ΛΕΥΚΑ ΦΤΕΡΑ

 

Λευκά φτερά

όπου η ελπίδα

βρίσκεται κοντά -

η ίδια, ένα φάντασμα

φλεγόμενο

από σβησμένο λόγο.

 

Λευκά φτερά

αιωρούνται μακριά

προσεγγίζουν

και εξαφανίζονται

αφήνοντας μια μοναξιά

που τη γεμίζεις φόβο.

 

Βασιλική Δραγούνη

Η ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΤΟΥ ΟΡΑΤΟΥ

ΑΝΤΙ ΠΡΟΛΟΓΟΥ

 

Φως σε θολά απόνερα

πλωτός λωτός σε λίμνη

στην διάβαση πεζών και καταιγίδων,

ο ήλιος σπάει τα όρια του ορατού

απελευθερώνοντας

μες στην αόρατη πραγματικότητα

ουράνια τόξα.

 

Βασιλική Δραγούνη

THE METAPHYSICS OF THE VISIBLE BY VASILIKI DRAGOUNI

 

The new poetry collection “The Metaphysics of the Visible” by Vasiliki Dragouni, published by Universe Pathways Editions, invites the reader on a journey beyond the obvious, to a place where experience precedes interpretation and inner knowledge resists facile certainties. At the core of the collection lies humanity as an entity that seeks meaning amidst the chaos of information, memory and consciousness. God appears at times as a higher authority and at other times as a human construct, without dogmatic certainty but with a disposition toward existential dialogue.

The 90 poems of “The Metaphysics of the Visible” open cracks in the way we perceive reality, to illuminate our inner journey toward self-knowledge. By questioning the authority of the visible and the provable as the sole bearers of truth, the collection concludes with the need to return to experience as wisdom - to that subtle, invisible realm where the gaze ceases to suffice and true perception begins.

 

Vasiliki Dragouni

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ Η ΝΕΑ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ ΔΡΑΓΟΥΝΗ

«Η ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΤΟΥ ΟΡΑΤΟΥ»

ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΕΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ

 

Η ποιητική συλλογή «Η Μεταφυσική του ορατού» προσκαλεί τον αναγνώστη σε ένα ταξίδι πέρα από το προφανές, εκεί όπου η εμπειρία προηγείται της ερμηνείας και η εσωτερική γνώση αντιστέκεται στις εύκολες βεβαιότητες. Στον πυρήνα της συλλογής βρίσκεται ο άνθρωπος ως ον που αναζητά νόημα μέσα στο χάος της πληροφορίας, της μνήμης και της συνείδησης. Ο Θεός εμφανίζεται άλλοτε ως ανώτερη αρχή και άλλοτε ως ανθρώπινο κατασκεύασμα, χωρίς δογματική βεβαιότητα, αλλά με διάθεση υπαρξιακού διαλόγου.

Τα 90 ποιήματα της «Μεταφυσικής του ορατού» ανοίγουν ρωγμές στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητα, για να φωτίσουν την εσωτερική πορεία μας προς την αυτογνωσία. Θέτοντας υπό αμφισβήτηση την αυθεντία του ορατού και του αποδείξιμου ως μοναδικών φορέων αλήθειας, η συλλογή καταλήγει στην ανάγκη επιστροφής στην εμπειρία ως σοφία - σε εκείνη τη λεπτή, αόρατη περιοχή όπου το βλέμμα παύει να αρκεί και αρχίζει η ουσιαστική θέαση.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΑΙΩΝΙΑ ΓΗ

 

Αιώνια γη που μας διασχίζεις

ταξιδεύω στο τοπίο σου

αγγίζοντας εδώ ένα δέντρο,

εκεί ένα αγριολούλουδο.

Κρατώ την πνοή σου στα χέρια μου

ακολουθώ τα ίχνη στα φύλλα σου

ακούω τις καταιγίδες να μαζεύονται

τη βροχή να πέφτει.

 

Ανεβαίνω το βουνό σου

αγγίζοντας τις φτέρες του πνεύματός σου,

τα βρύα της απαλότητάς σου.

Το μονοπάτι οδηγεί στους παγετώνες

της θλίψης σου,

στα λιβάδια της γαλήνης σου.

