Η Μεταφυσική του Ορατού

Συνέντευξη με τη Βασιλική Δραγούνη

 

📚 «Το βιβλίο που θα ταξιδέψει μαζί σου αυτό το καλοκαίρι»

☀️ «Καλοκαιρινές Αναγνώσεις από τους συγγραφείς των Εκδόσεων Συμπαντικές Διαδρομές»

https://www.facebook.com/share/197cuHPLCv/?mibextid=wwXIfr

 

https://www.facebook.com/share/1bKvzjnnF7/?mibextid=wwXIfr

 

1. Αν μπορούσατε να βάλετε το βιβλίο σας μέσα σε μια βαλίτσα διακοπών, γιατί θα έπρεπε να είναι το πρώτο που θα έμπαινε;

Γιατί είναι ένα βιβλίο που δεν ζητά από τον αναγνώστη να βιαστεί, αλλά να σταθεί. Μέσα στη χαλαρότητα των διακοπών, όπου ο χρόνος αποκτά διαφορετικό ρυθμό, «Η Μεταφυσική του Ορατού» λειτουργεί σαν ένας εσωτερικός περίπατος. Δεν χρειάζεται να διαβαστεί βιαστικά, μπορεί κανείς να ανοίξει μια τυχαία σελίδα, να διαβάσει ένα ποίημα και να το αφήσει να συνομιλήσει με τη θάλασσα, τον ουρανό ή τη σιωπή γύρω του.

 

2. Ποια είναι η μία σκηνή του βιβλίου σας που πιστεύετε ότι θα κάνει κάποιον να ξεχάσει πως βρίσκεται στην παραλία ή στο καράβι;

Θα διάλεγα το ποίημα «Ένα σιδερένιο τριαντάφυλλο». Οι εικόνες του μοιάζουν με κινηματογραφικά πλάνα: η θάλασσα, τα αγάλματα, οι αψίδες, οι ατελείωτες στοές και το σιδερένιο τριαντάφυλλο που κρύβεται μέσα στις σελίδες ενός βιβλίου δημιουργούν έναν κόσμο τόσο ζωντανό, ώστε για λίγα λεπτά ο αναγνώστης ξεχνά την παραλία ή το καράβι και ταξιδεύει σε έναν τόπο όπου η πραγματικότητα συναντά το όνειρο.

 

3. Τι συναίσθημα θα θέλατε να κουβαλά ο αναγνώστης όταν κλείσει την τελευταία σελίδα των διακοπών του;

Θα ήθελα να κρατήσει μια αίσθηση γαλήνιας απορίας. Όχι την ανάγκη να βρει όλες τις απαντήσεις, αλλά τη χαρά να συνεχίσει να θέτει ουσιαστικά ερωτήματα. Αν το βιβλίο καταφέρει να τον κάνει να δει λίγο διαφορετικά τον κόσμο, τον χρόνο ή τον ίδιο του τον εαυτό, τότε θα έχει πετύχει τον σκοπό του.

 

4. Αν έπρεπε να περιγράψετε το βιβλίο σας χωρίς να αποκαλύψετε τίποτα από την υπόθεση, τι θα λέγατε σε έναν άγνωστο που κάθεται δίπλα σας σε ένα πλοίο;

Θα του έλεγα πως είναι μια ποιητική συλλογή που εξερευνά τα σύνορα ανάμεσα στο ορατό και το αόρατο, στη μνήμη και τη λήθη, στη ζωή και το μυστήριο. Είναι μια πρόσκληση να κοιτάξουμε πίσω από αυτό που φαίνεται προφανές και να αναρωτηθούμε πόσα ακόμη υπάρχουν που δεν βλέπουμε, ωστόσο μας διαμορφώνουν.

 

5. Σε ποιο μέρος θα διαβάζατε ιδανικά το βιβλίο σας; (παραλία, βουνό, νησί, καράβι, καφέ, μπαλκόνι…)

Σε ένα ήσυχο μπαλκόνι ή σε μια παραλία πολύ νωρίς το πρωί ή λίγο πριν δύσει ο ήλιος, όταν το φως αλλάζει και όλα μοιάζουν να βρίσκονται για λίγο ανάμεσα σε δύο κόσμους. Εκεί, όπου η εξωτερική ησυχία μπορεί να συναντήσει την εσωτερική, πιστεύω ότι τα ποιήματα βρίσκουν τον φυσικό τους χώρο.

 

6. Ποιος είναι ο αναγνώστης που θα αγαπήσει πραγματικά αυτό το βιβλίο;

Είναι ο αναγνώστης που δεν αναζητά μόνο ιστορίες, αλλά εμπειρίες. Εκείνος που αγαπά την ποίηση ως χώρο στοχασμού, που δεν φοβάται τα υπαρξιακά ερωτήματα και απολαμβάνει να επιστρέφει σε ένα ποίημα ξανά και ξανά, ανακαλύπτοντας κάθε φορά μια νέα σημασία. Είναι επίσης ο άνθρωπος που πιστεύει ότι η σιωπή μπορεί να είναι εξίσου εύγλωττη με τις λέξεις.

 

7. Αν μπορούσατε να χαρίσετε το βιβλίο σας σε έναν μόνο άνθρωπο αυτό το καλοκαίρι, ποιος θα ήταν και γιατί;

Θα το χάριζα σε έναν άνθρωπο που βρίσκεται σε μια μεταβατική περίοδο της ζωής του, σε κάποιον που αναζητά νόημα, μια νέα αρχή ή έναν διαφορετικό τρόπο να δει τον κόσμο, γιατί πιστεύω ότι μπορεί να σταθεί ως διακριτικός συνοδοιπόρος στις πιο ουσιαστικές εσωτερικές αναζητήσεις.

 

8. Ποια λέξη χαρακτηρίζει καλύτερα το ταξίδι που θα κάνει ο αναγνώστης μέσα στις σελίδες του; (και γιατί;)

Η λέξη «Ανακάλυψη», γιατί κάθε ποίημα αποτελεί μια μικρή εξερεύνηση του ορατού και του αόρατου, του γνώριμου και του ανεξήγητου. Δεν πρόκειται μόνο για την ανακάλυψη νέων εικόνων, αλλά και για την ανακάλυψη πτυχών του ίδιου μας του εαυτού που συχνά παραμένουν αθέατες.

 

9. Ποια είναι η μεγαλύτερη έκπληξη που περιμένει τον αναγνώστη χωρίς να κάνετε spoiler;

Ίσως το γεγονός ότι, μέσα από εικόνες που μοιάζουν σκοτεινές ή μυστηριώδεις, αναδύεται τελικά μια βαθιά αίσθηση φωτός και συμφιλίωσης που οδηγεί στην επίγνωση ότι ακόμη και το πιο ανεξήγητο μπορεί να γίνει τόπος εσωτερικής γαλήνης.

