Ο ΞΕΝΟΣ

 

Είσαι ένας ξένος που χτυπά

μια πόρτα που έχεις δει στα όνειρα.

Αναρωτιέσαι αν αυτή η πόρτα

οδηγεί σε διαδρόμους με τοιχογραφίες

των επιλογών σου που ποτέ δεν τόλμησες,

αν οδηγεί σε ευκαιρίες

σε εμπόδια ή σε δίνες.

Θα συναντήσεις έναν φίλο ή έναν διάβολο;

Θα ξαναχτυπήσεις ή θα αποφύγεις

να αντιμετωπίσεις την αλήθεια;

 

Βασιλική Δραγούνη

Ο ΞΕΝΟΣ ΠΟΥ ΞΕΡΕΙΣ

 

Το άθροισμα των κόσμων που επιστρέφουν

το απέραντο ποτάμι στον ωκεανό

σκοντάφτει στο σπήλαιο της αλήθειας.

O Αδάμ και η Εύα

ο Ιούδας και ο Ιώβ

ο ξένος που ξέρεις

ο διάβολος που αγνοείς

η καλοσύνη και η κακία

το παράξενο και το περίεργο

απομακρύνθηκαν σε αόριστους ορίζοντες.

Ο σπόρος μιας έννοιας που διαμορφώνει τον κόσμο

παρακαλεί πανηγυρικά για ένα μέρος να ριζώσει.

 

Βασιλική Δραγούνη

Ο ΞΕΝΟΣ

ΤΟ ΑΝΤΙΟ

 

Ο Ξένος συνέχισε να κοιτά επίμονα το ρολόι τσέπης του.

"Ο χρόνος πετάει και κατά την πτήση του ξεμένει από καύσιμα και πέφτει και συντρίβεται στις αντιξοότητες του κόσμου μας. Κι όσο πιο φθαρμένος ο κόσμος, τόσο πιο φθαρμένη και η ανθρώπινη αντοχή". 

Για μια ακόμη φορά κοίταξε τριγύρω αναζητώντας τον σερβιτόρο με το αψέντι που είχε παραγγείλει πολύ καιρό πριν μα κανείς δεν ερχόταν και με έκδηλη απογοήτευση σηκώθηκε και μου έγνεψε αντίο. Τον είδα να χάνεται με τη συνηθισμένη του ανεμελιά στην άδεια λεωφόρο. Πίσω του τα καταστήματα ήταν στολισμένα, γιορτινά και ολόφωτα, αλλά ακόμα κλειστά.

Γυρίζοντας το βλέμμα μου από τον Ξένο, είδα τον σερβιτόρο να φτάνει κρατώντας έναν δίσκο. Πάνω στον δίσκο βρισκόταν ένα και μοναδικό ποτήρι...

 

Βασιλική Δραγούνη

Ο ΞΕΝΟΣ

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

 

Ο Ξένος κάθισε στο ίδιο μέρος που είχε καθίσει και την τελευταία φορά που μιλήσαμε πριν από χρόνια και ήταν σαν να μην πέρασε ούτε μια μέρα από τότε που είχε φύγει.

"Περιμένω ακόμα το αψέντι που έχω παραγγείλει", είπε με ένα παρατεταμένο, επιτιμητικό χαμόγελο, απομακρύνοντας με το χέρι του μια φανταστική στάχτη πούρου από το μαρμάρινο τραπέζι.

Κάπου στο παρασκήνιο ακουγόταν μια αχνή αναταραχή ψιθύρων από αρχαία τραγωδία: "Μετά από χρόνια σε μια έρημο με άδειες μέρες / Μετά από χρόνια σε μια σκοτεινή ανυπαρξία / Ο χρόνος από μόνος του εγκαταλείφθηκε / Σε μια λευκή στροβιλιζόμενη ομίχλη".

"Το να περιμένεις κάτι...", ξεκίνησε να λέει ο Ξένος κεντρίζοντας την περιέργειά μου, "είναι το χειρότερο μέρος της αναμονής". Συμφώνησα μαζί του.

