ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ
Όλοι φαίνονταν τέλεια
αλλά υπήρχε κάτι άλλο:
Το πρόβλημα κατέβηκε απ’ τη σκάλα.
Η μιζέρια ξεπρόβαλε από μια σκιά.
Η παλιές αγάπες επανεμφανίστηκαν με μάτια μισόκλειστα.
Η απειλή και ο κίνδυνος ανανέωσαν τη συμφωνία τους.
Η ανησυχία θυμήθηκε τη θλίψη.
Ο πόνος υπαινίχθηκε πως φεύγει.
Η ατυχία ζήτησε μια χάρη.
Όλοι απέστρεψαν τα μάτια τους.
Η νέα χρονιά έφτασε με τις υποσχέσεις της.
Όλοι σώπασαν.
Βασιλική
Δραγούνη
Artwork: “Storm
Door”, surreal photography by Natalie Lennard
Η ΠΡΟΠΟΣΗ
Τοποθέτησαν τα δώρα,
προσεκτικά τυλιγμένα
σε φωτεινό χαρτί
κάτω από τα αειθαλή κλαδιά,
διακοσμημένα με γυαλιστερά στολίδια.
Όλα ήταν έτοιμα τώρα
σε αυτό το σπίτι -
το τελευταίο σπίτι
για τον Άγιο Βασίλη,
για άλλη μια χρονιά.
Σήκωσε το ποτήρι με το σέρι του
κι έκανε μια πρόποση
στα σκληρά εργαζόμενα ξωτικά του,
ενώ το έλκηθρο περίμενε με ανυπομονησία
πάνω στα άκοπα κλαδιά του κήπου.
Κανείς δεν παρατήρησε
τις σκιές που έριχνε.
Βασιλική Δραγούνη
ΨΗΛΑ ΤΑΚΟΥΝΙΑ ΕΝΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟ ΠΡΩΙ
Ήταν πρωί Χριστουγέννων.
Φορούσε ψηλά τακούνια.
Περπατούσε γρήγορα
στα βρεγμένα πεζοδρόμια
ανάμεσα στα σπίτια.
Έβρεχε.
Βιαζόταν να προλάβει
αλλά η μέρα ήταν αργή
και η απόσταση μεγάλωνε.
Είχε γίνει μούσκεμα.
Τα τακούνια είχαν καταστραφεί.
Σύντομα τα χρόνια πέρασαν
περπατώντας σε ένα μακρύ δρόμο
στη βροχή.
Πέρασε από χριστουγεννιάτικες βιτρίνες
γεμάτες από χθες.
Ήταν σε κάθε μία από αυτές
ξετυλίγοντας τα μικρά δώρα
που της έφερναν.
Βασιλική Δραγούνη
ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ ΤΩΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙΩΝ
Όλη τη νύχτα περιφέρονταν στο δάσος
δυο πλάσματα απ’ το παραμύθι της οδύνης
καταδικασμένα να πλάσουν μια αρχαία ιστορία
από μύθο σε κρυφή αρχή: εκείνη
μεταφερόμενη στην πλάτη ενός αδάμαστου
θηρίου
που θα την προστάτευε από την απειλή
που ελλοχεύει στην άκρη των παραμυθιών -
άγραφων ακόμη.
Βασιλική Δραγούνη
ΧΕΙΜΩΝΙΑΤΙΚΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ
Όλοι οι δρόμοι ακόμη οδηγούν στη Ρώμη
αλλά στο μονοπάτι έβρεξε
χίλια τραγούδια του Προφήτη
φέρνοντας από την ανατολή μαζί
αδέσμευτο, χειμωνιάτικο παραμύθι
στην φυλλοβόλα ανθρώπινη καρδιά
που πλημμυρίζει, όταν η αυγή χαράζει,
κρυστάλλινες ανταύγειες
απέναντι από έναν ήλιο που σκουριάζει.
Βασιλική Δραγούνη
ΜΑΓΙΚΕΣ ΟΠΛΕΣ
Μονόκεροι τραβούν το έλκηθρό της
γλιστρώντας κομψά μέσα στο χιόνι.
Η πριγκίπισσα του παγωμένου Βορρά
κάθεται τυλιγμένη σε ένα λευκό σύννεφο
υφασμένο από τρίχες πολικής αρκούδας.
Το στέμμα από παγετό λάμπει εκτυφλωτικά
στα σκοτεινά βάθη της παγωμένης νύχτας
όπου μόνο τα αστέρια ρίχνουν φως.
Τα μαγικά πόδια των μονόκερων
δεν αφήνουν καθόλου σημάδια
αν και καλπάζουν τόσο γρήγορα.
