Βασιλική Δραγούνη, "Εφήμερη στιγμή" | "Το ίχνος" 

* α’ δημοσίευση στροφές 3/7/2019

 

Εφήμερη στιγμή

 

Καλοκαίρι τώρα

κι όλα ακέραια στο ημίφως

που τέμνει αδιάκοπα

τα σκοτεινά παράθυρα του χθες

απ’ όπου οι θλίψεις ατενίζουν

τις στιγμές.

 

Κι όλα τα δέντρα

πληγώνονται στον τοίχο

κι ο τυφλός άνεμος σκορπίζει

την εφήμερη στιγμή

μα οι στάχτες

είναι πάντα εκεί.

 

*****

Το ίχνος

 

Κοίτα τι έχει κάνει η θάλασσα:

εκείνες τις γραμμές σκιάς

που εξοστράκισε το φως σε ραβδωτά μοτίβα,

σαν σήματα ευανάγνωστα

πάνω στης μνήμης μας την πέτρα,

επέστρεψε να τις αλλάξει πάλι

σβήνοντας κάθε αγγίγματος το ίχνος.

 

"Δικό μου είναι", ισχυρίζεται η θάλασσα

και επιστρέφει γι' άλλη μια φορά

σαρώνοντας την άμμο της ζωής μας,

σκορπίζοντας την τέφρα,

χαράζοντας κάθε πληγή-σκιά

γραφή βαθιά σε πέτρα

πάνω εύθραυστη.

 

Φωτογραφία από https://busy.org/@osazuisdela/naquela-tarde

Δημοσιεύτηκε 3rd July 2019 από τον χρήστη στροφές/strophess ποιητικά/ poetics

 

ΟΨΕΙΣ ΤΟΥ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟΥ – ΙΟΥΝΙΟΣ 2025

«Η ΚΡΑΥΓΗ ΤΟΥ ΜΑΝΔΡΑΓΟΡΑ»

 

Καλησπέρα, είναι χαρά μου που παρευρίσκομαι για ακόμα μία φορά στις Όψεις του Φανταστικού, για να σας παρουσιάσω την τέταρτη κατά σειρά ποιητική μου συλλογή από τις εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές, την «Κραυγή του Μανδραγόρα». «Η Κραυγή του Μανδραγόρα» είναι ένας λυρικός θρήνος για έναν κόσμο που διαλύεται, μια φωνή που αναδύεται από το χώμα, τις ρίζες, τις απώλειες. Ο μανδραγόρας έχει κατά καιρούς υπάρξει αντικείμενο φόβου αλλά και λατρείας μέσα στην ιστορία. Σε πολλούς μύθους περιγράφεται σαν ένα έμψυχο ον με δική του θέληση και δύναμη. Συνδέεται με τη γονιμότητα λόγω του ανθρωπόμορφου σχήματός του αλλά και με τον θάνατο λόγω των τοξικών του ιδιοτήτων. Αυτή η δυαδικότητα αντανακλά την ανθρώπινη εμπειρία της δημιουργίας και της θνητότητας. Σύμφωνα με τη λαογραφία, όταν ο μανδραγόρας ξεριζώνεται ουρλιάζει τόσο δυνατά, που μπορεί να σκοτώσει ή να τρελάνει όποιον ακούσει την κραυγή του.

Στην ποιητική συλλογή «Η Κραυγή του Μανδραγόρα», το μυθικό αυτό φυτό φόβου και λατρείας, γίνεται σύμβολο της ίδιας της φύσης που εκτοπίζεται, σωπαίνει αλλά συνεχίζει - με έναν τρόπο άναρθρο και σπαρακτικό - να ζητά να ακουστεί.

