ENTROPYLAND
Μερικές φορές, το τίποτα
δεν είναι τίποτα απολύτως
κι άλλες φορές, είναι κάτι.
Εδώ, στην Entropyland,
οι συναρτήσεις απλώνονται
σαν ρίζες στο σκοτάδι,
τα αθροίσματα υψώνονται
σαν πύργοι επιθυμίας,
οι εξισώσεις χάνουν τα όριά τους
μέσα στην δίνη της φθοράς
και ό,τι χάνεται, μεταμορφώνεται σε νέα ύλη.
Οι φθινοπωρινοί πύργοι παραδίνονται στις φλόγες
κι εκεί, όπου αλλάζει ο άνεμος κατεύθυνση,
τα φύλλα στήνουν τον χορό τους
σ’ ένα τραγούδι που ξορκίζει τις σκιές.
Βασιλική Δραγούνη
