ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΚΑΠΟΙΟΥ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟΥ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙΟΥ
Κάτω από τα αστέρια
τα φώτα του δρόμου λάμπουν
στο δικό τους σύμπαν.
Το φως του φεγγαριού
ρίχνει σκιές χαρακτήρων στο πάρκο
απέναντι από το σκοτεινό μας δρόμο,
όπου δύο μίμοι με λευκές στολές
περιπλανούνται σε ένα νυχτερινό σκίτσο
στο τέλος κάποιου επαρχιακού καρναβαλιού
εκτοπισμένου απ’ τον χρόνο.
Βασιλική Δραγούνη
Η ΚΥΡΙΑ ΜΕ ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΜΑΛΛΙΑ
Το άρωμά της, η καμπύλη του ισχνού φωτός
στο μαργαριταρένιο της κολιέ,
η γούνα που φυσάει απαλά
στο πρόσωπό της με τη λευκή πούδρα
ξεθωριασμένο πια
αν και τα διάσημα κόκκινα μαλλιά της
εξακολουθούν να προσελκύουν βλέμματα.
Ζει ανάμεσα στα τείχη του τώρα και του τότε
ακόμα αγέρωχη και απόμακρη.
Το κίτρινο χιόνι των φώτων του δρόμου
παρασύρεται γύρω της σε ένα θολό χορό,
στα μαλλιά της διάσπαρτες χιονονιφάδες,
τα μάτια της γυαλίζουν μέσα απ’ το τρεχούμενο φως.
Αφήνει μία θολή μνήμη να ξεγλιστρήσει
σαν νιφάδα που δεν λιώνει -
ένας θρίαμβος θαμμένος στο κίτρινο φως
ή ένα παλιό ειδύλλιο, παγωμένο μες στα κόκκινα μαλλιά της;
Βασιλική Δραγούνη
ΘΕΡΑΠΑΙΝΙΔΑ ΟΜΟΡΦΙΑΣ
Λίγα λεπτά μονάχα αρκούν
για να μεταμορφώσει τις πελάτισσές της σε σειρήνες.
Η Αφροδίτη βάφει τα νύχια της κόκκινα σαν αίμα.
Ζωγραφίζει φρύδια με χειρουργική ακρίβεια.
Επαναλαμβάνει συνεχώς:
«Πανέμορφη, μωρό μου, πανέμορφη».
Το γέλιο της κρύβει απόγνωση.
Το foundation της κρύβει μελανιές.
Μερικές φορές,
πιάνει τον εαυτό της στον καθρέφτη:
Πιο αποφασιστική, πιο κομψή, πιο κουρασμένη.
Αναρωτιέται αν η ομορφιά
την αγάπησε ποτέ κι αυτή.
Βασιλική Δραγούνη
Artwork: “Brood” by Taryn Riley, mixed media on paper. On display and available at the Surreal
Salon, the annual
international exhibition celebrating the Pop-surrealism/Lowbrow movement.
Ο ΠΟΝΟΣ ΤΟΥ ΧΟΡΟΥ
Μία γοργόνα των βαθιών βυθών
στα στάδια του χορού της
ψάχνει τον θνητό που αγάπησε
όταν τα μαλλιά της ήταν πράσινα
και αυτός ήταν η ακτή του θρήνου της.
Υποτάχθηκε
στο ξόρκι που της έδωσε πόδια
και αγάπησε αρκετά για να πονέσει.
Και έτσι, χόρευε και χόρευε
και τα πόδια της συνήθισαν στην αγωνία
όπως κι εκείνη στην αγάπη.
Δεν την νοιάζει πια ο ήχος της θάλασσας
ούτε το να παρακολουθεί
τους αργοπορημένους γλάρους στον αέρα.
Έμαθε στα κόκαλά της να υπακούν
όσο χορεύει μπροστά στον καθρέφτη
ντυμένη στα πράσινα
με χρυσά κύμβαλα στα δάχτυλά της,
ενώ τα κοραλλί φουλάρια
και τα μαργαριταρένια μυστικά
αιωρούνται γύρω της
σαν αληθινά χαμόγελα.
Βασιλική Δραγούνη
ΣΕ ΡΥΘΜΟ ΣΤΑΚΑΤΟ
Παρατηρεί, καθώς μεγαλώνει
ότι ο χρόνος έχει επιταχυνθεί
σε όλους τους κυλίνδρους
σπεύδοντας να προλάβει τον τερματισμό
πολύ πιο γρήγορα από όσο έχει υπολογίσει.