 

10. Τελειώστε τη φράση: «Αυτό το καλοκαίρι πάρε μαζί σου το βιβλίο μου γιατί...»

...μερικές φορές το πιο συναρπαστικό ταξίδι δεν είναι εκείνο που κάνουμε προς έναν καινούργιο τόπο, αλλά εκείνο που μας οδηγεί λίγο πιο βαθιά μέσα στον εαυτό μας. Οι διακοπές είναι η ιδανική στιγμή για να ακούσουμε αυτή την εσωτερική φωνή.

 

11. Αν το βιβλίο σας ήταν καλοκαιρινός προορισμός, ποιος θα ήταν;

Θα ήταν ένα απομονωμένο νησί με άγριους βράχους, ήσυχους όρμους και νύχτες γεμάτες αστέρια. Ένας τόπος όπου η φύση, η σιωπή και το φως δημιουργούν τις κατάλληλες συνθήκες για περισυλλογή και εσωτερικά ταξίδια.

 

12. Ποιο τραγούδι θα έπαιζε στους τίτλους αρχής της ιστορίας σας;

Το "Stairway to Heaven" των Led Zeppelin. Γιατί, όπως και η συλλογή, ξεκινά από το γήινο και σταδιακά οδηγεί τον ακροατή σε ένα συμβολικό, σχεδόν μυσταγωγικό ταξίδι, αποτυπώνοντας την αίσθηση μιας εσωτερικής ανάβασης, ενός ταξιδιού αναζήτησης και μεταμόρφωσης. Είναι η ίδια αίσθηση που θα ήθελα να συνοδεύει τον αναγνώστη καθώς διασχίζει τις σελίδες της «Μεταφυσικής του Ορατού».

 

13. Αν το βιβλίο σας είχε μία μόνο φράση γραμμένη στο οπισθόφυλλο, ποια θα θέλατε να είναι;

«Ένα ποιητικό ταξίδι εκεί όπου το φως, η σιωπή και το μυστήριο αποκαλύπτουν όσα τα μάτια δεν μπορούν να δουν».

 

14. Τι θα θέλατε να σας γράψει ένας αναγνώστης μόλις τελειώσει το βιβλίο σας;

«Δεν έκλεισα απλώς ένα βιβλίο, έκλεισα έναν κύκλο σκέψεων και άνοιξα έναν καινούργιο. Θα επιστρέψω σε αυτά τα ποιήματα, γιατί κάθε ανάγνωση μοιάζει να αποκαλύπτει κάτι που την προηγούμενη φορά δεν είχα δει».

 

15. Έχετε μόνο 15 δευτερόλεπτα να πείσετε κάποιον να πάρει το βιβλίο σας στις διακοπές. Τι θα του λέγατε;

«Αν αναζητάτε ένα βιβλίο που δεν θα σας συνοδεύσει μόνο στις διακοπές αλλά και μετά την επιστροφή σας, πάρτε μαζί σας τη «Μεταφυσική του Ορατού». Με τον έντονο συμβολισμό, το μυστήριο, την πνευματικότητα και τη διαρκή αίσθηση μιας πορείας προς το φως που τη διακρίνει, η συλλογή χαρίζει δυνατές εικόνες, βαθιές σκέψεις και στιγμές που παραμένουν ζωντανές στη μνήμη πολύ μετά την τελευταία σελίδα».

 

Κλείσιμο

 

Πού μπορούν οι αναγνώστες να βρουν το βιβλίο σας και να μάθουν περισσότερα για εσάς;

«Η Μεταφυσική του Ορατού» κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές και είναι διαθέσιμη μέσω του εκδοτικού οίκου, σε επιλεγμένα βιβλιοπωλεία και σε ηλεκτρονικά βιβλιοπωλεία. Περισσότερα για το έργο μου, τις εκδόσεις και τις συγγραφικές μου δραστηριότητες μπορούν να βρουν στις επίσημες σελίδες μου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στην προσωπική μου ιστοσελίδα.

 

Μπορείτε να κάνετε άμεσα παραγγελία το βιβλίο στο παρακάτω link από το βιβλιοπωλείο μας.

 

https://www.universepaths.com/product-page/%CE%B7-%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%B1%CF%86%CF%85%CF%83%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BF%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%8D-%CE%B2%CE%B1%CF%83%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%B4%CF%81%CE%B1%CE%B3%CE%BF%CF%8D%CE%BD%CE%B7-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B7%CE%B3%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%B1%CF%86%CF%85%CF%83%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CF%80%CE%BF%CE%AF%CE%B7%CF%83%CE%B7

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΕΡΓΩΝ ΤΡΙΩΝ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΩΝ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ WRITERS INTERNATIONAL EDITION & ΕΤΑΙΡΙΑ ΕΛΛΗΝΩΝ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ (ΕΕΛ)

 

ΠΡΩΤΟΣ ΚΥΚΛΟΣ – ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΣ

 «Κάθε δημιουργός κουβαλά μέσα του μια διαφορετική εσωτερική γεωγραφία.

Και ίσως η ποίηση να είναι ο τρόπος με τον οποίο αυτή η αόρατη γεωγραφία γίνεται φως.»

 

ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΠΡΟΣ ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΔΡΑΓΟΥΝΗ

«Η ποίηση της Βασιλικής Δραγούνη μοιάζει με υπόγειο ρεύμα μνήμης και συμβολισμού - σαν μια μυστικιστική γλώσσα που έρχεται από αλλού για να φωτίσει το σήμερα.»

 

1. «Η γραφή σου έχει έντονα συμβολικά και σχεδόν προφητικά στοιχεία. Από πού γεννιέται αυτή η εσωτερική ατμόσφαιρα των έργων σου; Είναι βίωμα, διαίσθηση ή ένας άλλος τρόπος θέασης του κόσμου;»

Η εσωτερική ατμόσφαιρα των έργων μου γεννιέται από μια διαρκή συνάντηση βιώματος, διαίσθησης και ενός βαθύτερου τρόπου θέασης του κόσμου, τα οποία στην ποίησή μου λειτουργούν αλληλένδετα. Το βίωμα είναι η πρώτη ύλη - οι προσωπικές εμπειρίες, οι απώλειες, οι στιγμές έντασης, η αβεβαιότητα, η αίσθηση της φθοράς αλλά και η ανάγκη του ανθρώπου να υπερβεί τα όριά του.

Η διαίσθηση παίζει επίσης καθοριστικό ρόλο. Πολλές φορές αισθάνομαι ότι η ποίηση προηγείται της λογικής ερμηνείας. Ένα ποίημα μπορεί να ξεκινήσει από μια εικόνα, μια λέξη ή μια αίσθηση που δεν μπορώ αρχικά να εξηγήσω, αλλά που κουβαλά μέσα της έναν υπόγειο παλμό. Ίσως γι’ αυτό στα έργα μου εμφανίζονται συμβολικά και σχεδόν προφητικά στοιχεία - όχι επειδή επιχειρώ να «προβλέψω» το μέλλον, αλλά επειδή προσπαθώ να αφουγκραστώ τις ρωγμές του παρόντος, εκεί όπου ήδη διαμορφώνονται οι αλλαγές, οι φόβοι και οι μετατοπίσεις της εποχής μας. Ίσως λοιπόν η «προφητική» διάσταση της γραφής μου να μην αφορά το μέλλον με τη στενή έννοια, αλλά μία βαθύτερη επίγνωση του ανθρώπινου τοπίου.

