ΠΟΙΗΣΗ ΝΙΚΟΥ ΔΕΛΗΓΙΑΝΝΗ

ΠΕΠΡΑΓΜΕΝΑ

 

Υπάρχουν λέξεις που χάνονται                                                         

τις παίρνει μαζί της η παλίρροια της λήθης

Υπάρχουν συναισθήματα που αναπτερώνονται

τα φέρνει ψηλά ο άνεμος της ψυχής

 

Όλα όσα υπάρχουν στο νου και την καρδιά

αναβιώνοντας και πεθαίνοντας σε τρικυμίες

και διαστήματα γαλήνης

καθορίζουν

την πορεία της ζωής.

 

Μικρές και μεγάλες εναλλαγές

μ’ αέρα

κι απανεμιά

με στόχους

κι ασκόπως

παρότι όσα κι αν συμβαίνουν στη γη,

ο κόσμος στο τέλος

                          μεθά μοναχά

 με του έρωτα τ’ αρώματα.

 

Νίκος Δεληγιάννης

Από την ποιητική συλλογή "Τα ανάγλυφα ίχνη του έρωτα", Εκδόσεις Ίδμων

***

Présidents

Rendu en français: Nikos Deligiannis

 

Il y a des mots qui sont perdus

la marée de l’oubli les emmène avec elle

Il y a des sentiments qui augmentent

le vent de l’âme les soulève

 

Tout ce qui existe dans l’esprit et le cœur

revivre et mourir en tris

et des intervalles de paix

Déterminer

le cours de la vie.

 

Petites et grandes rotations

avec de l’air

et je ne serai pas un homme bien.

avec des objectifs

Et je ne sais pas.

même si quoi qu’il arrive surterre,

le monde à la fin

                          ivre seul

 avec les parfums de l’amour.

 

Nikos Deligiannis

Du recueil de poésie "Les traces en relief de l’amour", Idmon Publications

Artwork: "The Chalice of Love" by Salvador Dali, Lithograph, 1976

ΠΟΙΗΣΗ ΝΙΚΟΥ ΔΕΛΗΓΙΑΝΝΗ

ΑΙΩΝΙΑ…

Τα ποιήματα ποτέ δεν χάνονται…

Μοιάζουν με κοχύλια

που ξεβράζει κάποτε στον αφρό της η θάλασσα.

Πολύχρωμα, στιλπνά…

Λαμποκοπούν

κάτω από τις μετέωρες στιγμές των ανθρώπων.

Γιατί έμειναν καιρό στο βυθό της

και υπέμειναν την αγριεμένη μουσική της.

Μοιάζουν με φεγγάρια κυρίαρχων πλανητών

χαράζοντας πάντα ένα δρόμο φωτός

γυρίζοντας αδιάκοπα

στις σκοτεινές αλάνες του σύμπαντος.

Στολίδια μαγικά του απείρου.

Νίκος Δεληγιάννης 
Από την Ποιητική Συλλογή "Σώμα και Όνειρο", Εκδόσεις Ίδμων

ΠΟΙΗΣΗ ΝΙΚΟΥ ΔΕΛΗΓΙΑΝΝΗ

ΑΠΟΤΙΝΑΣΣΟΝΤΑΣ ΤΟ ΖΥΓΟ

Η ισορροπία των ζυγών δεν αλλάζει

το σχήμα και το βάρος τους

όταν βρίσκονται πάνω σε πλάτες ανθρώπων

και τις βαραίνουν

Ζυγίζουν την αξιοπρέπεια και την υπομονή τους

Δίνουν την αίσθηση της επιβολής

και πλαταίνουν τις ρωγμές

Η ισορροπία διαταράσσεται και επικρατούν οι φλόγες

καθώς βρήκαν διέξοδο στον άνεμο

και αναπτερώνονται στον ορίζοντα!