Πρέπει να θεωρεί τον θάνατο ως το τέλος
επειδή είναι το τέλος όλων όσων ξέρει.
Τώρα, που το σώμα του δείχνει
σημάδια αποτυχίας συστημάτων,
τα τύμπανα χτυπούν σε ρυθμό στακάτο
θέτοντας σε κίνδυνο τον ντράμερ
για σύνδρομο καρπιαίου σωλήνα.
Θα ‘θελε να μείνει.
Θα ‘θελε να αντηχεί σε μνήμη και σκοπό
σ’ όλο τον χρόνο, σ’ όλη την ώρα
σ’ αυτόν τον κόσμο.
Βασιλική Δραγούνη
Artwork: “The Drum”
by Cameron Gray
ΤΟ ΒΑΡΟΣ ΤΗΣ ΣΚΟΝΗΣ
Η πολυθρόνα με το σεμεδάκι,
κιτρινισμένο κατάλοιπο από δεκαετίες ακριβού καπνού.
Το πτυσσόμενο βοηθητικό τραπέζι με τα χαρτομάντιλα
και το τασάκι που ακουμπά
πάνω σε ένα αδιάβαστο βιβλίο του Dan Brown.
Το φθαρμένο υποπόδιο, που κλίνει προς το χειροποίητο χαλί
κάποιας παλαιότερης δεκαετίας, καμένο από τσιγάρα.
Οι αθλητικές σελίδες, που έχουν μείνει σκορπισμένες
πάνω στο ραγισμένο τραπεζάκι του καφέ.
Κι όμως, εκείνη, δεν μπορεί να πάρει απόφαση
να τακτοποιήσει αυτά τα πράγματα.
Όπως και όλο το δωμάτιο, δεν αξίζουν τίποτα
χωρίς το βάρος της σκόνης.
Βασιλική Δραγούνη
Η ΠΕΡΙΠΛΑΝΩΜΕΝΗ ΚΑΡΔΙΑ ΤΗΣ
Η περιπλανώμενη καρδιά της
σέρνει ένα σακίδιο
γεμάτο φεγγαρόφωτο
τακτοποιημένα διπλωμένο
σε μια κουβέρτα φύλλων.
Η περιπλανώμενη καρδιά της
κάνει βόλτα τα μεσάνυχτα
μέσα σε σφυρίγματα τρένων
υπεραστικά λεωφορεία
και σε στάσεις για καφέ.
Η περιπλανώμενη καρδιά της
έχει τσέπες γεμάτες
με ουράνια τόξα
κι ένα εισιτήριο για οπουδήποτε
μέσα στο παπούτσι της.
Βασιλική Δραγούνη
Artwork: “Corazon” by Shawna Erback
VALENTINE SERIES – FUTURE
ΕΡΩΣ ΚΑΙ ΨΥΧΗ
Παλεύει με το πεισματάρικο
επίμονο φάντασμά του -
πάντα θυμωμένο και ασυγχώρητο,
άγρια αγάπη και μίσος
που ποτέ δεν επιλύεται,
η ώθηση και η έλξη της διαφοράς
πάντα πιστή στον πόλεμο.
Ακόμα και τώρα, της επιτίθεται στα όνειρα.
Ακόμα και τώρα, θέλει την παράδοσή της.
Βασιλική
Δραγούνη
Artwork: “Psyche
Revived by Cupid’s Kiss” by Antonio Canova, 1787-1793, Louvre, Paris, France.
Photo by Kimberly Vardeman.
VALENTINE SERIES – PAST
ΤΟ ΑΙΜΑ ΜΙΑΣ ΜΙΣΗΣ ΑΓΑΠΗΣ
Η ιστορία ενός νομίσματος,
μια σιωπηλή εξομολόγηση:
δύο πλευρές που δεν τολμούν ποτέ
να δουν η μία την άλλη πρόσωπο με πρόσωπο.
Στη μια πλευρά αποτυπώνεται το είδωλο μίας βασίλισσας
ντυμένης με μετάξι, διψασμένης για τιμές,
στην άλλη η εικόνα ενός τροβαδούρου
ντυμένου με έναν γήινο μανδύα,
κεντημένο με την ένδοξη θλίψη των ύμνων της απώλειας.