Νομίζω πως η ποίηση έχει τη δύναμη να λειτουργεί σαν ένας εναλλακτικός τρόπος ανάγνωσης της πραγματικότητας. Δεν βλέπει μόνο αυτό που είναι ορατό, αλλά και αυτό που υποκρύπτεται πίσω από τα γεγονότα: τη σιωπή, την αγωνία, την εσωτερική σύγκρουση, την ανάγκη για νόημα. Με ενδιαφέρει ιδιαίτερα αυτή η περιοχή ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι, ανάμεσα στην ελπίδα και στην κατάρρευση, όπου ο άνθρωπος συνεχίζει να αναζητά έναν τρόπο να σταθεί όρθιος απέναντι ακόμη και στην πιο ζοφερή πραγματικότητα.

2.«Οι τίτλοι των έργων σου - “Άλεκτες Προφητείες”, “Κρόνος Χρόνος”, “Ανάδρομη Αμφιλύκη” - μοιάζουν να κινούνται ανάμεσα στον μύθο, τον χρόνο και το μεταφυσικό. Τι ρόλο παίζει ο χρόνος στην ποίησή σου;»

Ο χρόνος αποτελεί έναν από τους κεντρικούς άξονες της ποιητικής μου σκέψης. Δεν τον αντιλαμβάνομαι ως μια ευθύγραμμη πορεία από το παρελθόν προς το μέλλον, αλλά ως μια διαρκή, ρευστή κατάσταση μέσα στην οποία συνυπάρχουν μνήμη, απώλεια, προσδοκία και μεταμόρφωση. Στην ποίησή μου ο χρόνος δεν λειτουργεί μόνο ως χρονικό πλαίσιο, λειτουργεί σχεδόν ως ζωντανή δύναμη, ως ένας αόρατος μηχανισμός που διαμορφώνει τη συνείδηση, τις σχέσεις και την ίδια την ανθρώπινη εμπειρία.

Ίσως γι’ αυτό οι τίτλοι των έργων μου κινούνται συχνά ανάμεσα στον μύθο, το μεταφυσικό και την έννοια της χρονικότητας. Οι «Άλεκτες Προφητείες», για παράδειγμα, σχετίζονται με έναν χρόνο υπόγειο και εκκρεμή, με όσα δεν έχουν ακόμη εκδηλωθεί αλλά ήδη κυοφορούνται μέσα στην πραγματικότητα.

Με απασχολεί ιδιαίτερα επίσης ο τρόπος με τον οποίο ο άνθρωπος βιώνει τον χρόνο εσωτερικά. Υπάρχουν στιγμές που ένας μόνο φόβος ή μια μνήμη μπορεί να διαστείλει τον χρόνο, ενώ άλλες φορές ολόκληρες περίοδοι ζωής χάνονται σαν μια αστραπή. Αυτή η υποκειμενικότητα του χρόνου με ενδιαφέρει ποιητικά περισσότερο από την αντικειμενική του διάσταση.

Παράλληλα, ο χρόνος στην ποίησή μου συνδέεται και με τη φθορά, όχι όμως αποκλειστικά με αρνητικό τρόπο. Μέσα από τη φθορά γεννιέται και η μεταμόρφωση. Η κατάρρευση ενός παλιού κόσμου μπορεί να ανοίξει χώρο για μια νέα συνείδηση, για μια διαφορετική ανάγνωση του εαυτού και της πραγματικότητας. Γι’ αυτό και στα έργα μου συχνά συνυπάρχουν η αγωνία και η ελπίδα, το σκοτάδι και η δυνατότητα αναγέννησης.

Ο μύθος, τέλος, λειτουργεί για μένα σαν μια διαχρονική γλώσσα του ανθρώπου. Μέσα από μυθολογικά και μεταφυσικά στοιχεία προσπαθώ να εκφράσω σύγχρονες υπαρξιακές αγωνίες. Γιατί, παρότι αλλάζουν οι εποχές, τα βαθύτερα ερωτήματα του ανθρώπου απέναντι στον χρόνο, τη μοίρα, τον θάνατο και την υπέρβαση παραμένουν ουσιαστικά τα ίδια.

3.«Παρότι εργάζεσαι σε έναν απαιτητικό και τεχνοκρατικό χώρο όπως η αεροπορία, η γραφή σου είναι βαθιά εσωτερική και ποιητική. Πώς συνυπάρχουν αυτοί οι δύο κόσμοι μέσα σου;»

Για πολλούς ανθρώπους αυτοί οι δύο κόσμοι μοιάζουν αντιφατικοί: ο επαγγελματικός μου χώρος από τη μία, με την ευθύνη και την τεχνική ακρίβεια που απαιτεί και η ποίηση από την άλλη, που κινείται στον χώρο του συναισθήματος, του συμβολισμού και της εσωτερικής αναζήτησης. Για εμένα αυτοί οι δύο χώροι δεν λειτουργούν ανταγωνιστικά αλλά συμπληρωματικά.

Στον αεροπορικό χώρο αντιλαμβάνεται κανείς τη σημασία της συγκέντρωσης και της διαρκούς εγρήγορσης απέναντι στον κόσμο. Είναι ένας χώρος όπου ο χρόνος, η απόφαση και η λεπτομέρεια αποκτούν καθοριστική σημασία. Αυτή η εμπειρία, ακόμη και αν φαίνεται τεχνοκρατική, με έχει φέρει πολύ κοντά στην ανθρώπινη ευθραυστότητα και στην επίγνωση ότι τα πάντα μπορούν να αλλάξουν μέσα σε μια στιγμή. Και αυτή ακριβώς η επίγνωση περνά βαθιά μέσα στη γραφή μου.

Από την άλλη πλευρά, η ποίηση είναι ο εσωτερικός μου χώρος ελευθερίας. Είναι ο τρόπος με τον οποίο μπορώ να επεξεργαστώ όσα δεν χωρούν στη λογική ή στην τεχνική γλώσσα. Η ποίηση μου επιτρέπει να κινηθώ μέσα στο υπαινικτικό, στο συμβολικό και στο άρρητο. Θα έλεγα ότι η μία πλευρά ισορροπεί την άλλη: η πειθαρχία του επαγγελματικού κόσμου με κρατά γειωμένη, ενώ η γραφή με βοηθά να μη χάσω την εσωτερική μου ευαισθησία.

