ΤΟ ΚΕΝΟ ΤΟΥ ΤΕΤΡΑΓΩΝΟΥ

 

Επιστρέφοντας στις στοιχειώδεις μορφές

ας μιλήσουμε ξανά
για τον κύκλο και το τετράγωνο.

Τα όρια του τετραγώνου μένουν κενά
σαν να περιβάλλουν
τη σκιά μιας άγνωστης πηγής.

 

Το φως πέφτει λοξά, χωρίς εξήγηση.

Το μάτι ακολουθεί

τη διαδρομή των μικρών πραγμάτων
επιμένοντας μάταια
σε ασήμαντες λεπτομέρειες.

 

Τα αντικείμενα απομακρύνονται

από το νόημά τους.

Οι παλιές, στιλβωμένες λέξεις
αλλάζουν μορφή.

Το πείραμα απέτυχε.

 

Βασιλική Δραγούνη

ITHACA: A TIMELESS JOURNEY OF THE HUMAN SPIRIT

 

“Ithaca owes us nothing more than the gift of setting us on our way. The destination may mark the journey's end, but it is the journey itself that gives life its deepest meaning.”

Vasiliki Dragouni

 

Many of us are familiar with Homer's epic masterpiece, The Odyssey, the timeless story of Odysseus' long and arduous journey home to his beloved island of Ithaca. It is one of the greatest works of world literature, celebrating courage, perseverance and the enduring desire to return home.

Yet, it was the celebrated Greek poet Konstantinos Kavafis who transformed Ithaca from a geographical destination into one of literature's most enduring spiritual symbols. Written in 1911, Ithaca is widely regarded as Kavafis' masterpiece and continues to inspire readers around the world with its timeless message about the true purpose of life.

In Kavafis' vision, Ithaca is far more than an island in the Ionian Sea. It becomes a symbol of our aspirations, our dreams, and the goals we pursue throughout our lives. More importantly, it represents the lifelong journey of self-discovery, wisdom and spiritual growth.

Each of us travels our own road, encountering moments of joy and sorrow, triumph and disappointment. Along the way, we also confront invisible adversaries - fear, doubt, insecurity and uncertainty. Kavafis suggests that the legendary monsters of Homer's world are not waiting for us on distant shores; they exist only if we carry them within ourselves. By recognizing these inner obstacles and overcoming them, we achieve our greatest victories.

Every experience becomes part of our education. Every challenge deepens our wisdom. Every relationship, every success, every setback and every unexpected turn leaves us richer in understanding. These are the true rewards of the journey.

Kavafis encourages us to hope that our voyage will be long, filled with discovery, knowledge and unforgettable experiences. While reaching our goals is meaningful, the greatest gift lies in the person we become while striving toward them. Even if some dreams remain unfulfilled, our Ithaca has already given us something invaluable: the opportunity to grow, to learn and to live with purpose.

Ultimately, Ithaca reminds us of a profound truth shared by many of history's wisest thinkers: life is not defined by the destination alone. The destination gives us direction, but it is the journey - with all its challenges, discoveries and moments of transformation - that gives our lives meaning.

Perhaps this is why Ithaca continues to resonate with readers across generations and cultures. It speaks to a universal truth: that fulfillment is found not in arriving, but in growing; not in possessing, but in experiencing; not in the destination, but in the voyage itself.

 

ITHACA

 

When you set out on your journey to Ithaca,                   

Pray that the road is long,
full of adventure, full of knowledge.
The Lestrygonians and the Cyclops,
the angry Poseidon - do not fear them:
You will never find such as these on your path,
if your thoughts remain lofty, if a fine
emotion touches your spirit and your body.
The Lestrygonians and the Cyclops,
the fierce Poseidon you will never encounter,
if you do not carry them within your soul,
if your soul does not set them up before you.

