπαθούν να αγγίξουν το πρόσωπό σου
με βέβηλα χέρια.


Βασιλική Δραγούνη


Δευτέρα, 12 Μαρτίου 2018

ΠΟΙΗΣΗ ΧΡΗΣΤΟΥ Θ. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ

ΩΡΑ ΚΡΙΣΗΣ

Δεν είναι ουτοπία ούτε ψέμα
των ανωνύμων η φωνή
και της αγάπης το αίμα
δεν είναι προσμονή ούτε πατρίδα
το δάκρυ που έκλεισαν οι οχτροί
σ’ ένα τους βλέμμα.

Δεν είναι ζυγαριά με αναμνήσεις
οι μέρες της υπομονής
κι οι πληρωμένες υποκλίσεις
δε φύγαν φορτωμένα τα καράβια
να βρουν τα πέρατα της Γης
στις αφηγήσεις.

Δεν ψάχνουνε τα βήματα του ανέμου
στο πανηγύρι της φωτιάς
για μια σχισμάδα του πολέμου
δε μένουν οι νεκροί σε αυτό τον κόσμο
κι οι τροβαδούροι της γυφτιάς
μυρίζουν δυόσμο.

Λυγιέται η κόρη μες στη ζάλη
σαν μια Σαλώμη που ζητά
κάποιου Προδρόμου το κεφάλι
είναι λοιπόν μια ώρα κρίσης
κι όμως κανένας δε ρωτά
πώς θα γυρίσεις.


Χρήστος Θ. Παπαγεωργίου
Από την ποιητική συλλογή "Πύρινες σταγόνες σε θολό τοπίο" (Αθήνα: Εκδόσεις Πνοές Λόγου και Τέχνης, 2018)



Κυριακή, 11 Μαρτίου 2018

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ & ΕΡΩΤΑΣ


ΣΤΑ ΠΕΡΙΘΩΡΙΑ

Εδώ είμαστε και πάλι,
τα δάχτυλα καμπυλωτά
πάνω απ' το πληκτρολόγιο
έτοιμα να καταγράψουν
όγκους βιώσιμων λύσεων
για τα πιο περίπλοκα προβλήματα
του κόσμου.

Κανείς ποτέ δεν μπορεί να αποκλείσει
την υπόσχεση της ζωής,
της ελευθερίας
και της επιδίωξης της ευτυχίας
ούτε το ενδεχόμενο της παραίτησης
από μετρητές φθοράς,
συμβιβασμών και "πρέπει".

Κι εντελώς ξαφνικά
η πραγματικότητα επιστρέφει.
Ποια είναι η πραγματικότητα;
Η αλήθεια.
Ποιανού η αλήθεια;
Υπάρχει μόνο μία αλήθεια,
κλειδωμένη σ’ ένα αρχείο
που ακόμα δεν εστάλη
και που μέρα με τη μέρα παρακμάζει
παγιδευμένη στα περιθώρια 
του στατιστικού λάθους.


Βασιλική Δραγούνη