Κάθε ποίημα λειτουργεί ως ένα θραύσμα της θλίψης του μανδραγόρα, η φωνή του είναι συνυφασμένη με τη φθορά του φυσικού κόσμου. Οι πυρκαγιές καταναλώνουν πνεύμονες πρασίνου, οι πλημμύρες παρασύρουν πόλεις στα βάθη τους, η ξηρασία ραγίζει τη γη σαν εύθραυστο οστό. Αυτές οι καταστροφές δεν είναι μακρινές τραγωδίες, αλλά το άμεσο αποτέλεσμα αλόγιστων επιλογών, κατανάλωσης χωρίς συνέπειες. Στην «Κραυγή του Μανδραγόρα» βρίσκουμε τόσο την κατηγορία όσο και τη θλίψη, τόσο την προειδοποίηση όσο και το κύκνειο άσμα. Αλλά ακόμη και μέσα στην απόγνωση υπάρχει μία παράξενη και επίμονη ομορφιά, γιατί μια κραυγή, ακόμη και πνιχτή, είναι πάντα απόδειξη ζωής.

Αυτό που ίσως αγγίξει περισσότερο τον αναγνώστη, είναι αυτή η φωνή - όχι τόσο του ποιητή όσο του ίδιου του κόσμου που χάνεται. Η φωνή που δεν ακούγεται συχνά: του δάσους, του δέντρου, της γης. Η φανταστική λογοτεχνία μάς επιτρέπει να μιλήσουμε μέσα από σύμβολα και μύθους για ό,τι είναι οδυνηρά αληθινό. Γιατί επιτρέπει στο σκοτεινό να μεταμορφώνεται σε αφήγηση. Γιατί δίνει τη δυνατότητα να μιλήσουμε για την απώλεια, την ανάγκη, την ελπίδα, μέσα από το παράδοξο, το μαγικό, το αλλόκοτο.

Η μεγαλύτερη πρόκληση κατά τη συγγραφή της «Κραυγής του Μανδραγόρα» ήταν να δώσω φωνή σε κάτι που, από τη φύση του, είναι άφωνο - στο φυτό που εξαφανίζεται, στο έδαφος που στεγνώνει, στο δάσος που σωπαίνει. Ήθελα να αποτυπώσω τον θρήνο της φύσης χωρίς να πέσω ούτε στην παγίδα της διδακτικότητας, ούτε σε μια ψυχρή καταγραφή της καταστροφής. Αναζητούσα μια ισορροπία ανάμεσα στη συμβολικότητα και τη συναισθηματική αλήθεια, ανάμεσα στο μύθο και την οικολογική πραγματικότητα.

Ήταν επίσης πρόκληση το να γράψω για την απώλεια χωρίς να παραιτούμαι από την ομορφιά. Γιατί ακόμη και στην πιο σπαρακτική κραυγή, υπάρχει κάτι ποιητικό - και αυτό ακριβώς ήθελα να αναδείξω.

Ελπίζω σε αυτούς που θα διαβάσουν τα ποιήματα αυτά, να μείνει μια μικρή, αλλά ουσιαστική αίσθηση: πως αν αφουγκραστούμε προσεκτικά, ίσως μέσα από τη φαντασία να ανακαλύψουμε έναν τελευταίο δρόμο επιστροφής. Ένα ίχνος λύτρωσης.

 

Βασιλική Δραγούνη

Συνέντευξη με την συγγραφέα Βασιλική Δραγούνη για την παρουσίαση του βιβλίου της «Η Κραυγή του Μανδραγόρα» στο Λογοτεχνικό φεστιβάλ Όψεις του Φανταστικού

 

Link: https://www.facebook.com/share/p/1D7EZ4JHwA/?mibextid=wwXIfr

Στις 1 Ιουνίου θα διοργανωθεί στην Αθήνα το λογοτεχνικό φεστιβάλ ΟΨΕΙΣ ΤΟΥ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟΥ

από τις 13:00 το μεσημέρι στο RockWood, Βασ. Ηρακλείου 2 και Πατησίων, δίπλα στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο. Η γιορτή της Λογοτεχνίας του Φανταστικού που έγινε θεσμός!

Με την ευκαιρία του φεστιβάλ πήραμε μια σειρά από συνεντεύξεις με τους συγγραφείς για να τους γνωρίσετε καλύτερα.