Ταξιδεύοντας προς τον Βόρειο Πόλο,
τη μεγάλη επετειακή χιονόμπαλα,
δεν αφήνουν ούτε ίχνος τρύπας
σε όλη την τεράστια χιονισμένη ερημιά,
ούτε το παραμικρό ίχνος.
Βασιλική Δραγούνη
ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ
Στο λαβύρινθο των σκέψεων
βρίσκει ξανά το δρόμο της.
Επισκέπτεται και πάλι
αυτό το φανταστικό μέλλον,
εκείνη την εκδοχή του εαυτού
που είχε ξεχάσει -
δεν ήταν τόσο μακριά:
φήμη, όχι
επιτυχία, ναι
πλούτος, όχι
αγάπη, ναι - αρκετές σειριακές αγάπες
ομορφιά, εν συντομία,
υγεία, κυρίως,
σεβασμός, ναι.
Χαιρετίζει αυτές τις αναμνήσεις,
κλείνει το ημερολόγιο.
Αισθάνεται τη συγχώρεση του νεότερου εαυτού της.
Τόσο το παρελθόν όσο και το παρόν
είναι μουτζουρωμένα με φως.
Βασιλική Δραγούνη
Ο ΠΟΝΟΣ ΤΟΥ ΚΡΥΟΥ
Η μέρα είναι φτιαγμένη από φως.
Η νύχτα είναι η σκιά στην οποία μεταλλάσσεται.
Και τα δύο είναι η ίδια εναλλακτική ενέργεια,
συνυφασμένη και ξεχωριστή.
Ένα δόλιο όνειρο υπόσχεται παρηγοριά
κι εξαφανίζεται στο απαλό φίλτρο της μυστικότητας.
Η μουσική ακολουθεί όπως οι παλιές ηχώ,
οι φωνές, οι χαμένες λυπημένες κραυγές και οι επαναλήψεις.
Μπλε πάγος - λευκός πάγος - μαύρος πάγος,
η ουλή της εμπειρίας
έχει χάσει προ πολλού το νόημά της,
έγινε το συνεχές μπλε
μέσω του οποίου υπαινίσσεται ένα άλλο χρώμα.
Ο πόνος του κρύου περιμένει
για να τερματίσει αυτή τη ματαιότητα,
συστρέφεται για να υποδηλώσει την αγωνία του εαυτού,
δανείζεται φως για να επισκευάσει το φως.
Η μουσική εκτείνεται πέρα από τη σιωπή.
Ο χρόνος ετοιμάζεται να αποχωρίσει.
Χειροκροτήματα.
Βασιλική Δραγούνη
ΕΝΑ ΧΕΙΜΩΝΙΑΤΙΚΟ ΚΟΥΙΝΤΕΤΟ
Άνεμος και δυνατή βροχή
απογυμνώνουν απ’ τα φύλλα του χρυσού και τη σκουριά
τα αιωνόβια δέντρα χωρίς τύψεις.
Μέσα στο μακρύ χειμώνα, ξεχασμένα
στέκονται σπασμένα, ραγισμένα,
χτυπημένα από ψυχρούς ανέμους και λαχτάρα,
περιμένοντάς τους να φυσήξουν
απαλές νότες στον νεκρό κήπο.
Τα φύλλα στριφογυρίζουν και χορεύουν
έναν τρελό, βαθυκόκκινο, μακάβριο χορό
πάνω στο παγωμένο γρασίδι.
Σταγόνες βροχής κρέμονται αιωρούμενες
από μαύρα, άγονα κλαδιά
διαμάντια στο αυτί ενός ετοιμοθάνατου εραστή.
Η σκληρή ομορφιά του τριαντάφυλλου αποκαλύπτεται,
γυμνοί μίσχοι, οδοντωτά, σπασμένα αγκάθια
έτοιμα να βυθιστούν στην απαλή σάρκα
χωρίς τα καλοκαιρινά αρωματισμένα πέταλα
που κρύβουν το σκουλήκι στην καρδιά.
Το μελαγχολικό σκοτάδι του νεκρού κήπου
απαλύνεται από νιφάδες χιονιού.
Κόκκινα μούρα, σύμβολο του πάθους
βρίσκονται κρυμμένα μέσα σε σκοτεινά, αγκαθωτά φύλλα.
Κατά μήκος της υδρορροής αστράφτουν παγωμένα μαχαίρια,
ο λαμπρός ιριδισμός τους συγκαλύπτει τα κλαδιά
που καρφώνονται στην παγερή καρδιά της γης.