Ένα φλογισμένο τοπίο είναι

ένα μέρος ανάπαυσης για τις ηλιαχτίδες

Μια ξεραμένη γη το ανάχωμα

για την ορμητική βροχή

Όμως τη δικαιοσύνη τη ζυγίζει

η άγνωστη κοιλάδα της ψυχής

σπέρνει την αγνότητα

και θερίζει την υποκρύπτουσα καρτερία

Βρίσκει μια χαραμάδα φως

και λάμπει απαστράπτουσα στο σκοτάδι

ερμηνεύοντας όλες τις σκέψεις

φεγγοβολάει στα όνειρα

Απλώνει το χέρι της σ’ αυτόν κόσμο

και ξεσηκώνει τους αδικημένους.

Νίκος Δεληγιάννης, Από το βιβλίο «Κοφτερός Ορίζοντας»

Εκδ. «Επύλλιον-Πνοές λόγου και τέχνης»

ΠΟΙΗΣΗ ΝΙΚΟΥ ΔΕΛΗΓΙΑΝΝΗ

ΕΠΙΖΩΝΤΕΣ

Μπορεί μέσα στην απόγνωσή τους

να κωπηλατούσαν με σίδερα

βυθισμένα στα κορμιά τους

Τα περιστέρια μάς έφερναν κλωνάρια

απ’ τις ελιές που ’χαν φυτέψει.

Μπορούσαμε κιόλας να πατήσουμε στις σκάλες

που από το βυθό είχαν υψώσει.

Αυτοί, αναδυόμενοι κωπηλάτες των βάλτων

μόλις πέρασαν από στενά στεφάνια με φωτιά

αναρριχήθηκαν σ’ απόκρημνες βουνοπλαγιές.

Με κύκλους καπνού το σινιάλο τους

Ο θρίαμβος τους, τα λασπωμένα ιμάτιά τους...

Το νερό που οπισθοχωρούσε

άφηνε κάτω από τα βλέμματά μας το βυθό

με τα σπίτια τους, τους κήπους, τον ήλιο

και γύρω απ' όλα αυτά, λίθους πολύτιμους

τα σώματά τους.

Νίκος Δεληγιάννης, "Μέσα από τα βάθη του χρόνου", Εκδόσεις Ίδμων

ΠΟΙΗΣΗ ΝΙΚΟΥ ΔΕΛΗΓΙΑΝΝΗ

ΤΟΠΙΟ ΨΥΧΗΣ

Μέσα στο σώμα της μοναξιάς

Βρίσκεται ο αδιόρατος πέλεκυς της θλίψης

Η βροχή ακονίζει τη λεπίδα του

Ο άνεμος αναθαρρεύει πάνω του τις μνήμες

Η απειλητική του όψη παραμονεύει

σε κάθε στιγμή

Κάθε ημέρα

Η αύρα του μηδενίζει το χρόνο

Καραδοκεί στους κτύπους της καρδιάς

Εκτινάσσει μακράν του τα απομεινάρια

της χαράς

Ζωοποιός πηγή του

Το θολό και συννεφιασμένο τοπίο της ψυχής

Για να επιφέρει ένα ακόμα χτύπημα…

Νίκος Δεληγιάννης, από το βιβλίο "Μυστικά Θεμέλια" Εκδ. Πνοές λόγου και τέχνης

ΠΟΙΗΣΗ ΝΙΚΟΥ ΔΕΛΗΓΙΑΝΝΗ

ΜΑΓΙΚΗ ΕΚΤΟΞΕΥΣΗ

Ανοίγεις τη σάρκα ενός ποιήματος

να βρεις σημάδια της ψυχής,

τα όμορφα και τα άσχημα,

τα καλά και τα κακά,

όλα όσα ευαρεστούν ή ταλανίζουν τους ανθρώπους.

Η σάρκα αυτή ευωδιάζει

Σε μεθά η εκτόξευση

μιας μυρωμένης αίσθησης,

φλέγεσαι στην πυρακτωμένη θέα της.

Όσα σημάδια είναι ορατά

τα κλείνεις στο λαβύρινθο της μνήμης σου.

Όσα δε φαίνονται

σε πλημμυρίζουν δέος και μυστήριο.

Στην άκρη μιας θάλασσας

που γέννησε ένας ωκεανός χιλιετηρίδων,

ακραίας κατάνυξης κι ερωτισμού.