 

Τι σημαίνει για εσάς η συμμετοχή στο φεστιβάλ "Όψεις του Φανταστικού"; Πώς νιώθετε που παρουσιάζετε το έργο σας σε αυτή τη γιορτή της φανταστικής λογοτεχνίας;

 

Απάντηση:

Το να βρίσκομαι και να συμμετέχω στο φεστιβάλ "Όψεις του Φανταστικού", ανάμεσα σε ανθρώπους που αγαπούν τη φαντασία, τους μύθους και τις λέξεις όσο κι εγώ, είναι μια εμπειρία συγκινητική. Αυτό το έργο μου, όπως και όλα τα προηγούμενα, γεννήθηκε από τη βαθιά ανάγκη μου να φανταστώ άλλους κόσμους, αλλά και να κατανοήσω λίγο καλύτερα τον δικό μας.

Νιώθω τιμή, χαρά και -δεν θα το κρύψω- και λίγη αγωνία, γιατί κάθε φορά που ένας συγγραφέας μοιράζεται την ιστορία του, αποκαλύπτει ένα κομμάτι του εαυτού του.

Εύχομαι οι σελίδες μου να σας ταξιδέψουν, να σας αγγίξουν ή έστω να σας κάνουν για λίγο να πιστέψετε σε κάτι πέρα από το συνηθισμένο.

 

Μιλήστε μας για το βιβλίο που θα παρουσιάσετε. Ποιο είναι το θέμα του και ποια ήταν η έμπνευση πίσω από αυτό;

 

Απάντηση:

«Η Κραυγή του Μανδραγόρα» είναι μία ποιητική συλλογή εμπνευσμένη από τον αρχέγονο φόβο και τη γοητεία που περιβάλλουν το ομώνυμο μυθικό φυτό. Μέσα από τα ποιήματα που την αποτελούν, αποτυπώνεται η φθορά του φυσικού κόσμου και η σπαρακτική του φωνή: η άναρθρη, μα επίμονη κραυγή ενός πλανήτη που αποκόπτεται από τις ρίζες του.

Κάθε ποίημα είναι ένα θραύσμα θρήνου, αλλά και μνήμης. Μια προειδοποίηση, αλλά και μια πράξη αντίστασης απέναντι στη λήθη. Ακόμη και μέσα στην απελπισία υπάρχει μια παράξενη ομορφιά - γιατί μια κραυγή είναι πάνω απ’ όλα απόδειξη ζωής.

Η συλλογή αυτή γεννήθηκε από την ανάγκη να μιλήσουμε για την εξαφάνιση, αλλά και να θυμηθούμε όλα όσα αξίζουν να σωθούν.

 

Ποιο στοιχείο του βιβλίου σας θεωρείτε ότι θα αγγίξει περισσότερο το κοινό του φεστιβάλ;

 

Απάντηση:

Πιστεύω πως αυτό που θα αγγίξει περισσότερο το κοινό είναι η κραυγή του ίδιου του μανδραγόρα - μια κραυγή που δεν είναι ανθρώπινη, αλλά καταφέρνει να εκφράσει πολύ ανθρώπινα συναισθήματα: απώλεια, ενοχή, θλίψη, ελπίδα.

Οι φίλοι της φανταστικής λογοτεχνίας συχνά αγαπούν τα σκοτεινά σύμβολα, τους αρχαίους μύθους και την αλληγορία. Ο μανδραγόρας, ως ον μυθικό και γήινο ταυτόχρονα, λειτουργεί ως γέφυρα ανάμεσα στη μαγεία και την οικολογική πραγματικότητα.

 

Το φεστιβάλ συγκεντρώνει συγγραφείς και αναγνώστες της λογοτεχνίας του φανταστικού. Τι σας ελκύει σε αυτό το είδος;

 

Απάντηση:

Η φανταστική λογοτεχνία με ελκύει γιατί τολμά να πει την αλήθεια μέσα από το ψέμα. Μέσα από κόσμους ανύπαρκτους, φανερώνει τις πιο βαθιές αλήθειες της ανθρώπινης εμπειρίας: τον φόβο, την ελπίδα, την απώλεια, την ανάγκη για νόημα.

Με συγκινεί γιατί δεν περιορίζεται από το «ρεαλιστικό», αλλά κινείται σε επίπεδα συμβολικά, μυθικά, αρχέγονα. Εκεί όπου οι λέξεις γίνονται σύμβολα και οι ιστορίες μύθοι.

