THE RED ARCHIVES

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΛΟΦΟΣ

 

Υπήρχαν εκατοντάδες άνθρωποι πάνω στον κόκκινο λόφο

που στέκονταν αγναντεύοντας το πεδίο της καταστροφής.

Ήταν κάτι που με βρήκε απροετοίμαστη.

 

Δεν μπορούσα να επιστρέψω, ο δρόμος ήταν δύσβατος.

Τμήμα του ουρανού παγιδευμένο σε ανταύγειες φθινοπώρου

κι εγώ να ταξιδεύω εκεί, πάνω σε δυο φτερά χελιδονιού

διαρκώς ταλαντευόμενη μεταξύ αλήθειας και πλάνης,

μεταξύ ελπίδας που δίνει υπόσταση στο όραμα

και τρόμου που αδράχνει τα μελλούμενα,

μεταξύ λογικής προσηλωμένης στων καιρών τα μηνύματα

και παραφροσύνης υποταγμένης στη βουλή του πάθους,

γεμίζοντας ένα κενό στην ψυχή που έκανε θόρυβο

σαν ανεμοστρόβιλος.

 

Πετούσα πάνω από ένα πεδίο συντριμμιών

που κάποτε ήταν κήπος.

Συνήθιζα να περπατώ μέσα σ' αυτόν

αναζητώντας το οικείο φως,

θαυμάζοντας τα περίτεχνα κιγκλιδώματα

και τα αδιέξοδα του λαβυρίνθου

που στοίχειωναν τις μνήμες των άλλων ανυποψίαστα,

προσπαθώντας να περιφράξω τον εαυτό μου

από βέβηλες επιδρομές,

πιστεύοντας ότι μπορώ να ακούσω τις ψυχές που αναχωρούν

από πράγματα άνευ σημασίας -

αντικείμενα πεσμένα από τις τσέπες του χρόνου,

θλιβερά κατάλοιπα αρχαίων ιστοριών.

 

Η φωνή μου αδύναμη, επικαλείται οντότητες χωρίς όνομα

μα παρασύρεται από τον ανεπίστρεπτο άνεμο του παρελθόντος.

Στριφογυρνώ στον ύπνο μου με απόγνωση

παλεύοντας να αποδιώξω της λήθης το ψέμα.

Τίποτα δεν είναι πειστικό πια.

Εγκαταλείπω κάθε προσπάθεια και επιστρέφω ως θεατής

στον κόκκινο λόφο.

 

Βασιλική Δραγούνη

THE RED ARCHIVES

ΚΟΚΚΙΝΟ ΦΟΡΕΜΑ

 

Σήμερα θα φορέσω το κόκκινο φόρεμα, το κεντημένο

με αραχνοΰφαντες ψευδαισθήσεις.

 

Αιμάτινοι επίδεσμοι

στο μέρος που έχει τα μανίκια,

 

γύρω απ' τα χέρια, που διαμόρφωσαν

το σχήμα της ζωής μου.

 

Τα μικροσκοπικά κουμπιά του δίνουν μάχη

να κρατηθούν στις κουμπότρυπες.

 

Στο μέρος της καρδιάς, ένας λεκές ανεξίτηλος

-ελάχιστο κομμάτι του τίποτα

 

που στιγματίζει τη μνήμη.

Τελικά, δεν μου αρέσει αυτό το φόρεμα.

 

Βασιλική Δραγούνη

THE RED ARCHIVES

ΤΟ ΛΑΘΟΣ ΚΟΚΚΙΝΟ

 

Βλέπω τον εαυτό μου μέσα σε ένα μακρύ φόρεμα

τσαλακωμένο απ' την πολύχρονη παραμονή του στο συρτάρι

τυλιγμένο σε χάρτινα λόγια και υπολείμματα

από τρύπια και φορεμένα συναισθήματα.

 

Είναι ένα ατελείωτο φόρεμα

που σέρνεται στο πάτωμα σαν φίδι τρομαγμένο.

Το στοιχειωμένο λάφυρο της μέρας

ταίριαζε κάποτε στο σώμα κάποιας άλλης.

     

"Το κόκκινο είναι το χρώμα της οδύνης"

ψιθύρισε στο αυτί μου ένας προφήτης.