Pray that the road is long.
That the summer mornings are many, when,
with such pleasure, with such joy
you will enter ports seen for the first time;
stop at Phoenician markets,
and purchase fine merchandise,
mother-of-pearl and coral, amber and ebony,
and sensual perfumes of all kinds,
as many sensual perfumes as you can;
visit many Egyptian cities,
to learn and learn from scholars.

Always keep Ithaca in your mind.
To arrive there is your ultimate goal.
But do not hurry the voyage at all.
It is better to let it last for many years;
and to anchor at the island when you are old,
rich with all you have gained on the way,
not expecting that Ithaca will offer you riches.

Ithaca has given you the beautiful voyage.
Without her you would have never set out on the road.
She has nothing more to give you.

And if you find her poor, Ithaca has not deceived you.
Wise as you have become, with so much experience,
you must already have understood what Ithacas mean.

 

Constantine P. Cavafy (1911)

 

*****

ΙΘΑΚΗ

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι να 'ναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,
τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρείς,
αν μέν' η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή
συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.

Να εύχεσαι να 'ναι μακρύς ο δρόμος.
Πολλά τα καλοκαιρινά πρωϊά να είναι
που με τι ευχαρίστηση, με τι χαρά
θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους·
να σταματήσεις σ' εμπορεία Φοινικικά,
και τες καλές πραγμάτειες ν' αποκτήσεις,
σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κι έβενους,
και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,
όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά·
σε πόλεις Αιγυπτιακές πολλές να πας,
να μάθεις και να μάθεις απ' τους σπουδασμένους.

Πάντα στον νου σου να 'χεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί είν' ο προορισμός σου.
Αλλά μη βιάζεις το ταξίδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει·
και γέρος πια ν' αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.

Η Ιθάκη σ' έδωσε τ' ωραίο ταξίδι.
Χωρίς αυτήν δεν θα 'βγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.
Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.
Ετσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες οι Ιθάκες τι σημαίνουν.

 

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1911)

 

May your journey be full of peace and light with treasures for the soul!

ΤΟ ΜΠΛΕ ΞΥΠΝΗΜΑ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ

 

Υπό την επήρεια του μπλε

μια σκέψη ανάβλυζε

επιβάλλοντας την παρουσία της…

 

Υπό την επήρεια του μπλε

μια λέξη ανέπνεε

γνωρίζοντας πως θα μπορούσε να 'ναι αληθινή…

 

Υπό την επήρεια του μπλε

ένας ήχος θρηνούσε

γνωρίζοντας πως θα μπορούσε να 'χε ακουστεί…

 

Εσύ, που ονειρευόσουν τη σκέψη

Εσύ, που είχες προφέρει τη λέξη

Εσύ, που βυθιζόσουν στον ήχο...

 

Το μόνο που μπορείς να κάνεις

είναι να επιστρέψεις

στο μπλε ξύπνημα του ονείρου.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: "Wind Song" by photographer Erlene Hendrix

Βασιλική Δραγούνη, Το παιχνίδι της Αθωότητας

 

Τι πρέπει να δώσεις ως τίμημα εδώ;

Δείγματα ευφυΐας ή βάρη της συνείδησης;
Αβάσταχτο το κόστος και απαγορευτικό.

Τι χάνεται στο εύρημα;
Η πραγματικότητα ως σύμβολο
ή η αληθοφάνεια ως έννοια του πραγματικού;

Δεν φτάνουν πια οι λέξεις, δεν αρκούν.
Ψάχνεις για ένα τέχνασμα
να λύσεις το μυστήριο.

Όλη αυτή την εμμονή με την πραγματικότητα
-με ασυνεχή και αποσπασματική ανάγνωση-
πώς θα την ονομάσεις;

Tο παιχνίδι της αθωότητας
είναι ήδη πολύ μακριά -όσο μεγαλύτερη η επιμονή,
τόσο πιο απογοητευτική η επίλυση.

Η Δεισιδαιμονία ελλοχεύει,
υπενθυμίζοντάς σου τις συνέπειες.
Η Κολακεία έρχεται στα χείλη, σαν χαμόγελο.