Ειδικά σε μια εποχή κρίσης -οικολογικής, υπαρξιακής, πνευματικής- η φανταστική λογοτεχνία μας δίνει το εργαλείο να ονειρευτούμε εναλλακτικές πραγματικότητες, να φανταστούμε νέους τρόπους να υπάρχουμε ή ακόμη και να μας προειδοποιήσει για το τι κινδυνεύει να χαθεί.

Είναι ένα είδος που δεν αποστρέφεται το σκοτάδι, αλλά το μετατρέπει σε αφήγηση. Και μέσα στην αφήγηση, βρίσκουμε κάποιες φορές τη λύτρωση.

 

Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετωπίσατε κατά τη συγγραφή του συγκεκριμένου έργου;

 

Απάντηση:

Η μεγαλύτερη πρόκληση κατά τη συγγραφή της «Κραυγής του Μανδραγόρα» ήταν να δώσω φωνή σε κάτι που, από τη φύση του, είναι άφωνο - στο φυτό που εξαφανίζεται, στο έδαφος που στεγνώνει, στο δάσος που σωπαίνει.

Ήθελα να αποτυπώσω τον θρήνο της φύσης χωρίς να πέσω ούτε στην παγίδα της διδακτικότητας, ούτε σε μια ψυχρή καταγραφή της καταστροφής. Αναζητούσα μια ισορροπία ανάμεσα στη συμβολικότητα και τη συναισθηματική αλήθεια, ανάμεσα στο μύθο και την οικολογική πραγματικότητα.

Ήταν επίσης πρόκληση το να γράφω για την απώλεια χωρίς να παραιτούμαι από την ομορφιά. Γιατί ακόμη και στην πιο σπαρακτική κραυγή, υπάρχει κάτι ποιητικό - και αυτό ακριβώς ήθελα να αναδείξω.

 

Πώς βλέπετε την πορεία της φανταστικής λογοτεχνίας στην Ελλάδα; Θεωρείτε ότι τέτοιες διοργανώσεις ενισχύουν το ενδιαφέρον του αναγνωστικού κοινού;

 

Απάντηση:

Η φανταστική λογοτεχνία στην Ελλάδα γνωρίζει πλέον μια ώριμη αναγέννηση. Βλέπουμε όλο και περισσότερους δημιουργούς να εξερευνούν αυτό το είδος με σοβαρότητα και ευαισθησία, και το κοινό να ανταποκρίνεται με ενθουσιασμό.

Ίσως γιατί, σε μια εποχή κρίσεων, η φαντασία γίνεται τρόπος κατανόησης και υπέρβασης της πραγματικότητας. Το κοινό διψά για ιστορίες που δεν περιορίζονται, αλλά ανοίγουν εσωτερικούς και εξωτερικούς κόσμους.

Τέτοιες διοργανώσεις όπως το φεστιβάλ "Όψεις του Φανταστικού", είναι πολύτιμες. Όχι μόνο γιατί ενισχύουν το ενδιαφέρον του κοινού αλλά γιατί χτίζουν κοινότητες, δίνουν χώρο σε συγγραφείς και αναγνώστες να συναντηθούν, να ανταλλάξουν ιδέες, να νιώσουν πως ανήκουν σε έναν ζωντανό, δημιουργικό χώρο.

Το φανταστικό στην Ελλάδα είναι φωνή - μια φωνή που όλο και περισσότεροι ακούν.

 

Τι ελπίζετε να κερδίσει το κοινό από την παρουσία σας και το βιβλίο σας;

 

Απάντηση:

Ελπίζω το κοινό να κρατήσει όχι μόνο λέξεις αλλά μια αίσθηση, μια αίσθηση πως άκουσε κάτι που ίσως δεν είχε σκεφτεί να ακούσει: τη φωνή της φύσης, τη θλίψη της, την επιμονή της.

Αν μέσα από τα ποιήματα της «Κραυγής του Μανδραγόρα» ο αναγνώστης νιώσει έστω και για λίγο πιο συνδεδεμένος με τον κόσμο γύρω του - με τη γη, με τη φύση, με τη μνήμη της απώλειας, τότε ίσως κάτι μικρό αλλά σημαντικό έχει κερδηθεί.

Η ποίηση δεν αλλάζει τον κόσμο από μόνη της αλλά μπορεί να προσφέρει έναν χώρο για στοχασμό, συγκίνηση και, ίσως, μια νέα ματιά. Και αυτό είναι μια αρχή.

