ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΥΦΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑΡΙΟ ΤΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ/4

ΑΙΩΝΙΟΣ ΝΟΣΤΟΣ

 

Βροχή πέφτει στη θάλασσα,

μία μικρή βάρκα σε ασαφή απόσταση

και μέσα ένας μόνο επιβάτης,

της Νέκυιας μαντατοφόρος,

επιζήσας του πολέμου και του πνιγμού.

 

Ή ίσως είναι μόνο μια επινόηση κάποιας αρχέγονης μνήμης

που σαρώνει αυτήν την έρημη περιοχή

από τη μια στεριά στην άλλη,

το φως του ορίζοντα στη σκοτεινιά μιας αχαλίνωτης ακτής,

η σιωπή του ουρανού καταμεσής της γης;  

 

Ποια επιλογή θα αποδειχθεί άξια αυτού του ονείρου:

ο ήχος του ανέμου, η αιώνια αναπνοή,

η θάλασσα -σχεδόν αληθινή,

ή η βάρκα που τοποθετείται εκεί

σαν σύμβολο αγώνα και απομόνωσης

σαν κέντρο κάποιου μυστηρίου;

 

Αντανακλάσεις του νερού το είδωλό της

αφήνεται στων άγριων καιρών το έλεος

σκορπίζοντας στον άνεμο μια υπόσχεση διάπλους, μια επιθυμία,

μια απροσδόκητη εικόνα της Ιθάκης

-εκείνου του αιώνιου νόστου...

 

***

 

ΜΑΤΑΙΩΜΕΝΗ ΦΑΝΤΑΣΙΩΣΗ

 

Πρόσφυγας ανοίκειου τόπου στέκεται

περιμένοντας την επόμενη υπόσχεση

να τον μετακινήσει στην κατεύθυνση

μίας ακόμη απελπισίας

 

σαν μια ματαιωμένη φαντασίωση

που τον βρήκε σε στιγμή αμφιβολίας

και τον μετέφερε  από τους μύθους του εαυτού του

σε μια νέα πραγματικότητα

 

σαν μια απρόσμενη προειδοποίηση

που αιωρείται μέσα στη σιωπή σαν σκόνη

και ψιθυρίζει με παράλογη επιμονή

κάτι περί ενοχής και εξιλέωσης.

 

Βασιλική Δραγούνη

Από την Συλλεκτική Έκδοση "Το Κρυφό Σημειωματάριο των Ποιητών", τόμος 4

Σειρά: Ποιητικά Ξεφυλλίσματα, Εκδόσεις Πνοές Λόγου και Τέχνης, 2020

ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΥΦΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑΡΙΟ ΤΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ/3

ΧΕΛΙΔΟΝΙ

 

Ένα πρωί κοίταξα στον καθρέφτη

και δεν ήμουν πια εκεί.

Άγγιξα το πρόσωπό μου

σαν να μπορούσε αυτό να βοηθήσει.

Έγνεψα στον εαυτό μου

μα τίποτα δεν μου έγνεψε σε ανταπόκριση.

Η σκοτοδίνη υψώθηκε στα μάτια μου σαν εφιάλτης.

Γύρισα στην κρεβατοκάμαρα

και κάθισα στο ξέστρωτο κρεβάτι μου.

Το στρώμα ήταν επίπεδο

και το βαθούλωμά μου είχε φύγει.

 

Έσυρα τον εαυτό μου ως το σαλόνι.

Παρατήρησα πως τώρα έλειπα 

από κάθε φωτογραφία.

Ένα κάθισμα ήρθε από το πουθενά

και με συγκράτησε.

Περνούσαν τα λεπτά κι εγώ καθόμουν

-μου ήταν αδύνατον να κινηθώ.

Για μια στιγμή πίστεψα πως είδα 

την αντανάκλασή μου στο παράθυρο

μα ήταν ένα χελιδόνι

που έκανε κύκλους πάνω απ' το φράχτη.

 

Το κοίταξα και με κοίταξε.

Πίστεψα ότι με κοίταξε.

Θα ορκιζόμουν ότι με κοίταξε.

Κι έπειτα

πέταξε μακριά.

 

***

 

ΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ

 

Κοίταξα κατάματα την θλίψη, σαν αγάπη,

της χάρισα τις δυσανάγνωστες υποσχέσεις μου

κι εκείνη με πήρε μαζί στη μοναξιά της,

όπου και έμεινα.

 

Έχτισε ένα δωμάτιο για μένα,

φτιαγμένο από παλιές πληγές και ματαιότητες

κι από παράθυρα που διαθλούν τα δάκρυα

σε αμυδρές ανατολές και ηλιοβασιλέματα.

 

Όμως μου αρνήθηκε μια πόρτα,

όταν με κλείδωσε μέσα σ’ αυτό

παρέα με τις μνήμες

-σαν να υπήρχαν μόνο αυτές και τίποτε άλλο.

 

Κάποιες νύχτες έβλεπα τα κύματα να έρχονται

και να καλύπτουν το δωμάτιο και να το διαβρώνουν

και να παίρνουν ό,τι θέλουν από αυτό, αφήνοντάς με

μόνο στο πλευρό του ανώφελου.

 

Και κάποιες άλλες νύχτες το κοιτούσα

να επιπλέει στον ουρανό, με αστέρια να το περιβάλλουν

και να αγκυροβολεί στη γη το χάραμα

και να βυθίζεται ολόφωτο μέσα στο χρόνο.

 

Μια μέρα η θλίψη με εγκατέλειψε.

Πήρε και τα παράθυρα μαζί της, δεν μου άφησε

παρά μόνο ένα μικρό σημείωμα στον τοίχο.

