Phoenix

Phoenix
Our spirit artifacts tell more about ourselves than our confessions.

Κυριακή 15 Μαρτίου 2026

PHENOMENAL WOMAN

A Poem by Maya Angelou


Pretty women wonder where my secret lies.
I’m not cute or built to suit a fashion model’s size  
But when I start to tell them,
They think I’m telling lies.
I say,
It’s in the reach of my arms,
The span of my hips,  
The stride of my step,  
The curl of my lips.  
I’m a woman
Phenomenally.
Phenomenal woman,  
That’s me.

I walk into a room
Just as cool as you please,  
And to a man,
The fellows stand or
Fall down on their knees.  
Then they swarm around me,
A hive of honey bees.  
I say,
It’s the fire in my eyes,  
And the flash of my teeth,  
The swing in my waist,  
And the joy in my feet.  
I’m a woman
Phenomenally.
Phenomenal woman,
That’s me.

Men themselves have wondered  
What they see in me.
They try so much
But they can’t touch
My inner mystery.
When I try to show them,  
They say they still can’t see.  
I say,
It’s in the arch of my back,  
The sun of my smile,
The ride of my breasts,
The grace of my style.
I’m a woman
Phenomenally.
Phenomenal woman,
That’s me.

Now you understand
Just why my head’s not bowed.  
I don’t shout or jump about
Or have to talk real loud.  
When you see me passing,
It ought to make you proud.
I say,
It’s in the click of my heels,  
The bend of my hair,  
the palm of my hand,  
The need for my care.  
’Cause I’m a woman
Phenomenally.
Phenomenal woman,
That’s me.


Σάββατο 14 Μαρτίου 2026

Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΟΥ ΠΛΟΥΤΩΝΑ


Ο Πλούτωνας δεν ανησυχεί πλέον για την Αφροδίτη.

Πιστεύει πως ό,τι την κρατά ζεστή
θα συνεχίσει να την αγκαλιάζει με την ίδια φωτιά.

Ο ίδιος πλανιέται στο εξώτερο σκοτάδι,
εκεί όπου το ψύχος γίνεται σχεδόν σιωπή,
εκεί όπου το φως φτάνει κουρασμένο,
απογυμνωμένος ακόμη κι από την παλιά του τιμή -
την αξιοπρέπεια του πλανήτη.

Το εγώ του Πλούτωνα έχει πληγωθεί.
Και οι πληγές στο κενό δεν κλείνουν εύκολα.
Είναι μόνο ζήτημα χρόνου
να επινοήσει έναν τρόπο
να ταράξει το λαμπερό συμπόσιο του εσωτερικού κύκλου -
του Ερμή, της Αφροδίτης, της Γης και του Άρη.

Αν μονάχα μπορούσε
να ανοίξει μια μικρή ρωγμή
σε μία από τις λαμπερές τους σφαίρες,
να χαράξει έστω μια σκιά
επάνω στη γυαλιστερή τροχιά τους,
θα άξιζε τον κόπο.

Ίσως τότε και ο ίδιος να χαθεί.
Μα η εκδίκηση καμιά φορά
φωτίζει περισσότερο απ’ τον ήλιο.

Πάνω από τα χιόνια,
στις ψυχρές κορυφές των γεωγραφικών πλατών,

εκεί όπου το φως φτάνει εξαντλημένο,

το κρύο κρατά ακόμη
την τελευταία λέξη.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: Digital Collage by Teresa Goodin


Παρασκευή 13 Μαρτίου 2026

ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΧΑΜΗΛΟΥ ΦΩΤΙΣΜΟΥ

 

Το παράθυρο την κρατούσε εκεί.

Στεκόταν κι έβλεπε τη μέρα να αλλάζει

με το βλέμμα χαμένο στην απόσταση.

Όσο μακριά κι αν ήταν από κάπου,

έκανε υπομονή.

Το δωμάτιο σκοτείνιασε

μα το παράθυρο κράτησε για λίγο

το τελευταίο φως του ήλιου.