 

Υπάρχει κάποιο απόσπασμα από το έργο σας που θα θέλατε να μοιραστείτε με το κοινό και γιατί;

 

Απάντηση:

Ναι, θα ήθελα να μοιραστώ τους στίχους του ποιήματος Eφήμερη στιγμή:

Καλοκαίρι τώρα

κι όλα ακέραια στο ημίφως

που τέμνει αδιάκοπα

τα σκοτεινά παράθυρα του χθες

απ’ όπου οι θλίψεις ατενίζουν

τις στιγμές.

 

Κι όλα τα δέντρα

πληγώνονται στον τοίχο

κι ο τυφλός άνεμος σκορπίζει

την εφήμερη στιγμή

μα οι στάχτες

είναι πάντα εκεί.

 

Θα ήθελα να μοιραστώ αυτό το ποίημα με το κοινό, γιατί θυμίζει ότι οι πιο δυνατές ιστορίες είναι αυτές που πηγάζουν από την ίδια την ανθρώπινη εμπειρία - τον χρόνο, τη θλίψη, την ομορφιά που κρύβεται μέσα στην απώλεια.

 

Κάτι τελευταίο που θα θέλατε να μοιραστείτε μαζί μας;

 

Απάντηση:

Ναι, θα ήθελα να υπενθυμίσω πως ο κόσμος που χάνεται δεν είναι κάτι έξω από εμάς, αλλά κομμάτι μας. Και πως μέσα από την ποίηση -ακόμη και την πιο σκοτεινή- μπορεί να υπάρξει μία αχνή, αλλά πολύτιμη ελπίδα.

Σας ευχαριστώ πολύ.

Η ΚΡΑΥΓΗ ΤΟΥ ΜΑΝΔΡΑΓΟΡΑ

ΑΝΤΙ ΠΡΟΛΟΓΟΥ

 

ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΚΑΙ ΕΚΣΤΑΣΗ

 

Το φεγγάρι είναι κόκκινο

σαν καυτό δρεπάνι.

Τα κλαδιά αναπαράγουν τα μοτίβα τους

στο κινούμενο έδαφος.

Κάτω από τον ουρανό

τραγωδία και έκσταση,

οι σκιές μετατρέπονται σε νύχτα.

Σιωπηλά οι καμπάνες των μαγισσών

χτυπούν μεσάνυχτα.

Η κραυγή του Μανδραγόρα είναι θάνατος.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΝΕΑ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ ΔΡΑΓΟΥΝΗ

«Η ΚΡΑΥΓΗ ΤΟΥ ΜΑΝΔΡΑΓΟΡΑ»

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΕΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ

 

Ο μανδραγόρας έχει κατά καιρούς υπάρξει αντικείμενο φόβου και λατρείας μέσα στην ιστορία. Η ποιητική συλλογή «Η κραυγή του Μανδραγόρα» είναι συνυφασμένη με τη φθορά του φυσικού κόσμου. Κάθε ποίημα λειτουργεί ως ένα θραύσμα της θλίψης του μανδραγόρα, ως θρήνος για έναν κόσμο που διαλύεται. Είναι η άναρθρη φωνή των ειδών που εξαφανίζονται, ο στεναγμός ενός πλανήτη που αποκόπτεται από τις ρίζες του. Στην κραυγή του μανδραγόρα, βρίσκουμε τόσο την κατηγορία όσο και την οδύνη, τόσο την προειδοποίηση όσο και το κύκνειο άσμα.

Ωστόσο, ακόμη και στην απελπισία υπάρχει μία παράξενη και απελπισμένη ομορφιά. Μια κραυγή είναι επίσης απόδειξη ζωής, ένας ήχος που απαιτεί να ακουστεί. Αυτά τα ποιήματα δεν θρηνούν απλώς - επιμένουν στην ανάμνηση, στον απολογισμό και ίσως στη λύτρωση. Αν αφουγκραστούμε προσεκτικά την κραυγή του μανδραγόρα ίσως ανακαλύψουμε μέσα της έναν δρόμο διαφυγής, μια τελευταία ευκαιρία να περισώσουμε κάτι πολύτιμο από την επερχόμενη καταστροφή.