Η μαγεία του έρωτα μετατρέπεται σε νόμισμα:
δύο χέρια, τοποθετημένα το ένα με αυστηρότητα
το άλλο με τέχνη, ανταλλάσσουν χειραψία
και δύο πρόσωπα προεξέχουν απ’ τα χάλκινα ανάγλυφα
κρατώντας τα ζωντανά, διαχρονικά αιωρούμενα -
το ένα να παρατηρεί τις ανέσεις ενός βασιλείου
όπου τα ποτάμια κυλούν ελεύθερα, τα δάση χαμογελούν
παντοτινά ντυμένα με φρούτα και λουλούδια,
το άλλο να ατενίζει την κόλαση.
Η τέχνη είναι ανίσχυρη να κάνει ξόρκια τόσο επιδραστικά
για να κρατήσει ζωντανά δυο πρόσωπα, διαχρονικά αιωρούμενα
σφυρηλατώντας δύο κόσμους σε έναν ενιαίο,
όπου ο τροβαδούρος και η αυστηρή βασίλισσα
θα μπορούσαν να ‘ναι πλήρως εναρμονισμένοι.
Τροβαδούρε, συνέχισε να τραγουδάς
το άχρηστο τραγούδι σου με ραγισμένη καρδιά
περιμένοντας θραύσματα δακρύων να κυλήσουν ξανά
στο αίμα μιας μισής αγάπης.
Βασιλική
Δραγούνη
Artwork: “Echo of
the Golden Age” by Michael Cheval
VALENTINE SERIES – PRESENT
ΚΑΤΟΙΚΗΣΙΜΗ ΖΩΝΗ
«Υπόσχομαι ότι αυτό θα λειτουργήσει», της λέει
δίνοντάς της το κουτί.
«Έχει κάτι να κάνει με τους νευροδιαβιβαστές.
Θα ηρεμήσουν το γιο-γιο της διάθεσής σου.
Δεν θα ταλαντεύεσαι πολύ ψηλά ή χαμηλά».
«Θα κολλήσω στη κατοικήσιμη ζώνη για πάντα;»
«Καλύτερα από τα σκοτάδια που σε καταπίνουν».
«Και οι παρενέργειες;»
«Ίσως λίγη ζάχαρη στο αίμα, καρδούλες στα μάτια,
ηλεκτρισμός στο δέρμα».
«Κάτι σαν σπίθα;»
«Μάλλον σαν συμπιεσμένο φως».
Ανοίγει το κουτί.
Μια αλυσίδα με διαμάντι και μια κάρτα:
«Για να μείνεις στην κατοικήσιμη ζώνη της καρδιάς μου».
Δακτυλοσκοπεί το αλυσοδεμένο διαμάντι γύρω από το λαιμό της
και σκέφτεται πως κάποτε ήταν σκοτεινή ύλη
πριν γίνει καθαρό φως.
Βασιλική Δραγούνη
ΕΚΔΟΣΕΙΣ PATSI EDITIONES LIMITED, LONDON, UK
Οι «Ταξιαρχίες
του Φωτός» είναι μία ποιητική συλλογή που εξερευνά τον πόλεμο και την
κατάρρευση μέσα από την εύθραυστη επιμονή της ελπίδας, θέτοντας παράλληλα το
ερώτημα τι σημαίνει να πιστεύει κανείς στη «φωτεινή πλευρά» όταν το σκοτάδι δεν
είναι εξαίρεση, αλλά σύστημα. Τα ποιήματα περιστρέφονται γύρω από τις
«ταξιαρχίες» όχι μόνο ως ομάδες μαχητών, αλλά ως συμβολικά συλλογικά σώματα: άμαχοι,
ονειροπόλοι, επιζώντες, παιδιά, νοσηλευτές, ποιητές, αποκαλύπτοντας πώς το φως
χρησιμοποιείται τόσο ως υπόσχεση όσο και ως όπλο. Κάθε ταξιαρχία αντιπροσωπεύει
μία διαφορετική αντίδραση στο σκοτάδι - άλλοι επιλέγουν το φως ως αντίσταση,
ενώ άλλοι το χρησιμοποιούν για να δικαιολογήσουν τον έλεγχο ή την εκμετάλλευση.
Εν
κατακλείδι, οι «Ταξιαρχίες του Φωτός» είναι ένας στοχασμός πάνω στην αντοχή και
όχι στη νίκη. Η ελπίδα εμφανίζεται όχι ως εκτυφλωτική βεβαιότητα, αλλά ως ένα
τρεμάμενο φως - ασταθές, ανθρώπινο και αναγκαίο. Η συλλογή προσκαλεί τον
αναγνώστη να εξοικειωθεί με την αμηχανία, να αμφισβητήσει το εύκολο φως και να
αναρωτηθεί ποια μορφή φωτεινότητας αξίζει να μεταφέρει κανείς στο μέλλον.