Η αναμονή έγινε διαχρονική.

Η υπομονή κατάλαβε:

Δεν υπήρχε τέλος

στην ιστορία.

 

Βασιλική Δραγούνη




Πέμπτη 12 Μαρτίου 2026

ΑΓΙΑ ΥΠΟΜΟΝΗ

 

Έγερνε στο αχνό φως του ήλιου,

έγερνε στη βροχή, στα χρόνια

που την κρατούσαν αθέατη,

την κρατούσαν σιωπηλή

παρά τη θέλησή της.

 

Έγερνε εκεί, ήρεμα και γαλήνια

και γινόταν μια αχτίδα φωτός

κάτω απ’ το θρόισμα του δέντρου

που την κρατούσε στη σκιά του.

 

Και ανεπαίσθητα, όλα άλλαξαν,

όπως συμβαίνει στα όνειρα

χωρίς σύνδεση ή εξήγηση,

για να μας δείξουν πως οι βεβαιότητες

δεν είναι αυτό που φαίνονται.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “La Primavera” by Letizia Pecci, 2022 


Τετάρτη 11 Μαρτίου 2026

ΚΙΤΡΙΝΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ

 

Τα χθεσινοβραδινά ποτά

βοηθήσαν το σκοτάδι

να εισχωρήσει στις γωνίες του εγκεφάλου

όπου αναδύονται τα κίτρινα λουλούδια

μέσα από το ποτήρι που μεγάλωσαν

και φαίνονται πολύ πιο αληθινά

από την ψευδαίσθηση

ότι η απόδραση βρίσκεται απλά

μέσα σ’ ένα δωμάτιο με σβηστά φώτα

σε έναν κόσμο όπου η ανθρωπότητα

είναι εφήμερη, ευμετάβλητη

σαν σκιά στο δάσος

σιωπηλή, σαν το τέλος της μέρας.

 

Βασιλική Δραγούνη


Δευτέρα 9 Μαρτίου 2026

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ, 8 Μαρτίου 2026

 

Συνέντευξη με την Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου με αφορμή την ποιητική της συλλογή “Λύκαινα”

 

Link iTravelPoetry: https://itravelpoetry.com/gerorgina-tsismalidou-lykaina/


Πίνακας εξωφύλλου: "She Wolf" by Georgina Tsismalidou

 

Η Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου ανήκει σε εκείνη τη σπάνια κατηγορία δημιουργών που κινούνται με φυσικότητα ανάμεσα σε διαφορετικές μορφές έκφρασης. Εικαστική καλλιτέχνιδα και ποιήτρια, γεφυρώνει την εικόνα με τον λόγο, δημιουργώντας ένα προσωπικό σύμπαν όπου η εμπειρία μετασχηματίζεται σε μορφή και νόημα.

Με αφορμή την ποιητική της συλλογή «Λύκαινα», από τις εκδόσεις itravelpoetry, μιλά για τη γυναικεία ταυτότητα που διατρέχει το έργο της, για τη σχέση μνήμης και επιθυμίας μέσα στην ποίηση, αλλά και για τη δημιουργική διαδικασία που ενώνει τον καμβά με τη γλώσσα. Σε αυτή τη συζήτηση, η δημιουργός ανοίγει ένα παράθυρο στον εσωτερικό κόσμο από τον οποίο γεννιούνται τα ποιήματά της, φωτίζοντας τη διαδρομή από το βίωμα στη λέξη και από τη σιωπή στην έκφραση.

 

Οπισθόφυλλο βιβλίου:


Συνέντευξη

 

Τι σημαίνει για εσάς ο τίτλος «Λύκαινα»; Είναι σύμβολο, πρόσωπο ή εσωτερική κατάσταση;

Σίγουρα δεν είναι μονοσήμαντο σχήμα. Ο τίτλος «Λύκαινα» συμπυκνώνει μία σύνθετη γυναικεία ταυτότητα που διατρέχει ολόκληρη τη συλλογή. Εκφράζει μια γυναίκα με επίγνωση της δύναμής της, αλλά και με βαθιά ευαισθησία. Η λέξη λειτουργεί ως άξονας που οργανώνει θεματικά το έργο και αναδεικνύει τη σχέση της γυναίκας με τη μνήμη, τον έρωτα, τη σιωπή και την προσωπική της ωρίμανση.

