Phoenix

Phoenix
Our spirit artifacts tell more about ourselves than our confessions.

Παρασκευή 17 Απριλίου 2026

A Comparative Analysis of the Poetry of Vasiliki Dragouni and Octavio Paz by Prof. and poet Giovanni Campisi

 

Vasiliki Dragouni and Octavio Paz: two visions born from chaos

Reading The Last Battle by Vasiliki Dragouni is like entering a territory where everything—a poem, a world, a war, a glass of wine, a truth—seems to emerge from a dark, almost primitive origin. Dragouni does not describe these births as linear events, but as emanations from a chaotic background where silence, fire, ancient symbols, hidden desires, and wounds that never quite heal are all mixed together. Her voice moves forward like someone walking through a landscape full of signs: open graves, poppy fields, eclipses, notebooks marked by “the five winds”. Everything seems to vibrate with a meaning that cannot be fully explained, but is nevertheless felt.

This way of conceiving the world—as something born from disorder, confusion, from invisible forces that pass through us—finds a natural echo in the work of Octavio Paz. In many of his poems, Paz also imagines reality as a fabric of contradictory energies: light and shadow, destruction and creation, desire and emptiness. For him, origin is never a fixed point, but a whirlpool. And Dragouni, from another horizon, seems to say the same: that everything we are and everything we do comes from an unstable, vibrating, sometimes dangerous core.

In Dragouni, each stanza is a small myth of creation. In Paz, each image is a doorway toward a shifting center. Both share the intuition that life is not born from harmony, but from tension.

There is also an affinity in the way both poets view time. Dragouni repeats the formula “This was born from…” as if each thing were part of a cycle that turns back on itself. War, consciousness, peace: everything seems to repeat, as if humanity were trapped in a rhythm that does not change. Paz, for his part, conceives time as a circle that continuously opens and closes. In his poetry, the past returns, the present expands, the future is an echo. Both, in different languages, seem to suggest that human history is a spiral that never fully resolves itself.

And then there is the symbolic world. Dragouni writes with images that seem to emerge from a ritual dream: Bacchic mysteries, signs of Mars, crushed angels, notebooks of winds. Paz also inhabits that territory where the visible merges with the invisible. His poems are filled with fire, water, stone, night, wind: elements that do not merely represent, but reveal. In both cases, the symbol is not decoration, but a form of knowledge.

But perhaps the point where they converge most is in their understanding of consciousness. For Dragouni, consciousness is born from pain, from negation, from emotions that fade away. It is a lucidity that hurts. In Paz, consciousness is also a wound: only those who pass through darkness can see. Both poets seem convinced that understanding the world requires accepting its fracture.

And in the end, both Dragouni and Paz leave room for hope. Not an ingenuous hope, but a kind of vital impulse that persists even when everything seems to collapse. Dragouni says it with moving clarity: hope was “the only convention we sustained”. Paz, though more skeptical, also recognizes that human beings need that fragile thread in order to keep moving forward.

Thus, placed face to face, Dragouni and Paz seem to converse from two different shores of the same river. She, with her vision of successive births emerging from chaos. He, with his search for the center where everything merges. Both, however, share the certainty that poetry is the place where the world reveals itself in its complexity: a space where chaos becomes form, where the wound becomes word, where the final battle is always an inner one.

 

G. Campisi

*****


Un análisis comparativo de la poesía de Vasiliki Dragouni y Octavio Paz por el Prof. and poet Giovanni Campisi

 

Vasiliki Dragouni y Octavio Paz: dos miradas que nacen del caos

Leer La última batalla de Vasiliki Dragouni es como entrar en un territorio donde cada cosa —un poema, un mundo, una guerra, una copa de vino, una verdad— parece surgir de un origen oscuro, casi primitivo. Dragouni no describe estos nacimientos como hechos lineales, sino como emanaciones de un fondo caótico donde se mezclan silencio, fuego, símbolos antiguos, deseos ocultos y heridas que no terminan de cerrarse. Su voz avanza como quien camina por un paisaje lleno de señales: tumbas abiertas, campos de amapolas, eclipses, cuadernos marcados por “los cinco vientos”. Todo parece vibrar con un sentido que no se explica del todo, pero que se siente.