Βασιλική Δραγούνη

ΑΦΩΝΕΣ ΠΛΗΓΕΣ

 

Συνοδεύουν την αυθόρμητη κίνηση των φύλλων

σαν τους καρδιακούς παλμούς -

ακανόνιστα συστολικοί και διαστολικοί

με αρρυθμικές καμπύλες και ανώμαλες διακυμάνσεις.

Σπασμένα κλαδιά με ίχνη αποσύνθεσης,

η ένταση φτάνει στους παλλόμενους ιστούς.

Ένα ωστικό κύμα κατακλύζει ολόκληρο το σώμα

μεταδίδει αρνητική ώθηση

ποικίλλει ανάλογα με την ηλικία και την εποχή,

την ένταση και την πληγή.

 

Πράσινες οντότητες, γιγάντια δέντρα

φύλλα παράλυτα, αισθήσεις μουδιασμένες

ανακτούν σταδιακά ευαισθησία

αφήνοντας κάθε πληγή στο παρελθόν.

Κάθε πράσινο σώμα βιώνει γέννηση, ανάπτυξη και θάνατο.

Όλα προκαθορισμένα αλλά με πρόσθετη παρέμβαση

από ανθρώπινη εισβολή -

πόλεμο, σκληρότητα, αναισθησία, εκμετάλλευση,

σύννεφα καπνού από μάχες και τοξίνες,

μία ανέκφραστη διασύνδεση.

 

Οι αθόρυβες κραυγές τους αποθάρρυνση

από θάνατο κι από άφωνη πληγή,

υπενθυμίσεις πόνου που γεμίζουν τον αέρα

αλλά πνίγονται στο βουητό της γης.

Αντιδρούν χωρίς λόγια, υπομένοντας

τις στιγμές του φωτός και του σκότους,

φλεγόμενα καλοκαίρια και παγωμένους χειμώνες,

στροβιλιζόμενες καταιγίδες, άφιξη ζωής και αναχώρηση.

 

Τα πλάσματα της φύσης φαίνονται αβέβαια

εκτός κι αν μάθουν να δίνουν φωνή στις κραυγές τους.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΜΑΥΡΟ ΚΟΥΤΙ

 

Ο καιρός είναι ένα κουτί με κλειδαριές χωρίς κλειδιά.

Το κουτί καταβροχθίζει τις ώρες

σαρώνει, αγωνίζεται, κυλά και πέφτει

πέρα από τον ουρανό σε ξέφρενους ανέμους,

σκάει σε παραλίες με λευκή άμμο

ταλαντεύεται στο αεράκι του ωκεανού

αγκαλιάζει καταιγίδες και διχαλωτούς κεραυνούς.

 

Νομίζουμε ότι μπορούμε με προβλέψεις

να μαντέψουμε προθέσεις

μα το μαύρο κουτί αγνοεί τις μαντεψιές μας.

Γιατί αυτή είναι μια χώρα ξηρασίας - 

τα μονοπάτια ήδη αρχίζουν να στεγνώνουν

μετά από τις χειμερινές καταιγίδες.

 

Βασιλική Δραγούνη

Βασιλική Δραγούνη: “Η ΡΙΖΑ ΤΟΥ ΜΥΘΟΥ”

Λογοτεχνική δράση 2025: “Η ομορφιά του κόσμου”

Link: https://simiomatario.gr/vasiliki-dragouni-i-riza-tou-mythou/

 

Η Βασιλική Δραγούνη με το ποίημα “Η ΡΙΖΑ ΤΟΥ ΜΥΘΟΥ” ανταποκρίθηκε στην πρόσκληση του περιοδικού ΣημειΩματάριο για συμπόρευση και ενεργή συμμετοχή στα καίρια και κοινά προβλήματα που απασχολούν όλη την ανθρωπότητα, θεωρώντας πως η λογοτεχνία δεν είναι μέσο ατομικής ολοκλήρωσης και προβολής αλλά πως οφείλει να είναι ο φανοστάτης που θα φωτίζει το είναι μας στο μέλλον.