 

Ποια ήταν η πρώτη εικόνα ή το πρώτο συναίσθημα που γέννησε αυτή τη συλλογή;

Η αφετηρία της συλλογής υπήρξε η ανάγκη να αποτυπωθεί η γυναικεία εμπειρία σε όλη της την έκταση. Η μνήμη, ο έρωτας, η σιωπή, η ωρίμανση αποτέλεσαν τα πρώτα θεμέλια. Το αρχικό ερέθισμα συνδέθηκε με μια εσωτερική ένταση που ζητούσε έκφραση και με τη συνειδητοποίηση ότι η καθημερινότητα περιέχει υλικό βαθιάς σημασίας. Από αυτή τη συνθήκη προέκυψε σταδιακά η ενότητα των ποιημάτων.

 

Ξεκινάτε πρώτα ως ζωγράφος ή ως ποιήτρια όταν δημιουργείτε;

Η δημιουργική διαδικασία αρχίζει να παίρνει μορφή από μια ενιαία καλλιτεχνική αντίληψη. Η εικόνα και ο λόγος συνυπάρχουν και αλληλοτροφοδοτούνται. Υπάρχουν στιγμές κατά τις οποίες η σύλληψη έχει εικαστικό χαρακτήρα και άλλες όπου διαμορφώνεται πρωτίστως γλωσσικά. Σε κάθε περίπτωση πρόκειται για διαφορετικές εκφάνσεις της ίδιας δημιουργικής ανάγκης.

 

Υπάρχει κάποιο ποίημα που νιώθετε πως συνοψίζει ολόκληρη τη συλλογή;

Το ποίημα «Η Λύκαινα» συμπυκνώνει τον πυρήνα της συλλογής, καθώς αποτυπώνει τη διαδρομή μιας γυναίκας που εσωτερικεύει τη σιωπή και σταδιακά μετασχηματίζει την εμπειρία της σε δύναμη, διεκδικώντας τον χώρο της μέσα σε ένα περιβάλλον επιτήρησης και φόβου.

 

Πώς γεννιέται ένα ποίημα για εσάς από λέξεις, εικόνες ή εμπειρίες;

Η γέννηση ενός ποιήματος συνδέεται κυρίως με την εμπειρία. Ένα βίωμα ή μια εσωτερική διεργασία προηγείται και σταδιακά αποκτά γλωσσική μορφή. Οι λέξεις επιλέγονται με προσοχή ώστε να αποδώσουν με ακρίβεια το περιεχόμενο της εμπειρίας και να της προσδώσουν καθολικό χαρακτήρα.



Κυριακή 8 Μαρτίου 2026

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ

 

ΚΛΕΟΠΑΤΡΑ 

 

 

Το μαύρο eye-liner δεν είναι στολίδι.
Είναι γραμμή εξουσίας.

Διασχίζει το πρόσωπό σου
όπως οι ποταμοί χαράζουν την ιστορία.

Μπλε μάσκαρα.
Μάτια αμυγδαλωτά,
μάτια που δεν χαμηλώνουν.

Στον λαιμό σου ιβουάρ μαργαριτάρια
σαν μικροί πλανήτες σε τροχιά
γύρω από μια γυναίκα
που έμαθε να είναι το κέντρο.

Δεν περπατάς.
Πλέεις.

Σαν βασιλική φρεγάτα στον Νείλο,
σέρνοντας πίσω σου αυτοκρατορίες,
φόβους,
παλιούς νόμους που όριζαν
πως η δύναμη έχει μόνο

όνομα αντρικό.