"Μοιάζεις σαν παιδί μέσα σ' αυτό"

αναφώνησε ο ξαφνιασμένος καθρέφτης μου.

 

Τραυματισμένο απομεινάρι σε μεγάλο νούμερο

που συνεχώς πληγώνεται, ματώνει, μα επουλώνεται

και με έναν γκρίζο κίνδυνο στα μάτια το βλέπω να επιμένει

σαν κραταιό, φλεγόμενο θηρίο.

 

Βασιλική Δραγούνη

THE RED ARCHIVES

ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ

 

Κόκκινο ξανά

και ξανά και ξανά

σαν επαναλαμβανόμενη ηχώ

στους τοίχους του χρόνου.

 

Όσες φορές προσπαθώ να περιγράψω

το κόκκινο του ουρανού σου

τόσες φορές στάζουν αιμόφυρτες οι λέξεις

κόκκινα κύματα

στα χρώματα των άστρων.

 

Πόσες φορές σου έχω πει

ότι εγώ είμαι το κόκκινο

ενώ εσύ όχι;

 

Εγώ είμαι το κόκκινο

στις παπαρούνες

και στο φαραωνικό αίμα,

στον Άλφα του Κενταύρου

και σε μια ματωμένη δύση.

 

Εγώ είμαι

το κόκκινο του ουρανού σου.

Μια στάλα κόκκινο

στο απέραντο του μπλε.

 

Βασιλική Δραγούνη

THE RED ARCHIVES

ΗΛΕΚΤΡΙΚΟ ΚΟΚΚΙΝΟ

 

Ο Τερματικός Πύργος φωτίστηκε

σε ηλεκτρικό κόκκινο,

το χρώμα ενός πλανήτη που ανακαλύφθηκε πρόσφατα

σε κάποια ταινία επιστημονικής φαντασίας.

Βυθισμένη μέσα σε έναν ωκεανό βροχής,

χιονιού, πάγου και γραφειοκρατίας

ξεπουλώντας πείσμα και ακλόνητη άρνηση

κι αριθμούς που επιπλέουν πάνω σε ημιτελή χαρτιά

η μνήμη πάλλεται, σαν λαμπτήρας χαμηλής ισχύος

και τα φώτα του Τερματικού Πύργου

λάμπουν σε ηλεκτρικό κόκκινο

και με κάποιο τρόπο, μπορεί ακόμα να θυμάται.

 

Βασιλική Δραγούνη

THE RED ARCHIVES

ΚΟΚΚΙΝΟ ΚΡΑΓΙΟΝ

 

Κάθεται πέρα απ' τον δρόμο

περιμένοντας την αλλαγή

του φωτεινού σηματοδότη,

ποντάροντας στο χρώμα

και σκορπίζοντας

χαμένες ώρες ύπνου

κάτω από φώτα νέον

όπου τα όνειρα είναι μόνο

ένα κόκκινο κραγιόν

και μερικά δολάρια

μακριά.

 

Βασιλική Δραγούνη

THE RED ARCHIVES

ΚΟΚΚΙΝΟ ΑΙΜΑ ΣΤΟ ΝΕΡΟ

 

Ένας ήλιος σπινθηρίζει αποχρώσεις μωβ και μπλε

στα δέντρα και τους θάμνους δίπλα στο κανάλι.

Στην τελευταία του έξοδο ο ήλιος ρίχνει

κόκκινο αίμα στο νερό.

Είναι απλώς η λάμψη που ενσωματώνεται

σ’ αυτή την πανίσχυρη σφαίρα

ή ένα αποτρόπαιο έγκλημα,

ένα αξεδιάλυτο μυστήριο;

 

Φαντάζομαι ένα συρρικνωμένο, άψυχο πτώμα να επιπλέει -

τα λείψανα ενός άτυχου, σπαταλημένου εραστή.

Δεν βλέπω τίποτα άλλο παρά τις ρευστές κινήσεις

των μικροσκοπικών, μαύρων ψαριών

που κατοικούν στην περιοχή αυτή του καναλιού

και πίνουν μεθυσμένο, κόκκινο ορό.