Η ΡΙΖΑ ΤΟΥ ΜΥΘΟΥ

Παράξενη εξίσωση το πέρασμα του χρόνου
η άμμος που κολλάει στο δέρμα
η λαχτάρα ενός καρδιακού παλμού
η ερημιά του πάθους στο αίμα
η πνοή των προγόνων που γίνεται άνεμος –
τραγούδι δανεισμένο από το θρόισμα των φύλλων,
την ολίσθηση του νερού, το ακίνητο της νύχτας,
τα μεγάλα θαλάσσια λίκνα.
Η ζωή κατοικεί στην καρδιά, στη μνήμη, στον μύθο
στην ιδιοσυγκρασία του μπλε
στο τραγούδι των πρόγονων, στο θρήνο της γέννησης
στη ρίζα που κρατάει γερά
σε μια φιλόξενη γη.

 

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΛΕΞΕΙΣ

 

Πτυσσόμενα στιλέτα και θάνατος

κληροδοτημένα την αυγή, το τρίτο μάτι ξεχασμένο

χαμένο στους λαβυρίνθους της αμηχανίας.

Σε μια θάλασσα εξορίας

το όνειρο επιπλέει μαραζωμένο, μπερδεμένο

στο αιωρούμενο και αμβλύ μυαλό

και στον αφρό του στόματος

αγκαλιά με την αρχέγονη φρίκη -

πανδαιμόνιο της δικής μας δημιουργίας,

γεννημένο στο αιματοβαμμένο πρωινό

κι αν είναι αυτές οι τελευταίες λέξεις 

που πέφτουν κατακόρυφα από τους γκρίζους ουρανούς, 

ας είναι.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΑΝΑΧΩΡΗΣΕΙΣ

 

Εκπομπές CO₂ από κινητήρες τζετ,

γραμμωτοί κώδικες και υποσχέσεις,

αποχαιρετισμοί και μάτια άδεια..

κι ο Άγιος Πέτρος με ένα αυτόματο

ανοίγει δρόμο μέσα απ’ τα συνωστισμένα σύννεφα

και περιμένει στις αφίξεις

απλώνοντας τα χέρια σαν φτερά.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “The Hand” by Salvador Dali, 1930

ΟΛΗ ΑΥΤΗ Η ΛΑΜΨΗ

 

Γυαλίζει σαν χρυσός.

Είναι όμως χρυσός

ή βάση μέταλλο

που υπέστη μεταμόρφωση

από έναν αλχημιστή,

ένα άγγιγμα μαγείας,

ένα ελιξίριο της αθανασίας

ή μήπως είναι

λάδι βάσης

μεταμορφωμένο σε σπινθηροβόλο

πλαστικό γκλίτερ

με πάρα πολύ αληθινή

αθανασία;

Λαμπερά, αστραφτερά σκουπίδια

με αιώνια ζωή,

όλη αυτή η λάμψη.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΠΛΑΓΙΕΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ

 

Ο έλεγχος αφαιρέθηκε από το μενού

αφήνοντας μες στο μυαλό ένα αδυσώπητο χάος,

αφήνοντας χειμώνα μες στην άνοιξη.

Σε λασπώδεις εκτυπώσεις πλάγιας διαδρομής

η γη είναι ντυμένη στο χιόνι.

Μαύροι κορμοί δέντρων χωρίς φύλλα

και απανθρακωμένα κλαδιά, εύγλωττα σαν χέρια,

υπογράφουν χωρίς λόγια.

Καθώς τα pixel πεθαίνουν μπροστά στα μάτια μας,

η καταστροφή είναι ένας τρόπος σκέψης.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΕΝΑ ΑΙΩΡΟΥΜΕΝΟ ΔΩΜΑΤΙΟ

 

Ποιος θα σε παρηγορήσει στη δύσκολη ώρα

όταν σιωπάς σαν πέτρα και μονολογείς

ότι δεν έχει μείνει τώρα τίποτα από σένα

για να σώσεις,

όταν βρίσκεσαι σε ένα αιωρούμενο δωμάτιο

του εαυτού σου

όπου παραπονιέσαι

ότι μετά από όλη αυτή την καταιγίδα και το κλάμα

υπάρχει μόνο ξηρασία;

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “Desert and galactic sky with wandering cloaked figure” by Bruce Rolff

ΠΑΛΛΟΜΕΝΟΣ ΠΥΡΗΝΑΣ

 

Η ιστορία μεταφέρεται από το βιβλίο στην οθόνη -

εδώ είναι η άλωση, εδώ η επικάλυψη:

Oι τεκτονικές πλάκες απορρίπτουν τη στοίβα

ο σεισμός μετατοπίζει τον φλοιό πάνω απ’ το έδαφος

με χάσματα, υψώματα, βουνοκορφές και πτώσεις.