Esta manera de concebir el mundo —como algo que nace del desorden, de la confusión, de fuerzas invisibles que nos atraviesan— encuentra un eco natural en la obra de Octavio Paz. En muchos de sus poemas, Paz también imagina la realidad como un tejido de energías contradictorias: luz y sombra, destrucción y creación, deseo y vacío. Para él, el origen nunca es un punto fijo, sino un remolino. Y Dragouni, desde otro horizonte, parece decir lo mismo: que todo lo que somos y todo lo que hacemos proviene de un núcleo inestable, vibrante, a veces peligroso.

En Dragouni, cada estrofa es un pequeño mito de creación. En Paz, cada imagen es una puerta hacia un centro que se mueve. Ambos comparten la intuición de que la vida no nace de la armonía, sino de la tensión.

Hay también una afinidad en la manera en que ambos poetas miran el tiempo. Dragouni repite la fórmula “Esto nació de...”, como si cada cosa fuera parte de un ciclo que vuelve sobre sí mismo. La guerra, la conciencia, la paz: todo parece repetirse, como si la humanidad estuviera atrapada en un ritmo que no cambia. Paz, por su parte, concibe el tiempo como un círculo que se abre y se cierra sin cesar. En su poesía, el pasado regresa, el presente se expande, el futuro es un eco. Los dos, desde lenguajes distintos, parecen decir que la historia humana es una espiral que nunca termina de resolverse.

Y luego está el mundo simbólico. Dragouni escribe con imágenes que parecen surgir de un sueño ritual: misterios báquicos, señales de Marte, ángeles aplastados, cuadernos de vientos. Paz también habita ese territorio donde lo visible se mezcla con lo invisible. Sus poemas están llenos de fuego, agua, piedra, noche, viento: elementos que no solo representan, sino que revelan. En ambos casos, el símbolo no es un adorno, sino una forma de conocimiento.

Pero quizá el punto donde más se tocan es en la manera en que entienden la conciencia. Para Dragouni, la conciencia nace del dolor, de la negación, de emociones que se desvanecen. Es una lucidez que duele. En Paz, la conciencia también es una herida: solo quien atraviesa la oscuridad puede ver. Los dos poetas parecen convencidos de que comprender el mundo implica aceptar su fractura.

Y al final, tanto Dragouni como Paz dejan un espacio para la esperanza. No una Esperanza ingenua, sino una especie de impulso vital que persiste incluso cuando todo parece derrumbarse. Dragouni lo dice con una claridad conmovedora: la esperanza era “la única convención que sosteníamos”. Paz, aunque más escéptico, también reconoce que el ser humano necesita ese hilo tenue para seguir avanzando.

Así, puestos uno frente al otro, Dragouni y Paz parecen conversar desde dos orillas distintas del mismo río. Ella, con su visión de nacimientos sucesivos que emergen del caos. Él, con su búsqueda del centro donde todo se mezcla. Ambos, sin embargo, comparten la certeza de que la poesía es el lugar donde el mundo se revela en su complejidad: un espacio donde el caos se vuelve forma, donde la herida se vuelve palabra, donde la última batalla es siempre interior.

G. Campisi


Πέμπτη 16 Απριλίου 2026

DIALOGOS DE PAZ

 

Poetas Contemporáneos

en Conversación

con los Clásicos Hispánicos

 

In light of the particularly challenging times we are currently living through, EDIZIONI UNIVERSUM has chosen to reaffirm the enduring value of PEACE among peoples by establishing a dialogue between contemporary Spanish-language authors and the classical literary tradition.

Vasiliki Dragouni’s poem “La última batalla” has been thoughtfully placed in conversation with the work of Octavio Paz, as presented by Prof. and poet Giovanni Campisi on pages 31–33 of the volume DIALOGOS DE PAZ, highlighting shared thematic resonances and a mutual reflection on conflict, reconciliation and the human aspiration toward harmony.



Τετάρτη 15 Απριλίου 2026

ΣΚΟΝΗ ΔΙΑΜΑΝΤΙΩΝ

 

Γαλαξίες της Γης
από μικρά χρυσά ηλιοτρόπια,
ημισέληνος λυγισμένη

σαν λεπτό ασημένιο δαχτυλίδι,
άστρα διάσπαρτα

σαν λαμπερές καρφίτσες σε μπλε πέτο.

Η αντιξοότητα είναι η σκόνη διαμαντιών
με την οποία ο Ουρανός γυαλίζει τα κοσμήματά του.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: "Breathe Deeply" or "Underling" by Richey Beckett


Τρίτη 14 Απριλίου 2026

INDIGO ΒΕΛΟΥΔΟ

 

Απόψε

ο δυτικός ορίζοντας κυριαρχεί:

σομόν ρίγες δόξας διαγράφουν

τα μωβ σύννεφα,

φαινομενικά το τελευταίο φως.