Υπάρχει επίσης κάτι βαθιά ποιητικό στην ίδια την έννοια της πτήσης. Η αίσθηση της μετάβασης, της απόστασης από τη γη, η θέαση του κόσμου από ψηλά, η συνεχής μετακίνηση ανάμεσα σε τόπους και ανθρώπους, όλα αυτά δημιουργούν μια ιδιαίτερη σχέση με τον χώρο, τον χρόνο και τη μοναξιά. Συχνά αισθάνομαι ότι οι δύο αυτοί κόσμοι επικοινωνούν υπόγεια μεταξύ τους περισσότερο απ’ όσο φαίνεται.

Σε γενικές γραμμές, θεωρώ ότι ο άνθρωπος δεν είναι μονοδιάστατος. Μπορεί να κινείται μέσα σε αυστηρά δομημένα περιβάλλοντα και ταυτόχρονα να διατηρεί έναν βαθιά εσωτερικό, ποιητικό πυρήνα. Για μένα η γραφή δεν είναι φυγή από την πραγματικότητα, αλλά ένας τρόπος να την κατανοήσω βαθύτερα.

4.«Στην ποίησή σου υπάρχει συχνά η αίσθηση αφύπνισης - σαν να θέλεις να ταρακουνήσεις τον αναγνώστη από μια εσωτερική λήθη. Θεωρείς ότι η ποίηση οφείλει να αφυπνίζει;»

Πιστεύω πως η ποίηση δεν έχει υποχρεώσεις με την αυστηρή έννοια του όρου, δεν λειτουργεί ως μηχανισμός καθοδήγησης. Ωστόσο, θεωρώ ότι η βαθύτερη δύναμή της βρίσκεται ακριβώς στην ικανότητά της να αφυπνίζει - όχι απαραίτητα μόνο πολιτικά ή ιδεολογικά, αλλά και υπαρξιακά, συναισθηματικά και εσωτερικά.

Ζούμε σε μια εποχή υπερπληροφόρησης και συνεχούς θορύβου, όπου ο άνθρωπος συχνά συνηθίζει την αγωνία, την απώλεια, τη μοναξιά ή ακόμη και τη βία γύρω του. Δημιουργείται έτσι μια μορφή εσωτερικής λήθης, μια κατάσταση όπου πολλά βιώνονται μηχανικά, χωρίς ουσιαστική επεξεργασία. Η ποίηση έχει τη δυνατότητα να διακόπτει αυτή τη συνήθεια. Να δημιουργεί μία ρωγμή μέσα στην καθημερινότητα και να αναγκάζει τον αναγνώστη να σταθεί απέναντι στον εαυτό του και στον κόσμο με μεγαλύτερη επίγνωση.

Αυτό προσπαθώ κι εγώ μέσα από τη γραφή μου - όχι να δώσω απαντήσεις, αλλά να ενεργοποιήσω ερωτήματα. Να προκαλέσω μία εσωτερική μετατόπιση, ακόμη και μικρή. Η αφύπνιση που με ενδιαφέρει δεν είναι κραυγαλέα, πολλές φορές είναι υπόγεια, σχεδόν σιωπηλή. Μπορεί να γεννηθεί μέσα από μια εικόνα, έναν συμβολισμό ή μια αίσθηση ανοιχτής εκκρεμότητας που παραμένει μέσα στον αναγνώστη και μετά το τέλος του ποιήματος.

Για εμένα, λοιπόν, η ποίηση δεν είναι απλώς αισθητική εμπειρία. Είναι ένας τρόπος να επανασυνδεθεί ο άνθρωπος με όσα έχει μέσα του αποσιωπήσει. Να κοιτάξει πιο βαθιά την πραγματικότητα, ακόμη κι όταν αυτή είναι δύσκολη ή σκοτεινή. Γιατί πολλές φορές η αληθινή αφύπνιση ξεκινά ακριβώς από τη στιγμή που κάποιος τολμά να αντικρίσει κατάματα αυτό που για καιρό απέφευγε να δει.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ, 8 Μαρτίου 2026

 

Συνέντευξη με την Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου με αφορμή την ποιητική της συλλογή “Λύκαινα”

 

Link iTravelPoetry: https://itravelpoetry.com/gerorgina-tsismalidou-lykaina/

Πίνακας εξωφύλλου: "She Wolf" by Georgina Tsismalidou

 

Η Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου ανήκει σε εκείνη τη σπάνια κατηγορία δημιουργών που κινούνται με φυσικότητα ανάμεσα σε διαφορετικές μορφές έκφρασης. Εικαστική καλλιτέχνιδα και ποιήτρια, γεφυρώνει την εικόνα με τον λόγο, δημιουργώντας ένα προσωπικό σύμπαν όπου η εμπειρία μετασχηματίζεται σε μορφή και νόημα.

Με αφορμή την ποιητική της συλλογή «Λύκαινα», από τις εκδόσεις itravelpoetry, μιλά για τη γυναικεία ταυτότητα που διατρέχει το έργο της, για τη σχέση μνήμης και επιθυμίας μέσα στην ποίηση, αλλά και για τη δημιουργική διαδικασία που ενώνει τον καμβά με τη γλώσσα. Σε αυτή τη συζήτηση, η δημιουργός ανοίγει ένα παράθυρο στον εσωτερικό κόσμο από τον οποίο γεννιούνται τα ποιήματά της, φωτίζοντας τη διαδρομή από το βίωμα στη λέξη και από τη σιωπή στην έκφραση.

 

Οπισθόφυλλο βιβλίου:

Συνέντευξη

 

Τι σημαίνει για εσάς ο τίτλος «Λύκαινα»; Είναι σύμβολο, πρόσωπο ή εσωτερική κατάσταση;

Σίγουρα δεν είναι μονοσήμαντο σχήμα. Ο τίτλος «Λύκαινα» συμπυκνώνει μία σύνθετη γυναικεία ταυτότητα που διατρέχει ολόκληρη τη συλλογή. Εκφράζει μια γυναίκα με επίγνωση της δύναμής της, αλλά και με βαθιά ευαισθησία. Η λέξη λειτουργεί ως άξονας που οργανώνει θεματικά το έργο και αναδεικνύει τη σχέση της γυναίκας με τη μνήμη, τον έρωτα, τη σιωπή και την προσωπική της ωρίμανση.

 

Ποια ήταν η πρώτη εικόνα ή το πρώτο συναίσθημα που γέννησε αυτή τη συλλογή;

Η αφετηρία της συλλογής υπήρξε η ανάγκη να αποτυπωθεί η γυναικεία εμπειρία σε όλη της την έκταση. Η μνήμη, ο έρωτας, η σιωπή, η ωρίμανση αποτέλεσαν τα πρώτα θεμέλια. Το αρχικό ερέθισμα συνδέθηκε με μια εσωτερική ένταση που ζητούσε έκφραση και με τη συνειδητοποίηση ότι η καθημερινότητα περιέχει υλικό βαθιάς σημασίας. Από αυτή τη συνθήκη προέκυψε σταδιακά η ενότητα των ποιημάτων.