 

Οι βαλβίδες των ηφαιστείων εκτοξεύουν φλόγες

πυροκλαστικά πετρώματα λάβας

αποθηκευμένη πίεση, λιωμένο μάγμα

στην καρδιά του πλανήτη, στον παλλόμενο πυρήνα.

 

Οι θερμοπίδακες εκτινάσσουν το πυροβόλο ύδωρ τους.

Το κυκλικό κλάμα της πλημμύρας, το σύννεφο των υδρατμών

εξαπλώνεται ραγδαία σε όλα τα εδάφη,

από τους πολυεπίπεδους ορυζώνες

μέχρι τους αμμόλοφους της ερήμου.

 

Οι πύρινες λαίλαπες τροφοδοτούνται

από ριπές ανεμοστρόβιλων

που διαστρεβλώνουν τα μοτίβα τους - στόμια νερού,

συστροφή των διαβόλων της σκόνης.

Καθώς οι πυρκαγιές σβήνουν μάταια στο διάβα τους

ο άνεμος φυσάει γεωργικές λεπίδες με μακρόσυρτο συριγμό.

 

Γη, αέρας, φωτιά, νερό, εναλλαγή...

αφήνει τους ανθρώπους αβοήθητους, ανίσχυρους.

Το πρίσμα του ουράνιου τόξου, αποτύπωμα ηλίου και της βροχής

θυμίζει τη συνθήκη της δημιουργίας

επειδή τα βασικά στοιχεία - αν και υπό διαχείριση

ξεφεύγουν απ’ τον επιτήδειο έλεγχό μας.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΤΟ ΚΑΤΩΦΛΙ ΤΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑ

 

Οι μακρινές κορυφογραμμές διαβρώνονται σε ομίχλη,

τα περιγράμματα υποχωρούν στο χώρο και το χρόνο.

Προσπαθώντας να ξεφύγουν απ’ τον εναγκαλισμό

των κοιμισμένων δέντρων και της ετοιμοθάνατης βλάστησης,

σπρώχνουν πέρα ​​από τις αγκυλώσεις, τις αποφράξεις

και τους αιχμηρούς πόνους,

ανακαλύπτουν το κατώφλι του χειμώνα

που γίνεται άνοιξη.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΕΝΑ ΟΡΑΜΑ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ

 

Κάποια στιγμή,

μετά το χτύπημα του ανεμοστρόβιλου,

άνθρωποι εμφανίζονταν στο πεζοδρόμιο για να δουν

τι είχε απομείνει από τους εαυτούς τους.

Το αποτύπωμα του ανεμοστρόβιλου

για ορισμένους ήταν αρκετά μεγάλο

για άλλους, όχι τόσο.

 

Ένα παλιό σπίτι βρήκε ένα νέο οικόπεδο.

Ένα δέντρο ντύθηκε

με το καλύτερο κοστούμι ενός αγρότη.

Ωστόσο, μερικά σπίτια παρέμειναν τόσο άθικτα

σαν να απέκτησαν μια στρώση φρέσκιας μπογιάς,

νέα στέγη και παράθυρα.

 

Κανείς δεν ξέρει γιατί κάποιοι τιμωρήθηκαν

και κάποιοι άλλοι όχι,

γιατί κάποιοι έχασαν τόσα πολλά

ενώ κάποιοι άλλοι γελούσαν

με το όλο θέμα.

 

Όχι, δεν είχε καμία σχέση με την αμαρτία ή την αρετή.

Όχι, δεν ήταν η οργή του Παντοδύναμου

ούτε ένα όραμα του τέλους.

Κι όμως… κι όμως…

υπήρχαν αυτά τα ιπτάμενα καπέλα.

 

Βασιλική Δραγούνη