ΤΟ ΒΑΡΟΣ ΤΗΣ ΕΚΣΤΑΣΗΣ

 

Να είμαι ο καμβάς κάτω από την παλάμη σου

ή το ανάγλυφο γράμμα που διαμορφώθηκε

από το δακτυλικό σου αποτύπωμα..

Να είμαι η καμπύλη του φωνήεντος

ή οι γωνίες του συμφώνου

κάτω από τον αναστεναγμό σου..

Να είμαι το Άπειρο -

να γνωρίζω το βάρος της έκστασης,

της χαράς χωρίς τέλος.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΜΙΑ ΧΑΡΑΜΑΔΑ ΜΑΚΡΙΝΟΥ ΗΛΙΟΥ

 

Ονειρεύτηκα ότι ήσουν μια λωρίδα

του φωτός που αστράφτει

στην καμπύλη της θάλασσας.

 

Ονειρεύτηκα ότι με ονειρεύτηκες

στον γρανιτένιο θόλο του, στο κέντρο του νησιού

ανάμεσα σε μία δάφνη και σε μια μυρτιά.

 

Ονειρεύτηκα ότι σε ονειρεύτηκα

σε μία χαραμάδα μακρινού ήλιου στο μάτι του γερακιού,

χορεύοντας στην άκρη του κόσμου.

 

Βασιλική Δραγούνη

VALENTINE SERIES – FUTURE

ΕΡΩΣ ΚΑΙ ΨΥΧΗ

 

Παλεύει με το πεισματάρικο

επίμονο φάντασμά του -

πάντα θυμωμένο και ασυγχώρητο,

άγρια αγάπη και μίσος

που ποτέ δεν επιλύεται,

η ώθηση και η έλξη της διαφοράς

πάντα πιστή στον πόλεμο.

Ακόμα και τώρα, της επιτίθεται στα όνειρα.

Ακόμα και τώρα, θέλει την παράδοσή της.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “Psyche Revived by Cupid’s Kiss” by Antonio Canova, 1787-1793, Louvre, Paris, France. Photo by Kimberly Vardeman.

VALENTINE SERIES – PAST

ΤΟ ΑΙΜΑ ΜΙΑΣ ΜΙΣΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

 

Η ιστορία ενός νομίσματος,

μια σιωπηλή εξομολόγηση:

δύο πλευρές που δεν τολμούν ποτέ

να δουν η μία την άλλη πρόσωπο με πρόσωπο.

Στη μια πλευρά αποτυπώνεται το είδωλο μίας βασίλισσας

ντυμένης με μετάξι, διψασμένης για τιμές,

στην άλλη η εικόνα ενός τροβαδούρου

ντυμένου με έναν γήινο μανδύα,

κεντημένο με την ένδοξη θλίψη των ύμνων της απώλειας.

 

Η μαγεία του έρωτα μετατρέπεται σε νόμισμα:

δύο χέρια, τοποθετημένα το ένα με αυστηρότητα

το άλλο με τέχνη, ανταλλάσσουν χειραψία

και δύο πρόσωπα προεξέχουν απ’ τα χάλκινα ανάγλυφα

κρατώντας τα ζωντανά, διαχρονικά αιωρούμενα -

το ένα να παρατηρεί τις ανέσεις ενός βασιλείου

όπου τα ποτάμια κυλούν ελεύθερα, τα δάση χαμογελούν

παντοτινά ντυμένα με φρούτα και λουλούδια,

το άλλο να ατενίζει την κόλαση.

 

Η τέχνη είναι ανίσχυρη να κάνει ξόρκια τόσο επιδραστικά

για να κρατήσει ζωντανά δυο πρόσωπα, διαχρονικά αιωρούμενα

σφυρηλατώντας δύο κόσμους σε έναν ενιαίο,

όπου ο τροβαδούρος και η αυστηρή βασίλισσα

θα μπορούσαν να ‘ναι πλήρως εναρμονισμένοι.

Τροβαδούρε, συνέχισε να τραγουδάς

το άχρηστο τραγούδι σου με ραγισμένη καρδιά

περιμένοντας θραύσματα δακρύων να κυλήσουν ξανά

στο αίμα μιας μισής αγάπης.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “Echo of the Golden Age” by Michael Cheval

VALENTINE SERIES – PRESENT

ΚΑΤΟΙΚΗΣΙΜΗ ΖΩΝΗ

 

«Υπόσχομαι ότι αυτό θα λειτουργήσει», της λέει

δίνοντάς της το κουτί.

«Έχει κάτι να κάνει με τους νευροδιαβιβαστές.