 

Ξεκινάτε πρώτα ως ζωγράφος ή ως ποιήτρια όταν δημιουργείτε;

Η δημιουργική διαδικασία αρχίζει να παίρνει μορφή από μια ενιαία καλλιτεχνική αντίληψη. Η εικόνα και ο λόγος συνυπάρχουν και αλληλοτροφοδοτούνται. Υπάρχουν στιγμές κατά τις οποίες η σύλληψη έχει εικαστικό χαρακτήρα και άλλες όπου διαμορφώνεται πρωτίστως γλωσσικά. Σε κάθε περίπτωση πρόκειται για διαφορετικές εκφάνσεις της ίδιας δημιουργικής ανάγκης.

 

Υπάρχει κάποιο ποίημα που νιώθετε πως συνοψίζει ολόκληρη τη συλλογή;

Το ποίημα «Η Λύκαινα» συμπυκνώνει τον πυρήνα της συλλογής, καθώς αποτυπώνει τη διαδρομή μιας γυναίκας που εσωτερικεύει τη σιωπή και σταδιακά μετασχηματίζει την εμπειρία της σε δύναμη, διεκδικώντας τον χώρο της μέσα σε ένα περιβάλλον επιτήρησης και φόβου.

 

Πώς γεννιέται ένα ποίημα για εσάς από λέξεις, εικόνες ή εμπειρίες;

Η γέννηση ενός ποιήματος συνδέεται κυρίως με την εμπειρία. Ένα βίωμα ή μια εσωτερική διεργασία προηγείται και σταδιακά αποκτά γλωσσική μορφή. Οι λέξεις επιλέγονται με προσοχή ώστε να αποδώσουν με ακρίβεια το περιεχόμενο της εμπειρίας και να της προσδώσουν καθολικό χαρακτήρα.

Συνέντευξη με την Βασιλική Δραγούνη με αφορμή την συλλογή “Στιγμιό-τυπα”

Link: https://itravelpoetry.com/vasiliki-gragouni-stigmio-typa/

Η ποιητική συλλογή «Στιγμιό-τυπα» της Βασιλικής Δραγούνη αποτελεί ένα ταξίδι στις μικρές αλλά καθοριστικές στιγμές της ζωής. Μέσα από σύντομες, συγκινητικές εικόνες και εσωτερικούς στοχασμούς, η ποιήτρια αποτυπώνει την καθημερινότητα με ευαισθησία και παρατηρητικότητα, προσκαλώντας τον αναγνώστη να σταθεί και να δει την ομορφιά που κρύβεται στις λεπτομέρειες.

---

Ερώτηση: Οι σπουδές σας στην αγγλική φιλολογία και λογοτεχνία, σε συνδυασμό με το μεταπτυχιακό σας στις διεθνείς και ευρωπαϊκές σπουδές, πώς έχουν επηρεάσει τη θεματολογία και τη γλώσσα της ποίησής σας;

Απάντηση: Οι σπουδές μου στην Αγγλική Φιλολογία και Λογοτεχνία, σε συνδυασμό με το μεταπτυχιακό μου στις Διεθνείς και Ευρωπαϊκές Σπουδές, λειτούργησαν συμπληρωματικά στη διαμόρφωση τόσο της θεματολογίας όσο και της γλώσσας της ποίησής μου. Η επαφή μου με την αγγλόφωνη λογοτεχνική παράδοση με μύησε σε έναν λόγο λιτό, υπαινικτικό και εσωτερικό, όπου το συναίσθημα δεν δηλώνεται αλλά υποβάλλεται. Μέσα από ποιητές και ποιήτριες που εστιάζουν στη σιωπή, στη ρωγμή της καθημερινότητας και στη χαμηλόφωνη δραματικότητα, καλλιέργησα μια γλώσσα πυκνή, μετρημένη, απαλλαγμένη από ρητορικές εξάρσεις. Παράλληλα, η αγγλική φιλολογία με ευαισθητοποίησε στη λειτουργία του ελεύθερου στίχου και στη δύναμη των απλών εικόνων που αποκτούν συμβολικό βάθος.

Από την άλλη πλευρά, οι Διεθνείς και Ευρωπαϊκές Σπουδές ενίσχυσαν την κοινωνιοκεντρική διάσταση της ποίησής μου. Η μελέτη των συλλογικών ταυτοτήτων, της ιστορικής μνήμης, των μετακινήσεων, των ορίων και των αποκλεισμών διεύρυνε το υπαρξιακό μου βλέμμα, συνδέοντας το ατομικό βίωμα με το κοινωνικό και πολιτικό πλαίσιο. Έτσι, ζητήματα όπως ο χρόνος, η απώλεια, η μοναξιά και η αναζήτηση ταυτότητας δεν εμφανίζονται αποκομμένα, αλλά εγγράφονται σε ένα ευρύτερο, συχνά υπόγειο, κοινωνικό πεδίο.

Τέλος, η γυναικεία οπτική στην ποίησή μου διαμορφώθηκε μέσα από αυτή τη διπλή παιδεία: όχι ως κραυγή ή καταγγελία, αλλά ως στοχαστική, βιωματική παρουσία που παρατηρεί, θυμάται και αντιστέκεται σιωπηλά. Η γλώσσα και η θεματολογία μου, λοιπόν, αποτελούν το σημείο συνάντησης της λογοτεχνικής εσωτερικότητας με την κοινωνική συνείδηση, του προσωπικού με το συλλογικό.

---

Ερώτηση: Εργάζεστε στον αεροπορικό χώρο, έναν χώρο που συνδέεται έντονα με το ταξίδι και τη μετάβαση. Πώς συνομιλεί αυτή η εμπειρία με τον ποιητικό σας κόσμο και ειδικά με τη συλλογή Στιγμιό-τυπα;

Απάντηση: Η εργασία μου στον αεροπορικό χώρο με έχει φέρει σε μια διαρκή συνθήκη μετάβασης, αναμονής και αποχωρισμού, σε έναν χώρο όπου ο χρόνος δεν κυλά γραμμικά αλλά διασπάται σε στιγμές έντασης, παύσης και αιφνίδιας κίνησης. Αυτή η εμπειρία συνομιλεί ουσιαστικά με τον ποιητικό μου κόσμο, καθώς με έφερε πιο κοντά στο φευγαλέο της ανθρώπινης παρουσίας και στο εύθραυστο της στιγμής, στοιχεία που βρίσκονται στον πυρήνα της συλλογής Στιγμιό-τυπα.