 

Οι βράχοι αποκαλύπτουν τον πόνο σου

στρώμα πάνω σε στρώμα,

τον θρίαμβό σου στα αρχαία δάση

που στέφονται από σύννεφα δόξας.

Ευλογώ τη ζωή σου, καθώς ταξιδεύω

μέσα στο τοπίο σου.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΤΟΠΙΟ

 

Κατεστραμμένο. Πληγωμένο.

Ξεθαμμένο και εγκαταλελειμμένο.

Τάφοι. Η αμέλεια της μνήμης.

Μικρές ιστορίες μικρών ζωών.

Σ’ αυτό το μέρος κάνει κρύο.

Δεν υπάρχει καλωσόρισμα.

Είναι ένα μέρος χωρίς προσδοκίες.

 

Πέτρες και αυλάκια.

Εδώ και εκεί ένα ζιζάνιο.

Η εγκατάλειψη μιλά με τη δική της γλώσσα:

την επιμονή των ζιζανίων,

την υπομονή των λίθων,

την υγρασία των αυλακιών.

 

Ο ορίζοντας απομακρύνεται όσο τον πλησιάζεις,

η μέρα δεν φτάνει ποτέ στο τέλος της

κι ο ουρανός κρατά πάντα καλά το μυστικό του.

Φαντάζεσαι μία σκιά

και μια σκιά διασχίζει τον αέρα.

Εσύ το δημιουργείς αυτό,

το δικό σου τοπίο.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΗΛΙΟΥΠΟΛΗ

 

Σας άφησα ένα άδειο δωμάτιο

γεμάτο μουσική

και το τελευταίο άρωμα της φυγής σας.

Όταν φτάσετε θα βρείτε

κρύο τσάι να σας περιμένει

σε δύο φλιτζάνια.

Θα υπάρχουν δύο μαξιλάρια

στο πάτωμα

και ένα τασάκι για τσιγάρο.

Ένα απαλό φως θα καίει

για να σας προστατέψει απ’ το σκοτάδι.

Το παράθυρο θα φέρνει

καλοκαιρινά αεράκια

για να ανασαίνει η απουσία σας.

Ένας δίσκος βινυλίου

θα παίζει όσα αγαπάτε

να θυμάστε.

Δεν θα υπάρχει σημείωμα.

Μπορείτε να μείνετε

όσο θέλετε.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “One ticket to outer space, please” by Meg Allan, 2026 

“I stopped at the Crystalline river

flowing between two mountain cities.
Standing knee-deep in water that cradled weary bones,
I gazed up at the sun and politely asked;
One ticket to outer space, please”

Meg Allan 

ΣΤΗ ΖΟΥΓΚΛΑ ΤΗΣ ΑΣΦΑΛΤΟΥ

 

Οι θεοί των μεταφορικών υποδομών είναι θυμωμένοι.

Απαιτούν επαίνους και υπακοή. Απαιτούν σεβασμό.

Η ελεύθερη κυκλοφορία τους προσβάλλει.

Οι ακατάστατες λωρίδες λεωφορείων τους προσβάλλουν.

Τα αυτοκίνητα τους προσβάλλουν, καθώς αιωρούνται ανέμελα

στους χώρους στάθμευσης.

Έχουν εντοπίσει μια σειρά από λακκούβες

κι από ξεχαρβαλωμένες σιδεριές

και προαναγγέλλουν μια μεγάλη εκστρατεία διεύρυνσης

λόγω εκθετικής αύξησης των χρηστών του δρόμου.

 

Και ιδού, οι εργολάβοι εμφανίζονται,

άλλοι με βαν, άλλοι με επίπεδα κρεβάτια, άλλοι ανά συνεργεία 

με τα λογότυπα στα πλαϊνά των οχημάτων

βαμμένα στη ζωηρή αισθητική της διαχείρισης κυκλοφορίας.

Έρχονται με δόλιους μετρητές απόστασης,

με κράνη και με αυτοσχέδιες προειδοποιητικές πινακίδες

που καλύπτουν όλη τη γκάμα: 

από πρόχειρα έργα σε στενά έως προσωρινά φανάρια 

που κρατούν τους δρόμους ακινητοποιημένους,

με τα τάγματα των βαρέων μηχανημάτων

παραταγμένα κατά μήκος του οδοστρώματος

και αφημένα χωρίς επιτήρηση.