Θα ηρεμήσουν το γιο-γιο της διάθεσής σου.

Δεν θα ταλαντεύεσαι πολύ ψηλά ή χαμηλά».

«Θα κολλήσω στη κατοικήσιμη ζώνη για πάντα;» 

«Καλύτερα από τα σκοτάδια που σε καταπίνουν».

«Και οι παρενέργειες;»

«Ίσως λίγη ζάχαρη στο αίμα, καρδούλες στα μάτια,

ηλεκτρισμός στο δέρμα».

«Κάτι σαν σπίθα;»

«Μάλλον σαν συμπιεσμένο φως».
Ανοίγει το κουτί.
Μια αλυσίδα με διαμάντι και μια κάρτα:

«Για να μείνεις στην κατοικήσιμη ζώνη της καρδιάς μου».

Δακτυλοσκοπεί το αλυσοδεμένο διαμάντι γύρω από το λαιμό της

και σκέφτεται πως κάποτε ήταν σκοτεινή ύλη
πριν γίνει καθαρό φως.

 

Βασιλική Δραγούνη

Tribute to LOVE 2023 – Writers Capital International Foundation

YouTube Link: https://www.youtube.com/watch?v=9kYVPTkFWmQ

 

Recitation Poem:

 

ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΕΙΝΑΙ ΣΚΟΤΕΙΝΟ

 

Την ώρα αυτή θα ζωγραφίσει το πορτρέτο του

σ’ ένα όνειρο διηνεκές, δίχως πεδίου βάθος.

Διαλέγει ηλιακό άνεμο και βόρειο σέλας

για το σχέδιο μιας ανάσας,

μπλε του λυκόφωτος για στοχασμό

και ένα στεφάνι από σβησμένο φως

για το σημείο φυγής ενός χαμένου ορίζοντα.

 

Διαλέγει καθαρές σκιές για τις καλές προθέσεις

και πιο ασαφείς για λόγια ανείπωτα.

Μεταξένιο μαύρο, λείο σαν βελούδο,

είναι για τη νύχτα που αφήνει πίσω του.

Δεν θυμάται το χρώμα των ματιών του.

Το όνειρο είναι σκοτεινό.

 

Βασιλική Δραγούνη

******

 

THE DREAM IS DARK

 

In a fully lucid dream

she will paint his portrait.

She chooses solar wind and northern lights

for the drawing of a breath,

twilight blue for reflection

and a wreath of vague light

for a vanishing point on a lost horizon.

 

She chooses clear shadows for good intentions

and more obscure for words not spoken.

Silky black, smooth as velvet,

for the night he left behind.

She does not remember the color of his eyes.

The dream is dark.

 

Vasiliki Dragouni

Artwork: Carlo Trevisan, Arc d'amour

BLUE CAFÉ

 

Επιστρέφει

για να τον στοιχειώνει.

Κάθεται μέσα

στο μικρό καφέ

με ένα δαχτυλίδι ανεκπλήρωτου όρκου

στο δάχτυλό της.

Τα μάτια τους συναντιούνται.

Κοιτάζει κάτω.

Μια σκονισμένη αναδρομή

σε κεκλιμένο δάπεδο.

Η βροχή έχει σταματήσει.

Το φως του ήλιου χύνεται

μέσα απ’ τις βενετσιάνικες περσίδες

αφήνοντας λωρίδες σκιών

στους κυρτούς τοίχους.

Κάτι γκρεμίστηκε -

αστράφτει στο πάτωμα.

Είναι ο δικός τους όρκος

που έσπασε

ζυγίζοντας το αν

και το πώς.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: André Kertész, Café Extra, 1927

Ο ΤΡΟΠΟΣ ΠΟΥ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙΣ

 

Επιπλέεις σε μια μακρινή σκέψη,

σε μία μη σχεδιασμένη απόσταση.

Κάπου στον ύπνο, βλέπεις ξανά τη ζωή μου.

Δεν μπορώ να διακρίνω το όνειρό σου από εδώ.

Το μυαλό μου είναι μια λευκή γραμμή

σε μια λευκή σελίδα.

Γίνεται δρόμος.

Βαδίζεις προς το μέρος μου.