Στον αεροπορικό χώρο οι άνθρωποι συναντιούνται για λίγο, χωρίς να γνωρίζουν ο ένας τον άλλον, κουβαλώντας ιστορίες, απώλειες, προσδοκίες και φόβους που σπάνια εκφράζονται. Αυτές οι σιωπηλές, σχεδόν αόρατες στιγμές - ένα βλέμμα στην αίθουσα αναμονής, μια χειρονομία αποχαιρετισμού, η ένταση πριν την αναχώρηση - λειτουργούν όπως τα ποιήματα της συλλογής: ως στιγμιότυπα που δεν επιδιώκουν να αφηγηθούν ολόκληρες ιστορίες, αλλά να συλλάβουν την πυκνότητά τους σε μια ελάχιστη χρονική ρωγμή.

Η «σκοτεινή», ορισμένες φορές, διάθεση των Στιγμιό-τυπων συνδέεται ακριβώς με αυτή τη συνειδητοποίηση της προσωρινότητας. Το ταξίδι, πέρα από την υπόσχεση της φυγής, εμπεριέχει πάντα και την απώλεια: κάτι αφήνεται πίσω, κάτι αλλάζει ανεπιστρεπτί. Έτσι, η συλλογή λειτουργεί σαν ένα λογοτεχνικό άλμπουμ, όπου κάθε ποίημα είναι ένα καρέ μνήμης, φαινομενικά στατικό, που αποτυπώνει τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στην κίνηση και τη σιωπή, την παρουσία και την απουσία.

Με αυτόν τον τρόπο, η εργασία μου στον αεροπορικό χώρο δεν αποτελεί απλώς θεματικό υλικό, αλλά έναν τρόπο θέασης του κόσμου που διαπερνά τη γραφή μου: μια συνεχής εγρήγορση απέναντι στο ελάχιστο, το παροδικό, αλλά και το βαθιά ανθρώπινο.

---

Ερώτηση: Με είκοσι ποιητικές συλλογές και έργα σας μεταφρασμένα σε άλλες γλώσσες, τι θεωρείτε ότι παραμένει σταθερό στον πυρήνα της γραφής σας και τι έχει αλλάξει με το πέρασμα των χρόνων;

Απάντηση: Παρά τη χρονική απόσταση και την εξέλιξη που αποτυπώνεται από συλλογή σε συλλογή, ο πυρήνας της γραφής μου παραμένει σταθερός. Στο κέντρο της ποίησής μου εξακολουθεί να βρίσκεται η ανάγκη να διερευνήσω την ανθρώπινη εμπειρία μέσα από τη σιωπή, το υπαινικτικό και το ανεπαίσθητο. Η εσωτερικότητα, η υπαρξιακή αγωνία, η σχέση με τον χρόνο και τη μνήμη, καθώς και η προσπάθεια να δοθεί φωνή σε ό,τι συνήθως μένει αθέατο ή ανείπωτο, εξακολουθούν να καθορίζουν τον τρόπο με τον οποίο γράφω. Σταθερή παραμένει και η επιλογή ενός λιτού λόγου, όπου κάθε λέξη καλείται να φέρει το βάρος της εμπειρίας χωρίς περιττές εξάρσεις.

Αυτό που έχει αλλάξει με το πέρασμα των χρόνων είναι κυρίως η οπτική της ματιάς. Η ποίηση μου έχει μετακινηθεί από μια έντονα προσωπική διερεύνηση προς μια ευρύτερη, κοινωνικά εγγεγραμμένη ανάγνωση του βιώματος. Η δραματικότητα δεν έχει ενταθεί, αντίθετα, έχει εσωτερικευθεί περισσότερο, αποκτώντας βάθος και διάρκεια. Παράλληλα, η γλώσσα έχει γίνει πιο λιτή και τολμηρή στη σιωπή της, επιτρέποντας στα κενά, στις παύσεις και στις αποσιωπήσεις να λειτουργούν εξίσου σημασιολογικά με τις λέξεις.

Η μετάφραση των έργων μου σε άλλες γλώσσες συνέβαλε επίσης σε αυτή την εξέλιξη, καθώς με έφερε αντιμέτωπη με την ουσία του ποιητικού λόγου πέρα από τα γλωσσικά του συμφραζόμενα. Έτσι, αν κάτι έχει αλλάξει, είναι ο τρόπος προσέγγισης του ίδιου σταθερού πυρήνα: με μεγαλύτερη επίγνωση, λιγότερη ανάγκη εξήγησης και περισσότερη εμπιστοσύνη στη δύναμη του υπόγειου νοήματος.

---

Ερώτηση: Η νέα σας ποιητική συλλογή Στιγμιό-τυπα, που κυκλοφορεί από το ITravelPoetry, μοιάζει να λειτουργεί σαν ένα λογοτεχνικό άλμπουμ στιγμών. Πώς γεννήθηκε η ιδέα αυτής της μορφής και τι “στιγμές” θέλατε να διασώσετε;

Απάντηση: Η ιδέα της μορφής των Στιγμιό-τυπων γεννήθηκε από την ανάγκη να αποτυπωθεί αυτό που συνήθως διαφεύγει: οι μικρές, σχεδόν ασήμαντες στιγμές που όμως κουβαλούν έντονο συναισθηματικό και υπαρξιακό φορτίο. Όπως σε ένα φωτογραφικό ή μουσικό άλμπουμ, έτσι και εδώ, κάθε ποίημα λειτουργεί ως ένα αυτόνομο καρέ, όχι για να αφηγηθεί μια ολοκληρωμένη ιστορία, αλλά για να παγώσει για λίγο τον χρόνο και να φωτίσει το εύθραυστο της ανθρώπινης εμπειρίας.

Η μορφή αυτή προέκυψε οργανικά μέσα από τη θεματολογία της συλλογής: τη φευγαλέα φύση του χρόνου, τη μεταβατικότητα και την αίσθηση ότι οι πιο καθοριστικές στιγμές δεν είναι απαραίτητα οι μεγάλες ή οι θεαματικές, αλλά εκείνες που περνούν χαμηλόφωνα. Στιγμές αναμονής, εσωτερικής παύσης, απώλειας, σιωπηλής συνειδητοποίησης ή ανεπαίσθητης μετατόπισης της μνήμης. Αυτές ήθελα να διασώσω: τις στιγμές που, ενώ φαίνονται ασήμαντες, αφήνουν ένα ίχνος που επιμένει.

Το ITravelPoetry, ως εκδοτικός οίκος που συνδέεται με την έννοια του ταξιδιού, ενίσχυσε αυτή τη λογική της συλλογής. Όχι ως γεωγραφική περιήγηση, αλλά ως εσωτερικό ταξίδι μέσα στο χρόνο και τη μνήμη. Τα Στιγμιό-τυπα επιχειρούν να καταγράψουν όχι τον προορισμό, αλλά τη μετάβαση: τη ρωγμή ανάμεσα στο πριν και το μετά, εκεί όπου η στιγμή γίνεται εύθραυστη, σκοτεινή και ταυτόχρονα βαθιά ανθρώπινη.

