ΑΘΕΑΤΗ ΜΕΤΑΤΟΠΙΣΗ

 

Η γραμμή μεταξύ
της ελευθερίας που ονειρευτήκαμε
και της ελευθερίας που τολμήσαμε
είναι αόριστη
και αμφιλεγόμενη:

μία λεπτή γραμμή
πάνω στην επιφάνεια του νερού,

όλα όσα φαίνονται ακλόνητα
αρχίζουν να μετακινούνται
σαν χαλίκια στον βυθό.

Τίποτα δεν είναι γραμμένο στην πέτρα.

Ούτε η απελπισία.
Ούτε η σιωπή.
Ούτε το τέλος.

Η αθέατη μετατόπιση
μπορεί να χαλαρώσει
κάθε βεβαιότητα που δέσαμε,
κάθε κόμπο που ονομάσαμε αλήθεια

ψιθυρίζοντας
πως τίποτα δεν μένει δεμένο
όταν δεν φοβάσαι να το αφήσεις.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΑΦΡΙΣΜΕΝΟΣ ΟΡΙΖΟΝΤΑΣ

 

Αυξανόμενες αναταράξεις

στην κορυφή του κόσμου,
ροή και πτώση των κυμάτων του -
η άκρη ενός
αφρισμένου ορίζοντα
σε θυελλώδη μέρα
έχει πλεύσει.

Αρχαίες προειδοποιήσεις
επιστρέφουν από το νερό.

«Σκότωσέ με»,
ψιθυρίζει μια φωνή,
με κίνητρα απατηλά
και ασαφείς προθέσεις
σαν να μπορεί ο θάνατος
να εξηγήσει όσα η ζωή
αρνήθηκε να πει.

Ο υδράργυρος αυξάνεται αργά,
το κλίμα έχει αλλάξει
κι όμως, οι παλίρροιες
κυλούν στις φλέβες μας
σαν το σώμα να θυμάται
κάτι που ο νους

προσπαθεί να ξεχάσει.

Κάτι που η ασχήμια του -
χειρότερη απ’ τον θάνατο,
στέκεται ενάντια
στις φωνές της συνοχής.

 

Βασιλική Δραγούνη

Ο,ΤΙ ΕΠΙΜΕΝΕΙ

 

Κι έπειτα υπάρχει
εκείνη η μία στιγμή στον χρόνο -
όσο τετριμμένο κι αν ακούγεται-
που αφήνει το αποτύπωμά της
σε μια ολόκληρη ζωή.

Ένα δίλημμα,
μια αναπάντεχη ανατροπή
ή απλώς μία στροφή
σε μια παλιά εκδοχή του εαυτού σου

πριν ο χρόνος
στρογγυλέψει τις γωνίες του
κι ό,τι μέσα σου επέμενε
έμαθε να σωπαίνει.

Κι όμως, επιμένει..
κάτι εγκαταλελειμμένο,
μια παλιά, ξεπερασμένη ανησυχία,
ένα ίχνος από κάτι
φαινομενικά αδύνατο

να συγκλονίσει.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΜΙΚΡΕΣ ΦΩΤΙΕΣ

 

Ώρα την ώρα, η ανάσα κουβαλά μικρές φωτιές
φλόγα τη φλόγα, συντηρείται η ελπίδα

των αόρατων πραγμάτων:
οι ίνες των βιβλίων, οι χάρτες των χεριών,
η σιωπή που απομένει μετά τη μουσική.

Μέρα τη μέρα, φως πέφτει στον ουρανό

προσκαλώντας τη γη

να επανεξετάσει τη σκιά της.
Χρόνο τον χρόνο, ανάμεσα στο φως και τη σιωπή,
όσα δεν φαίνονται αποκτούν μορφή,
όσα δεν γράφονται βρίσκουν φωνή
και η σκιά, αγγίζοντας το φως,
γίνεται δρόμος για όσα επιστρέφουν.