Τη σάρκα αυτή την έχει ποτίσει

η βροχή της ευθυμίας,

ο άκρατος οίνος

που ευφραίνει τις καρδιές των ερωτευμένων,

το θολό νερό της λίμνης των χωρισμών,

η προδοσία ενός έναστρου ουρανού,

η ευθεία και οι καμπύλες των αδιόρατων πόθων.

Ένας κόσμος με μεγάλη έκταση

που κινείται αδιάκοπα κάτω απ’ αυτόν,

ένα ποτάμι φωτιάς που δεν ρέει προς μία κατεύθυνση,

αλλά τέμνει σε κάθε στροφή του

το δρόμο της ανθρωπότητας.

Η σάρκα αυτή δε λαβώνεται,

καθώς έχει μαγικά περάσματα και μονοπάτια

να μπήξεις του πόνου το μαχαίρι

κι η μορφή της έχει λαξευτεί 

με τους πανάγιους οικτιρμούς των αθανάτων.

Νίκος Δεληγιάννης, "Άγγελος Πολιορκητής" εκδ. Ίδμων

ΠΟΙΗΣΗ ΝΙΚΟΥ ΔΕΛΗΓΙΑΝΝΗ

ΡΟΕΣ

Με γνωρίζεις; Με γνωρίζεις;

Ρωτούσε επίμονα το θύμα το θύτη του.

Κοίταξε! Του απαντά τότε ο άλλος

Εκείνα τα βαλσαμωμένα αλμπατρός

πάνω στις εταζέρες,

θαρρείς με φόβο κοιτάζουν;

Αυτά τα ερωτήματα

άρχισαν τότε να διαδίδονται

από νεκρό σε νεκρό

καθώς έμπαιναν σε τροχιά γύρω από τη γη,

σε μια καρτερική αναζήτηση

του άλλοτε θρυλικού θεού του έρωτα.

Γρήγορα όμως με την απουσία

κάθε ζωντανής ύπαρξης

που θα μπορούσε να τους δώσει

μια απάντηση, άρχισαν να βυθίζονται

στο χάος. (Να 'ταν αυτό ένα σημάδι

πως ο γαλαξίας μας δεν κατοικείται;)

Βουβή η ικεσία των θνητών...

Τα σώματά τους εκπέμπουν κάτω απ' το χώμα

ένα θολό S.O.S.

που το εισπνέουν σβήνοντάς το,

η σιδηρά επέλαση της καταιγίδας

η λήθη των ζωντανών

ο δυνατός παφλασμός των κυμάτων...

Νίκος Δεληγιάννης, από την συλλογή "Εφευρέτης Αισθήσεων", εκδόσεις ΙΔΜΩΝ

ΠΟΙΗΣΗ ΝΙΚΟΥ ΔΕΛΗΓΙΑΝΝΗ

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΩΝ ΑΝΕΜΩΝ

Ο δρόμος των ανέμων

περνάει πάνω από τα βουνά

και καταλήγει στις πλαγιές

της καρδιάς των ανθρώπων.

Τον λούζουν τα νερά των ποταμών

τον καίνε οι φλόγες του πάθους.

Ίσκιοι αμέτρητοι ξεπροβάλλουν

και τον διασχίζουν

ρίχνοντας στο διάβα τους

τα φύλλα της φθοράς

για να φωτίσουν τις παρυφές της θλίψης.

Φάροι ελπιδοφόροι αναδύονται

καθώς τους ανύψωσε από το βυθό

η τρικυμιώδης θάλασσα του χρόνου.

Ο δρόμος των ανέμων

πλήττεται

από τα χρώματα της κάθε εποχής.

Βυθίζεται

στο κόκκινο και στο μενεξεδί,

στο γκρίζο και στο κίτρινο

σταλάζοντας τα δάκρυά του

στ’ άνθη που συνωστίζονται

με την έλευση μιας καταιγίδας.

Εγείρεται

σαν καταρράκτης που ρημάζει

τα διάφανα τοπία

και εξαπολύει

ατέρμονες εκλάμψεις

στα καταπονημένα βλέμματα

ολόκληρης της οικουμένης.

Νίκος Δεληγιάννης, "Σώμα και όνειρο", Εκδ. Ίδμων