 

Βασιλική Δραγούνη

Dieter Schamne Photography and Art - Memories of forgotten dreams

ΚΑΡΛΟ ΚΑΙ ΣΙΛΒΑΝΑ

Από το ανθολόγιο "Ἔρως λυσιμελής" με τα διακεκριμένα κείμενα τριάντα δημιουργών, όπως συμμετείχαν στον 1ο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό του ιστολογίου τέχνης και πολιτισμού koukidaki.gr    

 

Κάθε φθινόπωρο αναχωρούν απ’ το διαμέρισμα στο Τίβολι

για το εξοχικό τους στην Τοσκάνη

όπου οι αμπελώνες απλώνονται ως τη θάλασσα.

 

Το πρωινό τους είναι κόκκινα και μοβ σταφύλια,

φοκάτσια με μέλι και ρικότα

και αχνιστός καφές σε πορσελάνινα σερβίτσια.

 

Μεταφέρουν καβαλέτα, παλέτες και αρ ντεκό ακρυλικά

πάνω σε μια άμαξα με άλογα

στα στενά της Φλωρεντίας και της Σιένας.

 

Ο Κάρλο και η Σιλβάνα δημιουργούν ένα έργο τέχνης.

Θα χρειαστούν κάθε φθινόπωρο

για το υπόλοιπο της ζωής τους.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΚΟΚΚΙΝΟ ΑΙΜΑ ΣΤΟ ΝΕΡΟ

 

Ένας ήλιος σπινθηρίζει αποχρώσεις μωβ και μπλε

στα δέντρα και τους θάμνους δίπλα στο κανάλι.

Στην τελευταία του έξοδο ο ήλιος ρίχνει

κόκκινο αίμα στο νερό.

Είναι απλώς η λάμψη που ενσωματώνεται

σ’ αυτή την πανίσχυρη σφαίρα

ή ένα αποτρόπαιο έγκλημα,

ένα αξεδιάλυτο μυστήριο;

 

Φαντάζομαι ένα συρρικνωμένο, άψυχο πτώμα να επιπλέει -

τα λείψανα ενός άτυχου, σπαταλημένου εραστή.

Δεν βλέπω τίποτα άλλο παρά τις ρευστές κινήσεις

των μικροσκοπικών, μαύρων ψαριών

που κατοικούν στην περιοχή αυτή του καναλιού

και πίνουν μεθυσμένο, κόκκινο ορό.

Το τέλος της ημέρας είναι ένα έγκλημα πάθους.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΕΝΔΟΜΥΧΑ

Δεν σε σκέφτομαι άλλο πλέον

παρά το ότι ακόμα υπάρχεις σε κάποια άκρη του εαυτού μου.

Ανήκεις στην ασθενή μνήμη -εύθραυστη κατά καιρούς,

ξεσπά σε δάκρυα. Την αποκαλώ βροχή.

Καλύπτω κάθε νύχτα με νεκρά αστέρια

κρατώντας το κρύο φεγγάρι σε απόσταση.

Προχωρώ στην κάθε μέρα μου σαν αύριο,

όταν οι άλλοι παλεύουν ακόμα με το χθεσινό χάος,

δίνοντας μάχες με γνώριμους εχθρούς

-πάθη κι επεξηγήσεις που μαίνονται γύρω μου, καθώς κάθε φορά

θυμάμαι διαφορετικά: είμαι μια άλυτη διαμάχη

που εστιάζει στο ενδόμυχο, κάθε φορά,

στο δισεπίλυτο.

Βασιλική Δραγούνη

ΑΝΤΑΝΑΚΛΑΣΗ

Δέκα χιλιάδες κλωνάρια  από σπασμένους φοίνικες

περιπλανιούνται στον ορίζοντα μετά τη θύελλα

σαν ανοιχτές φτερούγες

που ξεγελούν το αόρατο.

Αλλάζουν σχήμα και χάνονται

μέσα στους χερσότοπους μιας άγνωστης χώρας

και στα ακίνητα τοπία μιας πραγματικότητας

που θρυμματίστηκε απ' τον άνεμο.

Είμαστε ασφαλείς εδώ, στην άλλη άκρη του κόσμου,

μακριά από της βραχυπρόθεσμης μνήμης τα εφήμερα σχέδια

κι από εικόνες και ήχους που ανατρέπουν

τις πιο αδύναμες δομές.

Το φεγγάρι ταλαντεύεται σαν εκκρεμές.

Όποια και αν είναι η αίσθηση, ατενίζω

την αντανάκλασή του να διασχίζει το βλέμμα σου

ξανά και ξανά.