 

Βασιλική Δραγούνη

Η ΡΙΖΑ ΤΟΥ ΕΓΧΕΙΡΗΜΑΤΟΣ

 

III. ΤΟ ΛΙΚΝΟ ΤΗΣ ΥΠΕΡΒΑΣΗΣ

 

Το Εγχείρημα σηκώνει τα μάτια
προς εκείνους που ζητούν βεβαιότητες
επιστρέφοντας με περισσότερες ερωτήσεις
παρά απαντήσεις.

Το Εφήμερο φορά την αβεβαιότητα

σαν δεύτερο δέρμα
και μέσα της το άγνωστο

βρίσκει χώρο να αναπνεύσει.

Η Υπέρβαση γεννιέται εκεί

όπου τα όρια τελειώνουν.

Κρατά στα χέρια το καινούργιο,

το αδοκίμαστο,
τη σπίθα που δεν έχει ακόμη όνομα,

δημιουργώντας χώρο για το αδύνατο.

Το Λίκνο, τέλος, δεν είναι τόπος.
Είναι η ανάπαυση ανάμεσα σε δύο άλματα,
η σιωπή που ωριμάζει τον επόμενο παλμό,

η ανάσα που επιστρέφει
στην πρώτη της πηγή

...πριν η Γένεση ξαναβρεί τη Ρίζα
και η Υπέρβαση ανοίξει έναν ακόμη

άγνωστο ουρανό.

 

Βασιλική Δραγούνη

 

Η ΡΙΖΑ ΤΟΥ ΕΓΧΕΙΡΗΜΑΤΟΣ

 

II. ΤΟ ΕΓΧΕΙΡΗΜΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗΣ

 

Το Πείραμα σπάει τη σιωπή με μία μόνο φράση:
δοκίμασε ξανά
γιατί κανένας ορίζοντας δεν αποκαλύπτεται
με την πρώτη ματιά.

Η Καρδιά χτυπά αθόρυβα,

δεν αντέχει τα σύνορα.
Κάθε όριο είναι μια πρόσκληση να συνεχίσει.

Η Νόηση συλλέγει θραύσματα,

σκόρπια δεδομένα,

ψιθύρους και σκιές,
ώσπου το τυχαίο να αναγνωρίσει τον εαυτό του

ως δυνατότητα.

Η Αιτία ανοίγει πύλες
και κάθε πύλη γεννά ένα μονοπάτι

που δεν υπήρχε

πριν γίνει πέρασμα.

Η Εξέλιξη αγγίζει τις ελλείψεις
όπως το νερό αγγίζει την πέτρα:
για να τη μεταμορφώσει.

Έτσι το Πείραμα γίνεται κατεύθυνση,
η αμφιβολία γίνεται εργαλείο
και η αναζήτηση παύει να φοβάται
την άγνοια.

 

Βασιλική Δραγούνη

Η ΡΙΖΑ ΤΟΥ ΕΓΧΕΙΡΗΜΑΤΟΣ 

 

I. Η ΡΙΖΑ ΤΗΣ ΓΕΝΕΣΗΣ

 

Η Ρίζα θυμάται εκείνα που το χώμα
δεν εξομολογείται:

Στις πιο βαθιές σιωπές φυλάσσονται
οι αρχέγονες αναπνοές του κόσμου,
εκεί όπου κανένα βλέμμα

δεν έχει ακόμη φτάσει.

Η Γένεση ανασαίνει.
με εμπιστοσύνη και πίστη
σε έναν πρωτόφαντο κόσμο.

Δεν ζητά αποδείξεις.

Αρκείται στην υπόσχεση
πως κάθε σπόρος αναγνωρίζει
τον ουρανό του.

Η Αθωότητα θρηνεί

κι ο κόσμος μαθαίνει ξανά να ακούει

γιατί μόνο ό,τι παραμένει άφθαρτο
μπορεί να συγκινείται από το πρώτο φως.