Στο μεγάλο παλάτι
λευκά πανό ανοίγουν στον αέρα
σαν ανάσες.

Χρυσές γάτες φυλάνε τις σκιές των δωματίων
μα εσύ δεν τις φοβάσαι.

Ξαπλωμένη σε μεταξωτά μαξιλάρια
γελάς.

Και το γέλιο σου
δεν είναι αποπλάνηση.

Είναι επανάσταση.

Με ένα βλέμμα καλείς έναν καινούριο ήλιο.
Με ένα νεύμα αλλάζεις την πορεία του κόσμου.

Δεν ζητάς υπακοή.
Δεν τη χρειάζεσαι.

Η παρουσία σου αρκεί.

Σήκω, βασίλισσα.

Σήκω εσύ
που κουβαλάς μέσα σου πόλεις, μνήμες,
γέννες, μάχες και θάλασσες.

Γιατί η ιστορία μπορεί να έγραψε για βασιλιάδες
μα η δύναμη είχε πάντα

πρόσωπο γυναίκας.


 

Βασιλική Δραγούνη



Σάββατο 7 Μαρτίου 2026

ΚΟΚΚΙΝΟ ΣΤΟΙΧΗΜΑ

 

Σχεδόν κάθε βράδυ

ο δικός του θάνατος περνάει απ’ το μυαλό του

σαν περιπετειώδης μπον βιβάν της νοσηρότητας

σαν παλιό κρασί που περιμένει να ανοιχθεί

σε κάθε νέο γεύμα.

 

Συνδυάζεται με διαφορετικούς ανθρώπους ή σενάρια

αναβοσβήνει αργά σαν απάντηση

στον στοχασμό του σήμερα, του τώρα,

αυτού του κόκκινου στοιχήματος

της κάθε νύχτας.

 

Βασιλική Δραγούνη


Παρασκευή 6 Μαρτίου 2026

ΕΝΑ ΑΜΟΡΦΟ ΧΑΟΣ

 

Στο ταμείο της ημέρας

εκποιείται ο πατριωτισμός
σαν φθαρμένο νόμισμα που αλλάζει χέρια.
Κάποιοι μετρούν τις λέξεις,
κάποιοι άλλοι τις σημαίες.

 

Η ανθρωπότητα αδρανής
μέσα στο θέατρο της σύγκρουσης,
εκεί όπου οι αποφάσεις τρέχουν ασυλόγιστα

και το μελάνι τους βαραίνει πάνω σε ξένες ζωές
πριν στεγνώσει το χαρτί.

Τα κανάλια καραδοκούν,
φακοί ανοιχτοί σαν άγρυπνα μάτια

φωτίζουν το σκοτάδι
όσο χρειάζεται για ένα πλάνο,

ενώ τα μέσα ενημέρωσης της νέας εποχής
σταχυολογούν σκόρπιες κραυγές

μέσα στα ερείπια των στιγμών.

Και κάπου ανάμεσα στον θόρυβο
η άνοιξη περνά αθόρυβα
ζωγραφίζοντας με αδέξια χρώματα
ένα άμορφο χάος.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “Utopian World” by Kyosuke Tchinai


Πέμπτη 5 Μαρτίου 2026

ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΠΛΟΚΗΣ

 

Έκτακτες ειδήσεις κάθε μέρα

δοκιμάζουν τα όρια

της αξιοπιστίας.

Μαθαίνεις να πιστεύεις 

ότι κάθε κρίση

είναι μέρος της πλοκής

που θα οδηγήσει

σε μια έκβαση πραγμάτων

όπου η ελπίδα δεν κάνει 

βουτιά στον γκρεμό -

σίγουρα καλύτερη

από μία λανθασμένη εκτίμηση

που καταλήγει στο κενό.

 

Βασιλική Δραγούνη


Τετάρτη 4 Μαρτίου 2026

ΛΙΓΟ ΠΟΛΕΜΟ ΑΚΟΜΑ, ΠΑΡΑΚΑΛΩ

 

Λίγο πόλεμο ακόμα, παρακαλώ!