---

Ερώτηση: Ποιόν ρόλο πιστεύετε ότι μπορεί να έχει σήμερα η ποίηση σε έναν κόσμο ταχύτητας, πληροφορίας και συνεχούς μετακίνησης;

Απάντηση: Σε έναν κόσμο που κινείται με ταχύτητα, κατακλύζεται από πληροφορία και ευνοεί τη συνεχή μετακίνηση, φυσική και νοητική, η ποίηση μπορεί να λειτουργήσει ως χώρος παύσης και εστίασης. Δεν ανταγωνίζεται την ταχύτητα ούτε επιδιώκει να την ακολουθήσει, αντίθετα, προτείνει έναν διαφορετικό χρόνο, έναν χρόνο εσωτερικό, όπου η εμπειρία μπορεί να βιωθεί και να νοηματοδοτηθεί.

Η ποίηση έχει τη δυνατότητα να αντισταθεί στη διάχυση και την επιφανειακότητα, επαναφέροντας τη σημασία της σιωπής, της προσεκτικής ανάγνωσης και της βαθύτερης σχέσης με τη γλώσσα. Μέσα από τον λιτό και πυκνό λόγο της συμπυκνώνει το βίωμα και προσφέρει έναν τρόπο κατανόησης ενός κόσμου που δεν βασίζεται στη συσσώρευση δεδομένων, αλλά στη στοχαστική επεξεργασία του ουσιώδους.

Παράλληλα, σε ένα περιβάλλον συνεχούς μετακίνησης και ρευστών ταυτοτήτων, η ποίηση μπορεί να λειτουργήσει ως τόπος μνήμης και εσωτερικής επιστροφής. Συνδέει το ατομικό με το συλλογικό, το προσωπικό βίωμα με τις κοινωνικές και ιστορικές συνθήκες, χωρίς κραυγές ή εύκολες απαντήσεις. Με αυτόν τον τρόπο δεν προσφέρει βεβαιότητες, αλλά ανοίγει χώρο για ερωτήματα, ενσυναίσθηση και αναστοχασμό.

Τελικά, ο ρόλος της ποίησης σήμερα δεν είναι να εξηγήσει τον κόσμο, αλλά να τον φωτίσει από μέσα, να υπενθυμίσει την αξία της ανθρώπινης σκέψης, εμπειρίας και μνήμης, σε μια εποχή που συχνά τη διασπά.

Συνέντευξη με την συγγραφέα Βασιλική Δραγούνη για την παρουσίαση του βιβλίου της «Η Κραυγή του Μανδραγόρα» στο Λογοτεχνικό φεστιβάλ Όψεις του Φανταστικού

 

Link: https://www.facebook.com/share/p/1D7EZ4JHwA/?mibextid=wwXIfr

Στις 1 Ιουνίου θα διοργανωθεί στην Αθήνα το λογοτεχνικό φεστιβάλ ΟΨΕΙΣ ΤΟΥ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟΥ

από τις 13:00 το μεσημέρι στο RockWood, Βασ. Ηρακλείου 2 και Πατησίων, δίπλα στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο. Η γιορτή της Λογοτεχνίας του Φανταστικού που έγινε θεσμός!

Με την ευκαιρία του φεστιβάλ πήραμε μια σειρά από συνεντεύξεις με τους συγγραφείς για να τους γνωρίσετε καλύτερα.

 

Τι σημαίνει για εσάς η συμμετοχή στο φεστιβάλ "Όψεις του Φανταστικού"; Πώς νιώθετε που παρουσιάζετε το έργο σας σε αυτή τη γιορτή της φανταστικής λογοτεχνίας;

 

Απάντηση:

Το να βρίσκομαι και να συμμετέχω στο φεστιβάλ "Όψεις του Φανταστικού", ανάμεσα σε ανθρώπους που αγαπούν τη φαντασία, τους μύθους και τις λέξεις όσο κι εγώ, είναι μια εμπειρία συγκινητική. Αυτό το έργο μου, όπως και όλα τα προηγούμενα, γεννήθηκε από τη βαθιά ανάγκη μου να φανταστώ άλλους κόσμους, αλλά και να κατανοήσω λίγο καλύτερα τον δικό μας.

Νιώθω τιμή, χαρά και -δεν θα το κρύψω- και λίγη αγωνία, γιατί κάθε φορά που ένας συγγραφέας μοιράζεται την ιστορία του, αποκαλύπτει ένα κομμάτι του εαυτού του.

Εύχομαι οι σελίδες μου να σας ταξιδέψουν, να σας αγγίξουν ή έστω να σας κάνουν για λίγο να πιστέψετε σε κάτι πέρα από το συνηθισμένο.

 

Μιλήστε μας για το βιβλίο που θα παρουσιάσετε. Ποιο είναι το θέμα του και ποια ήταν η έμπνευση πίσω από αυτό;

 

Απάντηση:

«Η Κραυγή του Μανδραγόρα» είναι μία ποιητική συλλογή εμπνευσμένη από τον αρχέγονο φόβο και τη γοητεία που περιβάλλουν το ομώνυμο μυθικό φυτό. Μέσα από τα ποιήματα που την αποτελούν, αποτυπώνεται η φθορά του φυσικού κόσμου και η σπαρακτική του φωνή: η άναρθρη, μα επίμονη κραυγή ενός πλανήτη που αποκόπτεται από τις ρίζες του.

Κάθε ποίημα είναι ένα θραύσμα θρήνου, αλλά και μνήμης. Μια προειδοποίηση, αλλά και μια πράξη αντίστασης απέναντι στη λήθη. Ακόμη και μέσα στην απελπισία υπάρχει μια παράξενη ομορφιά - γιατί μια κραυγή είναι πάνω απ’ όλα απόδειξη ζωής.

Η συλλογή αυτή γεννήθηκε από την ανάγκη να μιλήσουμε για την εξαφάνιση, αλλά και να θυμηθούμε όλα όσα αξίζουν να σωθούν.

 

Ποιο στοιχείο του βιβλίου σας θεωρείτε ότι θα αγγίξει περισσότερο το κοινό του φεστιβάλ;

 

Απάντηση:

Πιστεύω πως αυτό που θα αγγίξει περισσότερο το κοινό είναι η κραυγή του ίδιου του μανδραγόρα - μια κραυγή που δεν είναι ανθρώπινη, αλλά καταφέρνει να εκφράσει πολύ ανθρώπινα συναισθήματα: απώλεια, ενοχή, θλίψη, ελπίδα.

Οι φίλοι της φανταστικής λογοτεχνίας συχνά αγαπούν τα σκοτεινά σύμβολα, τους αρχαίους μύθους και την αλληγορία. Ο μανδραγόρας, ως ον μυθικό και γήινο ταυτόχρονα, λειτουργεί ως γέφυρα ανάμεσα στη μαγεία και την οικολογική πραγματικότητα.

