ΤΟ ΒΑΡΟΣ ΤΗΣ ΣΚΟΝΗΣ

 

Η πολυθρόνα με το σεμεδάκι,

κιτρινισμένο κατάλοιπο από δεκαετίες ακριβού καπνού. 

Το πτυσσόμενο βοηθητικό τραπέζι με τα χαρτομάντιλα 

και το τασάκι που ακουμπά

πάνω σε ένα αδιάβαστο βιβλίο του Dan Brown. 

Το φθαρμένο υποπόδιο, που κλίνει προς το χειροποίητο χαλί

κάποιας παλαιότερης δεκαετίας, καμένο από τσιγάρα. 

Οι αθλητικές σελίδες, που έχουν μείνει σκορπισμένες

πάνω στο ραγισμένο τραπεζάκι του καφέ. 

 

Κι όμως, εκείνη, δεν μπορεί να πάρει απόφαση

να τακτοποιήσει αυτά τα πράγματα.

Όπως και όλο το δωμάτιο, δεν αξίζουν τίποτα

χωρίς το βάρος της σκόνης.

 

Βασιλική Δραγούνη

Η ΠΕΡΙΠΛΑΝΩΜΕΝΗ ΚΑΡΔΙΑ ΤΗΣ

 

Η περιπλανώμενη καρδιά της

σέρνει ένα σακίδιο

γεμάτο φεγγαρόφωτο

τακτοποιημένα διπλωμένο

σε μια κουβέρτα φύλλων.

 

Η περιπλανώμενη καρδιά της

κάνει βόλτα τα μεσάνυχτα

μέσα σε σφυρίγματα τρένων

υπεραστικά λεωφορεία

και σε στάσεις για καφέ.

 

Η περιπλανώμενη καρδιά της

έχει τσέπες γεμάτες

με ουράνια τόξα

κι ένα εισιτήριο για οπουδήποτε

μέσα στο παπούτσι της.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “Corazon” by Shawna Erback

VALENTINE SERIES – FUTURE

ΕΡΩΣ ΚΑΙ ΨΥΧΗ

 

Παλεύει με το πεισματάρικο

επίμονο φάντασμά του -

πάντα θυμωμένο και ασυγχώρητο,

άγρια αγάπη και μίσος

που ποτέ δεν επιλύεται,

η ώθηση και η έλξη της διαφοράς

πάντα πιστή στον πόλεμο.

Ακόμα και τώρα, της επιτίθεται στα όνειρα.

Ακόμα και τώρα, θέλει την παράδοσή της.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “Psyche Revived by Cupid’s Kiss” by Antonio Canova, 1787-1793, Louvre, Paris, France. Photo by Kimberly Vardeman.

VALENTINE SERIES – PAST

ΤΟ ΑΙΜΑ ΜΙΑΣ ΜΙΣΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

 

Η ιστορία ενός νομίσματος,

μια σιωπηλή εξομολόγηση:

δύο πλευρές που δεν τολμούν ποτέ

να δουν η μία την άλλη πρόσωπο με πρόσωπο.

Στη μια πλευρά αποτυπώνεται το είδωλο μίας βασίλισσας

ντυμένης με μετάξι, διψασμένης για τιμές,

στην άλλη η εικόνα ενός τροβαδούρου

ντυμένου με έναν γήινο μανδύα,

κεντημένο με την ένδοξη θλίψη των ύμνων της απώλειας.

 

Η μαγεία του έρωτα μετατρέπεται σε νόμισμα:

δύο χέρια, τοποθετημένα το ένα με αυστηρότητα

το άλλο με τέχνη, ανταλλάσσουν χειραψία

και δύο πρόσωπα προεξέχουν απ’ τα χάλκινα ανάγλυφα

κρατώντας τα ζωντανά, διαχρονικά αιωρούμενα -

το ένα να παρατηρεί τις ανέσεις ενός βασιλείου

όπου τα ποτάμια κυλούν ελεύθερα, τα δάση χαμογελούν

παντοτινά ντυμένα με φρούτα και λουλούδια,

το άλλο να ατενίζει την κόλαση.