Λίγο πόλεμο εδώ,

λίγο πόλεμο εκεί,

δώστε μας κι άλλο,

περισσότερο από όσο αντέχουμε.

Γεμίστε το πιάτο μας

με φόβο και μίσος.

Είναι όλα της μιας χρήσης:

τα πιάτα, τα φλιτζάνια,

ο καθαρός αέρας, τα φρεσκοκομμένα φύλλα,

η συγκομιδή της μιας στιγμής.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork:  "The Last Supper of Sanity" – Man Dining in a Burning War Zone, Designed by CrocusArtDigitals

This surreal digital painting captures the haunting calm of a suited man quietly eating dinner while the world burns behind him. Explosions, tanks, and industrial ruins blaze in a fiery inferno, yet he sits still – lost in thought or denial. It’s a bold visual metaphor for modern apathy, existential dread, or simply holding on to routine in chaos.


Τρίτη 3 Μαρτίου 2026

ΣΤΗ ΡΩΓΜΗ ΤΟΥ ΑΟΡΑΤΟΥ

 

Η ψευδαίσθηση της τάξης

σκηνοθετημένη στο κοσμικό μας απόβλητο

αφήνει την αναμονή να απλώνεται στον χρόνο,

την καμπυλότητα του χώρου εις το διηνεκές.

 

Τα έτη αστρικού φωτός,

γαλαξιακοί ξενιστές πέρα από τα όνειρά μας,

συρρικνώνονται σε μια ανάσα,

ο χρόνος και η απόσταση, μία λεπτή πτυχή

που μέσα της εξαφανίζεσαι.

 

Κι εκεί, στη ρωγμή του αόρατου,
γίνεσαι σιωπή χωρίς αντίκρισμα,
ένα ίχνος καμπυλότητας
που δεν θυμάται πως υπήρξε.

 

Και τότε καταλαβαίνεις:
δεν χάνεσαι
απλώς αλλάζεις μορφή
στο σώμα του σύμπαντος.

 

Βασιλική Δραγούνη


Δευτέρα 2 Μαρτίου 2026

ΟΙ ΑΝΕΜΟΙ ΤΗΣ ΑΓΝΟΙΑΣ

 

Η φλόγα αναδιπλώνεται

μετατρέποντας το χαρτί σε στάχτη

σκορπίζοντάς το

στους ανέμους της άγνοιας.

Και εμείς, στην παρούσα στιγμή,

ανασκαλεύουμε τα καθημερινά νέα

καθώς το σύμπαν μας συρρικνώνεται.

 

Βασιλικη Δραγούνη


Κυριακή 1 Μαρτίου 2026

ΣΤΟ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟ ΤΗΣ ΔΙΑΔΡΟΜΗΣ

 

Οι γραμμές διασχίζουν το δάσος

αν και το τρένο έχει φύγει.

Σιωπή πάνω στο τσιμεντένιο οδόφραγμα

εκτός γραφικού ορεινού δρόμου,

στο περιθώριο της διαδρομής,

καθώς οδηγούμε τις αναμνήσεις μας στο σπίτι.

Αν και το τρένο έχει φύγει

η διαδρομή περνά μέσα απ’ τα δάση.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “The Viaduct” by Paul Delvaux, 1963


Σάββατο 28 Φεβρουαρίου 2026

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

 

Κάποτε, στο λυκόφως, μια γραμμή σιδηροδρόμου στην ομίχλη

ξεπρόβαλε ανάμικτη με τη μυρωδιά του κάρβουνου

τα συρίγματα των μηχανών, τη σάλπιγγα του σταθμάρχη.

Και οι πινακίδες, μέσα από τα θαμπωμένα τζάμια

οφθαλμολάγνες οθόνες υψηλής ευκρίνειας,

"Το τέλος του κόσμου έρχεται"

σε φωσφορίζον νέον στις πλευρές τους.