Βασιλική Δραγούνη
*****
THE BRIGHT SIDE BRIGADES
PATSI EDITIONES LIMITED, LONDON, UK
“The Bright Side Brigades” is a poetry collection that
explores war and collapse through the fragile persistence of hope, while also
raising the question of what it means to believe in a “bright side” when
darkness is not an exception, but a system. The poems revolve around “brigades”
not only as groups of fighters, but as symbolic collective actors: civilians,
dreamers, survivors, children, medics, poets, revealing that light is used both
as a promise and a weapon. Each brigade represents a different response to
darkness - some choosing light as resistance, others using it to justify
control or exploitation.
Ultimately, “The Bright Side Brigades” is a meditation
on endurance rather than victory. Hope appears not as a blazing certainty, but
as a flicker - unstable, human and necessary. The collection invites readers to
sit with discomfort, question easy light and consider what kind of brightness
is worth carrying forward.
Vasiliki Dragouni
I am more than thrilled to bring “ΤΑΞΙΑΡΧΙΕΣ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ – THE BRIGHT SIDE BRIGADES” to readers. This book of mine aims to evoke strong feelings and deep inner thoughts with regard to our stance towards light in an era plunged into tenebrosity. My hope is that its stanzas will engage readers in a meaningful way and resonate with them long after they’ve turned the last page.
ΑΠΟΣΙΩΠΗΣΕΙΣ
Υπάρχει «ο πραγματικός τύπος εκεί έξω»
κι εκείνος που νομίζεις ότι ξέρεις.
Η αλληλεπίδρασή σου είναι με τον τύπο
που νομίζεις ότι ξέρεις.
Είναι απλώς θέμα πίστης:
να πιστεύεις ότι ο τύπος εκεί έξω
είναι ο τύπος που νομίζεις πως γνωρίζεις.
Συμβαίνουν όμως και εκπλήξεις.
Η διαχείριση των εντυπώσεων
μπορεί να προκαλέσει ψευδαισθήσεις.
Συνήθως αλληλοεπιδρούμε
με τις δικές μας ψευδαισθήσεις.
Μεταξύ εντυπώσεων και πραγματικότητας
υπάρχουν εξαρτήσεις
και κάθε σχέση μας βασίζεται
σε αμφίβολες αντιστοιχίσεις.
Μα στην πραγματικότητα δεν ξέρουμε
πως όταν πέφτει η μάσκα διαλύονται
οι ψεύτικες οι πεποιθήσεις
κι ανακαλύπτουμε πως η αλήθεια κρύβεται
μες στις αποσιωπήσεις.
Βασιλική Δραγούνη
Artwork: “Silence Between Faces”, surreal urban reflection art print by Matthias Hauser
ΕΚΤΟΣ ΚΙ ΑΝΑΜΕΣΑ
Σέρνεσαι και σκαρφαλώνεις
σκαρφαλώνεις και σέρνεσαι
σε όλη σου τη ζωή, που είναι δική σου.
Σταματάς και ξεκινάς
ξεκινάς και σταματάς,
μετράς το χρόνο σου
που έχεις στη διάθεσή σου.
Δεν έχεις άλλο ορίζοντα
για την ανάβασή σου
η οποία είναι αργή, τόσο αργή
σαν τη σιωπή σου.
Είσαι εκτός κι ανάμεσα
ανεβαίνεις όσο πέφτεις
ξεγελάς την αντοχή σου.
Βασιλική Δραγούνη
Artwork: “VertigOcean”, surreal seascape poster by Dirk Wüstenhagen
ΒΟΥΒΗ ΤΑΙΝΙΑ
Η βουβή ταινία τρεμοπαίζει
σταματώντας τις κινήσεις,
το μετρημένο τραύλισμα του προβολέα,
το
αλάνθαστο του ρολογιού.
Σκοτάδι στη λευκή σκιά του φεγγαριού
στο τρεμόπαιγμα ενός ονείρου -
μια γουλιά από τον χθεσινό καφέ,
κρύος και σκέτος σαν την τελειότητα.
Επανεξετάζεις τις εικόνες της ζωής σου
έτοιμος, συντονισμένος θεατής..
Μερικές εικόνες τις κρατάς
μονάχα για τον εαυτό σου
γιατί φαίνονται σαν βάρκες σε μια καταιγίδα,
πεταμένες και χαμένες στα βαθιά.
Μερικές εικόνες τις κρατάς
μονάχα για τον εαυτό σου.