 

Το φεστιβάλ συγκεντρώνει συγγραφείς και αναγνώστες της λογοτεχνίας του φανταστικού. Τι σας ελκύει σε αυτό το είδος;

 

Απάντηση:

Η φανταστική λογοτεχνία με ελκύει γιατί τολμά να πει την αλήθεια μέσα από το ψέμα. Μέσα από κόσμους ανύπαρκτους, φανερώνει τις πιο βαθιές αλήθειες της ανθρώπινης εμπειρίας: τον φόβο, την ελπίδα, την απώλεια, την ανάγκη για νόημα.

Με συγκινεί γιατί δεν περιορίζεται από το «ρεαλιστικό», αλλά κινείται σε επίπεδα συμβολικά, μυθικά, αρχέγονα. Εκεί όπου οι λέξεις γίνονται σύμβολα και οι ιστορίες μύθοι.

Ειδικά σε μια εποχή κρίσης -οικολογικής, υπαρξιακής, πνευματικής- η φανταστική λογοτεχνία μας δίνει το εργαλείο να ονειρευτούμε εναλλακτικές πραγματικότητες, να φανταστούμε νέους τρόπους να υπάρχουμε ή ακόμη και να μας προειδοποιήσει για το τι κινδυνεύει να χαθεί.

Είναι ένα είδος που δεν αποστρέφεται το σκοτάδι, αλλά το μετατρέπει σε αφήγηση. Και μέσα στην αφήγηση, βρίσκουμε κάποιες φορές τη λύτρωση.

 

Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετωπίσατε κατά τη συγγραφή του συγκεκριμένου έργου;

 

Απάντηση:

Η μεγαλύτερη πρόκληση κατά τη συγγραφή της «Κραυγής του Μανδραγόρα» ήταν να δώσω φωνή σε κάτι που, από τη φύση του, είναι άφωνο - στο φυτό που εξαφανίζεται, στο έδαφος που στεγνώνει, στο δάσος που σωπαίνει.

Ήθελα να αποτυπώσω τον θρήνο της φύσης χωρίς να πέσω ούτε στην παγίδα της διδακτικότητας, ούτε σε μια ψυχρή καταγραφή της καταστροφής. Αναζητούσα μια ισορροπία ανάμεσα στη συμβολικότητα και τη συναισθηματική αλήθεια, ανάμεσα στο μύθο και την οικολογική πραγματικότητα.

Ήταν επίσης πρόκληση το να γράφω για την απώλεια χωρίς να παραιτούμαι από την ομορφιά. Γιατί ακόμη και στην πιο σπαρακτική κραυγή, υπάρχει κάτι ποιητικό - και αυτό ακριβώς ήθελα να αναδείξω.

 

Πώς βλέπετε την πορεία της φανταστικής λογοτεχνίας στην Ελλάδα; Θεωρείτε ότι τέτοιες διοργανώσεις ενισχύουν το ενδιαφέρον του αναγνωστικού κοινού;

 

Απάντηση:

Η φανταστική λογοτεχνία στην Ελλάδα γνωρίζει πλέον μια ώριμη αναγέννηση. Βλέπουμε όλο και περισσότερους δημιουργούς να εξερευνούν αυτό το είδος με σοβαρότητα και ευαισθησία, και το κοινό να ανταποκρίνεται με ενθουσιασμό.

Ίσως γιατί, σε μια εποχή κρίσεων, η φαντασία γίνεται τρόπος κατανόησης και υπέρβασης της πραγματικότητας. Το κοινό διψά για ιστορίες που δεν περιορίζονται, αλλά ανοίγουν εσωτερικούς και εξωτερικούς κόσμους.

Τέτοιες διοργανώσεις όπως το φεστιβάλ "Όψεις του Φανταστικού", είναι πολύτιμες. Όχι μόνο γιατί ενισχύουν το ενδιαφέρον του κοινού αλλά γιατί χτίζουν κοινότητες, δίνουν χώρο σε συγγραφείς και αναγνώστες να συναντηθούν, να ανταλλάξουν ιδέες, να νιώσουν πως ανήκουν σε έναν ζωντανό, δημιουργικό χώρο.

Το φανταστικό στην Ελλάδα είναι φωνή - μια φωνή που όλο και περισσότεροι ακούν.

 

Τι ελπίζετε να κερδίσει το κοινό από την παρουσία σας και το βιβλίο σας;

 

Απάντηση:

Ελπίζω το κοινό να κρατήσει όχι μόνο λέξεις αλλά μια αίσθηση, μια αίσθηση πως άκουσε κάτι που ίσως δεν είχε σκεφτεί να ακούσει: τη φωνή της φύσης, τη θλίψη της, την επιμονή της.

Αν μέσα από τα ποιήματα της «Κραυγής του Μανδραγόρα» ο αναγνώστης νιώσει έστω και για λίγο πιο συνδεδεμένος με τον κόσμο γύρω του - με τη γη, με τη φύση, με τη μνήμη της απώλειας, τότε ίσως κάτι μικρό αλλά σημαντικό έχει κερδηθεί.

Η ποίηση δεν αλλάζει τον κόσμο από μόνη της αλλά μπορεί να προσφέρει έναν χώρο για στοχασμό, συγκίνηση και, ίσως, μια νέα ματιά. Και αυτό είναι μια αρχή.

 

Υπάρχει κάποιο απόσπασμα από το έργο σας που θα θέλατε να μοιραστείτε με το κοινό και γιατί;

 

Απάντηση:

Ναι, θα ήθελα να μοιραστώ τους στίχους του ποιήματος Eφήμερη στιγμή:

Καλοκαίρι τώρα

κι όλα ακέραια στο ημίφως

που τέμνει αδιάκοπα

τα σκοτεινά παράθυρα του χθες

απ’ όπου οι θλίψεις ατενίζουν

τις στιγμές.

 

Κι όλα τα δέντρα

πληγώνονται στον τοίχο

κι ο τυφλός άνεμος σκορπίζει

την εφήμερη στιγμή

μα οι στάχτες

είναι πάντα εκεί.

 

Θα ήθελα να μοιραστώ αυτό το ποίημα με το κοινό, γιατί θυμίζει ότι οι πιο δυνατές ιστορίες είναι αυτές που πηγάζουν από την ίδια την ανθρώπινη εμπειρία - τον χρόνο, τη θλίψη, την ομορφιά που κρύβεται μέσα στην απώλεια.

 

Κάτι τελευταίο που θα θέλατε να μοιραστείτε μαζί μας;

 

Απάντηση:

Ναι, θα ήθελα να υπενθυμίσω πως ο κόσμος που χάνεται δεν είναι κάτι έξω από εμάς, αλλά κομμάτι μας. Και πως μέσα από την ποίηση -ακόμη και την πιο σκοτεινή- μπορεί να υπάρξει μία αχνή, αλλά πολύτιμη ελπίδα.

Σας ευχαριστώ πολύ.