Το τέλος της ημέρας είναι ένα έγκλημα πάθους.

 

Βασιλική Δραγούνη

THE RED ARCHIVES

ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΕΠΕΚΤΕΙΝΕΤΑΙ

 

Μπορεί να είναι αίμα.

Μπορεί να είναι τρέλα στο μάτι.

Μπορεί να είναι τα ονόματα στην πόρτα.

 

Τα παράθυρα κρύβονται το ένα από το άλλο.

Οι τοίχοι μεταμφιέζονται.

Το κόκκινο επεκτείνεται.

 

Μπορεί να είναι το γυαλί μπροστά στο φως.

Μπορεί να είναι θλίψη στην πέτρα.

Μπορεί να είναι σημάδια από νύχια στο πάτωμα.

 

Οι τοίχοι συρρικνώνονται.

Οι μαύρες γραμμές ολισθαίνουν.

Το κόκκινο επεκτείνεται.

 

Βασιλική Δραγούνη

THE RED ARCHIVES

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΙΛΙΓΓΟΣ

 

Βάρκες στο γρασίδι.

Σπίτια που επιπλέουν στον αέρα.

Ένας λευκός φράκτης στο αναδυόμενο φως.

Ένα αιωρημένο δέντρο

που φλέγεται στον κόκκινο ίλιγγο

καθώς ο πανοραμικός ήλιος πλησιάζει.

 

Αν και ασαφές

και δυσανάλογο

το αποτέλεσμα είναι φαινομενικά ορθό

και απόλυτα ισορροπημένο.

Οι ψευδαισθήσεις βρίσκονται παντού.

 

Βασιλική Δραγούνη

THE RED ARCHIVES

ΚΟΚΚΙΝΟ ΦΕΓΓΑΡΙ

 

Κάνε το σκοτάδι τώρα.

Κάνε το σκοτάδι

με τον τρόπο που γνωρίζεις.

 

Απορρόφησε τη μουσική

από το διπλανό διαμέρισμα.

Γλίστρησε σαν φως κάτω απ' την πόρτα.

Ξεθώριασε σαν βήμα

στο χαλί του διαδρόμου.

Πρόβαλλε απ' τις ρωγμές του τοίχου.

 

Έξω οι λακκούβες λάμπουν με βροχή,

οι πόρτες των αυτοκινήτων κλείνουν βίαια,

οι φωνές λένε αντίο

και τα κόκκινα φανάρια μοιάζουν απομονωμένοι φάροι

ενός απόμακρου ορίζοντα.

 

Κάνε το σκοτάδι.

Κάνε το σωστά.

Τώρα, που το φεγγάρι έγινε κόκκινο.

Κάνε το σκοτάδι τώρα.

Μην λες καληνύχτα.

 

Βασιλική Δραγούνη

THE RED ARCHIVES

ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ

 

Τι είναι αυτό το κόκκινο που αφήνει τις μνήμες να επιπλέουν

σαν να ‘ναι απαλλαγμένες από τη βαρύτητα;

 

Σκέψου ένα λευκό βάζο με αιωρούμενα τριαντάφυλλα,

ένα κλωνάρι από ασώματες παπαρούνες,

μια λαβωμένη μνήμη που στρέφεται στον εαυτό της

 

Σκέψου πόσο το κόκκινο μπορεί να απλωθεί

και να βαθύνει, όταν το απαιτήσει κάποια ονειροπόληση

 

Σκέψου πόσο συχνά τα πράγματα αποκλίνουν,

απελευθερώνονται και αιωρούνται απαρατήρητα -

 

γίνονται απάντηση

σε κάτι που επιδιώκουμε να μάθουμε.

 

Βασιλική Δραγούνη

THE RED ARCHIVES

ΠΑΡΑΛΛΑΓΕΣ ΣΕ ΚΟΚΚΙΝΟ ΘΕΜΑ

 

Μια φιγούρα ενός ανθρώπου

που σέρνει πίσω του αλυσίδα

το κόκκινο, σε όλη τη ζωή του:

Το αίμα του, οι αγάπες του,

όλη η οργή και οι προσπάθειές του.

    

Τώρα στέκεται μόνος.