 

Κάποτε, μια φοβισμένη και απερίσκεπτη νεαρή γυναίκα

ερωτεύτηκε, και στη συνέχεια

αναπόφευκτα απογοητεύτηκε, και αισθάνθηκε

πως θα 'πρεπε να ζήσει έντονα τη ζωή, να νιώθει

σαν να έρχεται το τέλος του κόσμου ξανά και ξανά

για να υπάρχει κάποιο νόημα.

 

Χρόνια αργότερα,

λοξές σκιές σε γκρίζες παρακαμπτήριες

τα αυτοκίνητα σφυρίζουν στους βρεγμένους δρόμους

μετά από μια πρόωρη φθινοπωρινή βροχή.

Μαργαριταρένια δάκρυα προσκολλημένα

σε τριανταφυλλένιους μίσχους και κλαδάκια από κρανιά

που δεν κυλούν, και είναι αθόρυβα σαν χιόνι.

 

Κι όταν ο ήλιος λευκαίνει τις καμπύλες ενός τσαγιερού

σε ένα ράφι στο παράθυρο της κουζίνας,

το τέλος του κόσμου δεν ήρθε ακόμη

και τα δέντρα έξω είναι γυμνά και στεγνά...

 

Βασιλική Δραγούνη

Από την ποιητική συλλογή «Από Ένστικτο», εκδόσεις Πνοές Λόγου και Τέχνης, Αθήνα, 2020

Artwork: “Train in the Evening” by Paul Delvaux, 1965


Παρασκευή 27 Φεβρουαρίου 2026

ΤΟ ΤΡΕΝΟ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΦΥΓΗΣ

 

Το φασματικό τρένο

της μεγάλης φυγής

ταξιδεύει αδιάκοπα μέσα στη νύχτα -

δεν μπορεί, μιας και ξεκίνησε, να σταματήσει.

Σφυρίζει από μακριά επισημαίνοντας 

τον επικείμενο κίνδυνο 

καθώς βρυχώνται οι τροχοί

σε σκουριασμένες ράγες

χαραγμένες στη ράχη της μοίρας.

 

Οδεύει προς την αίθουσα με τα μεγάφωνα

που προσπαθεί να συρρικνωθεί

για να ταιριάξει στους φόβους του -

κάθε μετάβαση απαιτεί μια ιδιαίτερη προσπάθεια.

Στην πρώτη ειδοποίηση της άφιξης

τα μεγάφωνα ακούγονται να αναγγέλλουν: 

"Οι επιβάτες παρακαλούνται να εγκαταλείψουν

όλα τα προσωπικά τους αντικείμενα". 

 

Δεν έχει νόημα

γιατί το τρένο

είναι άδειο αυτή τη φορά,

με χώρο μόνο για εκείνον -

αν θα μπει.

Είναι ακόμα μακριά

μα η ισχύς της αδιατάρακτής του άφιξης

συνθλίβει τις στιγμές.

 

Πάνω από τον επιβατικό σταθμό

πετά ένα αεροπλάνο, αφήνοντας λευκά ίχνη

στου ουρανού το αβάσταχτο χρώμα

μα χάνονται στην άχλη του καπνού

καθώς το τρένο εξακολουθεί να προσπερνά

σαν ανεξέλεγκτος συρμός

αφύλακτες διαβάσεις

 

μέχρι να τον βρει να στέκεται

στον τερματικό σταθμό,

το πέρας οποιασδήποτε προσωρινής μετάβασης

ή επιστροφής,

με την τσάντα διανυκτέρευσης στα χέρια

και το γκρι καπέλο του.

Ώρα να πηγαίνει.

 

Βασιλική Δραγούνη

Από την ποιητική συλλογή «Από Ένστικτο», εκδόσεις Πνοές Λόγου και Τέχνης, Αθήνα, 2020

Artwork: “Le Veilleur II” by Paul Delvaux, 1961