 

Βασιλική Δραγούνη

Ο ΞΕΝΟΣ

Η ΑΠΟΥΣΙΑ

 

Τον θυμάμαι να λέει, "Από όλες τις πιθανές δυνατότητες δεν είναι δυνατόν να μην υπάρχει καμία πιθανότητα ανάμεσά μας" και να απαντώ, "Προσπαθούμε επίμονα να ταιριάξουμε τα κομμάτια ενός παζλ που έχουν συσσωρευτεί τυχαία ή με απώτερο σκοπό, χωρίς καμία συνοχή".

Σκέφτομαι το μοναχικό ποτήρι του για πάντα ακίνητο και απλήρωτο σε ένα μαρμάρινο τραπέζι, να περιμένει τον Ξένο να επιστρέψει.

Φαντάζομαι ότι ο Ξένος, απών εδώ και καιρό από την αφάνεια του κόσμου, μπορεί να ξαναεμφανιστεί αιφνιδιαστικά, τυχαία ή με απώτερο σκοπό. Τότε θα μπορούσαμε να ξαναρχίσουμε τον διάλογο που επέλεξε αυθαίρετα να εγκαταλείψει. Έτσι κάθομαι και παίζω με τα κομμάτια του παζλ που μου άφησε ως ενθύμιο. Ορισμένα κομμάτια λείπουν και το ποτήρι του αψέντι απαιτεί να το πληρώσω.

 

Βασιλική Δραγούνη

Ο ΞΕΝΟΣ

ΟΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

 

"Να που συναντιόμαστε ξανά!", είπε ο Ξένος. Καθισμένος στο υπαίθριο καφέ με ρώτησε αν θα ήθελα να βυθιστώ μαζί του στη νοσταλγία. Είπα ότι δεν θυμόμουν και πολλά από τα παλιά, αν και απολάμβανα περιστασιακά κάποια ανάμνηση.

Παραγγέλλοντας έναν εσπρέσο, μίλησε για τους γονείς του και τον πόλεμο και του ανταπάντησα με ακαδημαϊκά επιτεύγματα και διακοπές στο εξωτερικό.

Είπε ότι ήταν σίγουρος πως με είχε δει μία φορά στο Λίμερικ. Είπα ότι δεν είχα πάει ποτέ και πως δεν ήμουν εγώ.

Τελειώνοντας τον καφέ του ο Ξένος σηκώθηκε και γυρνώντας σε μένα είπε πως υπήρξε άλλη μια φορά που ήταν σίγουρος ότι με είδε. Τον ρώτησα με περιέργεια "Πότε;"

"Στον καθρέφτη του μπάνιου, εκείνη τη φορά που δίσταζες με το ξυράφι..."

 

Βασιλική Δραγούνη

Ο ΞΕΝΟΣ

Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ

 

Ο Ξένος με το φθαρμένο παλτό και την ωχρή όψη με ρώτησε αν μπορούσε να μου κάνει κάποιες ερωτήσεις. Κάθισε πίσω στην καρέκλα του, παρήγγειλε ένα αψέντι και άρχισε να σφυρίζει έναν αδιάφορο σκοπό περιμένοντας το ποτό του.

"Αν κάποια θλίψη μας επισκεπτόταν αύριο, θα αγνοούσαμε το ξυπνητήρι, πιστεύοντας πως θα την ξεγελάσουμε παριστάνοντας τους κοιμισμένους;"

"Αν έπρεπε να αποθηκεύσουμε όλα τα δάκρυα του περασμένου χρόνου, πόσο μεγάλο θα ήταν το μπουκάλι;"

Ο Ξένος κοίταξε το σταματημένο του ρολόι και αναρωτήθηκε πού ήταν ο σερβιτόρος.

"Αν δεν μπορούμε να νιώσουμε τον πόνο των άλλων, πώς θα ξέρουμε αν έχουμε αίμα στις φλέβες μας;"

Ο Ξένος σηκώθηκε, με χαιρέτησε κι όταν έφυγε δεν μπορούσα πλέον να δω την αντανάκλασή μου στον καθρέφτη.

 

Βασιλική Δραγούνη