Γυμνά κλαδιά ιπποφαούς,
σκελετωμένα δάχτυλα του φθινοπώρου,
σκληραίνουν στην παγωμένη λαβή του χειμώνα.
Κάτω από τις σκληρές γραμμές των νεκρών φύλλων
βρίσκεται η ομορφιά της χρονιάς που πεθαίνει.
Βασιλική
Δραγούνη
ΕΝΑ ΝΑΝΟΥΡΙΣΜΑ ΤΟΥ ΜΠΡΑΜΣ
Το μικρό κορίτσι των σπίρτων
στέκεται σε μία αμυδρά φωτισμένη
γωνία του χωριού,
μόλις και μετά βίας ορατή μες στο πυκνό χιόνι.
Το παλιό κασκόλ και το λεπτό παλτό της
δεν αρκούν να τη ζεστάνουν.
Στέκεται και περιμένει
αλλά κανείς δεν θέλει σπίρτα.
Παρακολουθεί το χιόνι
να παγώνει το πρόσωπό της
με τον σκούφο τραβηγμένο ως τα μάτια.
Τα δάκρυά της μετατρέπονται
σε σταγόνες πάγου,
ένα νανούρισμα του Μπραμς
θρηνητικό, αργό σαν χιόνι.
Βασιλική Δραγούνη
Μία φωτιά στον πάγο - Βασιλική Δραγούνη |
Λογοτεχνικό Δωδεκαήμερο Χριστουγέννων 2024
Link: http://www.kefalosperiodiko.gr/2024/12/2024_74.html
ΜΙΑ ΦΩΤΙΑ ΣΤΟΝ ΠΑΓΟ
Κρατήρες, θάλασσες, βουνά,
ένας αναδημιουργημένος σεληνιακός κόσμος..
Μια κόκκινη λάμψη, μία μοναδική σπίθα,
μία φωτιά στον πάγο.
Στα λευκά δάση μια ακτίνα
ξεπροβάλλει σιωπηλά από τα χιονισμένα έλατα.
Στις όχθες ένας μυστικός κώδικας από πατημασιές
ένα γλυπτό αρχείο, το μόνο αποτύπωμα αυτής
της στιγμής στην ιστορία.
Εδώ είναι η αίσθηση του τώρα,
μίας σκηνής που αναστέλλεται
προτού χαθεί για πάντα.
Απόψε ο ίδιος ο κόσμος περιστρέφεται
γύρω από τούτο το σημείο:
τα σκοτεινά δέντρα που σαρώνουν
έναν ορίζοντα που ξεθωριάζει,
σηματοδοτούν τα όρια
αυτού του παγωμένου σύμπαντος.
Οι αιχμές του αστρικού φωτός
διαπερνούν το ανέγγιχτο χιόνι.
Κρεμασμένα από γυμνά κλαδιά ιπποφαούς,
κρυστάλλινα δάκρυα,
λάμπουν στον ήλιο που δύει.
Οι φράχτες λυγίζουν απ’ το βάρος του χιονιού
που γλιστράει αργά από τις στέγες
σε μικρογραφία χιονοστιβάδας.
Οι ουλές του τοπίου
είναι απαλά μπανταρισμένες:
το εγκαταλελειμμένο λατομείο,
η πεσμένη βελανιδιά,
τα λασπωμένα αυλάκια.
Το ρέμα κάτω από το λόφο είναι μαγεμένο,
οι δίνες και οι κυματισμοί κρατιούνται απόψε
από ένα παγωμένο χέρι.
Η φάτνη ξεπροβάλλει απ’ το χάος..
Μια σιωπηλή τάξη πλημμυρίζει με φως
αυτόν τον παγωμένο κόσμο.
Στεκόμαστε καθηλωμένοι,
παγιδευμένοι σε αυτή τη στιγμή.
Βασιλική
Δραγούνη
ΜΙΑ ΑΦΟΒΗ ΑΠΟΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΣΚΟΤΑΔΙΟΥ
Το μήνυμα των Χριστουγέννων έρχεται,
έτσι λέει η παράδοση από την Εδέμ.
Το καραβάνι είναι σε καλό δρόμο,
καλές οι ειδήσεις πέρα από τα τείχη της Σιών.
Ξένοι σοφοί, ποιμενικά πληρώματα,
τώρα είναι εδώ, οι προετοιμασίες έχουν γίνει
και ο καθένας μεταφέρει την τολμηρή θεολογία του.