 

Η τέχνη είναι ανίσχυρη να κάνει ξόρκια τόσο επιδραστικά

για να κρατήσει ζωντανά δυο πρόσωπα, διαχρονικά αιωρούμενα

σφυρηλατώντας δύο κόσμους σε έναν ενιαίο,

όπου ο τροβαδούρος και η αυστηρή βασίλισσα

θα μπορούσαν να ‘ναι πλήρως εναρμονισμένοι.

Τροβαδούρε, συνέχισε να τραγουδάς

το άχρηστο τραγούδι σου με ραγισμένη καρδιά

περιμένοντας θραύσματα δακρύων να κυλήσουν ξανά

στο αίμα μιας μισής αγάπης.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “Echo of the Golden Age” by Michael Cheval

VALENTINE SERIES – PRESENT

ΚΑΤΟΙΚΗΣΙΜΗ ΖΩΝΗ

 

«Υπόσχομαι ότι αυτό θα λειτουργήσει», της λέει

δίνοντάς της το κουτί.

«Έχει κάτι να κάνει με τους νευροδιαβιβαστές.

Θα ηρεμήσουν το γιο-γιο της διάθεσής σου.

Δεν θα ταλαντεύεσαι πολύ ψηλά ή χαμηλά».

«Θα κολλήσω στη κατοικήσιμη ζώνη για πάντα;» 

«Καλύτερα από τα σκοτάδια που σε καταπίνουν».

«Και οι παρενέργειες;»

«Ίσως λίγη ζάχαρη στο αίμα, καρδούλες στα μάτια,

ηλεκτρισμός στο δέρμα».

«Κάτι σαν σπίθα;»

«Μάλλον σαν συμπιεσμένο φως».
Ανοίγει το κουτί.
Μια αλυσίδα με διαμάντι και μια κάρτα:

«Για να μείνεις στην κατοικήσιμη ζώνη της καρδιάς μου».

Δακτυλοσκοπεί το αλυσοδεμένο διαμάντι γύρω από το λαιμό της

και σκέφτεται πως κάποτε ήταν σκοτεινή ύλη
πριν γίνει καθαρό φως.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΤΑΞΙΑΡΧΙΕΣ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ – THE BRIGHT SIDE BRIGADES

ΔΕΛΤΙΑ ΤΥΠΟΥ

ΤΑΞΙΑΡΧΙΕΣ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ PATSI EDITIONES LIMITED, LONDON, UK

 

Οι «Ταξιαρχίες του Φωτός» είναι μία ποιητική συλλογή που εξερευνά τον πόλεμο και την κατάρρευση μέσα από την εύθραυστη επιμονή της ελπίδας, θέτοντας παράλληλα το ερώτημα τι σημαίνει να πιστεύει κανείς στη «φωτεινή πλευρά» όταν το σκοτάδι δεν είναι εξαίρεση, αλλά σύστημα. Τα ποιήματα περιστρέφονται γύρω από τις «ταξιαρχίες» όχι μόνο ως ομάδες μαχητών, αλλά ως συμβολικά συλλογικά σώματα: άμαχοι, ονειροπόλοι, επιζώντες, παιδιά, νοσηλευτές, ποιητές, αποκαλύπτοντας πώς το φως χρησιμοποιείται τόσο ως υπόσχεση όσο και ως όπλο. Κάθε ταξιαρχία αντιπροσωπεύει μία διαφορετική αντίδραση στο σκοτάδι - άλλοι επιλέγουν το φως ως αντίσταση, ενώ άλλοι το χρησιμοποιούν για να δικαιολογήσουν τον έλεγχο ή την εκμετάλλευση.

Εν κατακλείδι, οι «Ταξιαρχίες του Φωτός» είναι ένας στοχασμός πάνω στην αντοχή και όχι στη νίκη. Η ελπίδα εμφανίζεται όχι ως εκτυφλωτική βεβαιότητα, αλλά ως ένα τρεμάμενο φως - ασταθές, ανθρώπινο και αναγκαίο. Η συλλογή προσκαλεί τον αναγνώστη να εξοικειωθεί με την αμηχανία, να αμφισβητήσει το εύκολο φως και να αναρωτηθεί ποια μορφή φωτεινότητας αξίζει να μεταφέρει κανείς στο μέλλον.

 

Βασιλική Δραγούνη

 

*****

 

THE BRIGHT SIDE BRIGADES

PATSI EDITIONES LIMITED, LONDON, UK

 

“The Bright Side Brigades” is a poetry collection that explores war and collapse through the fragile persistence of hope, while also raising the question of what it means to believe in a “bright side” when darkness is not an exception, but a system. The poems revolve around “brigades” not only as groups of fighters, but as symbolic collective actors: civilians, dreamers, survivors, children, medics, poets, revealing that light is used both as a promise and a weapon. Each brigade represents a different response to darkness - some choosing light as resistance, others using it to justify control or exploitation.

Ultimately, “The Bright Side Brigades” is a meditation on endurance rather than victory. Hope appears not as a blazing certainty, but as a flicker - unstable, human and necessary. The collection invites readers to sit with discomfort, question easy light and consider what kind of brightness is worth carrying forward.

 

Vasiliki Dragouni

ΤΑΞΙΑΡΧΙΕΣ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ – THE BRIGHT SIDE BRIGADES

AUTHOR VASILIKI DRAGOUNI

PATSI EDITIONES LIMITED, LONDON, UK - FEBRUARY 2026

 

I am more than thrilled to bring “ΤΑΞΙΑΡΧΙΕΣ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ – THE BRIGHT SIDE BRIGADES” to readers. This book of mine aims to evoke strong feelings and deep inner thoughts with regard to our stance towards light in an era plunged into tenebrosity. My hope is that its stanzas will engage readers in a meaningful way and resonate with them long after they’ve turned the last page.

ΑΠΟΣΙΩΠΗΣΕΙΣ

 

Υπάρχει «ο πραγματικός τύπος εκεί έξω»

κι εκείνος που νομίζεις ότι ξέρεις.

Η αλληλεπίδρασή σου είναι με τον τύπο

που νομίζεις ότι ξέρεις.

Είναι απλώς θέμα πίστης:

να πιστεύεις ότι ο τύπος εκεί έξω

είναι ο τύπος που νομίζεις πως γνωρίζεις.

Συμβαίνουν όμως και εκπλήξεις.

Η διαχείριση των εντυπώσεων

μπορεί να προκαλέσει ψευδαισθήσεις.

 

Συνήθως αλληλοεπιδρούμε

με τις δικές μας ψευδαισθήσεις.

Μεταξύ εντυπώσεων και πραγματικότητας

υπάρχουν εξαρτήσεις

και κάθε σχέση μας βασίζεται

σε αμφίβολες αντιστοιχίσεις.

Μα στην πραγματικότητα δεν ξέρουμε

πως όταν πέφτει η μάσκα διαλύονται

οι ψεύτικες οι πεποιθήσεις

κι ανακαλύπτουμε πως η αλήθεια κρύβεται

μες στις αποσιωπήσεις.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “Silence Between Faces”, surreal urban reflection art print by Matthias Hauser

ΕΚΤΟΣ ΚΙ ΑΝΑΜΕΣΑ

 

Σέρνεσαι και σκαρφαλώνεις

σκαρφαλώνεις και σέρνεσαι

σε όλη σου τη ζωή, που είναι δική σου.

Σταματάς και ξεκινάς

ξεκινάς και σταματάς,

μετράς το χρόνο σου

που έχεις στη διάθεσή σου.

 

Δεν έχεις άλλο ορίζοντα

για την ανάβασή σου

η οποία είναι αργή, τόσο αργή

σαν τη σιωπή σου.

Είσαι εκτός κι ανάμεσα

ανεβαίνεις όσο πέφτεις

ξεγελάς την αντοχή σου.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “VertigOcean”, surreal seascape poster by Dirk Wüstenhagen

ΒΟΥΒΗ ΤΑΙΝΙΑ

 

Η βουβή ταινία τρεμοπαίζει

σταματώντας τις κινήσεις,

το μετρημένο τραύλισμα του προβολέα,

το αλάνθαστο του ρολογιού.

Σκοτάδι στη λευκή σκιά του φεγγαριού

στο τρεμόπαιγμα ενός ονείρου -

μια γουλιά από τον χθεσινό καφέ,

κρύος και σκέτος σαν την τελειότητα.

Επανεξετάζεις τις εικόνες της ζωής σου

έτοιμος, συντονισμένος θεατής..

Μερικές εικόνες τις κρατάς

μονάχα για τον εαυτό σου

γιατί φαίνονται σαν βάρκες σε μια καταιγίδα,

πεταμένες και χαμένες στα βαθιά.

Μερικές εικόνες τις κρατάς

μονάχα για τον εαυτό σου.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΡΚΕΤΟ «ΕΚΕΙ» ΕΚΕΙ

 

Δεν υπάρχει τίποτα εκεί, πια..

Φαίνεται ότι υπήρχαν περισσότερα παλιά

αλλά ο χρόνος έκλεισε την πόρτα οριστικά.

Δεν μπορείς να γυρίσεις εκεί ξανά.

Δεν είναι το ίδιο πια.

Δεν είναι το ίδιο όπως πριν,

τόσα πολλά έχουν εξαφανιστεί.

Ίσως υπήρχε κάτι περισσότερο εκεί, 

από όσα θα μπορούσαμε να θυμηθούμε.

Ίσως υπήρχε κάτι λιγότερο εκεί,

από όσα θα θέλαμε να θυμηθούμε.

Η πιο θλιβερή σκέψη

που είναι δύσκολο να πούμε

είναι πως τα πράγματα

ποτέ δε θα ‘ναι ίδια

παρόλη την ελπίδα μας

και τη φροντίδα.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ

 

Τον στοιχειώνει

το φάντασμά του.

Πρέπει να είναι το φάντασμά του,

γνωρίζει πάρα πολλά

για να αναδυθεί από το σώμα κάποιου άλλου.

Θυμάται το παρελθόν του.

Θυμάται τα όνειρά του,

αυτά που ξέχασε τόσο γρήγορα ξυπνώντας

και αυτά που άφησε πίσω για αργότερα,

για να τα ξαναδεί στο μέλλον.

Τα θυμάται όλα

και παραμονεύει στο παρόν του με τις αναμνήσεις του.

 

Πρέπει να είναι το φάντασμά του.

Ξέρει πάρα πολλά

για να αναδυθεί από το σώμα κάποιου άλλου.

Κανένας δεν πλησίασε τόσο κοντά,

κανείς τόσο πολύ,

για μια ζωή.

Είναι βέβαιος για αυτό.

Αλλά πώς μπορεί να είναι το φάντασμά του;

Είναι ακόμα ζωντανός

και τα φαντάσματα ανήκουν στους νεκρούς,

σε εκείνους που δεν έχουν μέλλον.

Ίσως να βρίσκεται ακόμα ζωή

σε αυτό το φάντασμα του παρόντος του

που ζει στο παρελθόν του.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: Valkyrie Phantom or Optical Illusion of Face or Battlefield Vision by George Grie

ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ

 

Μας γοήτευε ως παιδιά

το άδειο σπίτι στην εξοχή

όπου βγάζαμε βόλτα τον σκύλο του γείτονα.

Γιατί ήταν άδειο;

Ποιος είχε ζήσει εκεί;

Φανταζόμασταν μυστικά περάσματα

που οδηγούσαν σε κρύπτες ιερέων,

εντοιχισμένα πτώματα

και θαμμένους θησαυρούς.

Κανείς δεν ήξερε.

Γνωρίζαμε ωστόσο

ότι ο σκύλος δίσταζε να πλησιάσει

και είχαμε ακούσει ότι τα σκυλιά ήταν ευαίσθητα

στον κόσμο των πνευμάτων.

Έτσι συμπεράναμε ότι το σπίτι

ήταν στοιχειωμένο.

Ότι εκεί ζούσαν φαντάσματα

και πνεύματα του παρελθόντος.

Προκαλούσαμε ο ένας τον άλλον για να μπούμε

μέσα απ’ το σπασμένο τζάμι.

Ίσως το σπάσαμε πρώτοι

αν και δεν θυμάμαι κάτι τέτοιο.

Στο τέλος μπήκαμε όλοι μέσα

αφήνοντας τον σκύλο έξω.

Αλλά δεν υπήρχε τίποτα.

Απλώς ένα σπίτι.

Άδειο.

Συνηθισμένο.

Όχι τρομακτικό.

Απλώς άδειο.

Το προσπέρασα σήμερα,

τόσα χρόνια αργότερα.

Δεν υπάρχει πλέον είσοδος.

Το περικυκλώνουν αστυνομικές ταινίες.

Ίσως ο σκύλος ήξερε

ότι τα φαντάσματα ήταν του μέλλοντος,

όχι του παρελθόντος.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΕΝΑ ΔΙΑΜΕΛΙΣΜΕΝΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ

 

Βρήκαν την καλύβα ακέραιη, τον νιπτήρα σκουριασμένο

ένα ράγισμα στο τζάμι, μία πόρτα που δεν κλείδωνε καλά.

Ο χώρος των τεσσάρων τετραγωνικών

ήταν κατάλληλος για αποθήκευση:

φάκελοι δεκαετιών - οικονομικές συναλλαγές

που είχαν κλείσει προ πολλού, παλιές επιστολές

φωτογραφίες προγόνων που είχαν φύγει

κι ένας απαρχαιωμένος εξοπλισμός κατασκήνωσης

που θα μπορούσε να χρησιμεύσει σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης.

Τρωκτικά κινούνταν κάτω απ’ τις σανίδες του δαπέδου -

κάτι συνέχιζε να ροκανίζει ξεχασμένα χαρτιά

για να φτιάξει μια φωλιά.

Τι πιο τρομακτικό από τα πόδια που τρέχουν

πάνω στο ξύλο που τρίζει,

το κρύο σφύριγμα του χειμωνιάτικου ανέμου

μέσα απ’ το σπασμένο τζάμι και το σκοτεινό κατώφλι, 

τα στοιχειωμένα έγγραφα σκισμένα από δόντια τρωκτικών, 

ένα διαμελισμένο παρελθόν;

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “Haunted Shack”, a photograph by Lourry Legarde, uploaded on July 2012

ΜΙΑ ΑΔΙΑΒΑΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ

 

Μια σκοτεινή καλύβα στο δάσος

περιτριγυρισμένη από αγριολούλουδα

γυαλιστερά φύλλα αγνώστου φωτός

και ψηλά πράσινα στελέχη

αειθαλή και αναρριχώμενα.

Ποιος ζει εδώ

ανάμεσα σ’ αυτά τα σκοτάδια και τα φώτα;

Ποιανού είναι αυτό το μικρό σπίτι

που κρύβεται στις σκιές που πέφτουν

και μας παρασύρουν πιο βαθιά

στην ατελείωτη νύχτα;

Δεν υπάρχει φως στα παράθυρα

ούτε κάποιο πρόσωπο να κοιτάζει απέξω.