Κι όμως προς τα νότια,

ένα οδοντωτό κομμάτι λευκού

παράξενα ζωντανό

σαν μια εξωγήινη ουσία

αφύσικα καρφιτσωμένη

στο απαλό σκοτάδι.

Ο νυχτερινός ουρανός εμφανίστηκε.

Ένα οβάλ μαργαριτάρι έλαμπε έντονα

πάνω στο μαξιλάρι του από indigo βελούδο.

Χάρηκα που το φεγγάρι

ήταν ακόμα στρογγυλό.

Αυτή η τελειότητα ήταν το μόνο

που μπορούσα να αντέξω.

 

Βασιλική Δραγούνη


Δευτέρα 13 Απριλίου 2026

ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ

 

Ακίνητες βιολέτες στον κήπο,
καταφύγιο μυστικό.

Σκούροι μοβ άγγελοι σιωπούν.

 

Κρίνα πασχαλινά μαραίνονται
υπό τους ύμνους σκοτεινών ωρών,

ντυμένα με απομεινάρια σύννεφων.

 

Το παρελθόν του Πάσχα,
τα γοτθικά του πλαστικά στεφάνια,
μια ανάσταση που ξέχασε να ‘ρθει.

 

Από τη σαπισμένη άσφαλτο
κάτι επιμένει:

μας βεβαιώνει ακόμα για ζωή.

 

Βασιλική Δραγούνη


Κυριακή 12 Απριλίου 2026

EASTER SUNDAY

Η ΚΟΡΥΦΗ ΤΗΣ ΕΠΕΚΤΑΣΗΣ

 

Κατέχει τον αιώνα.

Στέκεται στην κορυφή της επέκτασης.

Τυλίγει τα χέρια γύρω από το πλάτος της ψευδαίσθησης.

Οι ουρανοί είναι άδειοι από πτώσεις. Έχει φτερά.

Το χαμόγελο καλύπτει το πρόσωπό του

σαν υπόσχεση ζωής που νίκησε τον θάνατο.

Δεν παρέδωσε ποτέ τη σιωπή και την υπόσχεση

στη σύγχυση - παρέμεινε μορφή υπομονής και άγρυπνης θέασης,

η γαλήνη της καρδιάς και της ψυχής.

Ακτινοβολεί το φως

που μεταμορφώνει τη σκιά.

Δεν είναι πια ύλη όπως τη γνωρίζουμε,

μόνο ουσία και πνεύμα μαζί

που χωρίζονται και συνδυάζονται.

Είναι η απάντηση.

 

Βασιλική Δραγούνη


Σάββατο 11 Απριλίου 2026

HOLY SATURDAY

ΟΥΡΑΝΙΟ ΙΕΡΟ

 

Από το μη πραγματικό, η ψευδαίσθηση

με οδηγεί στο πραγματικό.

Από το σκοτάδι, η άγνοια

με οδηγεί στο φως.

Από τον θάνατο, η πεπερασμένη συνείδηση

με οδηγεί στην αθανασία,

στην άπειρη και απεριόριστη συνείδηση.

Τα ανοιχτά Σου μάτια απεικονίζουν

την ηλιοφάνεια του σύμπαντός μου.

Όταν κλείνουν, καθορίζουν

την απελευθέρωσή μου.

 

Βασιλική Δραγούνη


Παρασκευή 10 Απριλίου 2026

GOOD FRIDAY

ΣΙΩΠΗΛΗ ΟΔΥΝΗ

 

Πώς θα σε εντοπίσουμε

ανάμεσα στις σκοτεινές στάχτες

που κρατούν ακόμα

την άχραντή σου παρουσία;

Τα λόγια σου χαράχτηκαν πάνω στο ξύλο

όταν η βροχή τα τύλιξε

σαν δάκρυα από τον ουρανό

και οι ψυχές λύγισαν

μπροστά στη σιωπηλή οδύνη

ώσπου γύρισες πίσω σε εμάς, αμετάβλητος

και σε πιστέψαμε.