Το μήνυμα των Χριστουγέννων μπερδεμένο, ασταθές,
οι οπτικές γωνίες του στριφογυρνούν ανείπωτα:
Ένας Βασιλιάς του οποίου η δύναμη και η αγάπη
συγχωνεύονται στο Ένα;
Ανεξαρτήτως πίστης, χρώματος, θρησκείας
μήπως η φάτνη βρίσκεται στα ερείπια;
Το μήνυμα των Χριστουγέννων
μειώνεται σε σημείο εξαφάνισης
αν δεν είμαστε πρόθυμοι να κάνουμε
μια άφοβη απογραφή του σκοταδιού.
Βασιλική Δραγούνη
ΑΥΤΑ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ
Αυτά τα Χριστούγεννα,
εύχομαι Ευτυχία.
Όχι μόνο ένα μικρό τσίμπημα,
αλλά μία σταθερή ροή
που ξεχειλίζει
και δεν τελειώνει ποτέ.
Μία πληθώρα Ευχαρίστησης
που αναδύεται από τη χαραμάδα του μυαλού,
ένα σύμπαν λέξεων και εικόνων
πέρα από τα τετριμμένα και τα ανούσια.
Αυτά τα Χριστούγεννα,
εύχομαι Ευδαιμονία!
Βασιλική Δραγούνη
ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ
Τα παιδιά του ημερολογίου κρύβονται
μες στα ερείπια
κλείνουν στόματα και μάτια
αναπνέουν χωρίς να ασφυκτιούν
σκύβουν το ένα δίπλα στο άλλο
το χέρι του ενός στον ώμο του άλλου
τα κεφάλια αγγίζουν το ένα το άλλο, για
την κάμερα.
Μπαίνουν στον στημένο ύπνο της
αναμονής
και δεν πρέπει να ξυπνήσουν μέχρι να
βρέξει.
Είναι ημερομηνίες σε ένα ημερολόγιο
γεμίζουν τη σελίδα τους
αντιστοιχούν σε αντίθετες στήλες του Δεκέμβρη
αριθμημένες απ’ το 15 έως το 31.
Τρία από αυτά λείπουν, δραπέτευσαν
χάθηκαν ή αρνούνται να παίξουν.
Τα υπόλοιπα τέσσερα πρέπει να
παραμείνουν
στην ηλικία που είναι -
δεν θα υπολογίζουν ποτέ
τους εαυτούς τους μεγαλύτερους.
Οι σελίδες είναι κολλημένες μεταξύ
τους τώρα,
καλυμμένες με λάσπη.
Ίσως μία πλημμύρα συναισθημάτων
σταμάτησε εδώ.
Ίσως μια καταιγίδα πέρασε μέσα απ’ τις
σελίδες
και τις σφράγισε...
Καμία σταγόνα ακόμα σε αυτό το άνυδρο
έτος,
τα παιδιά κολλημένα στη λάσπη
περιμένουν μέχρι τώρα τη βροχή να τα
ελευθερώσει.
Βασιλική Δραγούνη
Panorama International Literature Festival 2024 begins with “Illuminate Humanity: A Candlelit Pledge”
/ News / By Writers Edition
Athens (Greece): The much-anticipated Panorama International
Literature Festival 2024, hosted by The Writers Capital Foundation, commenced
its literary journey on January 1st, 2024, with a poignant and symbolic
initiation— the “Illuminate Humanity: A Candlelit Pledge” program.
This inaugural event captured the essence of global
collaboration, as people from diverse corners of the world, including esteemed
delegates, united virtually to participate in the candlelight ceremony. The
metaphorical act of lighting candles served as a universal pledge to spread
kindness and compassion, setting the tone for the festival’s overarching theme
of embracing humanity through literature.
Delegates and literature enthusiasts from various
countries contributed to the luminous spectacle. The virtual gathering
witnessed a kaleidoscope of candles being lit, symbolizing a collective
commitment to illuminating the world with the virtues of kindness and
compassion.
The Candlelit Pledge saw a heartening display of
unity, underscoring the festival’s mission to bridge cultures through the
universal language of literature. Participants shared their candlelit moments
on social media platforms, fostering a global sense of connection.
“The ‘Illuminate Humanity’ program marks the
inauguration of Panorama International Literature Festival 2024 with a profound
and symbolic gesture. Literature has the power to transcend borders, and this
program exemplifies our collective dedication to fostering a more compassionate
and understanding world,” said Preeth Nambiar, President of The Writers Capital
Foundation.
As the festival unfolds, attendees can expect an array
of literary events, insightful discussions, and engaging sessions that promise
to transcend cultural boundaries. Panorama International Literature Festival
2024 is not merely a celebration of words but a global rendezvous for minds
eager to explore the vast landscape of human experiences through the medium of
literature.
Links:
