Η ΜΝΗΜΗ ΜΙΑΣ ΚΡΑΥΓΗΣ
Η μνήμη μιας κραυγής
μπορεί να ξεπεράσει
όλους τους άλλους ήχους
που έρχονται και φεύγουν.
Από την τραυματική μνήμη
ως την οδύνη της στέρησης,
η κραυγή αντλεί τη δύναμή της
από την καρδιά της γης.
Βασιλική Δραγούνη
“I was once told that writing is perilous as you cannot always guarantee your words will be read in the spirit in which they were written.”
ΑΡΧΕΓΟΝΗ ΚΡΑΥΓΗ
Πώς είναι όταν τα δέντρα
βλέπουν τους γείτονές τους
να κόβονται, να ξεριζώνονται,
να γίνονται κομμάτια
και να χάνονται για πάντα;
Είναι σαν ακρωτηριασμός
ή σαν να χάνουν έναν
αγαπημένο φίλο
που φεύγει μακριά
χωρίς να αφήνει ίχνος;
Σοκάρονται;
Πενθούν;
Ξεσπούν σε μία σιωπηλή,
αρχέγονη κραυγή;
Ή μήπως η σιωπή τους είναι
η δυνατότερη κραυγή τους;
Βασιλική Δραγούνη
ΔΙΕΚΔΙΚΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΟΡΓΙΣΜΕΝΗ ΜΟΥ ΩΡΑ
Διακοπή του καρδιακού παλμού, σαν τέχνη
σταδιακές διαγραφές πέρα από κάθε πλαίσιο.
Η διαίσθηση καθοδηγεί την προτίμηση,
το κατώφλι της διορατικότητας συνοδεύει την αϋπνία.
Η απελπισία, το έμπιστο φίλτρο μου
επιμένει να αγνοήσω οποιαδήποτε παύση,
κάθε ρίσκο να αντισταθώ σε ένα πρωινό ξυπνητήρι.
Ο καφές καταπραΰνει την οικεία κοιλότητα.
Ανακατεύω την αυτοεπιβεβαίωση -
την αγαπημένη γεύση της νέας μου κανονικότητας.
Μέχρι τώρα, κάτι τέτοιες
κατευναστικές συμπεριφορές με διαβεβαίωναν
και τα σκονισμένα παράθυρα
πλαισιώνονταν από ηλιοφάνεια -
ερωτήματα ανεκμετάλλευτα,
κραυγές συλλαλητηρίου ανεξερεύνητες,
πνεύμα βαριεστημένο,
παγιδευμένο σε καλά τοποθετημένα δίχτυα ασφαλείας.
Η ευδαιμονία των προαστίων σημαίνει
μία καθημερινή κάθαρση.
Βασιλική Δραγούνη
Η ΤΕΧΝΗ ΜΙΑΣ ΚΡΑΥΓΗΣ
Η τέχνη είναι μεγάλη και η ζωή μικρή,
αφελείς αθώοι σε αστικά σκηνικά
προειδοποιούν για το ορατό πεπρωμένο ενός κόσμου
που πνίγεται στις ιδιοτροπίες της καρδιάς.
Στέκονται μόνοι μέσα στις φωνές του ανέμου
με το τραγούδι τους να κρέμεται στο τέλος της συγχορδίας
σαν την βουβή κραυγή του Έντβαρντ Μουνκ
που αντηχεί απ’ τον καμβά.
Βασιλική Δραγούνη
Artwork:
“Scream” by Pradip Sengupta
ΤΟ ΟΥΡΛΙΑΧΤΟ ΤΗΣ ΠΕΤΑΛΟΥΔΑΣ
Η αλήθεια για τον χρόνο είναι ότι δεν
είναι
μία απλή ακολουθία γεγονότων
αλλά ένας στροβιλισμός, μία σταγόνα
ένα μεθυσμένο παραπάτημα μέσα στο μπαρ
ενοχλώντας τους θαμώνες στην πορεία.
Ζωή και θάνατος, το ουρλιαχτό
απ’ τα φτερά μιας πεταλούδας
και όλα αυτά που θεωρείς αληθινά
είναι μονάχα μέρος του προγράμματος
σχεδιασμένο να σε κάνει να πιστέψεις
ότι όλα έχουν σημασία.
Βασιλική Δραγούνη
ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ
ΟΙ ΑΥΤΟΕΞΟΡΙΣΤΟΙ ΤΩΝ ΘΛΙΜΜΕΝΩΝ ΔΩΜΑΤΙΩΝ
Εδώ είμαστε και σήμερα, περιπλανώμενοι,
σαν σύννεφα βροχής μέσα από σκοτεινά δέντρα.
Το κόκκινο φεγγάρι είναι ήδη
ψηλά στον ουρανό. Νομίζω μας ακολουθεί.
Παρόλο που είναι φωτεινό,
ο πόνος ανεμίζει ακόμη μεσίστιος.
Ας κρατηθούμε από τα χέρια
αποδεχόμενοι τη δύναμη της συνύπαρξης.
Ας εμείνουμε στον αδιάλειπτο χαρακτήρα της
αναζήτησης
αποδεχόμενοι την ευθύνη της απώλειας.
Οι ηττημένοι των καθημερινών γεγονότων
χρεώθηκαν ήδη στην αθανασία
και οι αυτοεξόριστοι των θλιμμένων δωματίων
αναζητούν το κουράγιο της αιωνιότητας
ανάμεσα σ' αυτά τα δέντρα
που σκουριάζουν από θλίψη.
Βασιλική Δραγούνη