 

Βασιλική Δραγούνη


Πέμπτη 9 Απριλίου 2026

MAUNDY THURSDAY

ΣΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ ΤΟΥ ΔΕΙΠΝΟΥ

 

ένα ολοκαύτωμα

μια σκοτεινή προσφορά

μια τυφλή προσφορά

μια χαρούμενη προσφορά

μια ευγνώμων προσφορά

μια ανιδιοτελής προσφορά

μια ασταθής προσφορά

παθιασμένη κατά καιρούς

μετά αδιάφορη

ακόμη και αγανακτισμένη

μερική, αδύναμη προσφορά

μια απελπισμένη προσφορά

μια ευγενική προσφορά

μια ταπεινή προσφορά,

πέρα από τους ορίζοντες απλώνεται

σαν τελευταίο φως,

οι ψευδαισθήσεις

κηλιδώνουν τους καθρέφτες,

τα κεριά τρεμοπαίζουν

στο τραπέζι του δείπνου.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “Last Supper” by Vladimir Kush


Τετάρτη 8 Απριλίου 2026

HOLY WEDNESDAY

ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΠΩΣ ΛΥΓΙΖΕΙΣ

Η Βίβλος μιλάει για ισχυρό άνεμο
που ρίχνει τα δυνατά δέντρα
ενώ τα καλάμια λυγίζουν ελεύθερα,

όπως τα σώματα
που σπάνε πιο εύκολα απ’ όσο λυγίζουν
μα επιμένουν να μένουν ζωντανά
κουβαλώντας πόνο
σαν μεταλλικά καρφιά
καρφωμένα στη σάρκα
και αμαρτίες σιωπηλές
θαμμένες βαθιά μέσα τους.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: Fabrice Luchini as Perceval in “Perceval le Gallois”, a historical drama film written and directed by Éric Rohmer, 1978


Τρίτη 7 Απριλίου 2026

HOLY TUESDAY

ΘΕΙΟ ΠΕΡΑΣΜΑ

 

Ήρθε σε ένα όνειρο χθες βράδυ

στον μαύρο ουρανό ανάμεσα στα χρόνια

ελεύθερος, σιωπηλός κάτω απ’ τα αστέρια.

Μας είπε να ριζώσουμε στο χώμα,

να του εμπιστευτούμε ό,τι έχουμε

και να κρατήσουμε στη μνήμη το σημείο.

Είπε να μην εγκαταλείψουμε ποτέ τον αγώνα,

να κινούμαστε με μυστικότητα

και να ταξιδεύουμε με ελαφρύ εξοπλισμό.

Είπε να πιστέψουμε στο δίκαιο

και να αγκαλιάσουμε τη γη.

Και μετά χάθηκε μες στο σκοτάδι

που ήταν πλούσιο και βαθύ.

 

Βασιλική Δραγούνη


Δευτέρα 6 Απριλίου 2026

HOLY MONDAY

ΑΚΡΟΓΩΝΙΑΙΟΣ ΛΙΘΟΣ

 

Ένας σοφός μας είπε κάποτε

ότι η μοναδικότητά μας πηγάζει

από τις ιδιαιτερότητές μας.

Είδε τις αμφιβολίες μας και μας έδειξε τον δρόμο.

Ακολουθήσαμε το μονοπάτι που μας αποκάλυψε

ταξιδεύοντας μέσα από ένα λιβάδι μυστηρίων.

Πλησιάσαμε με ευλάβεια και εξεπλάγημεν

από την αφύπνιση που φώτισε το αθέατο.

Μάθαμε ότι υπάρχει ένα βάθος μέσα μας

που μερικές φορές γίνεται ένα με τη νύχτα,

μία κρυφή επίκληση που πάλλεται στα έγκατα της ύπαρξης

σαν μυστικό που γυρεύει να αποκαλυφθεί,

ένα άρρητο κάλεσμα στο ημίφως της σιωπής

που μας καλεί να διαβούμε το αθέατο μονοπάτι

προς τον ακρογωνιαίο λίθο της Σιών.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “The Cornerstone Painting by Gyuri Lohmuller


Κυριακή 5 Απριλίου 2026

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟΝ ΑΧΙΛΛΕΑ

 

Αποχαιρετισμός στον Αχιλλέα, του οποίου η δύναμη

βρισκόταν στην μακάρια άγνοια του ευάλωτου σημείου του

ωθώντας τον να διακινδυνεύσει τη ζωή του,

καθώς κάθε του βήμα ακολουθούσε

το νήμα που οι θεοί είχαν υφάνει, αμετάκλητο και φωτεινό

σαν αστραπή στον ουρανό της Τροίας.

 

Κείτεται πεσμένος σαν βουνό που

ένας σεισμός μετέτρεψε σε σκόνη,

καταρριφθείς από ένα όπλο θεϊκά κατευθυνόμενο

σε εκείνο το μοναδικό, απροστάτευτο, ανθρώπινο σημείο.