Βασιλική Δραγούνη
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΡΚΕΤΟ «ΕΚΕΙ» ΕΚΕΙ
Δεν υπάρχει τίποτα εκεί, πια..
Φαίνεται ότι υπήρχαν περισσότερα παλιά
αλλά ο χρόνος έκλεισε την πόρτα οριστικά.
Δεν μπορείς να γυρίσεις εκεί ξανά.
Δεν είναι το ίδιο πια.
Δεν είναι το ίδιο όπως πριν,
τόσα πολλά έχουν εξαφανιστεί.
Ίσως υπήρχε κάτι περισσότερο εκεί,
από όσα θα μπορούσαμε να θυμηθούμε.
Ίσως υπήρχε κάτι λιγότερο εκεί,
από όσα θα θέλαμε να θυμηθούμε.
Η πιο θλιβερή σκέψη
που είναι δύσκολο να πούμε
είναι πως τα πράγματα
ποτέ δε θα ‘ναι ίδια
παρόλη την ελπίδα μας
και τη φροντίδα.
Βασιλική Δραγούνη
ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ
Τον στοιχειώνει
το φάντασμά του.
Πρέπει να είναι
το φάντασμά του,
γνωρίζει πάρα
πολλά
για να αναδυθεί
από το σώμα κάποιου άλλου.
Θυμάται το
παρελθόν του.
Θυμάται τα
όνειρά του,
αυτά που ξέχασε
τόσο γρήγορα ξυπνώντας
και αυτά που
άφησε πίσω για αργότερα,
για να τα ξαναδεί
στο μέλλον.
Τα θυμάται όλα
και παραμονεύει
στο παρόν του με τις αναμνήσεις του.
Πρέπει να είναι
το φάντασμά του.
Ξέρει πάρα
πολλά
για να αναδυθεί
από το σώμα κάποιου άλλου.
Κανένας δεν
πλησίασε τόσο κοντά,
κανείς τόσο
πολύ,
για μια ζωή.
Είναι βέβαιος
για αυτό.
Αλλά πώς μπορεί
να είναι το φάντασμά του;
Είναι ακόμα
ζωντανός
και τα
φαντάσματα ανήκουν στους νεκρούς,
σε εκείνους που
δεν έχουν μέλλον.
Ίσως να βρίσκεται
ακόμα ζωή
σε αυτό το
φάντασμα του παρόντος του
που ζει στο
παρελθόν του.
Βασιλική Δραγούνη
Artwork: Valkyrie
Phantom or Optical Illusion of Face or Battlefield Vision by George Grie
ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ
Μας γοήτευε ως
παιδιά
το άδειο σπίτι
στην εξοχή
όπου βγάζαμε
βόλτα τον σκύλο του γείτονα.
Γιατί ήταν
άδειο;
Ποιος είχε
ζήσει εκεί;
Φανταζόμασταν
μυστικά περάσματα
που οδηγούσαν
σε κρύπτες ιερέων,
εντοιχισμένα
πτώματα
και θαμμένους
θησαυρούς.
Κανείς δεν
ήξερε.
Γνωρίζαμε
ωστόσο
ότι ο σκύλος
δίσταζε να πλησιάσει
και είχαμε
ακούσει ότι τα σκυλιά ήταν ευαίσθητα
στον κόσμο των
πνευμάτων.
Έτσι συμπεράναμε
ότι το σπίτι
ήταν
στοιχειωμένο.
Ότι εκεί ζούσαν
φαντάσματα
και πνεύματα
του παρελθόντος.
Προκαλούσαμε ο
ένας τον άλλον για να μπούμε
μέσα απ’ το
σπασμένο τζάμι.
Ίσως το σπάσαμε
πρώτοι
αν και δεν
θυμάμαι κάτι τέτοιο.
Στο τέλος
μπήκαμε όλοι μέσα
αφήνοντας τον
σκύλο έξω.
Αλλά δεν υπήρχε
τίποτα.
Απλώς ένα
σπίτι.
Άδειο.
Συνηθισμένο.
Όχι τρομακτικό.
Απλώς άδειο.
Το προσπέρασα
σήμερα,
τόσα χρόνια
αργότερα.
Δεν υπάρχει
πλέον είσοδος.
Το
περικυκλώνουν αστυνομικές ταινίες.
Ίσως ο σκύλος
ήξερε
ότι τα
φαντάσματα ήταν του μέλλοντος,
όχι του
παρελθόντος.
Βασιλική
Δραγούνη