Είπε αντίο.

 

Βασιλική Δραγούνη

Από την Συλλεκτική Έκδοση "Το Κρυφό Σημειωματάριο των Ποιητών", τόμος 3

Σειρά: Ποιητικά Ξεφυλλίσματα, Εκδόσεις Πνοές Λόγου και Τέχνης, 2019

ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΥΦΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑΡΙΟ ΤΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ/2

ΛΙΓΟ ΧΡΩΜΑ

 

Δεν θέλησα ποτέ να γκρεμίσω

τον υδατοφράκτη του χρόνου

σαν ανεξέλεγκτη ροή σιωπής που πέφτει

στα παραλυμένα δρομάκια.

 

Δεν θέλησα ποτέ να εμποδίσω

τα φαντάσματα του χθες να σκαρφαλώσουν

τα σύννεφα με εμμονή

για να ξεφύγουν απ’ την κόλαση του σήμερα.

 

Δεν θέλησα ποτέ να καταλάβω

πως κάποια πράγματα που επιμένουν να γυρνούν

υποταγμένα κι ανελεύθερα         

μυρίζουν θάνατο και έχουν χρώμα μαύρο.

 

Θέλησα μόνο να πιστέψω

πως κάθε διαστρέβλωση από τα αισθητήρια

μπορεί να έχει μέσα της

κρυμμένο λίγο χρώμα.

 

Κίτρινο, σαν το φθινόπωρο του εγώ

πράσινο, σαν την άνθιση της άνοιξης που μεγαλώνει

μέσα σε άγριους οπωρώνες

 

κόκκινο, σαν την οδύνη της νοσταλγίας

ή γαλάζιο, σαν την αναμονή για μεγαλείο

μέσα στην κραυγή της κουκουβάγιας.

 

Τόσα ερωτήματα αναπάντητα.

Τόσες απαντήσεις που πρέπει

αναπόφευκτα να αγνοήσω.

 

Βασιλική Δραγούνη

Από την Συλλεκτική Έκδοση "Το Κρυφό Σημειωματάριο των Ποιητών", τόμος 2

Σειρά: Ποιητικά Ξεφυλλίσματα, Εκδόσεις Πνοές Λόγου και Τέχνης, 2018

ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΥΦΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑΡΙΟ ΤΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ/1

ΑΕΝΑΗ ΤΑΛΑΝΤΕΥΣΗ

 

Στο τέλειο κέντρο ενός στατικού μπλε κενού αναστέλλω

την αγωνία του χρόνου, παλινδρομώντας ανάμεσα

 

σε ίσα προσδιορισμένες αποστάσεις. Πάνω από μένα, ένας θόλος

ιώδους σκιάς και καμπύλων παραθύρων χωρίς θέα

 

και μια αμυδρή απόδραση με ανεμόσκαλες που ανυψώνονται

στης νύχτας τ' αετώματα με αόρατο πτερυγισμό. Κάτω από μένα,

 

ένα σβησμένο χειροκρότημα ενώ κρατώ με κινήσεις ακριβείας

τη στάση εκείνη που μονάχα οι χορευτές γνωρίζουν,

 

μεταξύ άλματος και επιστροφής στη χαοτική βαρύτητα.

Είμαι μια οριζόντια γραμμή ακινησίας, που συνδέεται με την κορυφή

 

με σχοινί οροφής και δακτυλίους, εξαρτημένη απ' την ισορροπία

και την ικανότητα  των δικών μου επιδόσεων,

 

κάθε φορά που ταλαντεύομαι στις διακεκομμένες γραμμές του χρόνου

ακροβατώντας χωρίς δίχτυ στο κενό.

***

ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΕΙΣ

 

Παίρνω τον διαδραστικό χάρτη του χρόνου και ακολουθώ

τις υπερβατικές του κατευθύνσεις,

τους κρυπτικούς συμβολισμούς, τα επίπεδα τοπία,  

τον ίλιγγο των αποστάσεων.

 

Τα μάτια μου διοπτεύουν το δρόμο και μετακινούν τα εμπόδια

καθώς τριγυρνώ στα μονοπάτια της νύχτας

ακούγοντας τις φευγαλέες σιωπές

που ήταν κάποτε τραγούδι.

 

Υδροβατώ ανάμεσα σε όνειρα που επιτίθενται

στα σκοτεινά διαστήματα μεταξύ των ύπνων

-κάθε βουνό εκεί έχει και την άλλη του πλευρά

και κάθε θάλασσα το διαβατό της βάθος.

 

Διασχίζω δάση με συχνότητες φωτός

-όποιος κι αν ήταν εκεί, δεν με έχει συναντήσει.

Είμαι αόρατη, αν κι έχω διακρίνει την εικόνα μου

μες στης πραγματικότητας τον ζοφερό καθρέφτη.

 

Περιπλανιέμαι στα χαμένα βασίλεια της γαλήνης

και σε αναμνήσεις από ανύπαρκτα πράγματα

χωρίς να σκέφτομαι

πού τα βήματά μου θα με πάνε.

 

Περιπλανώμενη κι αγκυροβολημένη σε μοναχικές ερήμους,

διίσταμαι ανάμεσα στον κόσμο του σχήματος

και στων ιδεών τον κόσμο. Έρχομαι και φεύγω

με την ίδια πρόθεση.

 

Βασιλική Δραγούνη

Από την Συλλεκτική Έκδοση "Το Κρυφό Σημειωματάριο των Ποιητών", τόμος 1

Σειρά: Ποιητικά Ξεφυλλίσματα, Εκδόσεις Πνοές Λόγου και Τέχνης, 2017