Έρχονται με λίστες ελέγχου και εκτιμήσεις κινδύνου,

με τα συνθήματά τους για υγεία και ασφάλεια

και με τις δημόσιες σχέσεις τους να πιέζουν για αναγνώριση.

 

Ως ευσυνείδητοι εργολάβοι υποκλίνονται

στους θεούς των μεταφορικών υποδομών,

υποσχόμενοι χάος και καθυστέρηση

έναν ατελείωτο πολλαπλασιασμό

κόκκινων γραμμών και παρακάμψεων.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: Surreal urban grunge by Bruce Rolff

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

 

Πατέρας της στιγμής που πεθαίνει πριν ξημερώσει

Μητέρα του αουτσάιντερ που μαθαίνει να νικά στην ήττα

Αδελφός της σοφίας με χέρια σημαδεμένα απ’ την αλήθεια

Αδελφή των αστεριών που πέφτουν χωρίς ευχή

Εραστής του χάους πιστός στις ρωγμές του κόσμου

Έμβλημα μιας εποχής άστοχης και κουρασμένης

σαν τελευταίο σύνθημα γραμμένο σε υγρό τοίχο.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: Kafka illustration by Martin O’Neill

ΠΑΙΔΙΚΟ ΙΧΝΟΓΡΑΦΗΜΑ

 

Καταλαμβάνει όλη τη σκηνή.

Δυναμική, εκτυφλωτική σχεδόν.

 

Η τεράστια καρδιά της

ξεχειλίζει από το στήθος της

σαν αγάπη που περισσεύει.

 

Τα μάτια της, μεγάλα σαν πιάτα

λάμπουν πάνω στο καρδιόσχημο πρόσωπό της

με εκείνη την αθώα σοβαρότητα.

 

Στέκεται στο κέντρο

έτοιμη να χορέψει

ή απλώς να είναι όμορφη…

 

Στέκεται ανάμεσα στα λουλούδια

έτοιμη να τραγουδήσει

ή απλώς να σκορπίσει φως…

 

Όλα τα ονειρικά πράγματα την περιβάλλουν:

πλάσματα παράξενα και τρυφερά,

παιχνίδια ξεχασμένα απ’ τον χρόνο,

ένα μπαλόνι δεμένο στην άκρη ενός λεπτού μίσχου,

ένα φωτεινό παράθυρο που αφήνει το φως να κυλά σαν δρόμος.

 

Όλα τα μαγικά πράγματα την περιβάλλουν:

ο σκύλος που χορεύει μόνος του,

ο στρογγυλός ηλιακός δίσκος,

η μυστική σκάλα που οδηγεί στο βουνό

και ίσως κάπου πιο πέρα από αυτό.

 

Όλα τα σύμβολα που αγαπά

η παιδική φαντασία

την περιβάλλουν σαν μικρά θαύματα.

 

Ναι, το παιδί που την ζωγράφισε

τη χάρισε στον κόσμο ευτυχισμένη.

Ολόκληρη.

Άθικτη από λύπη.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “The Gift of a Higher Power” by Heather Edgar

Ο ΧΡΟΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΣΤΑΘΗΣ

 

Πώς να σε απεικονίσω, Νεκρή Φύση,

με λουλούδια… με φρούτα… με γυαλί… 

με οτιδήποτε;

 

Πώς να σε αποδώσω πιο πιστά,

με το μολύβι… με το μάτι… με το νου…

σε μια προσπάθεια να κρατήσω

το φως και τη φθορά σου;

 

Πώς να αποφασίσω,

όταν οι συνθέσεις μαραίνονται…

χαλάνε… ή αλλάζουν τις σκιές τους;

 

πώς να αναδείξω το ταλέντο

από την έλλειψή του...  

Ο χρόνος είναι ασταθής.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΝΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ

 

Κάπου κάτω από μια γέφυρα

ξεδιπλώνεται μία συνομιλία μεταξύ

του νου και της καρδιάς.

Ο νους υποσχέθηκε να γράψει

ένα πεζό ποίημα για το σώμα,

ενώ το σώμα

ήθελε να συγχρονιστεί με την καρδιά

για μια δεύτερη ευκαιρία

σε νέα ξεκινήματα.