Η Αρχή περπατά ξυπόλυτη.
Εφευρίσκει τον δρόμο.

Κάθε βήμα γεννά το έδαφος που το υποδέχεται.
Κάθε λάθος είναι μια άγνωστη μορφή προσανατολισμού.

Και τότε η Ρίζα δεν ανήκει πια στο χθες.

Απλώνεται, κρατώντας μέσα της τη μνήμη
όλων όσων δεν έχουν ακόμη γεννηθεί.

 

Βασιλική Δραγούνη

 

ΡΩΓΜΕΣ ΣΤΗΝ ΑΟΡΤΗ

 

Η Αιφνίδια Ρήξη

Το πρωί θρυμματίστηκε σαν γυαλί πεσμένο
κι ο ουρανός δεν πρόλαβε να αλλάξει χρώμα.
Η γη έγινε ποτάμι άγριο, ξεχειλισμένο
κι έπνιξε τον κόσμο που γνωρίζαμε ακόμα.

Μία έκρηξη μονάχα χάραξε την πόλη
κι έπιασε το μέλλον εξαπίνης.
Αργά μαθαίνουμε πόσο γρήγορα τελειώνει
μια ζωή, όταν σβήνει το φως της ειρήνης.

 

Η Αργή Φθορά

Δεν είναι μόνο οι βόμβες που γκρεμίζουν ένα κράτος
αλλά και οι μήνες της αναμονής μες στο βαθύ σκοτάδι,
το δηλητήριο του μίσους, αθόρυβο και σταθερό
που αφήνει στην ψυχή αμετάκλητο σημάδι.

Οι τοίχοι ακόμη στέκουν μα η πίστη έγινε σκόνη -
χίλιες μικρές ρωγμές χαράζουν την ψυχή.
Απ’ τη σκουριά του φόβου το βλέμμα μας θαμπώνει
κι αναρωτιόμαστε αν θα νιώσουμε ξανά ζωντανοί.

 

Ο Απόηχος

Τα όπλα πια σιγήσαν, ο καπνός έχει χαθεί
και οι συνθήκες υπογράφηκαν με επίσημη γραφή.
Μα εκεί που κάποτε άνθιζε του κάμπου η σοδειά
μονάχα ερείπια έμειναν και στάχτη στην καρδιά.

Οι στρατιώτες στις σιωπές τις μάχες ξαναζούν
οι μάνες στα χαλάσματα ονόματα ζητούν
και του πολέμου οι πληγές, αθέατες, βαθιές,
μένουνε μέσα στις ψυχές για χρόνια ζωντανές.

***
Κι όμως, βαθιά στα ερείπια, μια σπίθα επιμένει
σαν τελευταία ανάσα που αρνείται να χαθεί.
Γιατί ό,τι έχει ραγίσει δεν παύει ν’ ανασαίνει
ίσως απ’ τις ρωγμές του να ξαναγεννηθεί..

 

Βασιλική Δραγούνη

Painting: “HEART OF ODYSSEUS” by Georgina Tsismalidou

RUPTURES IN THE AORTA

 

The Sudden Breach

The morning shattered like a dropped glass mirror
no siren warned the sky to change its hue.
The earth became a sudden, violent river
swallowing the quiet world we knew.

A single blast rewrote the city's lines
and tore the future from the kitchen floor.
We learn too late how fast a life declines
when peace is swallowed by the throat of war.

 

The Slow Attrition

It is not just bombs that break a state
but months of waiting in the endless dark,
the quiet, creeping venom of the hate
that leaves a cold and permanent mark.

The walls still stand but trust has turned to dust -
a million tiny fractures in the soul.
We learn to sleep in camouflage and rust
and wonder if we ever will be whole.

 

The Aftermath

The guns are quiet, the smoke has cleared
the treaties signed with formal hands.
But fields are ruined where crops appeared
and grief is mapped across the wounded lands.

The soldiers carry battles in their sleep
the mothers search the rubble for a name.
The scars of war run silent and run deep
long after they have put away the flame.