Βασιλική Δραγούνη

ΒΑΘΟΣ ΠΕΔΙΟΥ

Πού θα με βρεις

αν είμαι η σιωπή

που έπεται μίας εξήγησης,

μια κίνηση απελευθέρωσης

στην ανερμάτιστη οθόνη σου;

Πώς θα με αναγνωρίσεις

μέσα από τον καθρέφτη

που αντανακλά σκιές

και σιωπηρές αναλαμπές

σε ένα αεικίνητο βάθος πεδίου;

Τι θα 'χεις να μου πεις

αν γυρίσω προς τα σένα

και περιμένω να μιλήσεις

για μια παλιά επιθυμία

που ξεθωριάζει μα δεν θρηνεί;

Βασιλική Δραγούνη

ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ

Χρόνο με το χρόνο σε ανθολογώ σε χαλαρές σελίδες

γεμάτες με μουτζούρες εκεί που οι συνομιλίες απέτυχαν.

Κείμενα ολόκληρα περίπλοκων σιωπών

και παράγραφοι μελοδραματικών δακρύων.

Ένα τέτοιο βιβλίο έχεις γίνει.

Καταρτισμένο από τις πολυπλοκότητές σου,

τον σκοτεινό συμβολισμό, τις κωμικές εκπλήξεις σου

-στοχαστικές ανατροπές μιας ουτοπίας

που μας χλευάζει σε μιαν άγνωστη γλώσσα.

Βασιλική Δραγούνη

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ

Είναι Φεβρουάριος

και δεν υπάρχει χρόνος για αγάπες

που τυλίγονται γύρω απ' τον ώμο

σαν χέρι κουρασμένο

από το βάρος της αμοιβαίας παραίτησης,

σαν μαντήλι που γλιστρά στο πάτωμα

και το σπρώχνεις με το πόδι.

Είναι Φεβρουάριος

και όλες οι μέρες είναι ίδιες.

Μακριές σαν βέλη αόρατα

και εξ αρχής παραπλανητικά

-ποτέ δεν φτάνουν στον προορισμό τους

ποτέ δεν εμπιστεύονται τον στόχο τους.

Βασιλική Δραγούνη

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Κάποτε, στο λυκόφως, μια γραμμή σιδηροδρόμου στην ομίχλη

ξεπρόβαλε ανάμικτη με τη μυρωδιά του κάρβουνου

τα συρίγματα των μηχανών, τη σάλπιγγα του σταθμάρχη.

Και οι πινακίδες, μέσα από τα θαμπωμένα τζάμια

οφθαλμολάγνες οθόνες υψηλής ευκρίνειας,

"Το τέλος του κόσμου έρχεται"

σε φωσφορίζον νέον στις πλευρές τους.

Κάποτε, μια φοβισμένη και απερίσκεπτη νεαρή γυναίκα

ερωτεύτηκε, και στη συνέχεια

αναπόφευκτα απογοητεύτηκε, και αισθάνθηκε

πως θα 'πρεπε να ζήσει έντονα τη ζωή, να νιώθει

σαν να έρχεται το τέλος του κόσμου ξανά και ξανά

για να υπάρχει κάποιο νόημα.

Χρόνια αργότερα,

λοξές σκιές σε γκρίζες παρακαμπτήριες

τα αυτοκίνητα σφυρίζουν στους βρεγμένους δρόμους

μετά από μια πρόωρη φθινοπωρινή βροχή.

Μαργαριταρένια δάκρυα προσκολλημένα

σε τριανταφυλλένιους μίσχους και κλαδάκια από κρανιά

που δεν κυλούν, και είναι αθόρυβα σαν χιόνι.

Κι όταν ο ήλιος λευκαίνει τις καμπύλες ενός τσαγιερού

σε ένα ράφι στο παράθυρο της κουζίνας,

το τέλος του κόσμου δεν ήρθε ακόμη

και τα δέντρα έξω είναι γυμνά και στεγνά...

Βασιλική Δραγούνη

ΕΝΑ ΑΚΟΜΗ ΨΕΜΑ

Του αρέσει το ψέμα πάνω στο μεταξωτό της στόμα,

το αφηρημένο της φιλί,

ο προμελετημένος τρόπος με τον οποίο

μορφοποιεί τις συλλαβές της.

Και του αρέσει ο τρόπος που σκυθρωπιάζει

όταν σπεύδει να καλοπιάσει τους φόβους της

και να ξορκίσει την φθορά του εφήμερου.

Και ναι, πιστεύει όλα όσα ακούει

αν και το βλέπει στα μάτια της,

στον πλάγιο τρόπο που κοιτά

-ανάμεσα σε προσεκτικά ζυγισμένες σιωπές-

για να επισφραγίσει τη γοητεία της

για άλλη μια φορά

με ένα ακόμη ψέμα.

Βασιλική Δραγούνη