 

Η καρδιά χτυπά σαν βρυχηθμός

επελαυνόντων στρατευμάτων,

αν και η συγκίνηση της μάχης δεν ταυτίζεται με φόβο

αλλά με προσδοκία νίκης μέσα στη θύελλα της βίας.

 

Ο Αχιλλέας παρασύρεται από τη δύναμή του

κι από τη γνώση ότι η μητέρα του τον σφράγισε με αθανασία

βυθίζοντάς τον μέσα στο ισχυρό ποτάμι,

το ευλογημένο απ’ τους θεούς,

απ’ την κορυφή ως τα νύχια.

 

Ένας αποχαιρετισμός στον εθελοντικά θυσιασμένο στόχο...

Αν η θνητότητα τον απασχόλησε ποτέ,

την έκρυψε πίσω από την αστρική του πανοπλία.

Αν και η φαρέτρα ήταν γεμάτη,

η μοναδική απώλειά της προανήγγειλε

την κατακλείδα μίας επικής ζωής.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: Achille's Statue by Sir Richard Westmacott, Wellington Monument, Hyde Park


Παρασκευή 3 Απριλίου 2026

Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΟΥ ΗΡΩΑ ΤΟΥ ΒΙΝΤΕΟΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ

 

Μέσα στο πιξελαρισμένο λιβάδι

και στις απέραντες θάλασσες της άμμου,

πάνω από ποτάμια λάβας και φλόγας,

ο ήρωας καθόταν εκεί, σε ένα ξεχαρβαλωμένο άρμα μάχης

κοιτάζοντας επίμονα τον ουρανό των pixel

με δάκρυα στο πλατύ, ζαρωμένο μέτωπό του.

 

«Φεύγω και δεν επιστρέφω ποτέ», είπε.

«Κι έλα να ακούσεις, αν το θες, τη θλιβερή μου ιστορία:

Η πριγκίπισσα και εγώ, ελπίζαμε να παντρευτούμε

κάποτε, στις μέρες της δόξας μου.

 

Ο δράκος όμως την απήγαγε

κι εγώ άρχισα να τρέχω μέσα από μια διαδρομή με εμπόδια

στα σκοτεινά κάστρα των υποτακτικών του στα ψηλά βουνά

για να πάρω πίσω τα οχυρά τους με τη βία.

 

Η πριγκίπισσά μου ήταν στο τελευταίο κάστρο που έκανα επιδρομή

όπου υπήρχαν άφθονα λάφυρα να μεταφέρω.

Το Βασίλειο θα με υποδεχόταν με παρέλαση

και ένα πλούσιο συμπόσιο για όλους.

 

Αλλά μετά από τόσα χρόνια, ο δράκος βρήκε τρόπους

να υπονομεύσει εμένα και την αναζήτησή μου.

Εγκατέλειψε την τακτική της λεηλασίας και της συντριβής

και δωροδόκησε τον κόσμο με σεντούκια γεμάτα θησαυρούς!

 

Η πριγκίπισσά μου τότε ερωτεύτηκε

τον κορυφαίο υποτακτικό του δράκου.

Το Βασίλειο παραδόθηκε άνευ όρων

και ο δράκος με εξόρισε από την επικράτειά του.

Δεν ήθελαν πλέον να σωθούν!

 

Κι έτσι, ήρθα στον πραγματικό κόσμο

αφού σφράγισα την πύλη

της χώρας του βιντεοπαιχνιδιού.

Ο κόσμος μου είναι ασφαλισμένος

από την τραγική μοίρα της γης του,

αλλά ανησυχώ για εσάς το ίδιο.

 

Γιατί το κακό έχει δωροδοκήσει όλους

με λαμπερά νέα gadgets σε αφθονία.

Παρέδωσαν τη βούλησή τους στο κενό.

Δεν θέλουν πλέον να σωθούν!»

 

Βασιλική Δραγούνη




Πέμπτη 2 Απριλίου 2026

ΜΙΑ ΕΠΙΦΑΣΗ ΕΥΠΡΕΠΕΙΑΣ

 

Η αγιότητα έγινε αφόρητη

όταν ο Θάνατος

ήρθε στην πόλη,

ακατέργαστα υφάσματα

και λινοί χιτώνες

φορέθηκαν σαν βραδινά φορέματα,

το αυτομαστίγωμα

έγινε κανόνας.