***
And yet, deep in the ruins, a faint fire remains
a breath in the darkness enduring the pain.
For what has been shattered may rise from decay
through cracks in the soul, it finds its own way..

 

Vasiliki Dragouni

Painting: “HEART OF ODYSSEUS” by Georgina Tsismalidou

ΤΟ ΑΝΟΙΧΤΟ ΤΡΑΥΜΑ ΤΗΣ ΓΗΣ

 

Υπερβαίνοντας το σημείο του οίκτου
προσεγγίζουν το ανοιχτό τραύμα της γης,
εκεί που ο πόλεμος
έχει αφήσει ακόμη ανοιχτό το στόμα του.

Ψάχνουν για τον σπόρο
μέσα στη σταγόνα του νερού.
Τον βλέπουν εκεί,
μικρό και ζωντανό
ανάμεσα σε στάχτες και μέταλλα.

Κοιτάζουν ψηλά
και ευχαριστούν.

Είναι πλέον θρησκευόμενοι.
Φανατικοί με έναν σκοπό:
να πιστέψουν πως κάτι
δεν σκοτώθηκε ακόμη.

Υπερβαίνοντας τις τύψεις
σκίζουν τη γη με τα δάχτυλά τους.
Αναζητούν τον σπόρο,
τη σταγόνα του νερού,
ό,τι απέμεινε από την ελπίδα

για να τα δώσουν στο πεινασμένο πουλί
με τα ακρωτηριασμένα φτερά
που σέρνεται πάνω απ’ τα χαρακώματα
σαν προσευχή ανεκπλήρωτη.

Κι αφού έχουν τελειώσει όλα ξανά
κι αφού ο πόλεμος
έχει πει την τελευταία του λέξη,
γονατίζουν
στο κόκκινο φως του φεγγαριού.

Δεν ζητούν πια να σωθούν.

«Ευχαριστώ για ό,τι απέμεινε»,
ψιθυρίζουν.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “Existential Pain” by Mariusz Lewandowski, 2017

Η ΜΝΗΜΗ ΜΙΑΣ ΚΡΑΥΓΗΣ

 

Η μνήμη μιας κραυγής

μπορεί να ξεπεράσει

όλους τους άλλους ήχους

που έρχονται και φεύγουν.

 

Από την τραυματική μνήμη 

ως την οδύνη της στέρησης,

η κραυγή αντλεί τη δύναμή της

από την καρδιά της γης.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΑΡΧΕΓΟΝΗ ΚΡΑΥΓΗ

 

Πώς είναι όταν τα δέντρα

βλέπουν τους γείτονές τους

να κόβονται, να ξεριζώνονται,

να γίνονται κομμάτια

και να χάνονται για πάντα;

 

Είναι σαν ακρωτηριασμός

ή σαν να χάνουν έναν

αγαπημένο φίλο

που φεύγει μακριά

χωρίς να αφήνει ίχνος;

 

Σοκάρονται;

Πενθούν;

Ξεσπούν σε μία σιωπηλή,

αρχέγονη κραυγή;

Ή μήπως η σιωπή τους είναι

η δυνατότερη κραυγή τους;

 

Βασιλική Δραγούνη

Η ΑΓΝΩΣΤΗ ΜΝΗΜΗ

 

Τα δέντρα λένε ψέματα…

 

Μοιράζουν

φοβερά πράσινα μυστικά

μπροστά στα μάτια μας.

 

Γνέφουν

στέλνοντας μακριά

αποπροσανατολισμένα σμήνη

ταράζοντας τους ουρανούς.

 

Προκαλούν

μια τόσο βίαιη αναταραχή

μέσα στην προσεκτικά συγκρατημένη

ανάσα του ακίνητου αέρα.

 

Άραγε τι εννοούν;

Τι γνωρίζουν για το πράσινο

που δεν μπορούμε πια

να θυμηθούμε;

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “Golden Tree” – BenWill Studio