Η καρδιά μονάχα ήθελε

να ξαπλώσει στο γρασίδι

και να αποκοιμηθεί.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “Hearts of Gold” by Linda Shaffer

Ο ΑΡΧΟΝΤΑΣ ΤΗΣ ΛΙΜΝΗΣ

 

Ο βαθύφωνος βάτραχος

στη μικρή λιμνούλα

κρώζει προειδοποιητικά

σε εχθρούς και φίλους.

Το στόμα του είναι μεγάλο

και μπορεί να καταπιεί

σχεδόν οτιδήποτε

διπλάσιο από το μέγεθός του.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΑΡΠΑΚΤΙΚΑ ΠΤΗΝΑ

 

Δεν γνωρίζουν κορεσμό.

Τρέφονται αδιάκοπα από τις κρούστες

του μπαγιάτικου ψωμιού που τους πετάς.

 

Αναδεύονται, ξύνουν τον αέρα,

σκίζουν το ίδιο τους το σχήμα

μέσα στο ημίφως.

 

Μένουν με πείσμα, σαν σκιά

που δεν αποχωρίζεται το σώμα.

Σε ραμφίζουν αργά, κομμάτι-κομμάτι.

 

Τα βήματά σου τους ηχούν σαν πρόσκληση

σαν μοτίβο που δεν τελειώνει

σαν ρεφρέν που επιμένει να ενοχλεί.

 

Μακάρι να χαθούν μακριά,

όχι μόνο από το βλέμμα

μα κι από τη μνήμη σου.

 

Κι αν είναι ασθένεια αυτό που φέρουν

μην του δίνεις όνομα -

τρέφεται απ’ την προσοχή σου.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: "Field Guide to Decent Humans" by Charles van Sandwyk

 

ΣΠΟΥΔΗ ΣΕ ΜΙΚΡΕΣ ΠΛΗΜΜΥΡΕΣ

 

Τα χθεσινά δάκρυα στέρεψαν επιτέλους

και το άδειο ποτήρι που σιωπηλά εμφανιζόταν

ως μεταφορά για την ψυχή του

έχει φυλαχτεί σε ένα ντουλάπι

τόσο ήσυχο σαν φέρετρο

αλλά τα γκρίζα σύννεφα

έχουν περισσότερη υπομονή από τον ανοιξιάτικο ήλιο,

οπότε θα περιμένουν την κατάλληλη στιγμή

για να του θυμίσουν

πώς έμαθε να κολυμπάει σε λακκούβες

που έφτιαξε μόνος του.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΕΝΑ ΠΑΛΙΟ ΚΥΠΕΛΛΟ ΟΜΟΡΦΙΑΣ

 

Φανταζόταν τον Πικάσο να την ζωγραφίζει

κομμένη σε γωνίες, μέσα σε αγριολούλουδα,

με τα πιο εξωφρενικά χρώματα

και διαθλασμένη, φτιαγμένη από φανταχτερό φως

και εκρηκτικούς συμβολισμούς.

Η Άνοιξη θα ήταν μια παπαρούνα εδώ

και ένα αγκάθι εκεί.

Δεν θα ήταν αόρατη.

Τα μάτια της θα βρίσκονταν

σε μία από τις στρεβλώσεις της,

η καρδιά της θα ήταν κρυμμένη

σε μία από τις απεικονίσεις της -

κομμένη, ανοιχτή, να χύνεται

σε ένα παλιό κύπελλο ομορφιάς.

Τα επιδέξια χέρια του

θα επιβεβαιώναν τη στοργή τους.

Θα ξεχνούσε να υπογράψει το όνομά του.

 

Βασιλική Δραγούνη

 

ΜΙΑ ΧΑΡΑΜΑΔΑ ΜΑΚΡΙΝΟΥ ΗΛΙΟΥ

 

Ονειρεύτηκα ότι ήσουν μια λωρίδα

του φωτός που αστράφτει

στην καμπύλη της θάλασσας.

 

Ονειρεύτηκα ότι με ονειρεύτηκες

στον γρανιτένιο θόλο του, στο κέντρο του νησιού

ανάμεσα σε μία δάφνη και σε μια μυρτιά.

 

Ονειρεύτηκα ότι σε ονειρεύτηκα

σε μία χαραμάδα μακρινού ήλιου στο μάτι του γερακιού,

χορεύοντας στην άκρη του κόσμου.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΛΑΜΠΕΡΑ ΑΓΚΑΘΙΑ

 

Πρόσφεραν το χέρι τους

να την ελευθερώσουν.