 

Όλοι μπήκαν στη σειρά

για να δείξουν ταπεινότητα

ταξινομώντας τους σωρούς των σκουπιδιών

για ανακύκλωση,

κραυγάζοντας ενάντια στην κλιματική αλλαγή

και για να αποδείξουν πόσο ήταν οικολογικοί

έσπευσαν να ξεφορτωθούν τα γούνινα παλτό τους.

 

Διήρκεσε μόνο όσο διήρκεσε

μέχρι που ο Θάνατος

πήρε τον δρόμο του

προς ένα άλλο μέρος

εμπνέοντάς το με χάρη.

Και κάπως έτσι λοιπόν

οι ίδιες σκηνές συνεχίζονταν

από τόπο σε τόπο

καθώς η απειλή της επικείμενης τιμωρίας

χάριζε σε όλους

μία επίφαση ευπρέπειας.

 

Βασιλική Δραγούνη


Τετάρτη 1 Απριλίου 2026

«Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ»

Λογοτεχνική δράση από το λογοτεχνικό περιοδικό ΣημειΩματάριο & ομώνυμη Ανθολογία από τις εκδόσεις Βακχικόν, στην οποία περισσότεροι από 50 ποιητές καταθέτουν τη δική τους δημιουργική ματιά για το παρόν και το μέλλον του πλανήτη.




Τρίτη 31 Μαρτίου 2026

ΙΧΝΗ ΚΟΚΚΙΝΟΥ

 

Ίχνη κόκκινου στον ορίζοντα,

ο διασκορπισμός της επιβίωσης,

η στροφή και το σπάσιμο

μιας τραυματισμένης πτέρυγας

σε ένα κουβάρι από κλαδιά.

Και τα δέντρα ανατριχιάζουν μέσα τους

με τη σκληρότητα που απαιτείται

για να αντέξουν

μια τέτοια εγκατάλειψη.

 

Βασιλική Δραγούνη


Δευτέρα 30 Μαρτίου 2026

ΓΛΥΚΟ ΝΕΡΟ ΚΑΙ ΘΑΛΑΣΣΑ

 

Τα κοράκια θα έλεγαν,

«Σήκω για να υποδεχτείς τη μέρα..

Σου δίνει ένα στοιχείο, το κάτι ανάμεσα μας,

γλυκό νερό και θάλασσα..

Το κάτι ανάμεσα μας, το στοιχείο,

είναι ο ατμός», θα λέγαν τα κοράκια.

Και τα αλμυρά τα δάκρυα

θα λέκιαζαν το πρόσωπο της τύχης,

την ανάσα της ψευδαίσθησης

σαν κυλιόμενα ψιθυρίσματα

όλων εκείνων των πραγμάτων

που δεν συνέβησαν ποτέ -

πολύ χειρότερα από τα ψιθυρίσματα

όλων εκείνων των πραγμάτων

που συνέβησαν.

 

Βασιλική Δραγούνη


Κυριακή 29 Μαρτίου 2026

ΑΜΕΛΗΤΕΑ ΔΟΣΗ

 

Μοιραίο βράδυ..

Το φεγγάρι ήταν σιωπηλός μάρτυρας

του παραπατήματός μου στο σκοτάδι.

Ψηλαφώντας, βρήκα μια ρωγμή να κρατηθώ.

Συνάντησα ένα φίδι.

Το δηλητήριό του δεν με έπιασε.

Ο κυνόδοντάς του ήταν μαλακός σαν βούτυρο.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: Labyrinth”, surreal collage by Julien Pacaud




Σάββατο 28 Μαρτίου 2026

ΠΑΡΚΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΩΝ

 

Μακάρι να μπορούσα να ισχυριστώ

ότι κέρδισα μια φιλοσοφική διαμάχη με το σκοτάδι

αλλά η νύχτα έμοιαζε πιο ήσυχη από το συνηθισμένο:

Το φως του φεγγαριού πλημμύριζε τον άδειο δρόμο

και οι σκιές μακραίναν ανάμεσα στα σπίτια.

Τα δέντρα στο πάρκο που προσπέρασα με τρόμαζαν

καθώς τα φύλλα τους έμοιαζαν με φαντάσματα

που περιμέναν το φθινόπωρο να τους αλλάξει χρώμα 

και έπειτα να πεθάνουν το χειμώνα

σε ένα χωράφι υπερποτισμένο

όπου τίποτα δεν θα φύτρωνε ποτέ.

 

Βασιλική Δραγούνη