ΡΩΓΜΗ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΕΙΟ
Δεν έχει νόημα η ανάκληση
της πλάνης, της ρωγμής στο προσωπείο.
Κάθε αλήθεια όταν μουδιάζει
γίνεται λέξη-απάντηση
στα τρωκτικά ερωτήματα του κόσμου.
Όλα συγκλίνουν σε κάτι που
θυμίζει σιγουριά
μα προτού καλά καλά το καταλάβεις
το τελευταίο απ' όλα τα δοσμένα
χάνεται.
Βασιλική Δραγούνη
Photo by Makis
Tsismalidis: Uppsala, Sweden
SHORT STORY WEEK
ΤΟ ΡΟΛΟΪ
"Ο θάνατός σου είναι μια μέρα πιο κονταααά…" Χτύπησε ενοχλημένος το
κουμπί της σίγασης, σταματώντας το ξυπνητήρι. Το Ρολόι κοιμήθηκε για πέντε ακόμη
λεπτά. Το ίδιο κι αυτός.
"Καλύτερα να μην το έκανες αυτό", αναφώνησε το βουβό Ρολόι, όταν ξύπνησε.
"Σταμάτησε αυτόν τον πρωινό συναγερμό τότε", του απάντησε
νευριασμένα.
"Θα μπορούσα να σταματήσω το χρόνο, αν μου το ζητούσες", είπε το
Ρολόι.
"Και τι δε θα 'κανα αν ο χρόνος σταματούσε να κυλά..." ψιθύρισε.
"Εντάξει, λοιπόν, Ρολόι. Σταμάτησε."
Το Ρολόι σταμάτησε στις 7 ακριβώς. Το άλλο στο χέρι του, επίσης.
"Καταπληκτικό!", είπε και ξανάπεσε για ύπνο. Ξύπνησε χωρίς ξυπνητήρι
και το Ρολόι έδειχνε ακόμα 7:00. Τεντώθηκε και βγήκε έξω ημίγυμνος, για να
εξερευνήσει τον παγωμένο κόσμο του.
Τα αυτοκίνητα του κόρναραν και τα παιδιά στο δρόμο χαχάνιζαν βλέποντάς τον
με τις παντόφλες και τη ριγέ πιτζάμα του.
Έτρεξε μέσα. "Ο χρόνος δεν έχει σταματήσει!"
"Έχει", του απάντησε το
Ρολόι, "είναι 7 το πρωί εδώ και τρεις ώρες τώρα".
"Μα όλοι εξακολουθούν να κινούνται…"
"Ποτέ δεν είπα ότι ο κόσμος θα σταματήσει, μόνο ο χρόνος".
"Τι στο καλό είναι όλα αυτά, με δουλεύεις τόση ώρα;" ξέσπασε και
έριξε μια γροθιά στο Ρολόι, θρυμματίζοντας το τζάμι του.
"Ο χρόνος είναι πολύτιμος σαν τον χρυσό, γι' αυτό ξοδεύεται με προσοχή,
δεν το 'μαθες ακόμη; Σου έδωσα όλο το χρόνο του κόσμου και εσύ κοιμήθηκες. Ζήσε
λοιπόν, καταστροφέα ρολογιών, μόνο και μόνο για να ξυπνάς δυσανασχετώντας για
δουλειά σε ένα διαρκές ξημέρωμα".
Το σταματημένο Ρολόι είχε δύο φορές δίκιο εκείνη την ημέρα.
Βασιλική Δραγούνη
Photo
by Makis Tsismalidis: "A clock on Mostowa Street at the Brda River",
Bydgoszcz, Poland
ΚΙΛΙΜΑΝΤΖΑΡΟ
Πάρε λοιπόν λίγο απ' το γκρι που χάνεται
εν μέσω λευκού στροβιλισμού
και κόκκινου κυκλώνα,
λίγο χρυσό σαν θραύσματα
του εξασθενημένου ήλιου,
το μπλε από του ορίζοντα
την υποβλητική καμπύλη
και το βαρύ, μαύρο περίγραμμα
της νύχτας που αναβλύζει.
Βασιλική Δραγούνη
Photo by Makis
Tsismalidis: Kilimanjaro from 25,000ft
ΟΔΟΣ ΚΑΘΟΔΟΥ
Η ίντριγκα των αριθμών
που συμφωνεί με το ρολόι,
το αφυπνισμένο μάτι
που ακολουθεί το θαύμα της σκέψης,
από κοινού μετράν τις καταστάσεις
που αλλάζουν το αποτέλεσμα,
τις γρήγορες ανόδους
και καθόδους.
Βασιλική Δραγούνη
Photo by Makis Tsismalidis:
"A clock on Mostowa Street at the Brda River", Bydgoszcz, Poland
RUE DES ACACIAS
Marc Lavoine
Elle
n'était pas ma voisine
Elle
vivait dans les collines
Là-haut,
rue des Aubépines
Je
n'étais pas fier-à-bras
Et
chez nous il faisait froid
En
bas, rue des Acacias
On
se croisait de temps en temps
Alors,
on marchait dans les champs
Au
milieu des fleurs du printemps
Qui
chassent au loin tous les tourments
Je
l'aimais tant, je l'aimais tant, je l'aimais tant
Elle
rêvait d'Anna Karénine
Et
de robes à crinoline
Là-haut,
rue des Aubépines
Je
n'étais pas sûr de moi
Dieu,
que j'étais maladroit
En
bas, rue des Acacias
Les
années passaient doucement
On
se regardait gentiment
Mais
la neige et le mauvais vent
Chassent
au loin les rêves d'enfants
On
s'aimait tant, on s'aimait tant, on s'aimait tant
Elle
s'est couchée dans le spleen
D'un
canapé bleu marine
Là-haut,
rue des Aubépines
Moi,
j'ai pleuré plus que moi
Glacé
de peine et d'effroi
En
bas, rue des Acacias
Elle
avait peut-être vingt ans
Je
m'en souviens de temps en temps
Mais
jamais ne revient le temps
Qui
chasse au loin tout, tout l' temps
Je
l'aimais tant, je l'aimais tant, je l'aimais tant
Elle
n'était pas ma voisine
Elle
vivait dans les collines
Là-haut,
rue des Aubépines
Je
n'étais pas fier-à-bras
Et
chez nous il faisait froid
Rue
des Acacias
***
STREET OF ACACIAS
Marc
Lavoine
She
wasn't my neighbor
She
lived in the hills
Up
there, in Hawthorn Street
I
was not boaster
And
here it was cold
Down
there, in Acacia Street
We
passed one another from time to time
So
we walked together in the fields
In
the middle of spring flowers
Who
chase away all the torments
I
loved her so much
She
dreamed of Anna Karenina
And
hoop skirts
Up
there, of Hawthorn Street
I
was not sure of myself
God,
I was clumsy
Down
there, in Acacia Street
The
years passed slowly
We
looked at each other kindly
But
the snow and bad wind
Chase
away the children's dreams
We
loved each other so much
She
lay down in the spleen
Of
a navy blue sofa
Up
there, of Hawthorn Street
Me,
I cried more than me
Frozen
with grief and horror
Down
there, in Acacia Street
She
was perhaps twenty years old
I
remember from time to time
But
the time never returns
The
time that drives away everything, all the time
I
loved her so much
She
wasn't my neighbor
She
lived in the hills
Up
there, in Hawthorn Street
I
was not boaster
And
here it was cold
Down
there, in Acacia Street
Artist: Marc
Lavoine
Song: Rue Des
Acacias
Album: Volume 10
(2010)
Photo by Makis
Tsismalidis: "Acacias", Vilanculos, Mozambique