Φαίνεται σαν ένα ονειρικό μέρος

κάποιου αρχαίου ημερολογίου

και εμείς, μια αδιάβαστη σελίδα

του δικού μας ταξιδιού.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “The Architect” by Erik Johansson

Η ΔΙΑΘΕΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

 

Παντού υπάρχουν σκάλες και αίθουσες

καμπυλωτοί τοίχοι και παράθυρα

περίτεχνες σκιές και τυχαίες αντηχήσεις

που τρυπώνουν μέσα από παλιά μέρη

που φαίνεται να κατοικούνται - αν και είναι άδεια τώρα,

όλα τα παλιά παλάτια και τα κάστρα

και οι καθεδρικοί ναοί

κάποιοι σε χερσοτόπους, κάποιοι μες στα δάση.

Ακόμα και οι θάλασσες θυμούνται - κοντινές ή μακρινές, 

και όλοι οι παλιοί τουρίστες

με τους μύθους και τις ιστορίες τους.

Οι μουχλιασμένες κουρτίνες τους κρατούν ακόμα

και τα κελάρια τους φυλάνε ακόμα το κρασί.

Οι ιστορίες τους είναι θαμμένες μες στη λήθη

κι όμως, τα σκαλοπάτια τους ακόμα ανεβαίνουν

και οι τοίχοι εξακολουθούν να καμπυλώνονται

σε αναζητήσεις και σε παρακολουθήσεις.

Οι υγροί διάδρομοι εξαφανίζονται μες στα δωμάτια

και τα παράθυρα ανοίγουν προς τα μέσα - όχι στο φως,

αλλά στη μνήμη που επιμένει να κοιτάζει.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟΝ ΗΛΙΟ

 

Μια εγκαταλελειμμένη καλύβα στο δάσος

και μια σπειροειδής σκάλα, σαν τρυπάνι στη γη

που οδηγεί

 

πιο κάτω, σε ένα δωμάτιο με σωρούς βιβλίων -

σκληρόδετα, χαρτόδετα

ξεθωριασμένα και παλιά

που μυρίζουν σκόνη και υγρασία

 

πιο κάτω, σε ένα μυστηριώδες μουσείο

με τοίχους από πίνακες χωρίς ταμπέλες

τραπέζια γεμάτα με αξιοπερίεργα αντικείμενα

μία σπασμένη φυσαρμόνικα, παράξενα νομίσματα

ιερά διαβατήρια και πέτρες

 

πιο κάτω, σε ένα ανοιχτό πεδίο

κάτω από έναν νυχτερινό ουρανό 

με μια δερμάτινη καρέκλα κι ένα γραφείο δίπλα στο τζάκι

και στο περβάζι, φωτισμένο με κεριά

το πορτρέτο μιας γυναίκας

 

πιο κοντά στον ήλιο,

στο κέντρο του κόσμου.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “Inspiration Wave”, digital artwork by George Grie, uploaded on October 2025

ΣΠΙΘΕΣ ΣΤΗΝ ΠΕΤΡΑ

Η πόλη αναπνέει με δυσκολία μετά τα μεσάνυχτα.

Οι σκιές φορούν τα καλά τους
όχι για λύτρωση
αλλά από συνήθεια.

Έχουν πάρει όλο τον θάνατο

και τον έχουν συγχωρέσει.

Τη νύχτα βγαίνουν έξω

σε τελετουργίες μοναξιάς

διαλέγοντας αμαρτωλούς -

κανείς δεν είναι τέλειος.

Είναι κουρελιασμένες από τη ζωή

σαν το παλιό κόκκινο φόρεμα της,

αυτό με τις παγιέτες και το στρίφωμα που σέρνεται


κάνοντας σπίθες στην πέτρα,

κουβαλώντας τα παλιά όπλα

που έχουν απομείνει από πολέμους και δολοφονίες

και αυτοάμυνες.

 

Βασιλική Δραγούνη