Στην εσχατιά του άχρονου παρόντος,

τα πάντα γύρω του γίνονται 

ένα κόκκινο βουητό της μνήμης

που τον ακολουθεί, ως ύψιστος κριτής. 

 

Δεν γυρίζει να κοιτάξει.

Ακουμπά το χέρι του στον τοίχο

που ήταν πάντα εκεί,

περιμένοντας το, κόκκινο σαν αίμα,

αποτύπωμά του.

 

Βασιλική Δραγούνη

THE RED ARCHIVES

ΑΚΟΜΑ ΚΟΚΚΙΝΟ

 

Δέσμια της φαινομενικής ακινησίας του τοπίου

φτιάχνει έναν κύκλο καθαρό στο σκονισμένο τζάμι

και περιεργάζεται ανυπόμονα καμένα ερείπια,

γυαλιά κομμένα, κολλημένα και κομμένα ξανά

συσσωρευμένα σύνολα ετερόκλητα

κι ένας αέρας κόκκινος τυλίγει το βλέμμα.

 

Κι εκεί το βλέπει, να λαμποκοπά ανάμεσα στις στάχτες:

ένα χαμένο παιδικό παπούτσι,

παρατημένο στη σιωπή του χρόνου

να 'χει το σχήμα ενός υπαινιγμού

που άφησε πίσω του το αναπόδραστο.

Ακόμα κόκκινο. Κατασκονισμένο, αλλά ακόμα κόκκινο.

 

Βασιλική Δραγούνη

THE RED ARCHIVES

ΚΟΚΚΙΝΟ ΚΕΝΤΡΟ

  

Όλα γυρίζουν κι ίσως να αλλάζουν

απ' άκρη σ' άκρη

καθώς περιστρέφονται

γύρω από ένα κόκκινο κέντρο

με αυξανόμενη ορμή

πριν την κρούση.

 

Μικρά τεμάχια

των διαμαντιών της Lucy

ξεχύνονται στο πάτωμα

σε λακκούβες χρωματισμένες με αίμα

πασπαλισμένο με κόκκους

ονείρου και φόβου

 

για να βουτήξουν όλοι

οι καλεσμένοι στο παραλήρημα

το μεγαλύτερο μέρος

της απληστίας τους

σε μαύρες τρύπες που αντανακλούν

τα πιο πυκνά σκοτάδια

της ύπαρξης.

 

Βασιλική Δραγούνη

THE RED ARCHIVES

ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΠΛΕ

 

Ακόμη κι αν ήξερα

όλα όσα ξέρω τώρα

δεν θα έκανα περισσότερα

ή ίσως ναι.

 

Μαθήματα που πέρασα

με υψηλό βαθμό

παρέμειναν τα διδάγματα

του παρελθόντος.

 

Έσκαψα το δρόμο μου

θάβοντας παλιές τύψεις,

καταστροφές και γενναιότητες

για να φτιάξω ένα πέρασμα στο τώρα.

 

Πρόσφερα το πνεύμα μου

σαν έσχατη υποταγή

για ένα καταφύγιο

ή για μια καλύτερη εικασία.

 

Αλλά το κόκκινο δεν είναι μπλε

το αδιόρατο δεν είναι φανερό

το τίποτα δεν είναι αρκετό

και δεν σκοράρεις με μηδέν.

 

Και η ζωή εξακολουθεί να είναι

πολύ συχνά ένα χάος.

 

Βασιλική Δραγούνη

THE RED ARCHIVES

ΚΟΚΚΙΝΟ ΜΕΛΑΝΙ

 

Πρόσεχε..

Οι ηττημένοι επαναπροσδιορίζουν την ελευθερία

η δικαιοσύνη στήνει καινούργια ζυγαριά

και κάθε μεγάλη ευκαιρία αντίστασης

μπορεί να είναι επώδυνη ώρες ώρες.

Πρόσεχε..

Με κερδισμένη υπερηφάνεια νικητού

στάσου στη θέση σου και στόχευσε

αδέσποτες ελπίδες,

σε ανυπότακτες λευκές σελίδες

το κόκκινο μελάνι πιτσιλίζει

την καρδιά του τραγουδιού.

 

Βασιλική Δραγούνη