Τους είπε να φορούν γάντια

και να προσέχουν τα αγκάθια

που κρύβονταν ανάμεσα στα άνθη.

Δεν άκουσαν την προειδοποίησή της..

ήταν μαγεμένοι από το άρωμα,

γοητευμένοι από την ομορφιά

των παστέλ ροζ πετάλων,

τυφλοί στα λαμπερά αγκάθια

έτοιμα να τρυπήσουν,

έτοιμα να χτυπήσουν..

Κι ανυποψίαστοι, προχώρησαν,

εκεί όπου η σκοτεινή, ανήσυχη καρδιά

μαθαίνει να αιμορραγεί σιωπηλά.

 

Βασιλική Δραγούνη

Η ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

 

Βούτηξε βαθιά στην άβυσσο

για να εγκλωβιστεί από κάτω,

μέσα στα ερείπια κάποιας πόλης του Ατλαντικού

που ζούσε υποβρύχια για αιώνες.

Οι σαγηνευτικές φωνές τον καλούσαν από μακριά

παγιδευμένες σε ένα δίχτυ, κάπου ανάμεσα

σε επιπλέοντες υάκινθους

και φύκια:

 

«Νάρκισσε, Νάρκισσε,

έλα, θα σου δείξουμε τη μετά θάνατον ζωή

όπου τα σώματα αιωρούνται και κολυμπούν

ανεβαίνοντας στην επιφάνεια για να πάρουν αέρα,

όπως ακριβώς στο μύθο των γοργόνων.

Ένας κάτω κόσμος στην εμβέλειά σου

μόνο αν επιλέξεις να έρθεις

βουτώντας στα βαθιά

σαν βασιλιάς της θάλασσας».

 

Λέξεις που γοητεύουν το ανθεκτικό εγώ.

Μοίρα που διαλέγει εκείνες τις στιγμές

μεταξύ της αποχώρησης από την ακτή

και της εισόδου σε έναν θυελλώδη υδάτινο τάφο.

 

«Νάρκισσε, Νάρκισσε,

εδώ είναι ο τάφος σου,

η βεβηλωμένη νιότη σου,

ο μύθος που η ιστορία επαναλαμβάνει

σε μολυβένιους κύκλους.

Αφελή, αθώε νεαρέ,

εδώ είναι η προειδοποιητική σου ιστορία».

 

Βασιλική Δραγούνη

ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΠΟΧΕΣ

 

Η Άνοιξη προσγειώθηκε στο αεροδρόμιο

με το ιδιωτικό της τζετ.

Αποβιβάστηκε, το φόρεμά της ήταν καταπράσινο,

πεταλούδες-τσιμπιδάκια στα μαλλιά,

ένα φουλάρι γεμάτο μέλισσες και χελιδόνια,

άνθη κερασιάς για σκουλαρίκια και βραχιόλια.

 

Δεν γνωρίζαμε ότι έφτασε,

ήμασταν πολύ απασχολημένοι

να ξεπαγώνουμε τα χέρια μας από το χθεσινό χιόνι.

Ο θάνατος μας επισκέφτηκε προσφάτως

για καφέ και κρουασάν

και υποσχέθηκε να μας ξαναδεί κάποτε ξανά.

 

Η Άνοιξη πέρασε από το παράθυρό μας

προσκαλώντας μας να την ακολουθήσουμε

έξω απ’ τον χειμώνα μας. Αρνηθήκαμε,

καθώς ο Χρόνος είχε κλέψει τη ζωντάνια απ’ το βήμα.

Δεν δέχτηκε το όχι ως απάντηση. Οι ζεστοί της άνεμοι φύσηξαν,

άνοιξαν την πόρτα του υπογείου μας.

 

Το τραγούδι των χελιδονιών

μας πήρε από το χέρι και μας έβγαλε στο φως

για να δούμε τα λουλούδια να ανθίζουν,

τους θάμνους από αγριοτριανταφυλλιές να μπουμπουκιάζουν.

Η ζωή ξύπνησε από την αδράνεια της

και υποδέχτηκε τη Βασίλισσα Άνοιξη.

 

Βασιλική Δραγούνη