Καθυστερείς για μια στιγμή.
Κρυμμένη μέσα στο παιχνίδι
είναι μία διέξοδος.

Τα νεκρά δέντρα περιέχουν
όλη την απώλεια του πλαισίου
σαν άδεια, βαριά κορνίζα.

Προσφέρεις ό,τι έχεις.
Κομμάτια σάρκας
και ξεφτισμένα στολίδια.

Δραγούνη Βασιλική, λόμπι

 

Ο τοίχος στην αίθουσα έχει μια κατεύθυνση

και μια διέξοδο. Εκτείνεται απεριόριστα,

ανεμπόδιστος από πόρτες.

 

Κανείς δεν περπατά εκεί. Η αίθουσα

είναι απέραντη. Μια σκιά προσπάθησε κάποτε,

μα ξεθώριασε στον τοίχο.

 

Το χαλί είναι πορφυρό με χρυσά κρόσσια

και το περίζωμα δεν έχει γρατσουνιές.

Τα δωμάτια πίσω από τις πόρτες

ήταν πάντα άδεια.

Υπάρχουν μόνο για τις ιστορίες.

 

Έτσι ήταν πολύ καιρό πριν.

Έτσι είναι και τώρα.

 

Νομίζω πως έζησα εκεί κάποτε

αλλά μόνο η μητέρα μου θυμάται

και δεν θα μου πει.

 

Να κι ο εαυτός μου στο τέλος του διαδρόμου

παίζει με τα παιχνίδια που ακόμα κρυφά

κρατώ προστατευμένα.

 

Νομίζω πως θυμάμαι.

ΕΝΑ ΚΥΜΑ ΑΠΕΙΡΟΥ

 

Λαμπερά νομίσματα

κάτω από το ντους ενός σιντριβανιού

έχουν τη δύναμη να εκπληρώσουν

ό,τι επιθυμεί κανείς.

Κάθε νόμισμα,

μια γενναιόδωρη εγκατάλειψη

στην ελπίδα,

στο διάστημα μεταξύ

νερού, φωτός και γης,

ένα κύμα απείρου

που έχει τη δύναμη να κατευθύνει

οποιαδήποτε επιθυμητή τροχιά

στην προφητεία του ανθρώπου.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΗΛΙΑΧΤΙΔΑ

 

Πρωινό φως του ήλιου,

ένα βουητό, πιασμένο από μια νότα,

ένα αργό χαμόγελο που ανεβαίνει στο δικό μου

καθώς θυμάμαι, αλλά..

ποιος είναι εκεί που δεν μπορώ να ξεχωρίσω; 

Μία φωνή που απουσιάζει,

ένα συναίσθημα αγάπης που κατέχει τη στιγμή,

ένα δωμάτιο που αρχίζει να αιωρείται;

Περνώ το κατώφλι μιας φωτεινής πόρτας.

Η μητέρα μου γυρίζει και μου λέει,

«Καλημέρα ηλιαχτίδα».

 

Βασιλική Δραγούνη

ΜΠΛΕ ΛΟΦΟΙ

 

Μακρινοί μπλε λόφοι των παιδικών χρόνων

αιωρούνται ακόμη στην άκρη της μνήμης..

 

Κορυφές κρυμμένες στη φθινοπωρινή ομίχλη,

στο χιόνι του χειμώνα, σε απόμακρα σύννεφα -

λευκά μαξιλάρια φευγαλέων ονείρων.

 

Ανοιξιάτικοι ουρανοί από μπλε σμάλτο,

καλοκαιρινά χωράφια κάτω από άπλετο ήλιο.

 

Βαθιές σκιές του λυκόφωτος,

σκορπισμένες στο παλιό δάσος της σημύδας.

 

Μπαλώματα μνήμης, φεγγαρόλουστα λιβάδια,

σκοτεινά δαχτυλίδια μαγείας..

 

Εύθραυστα, παροδικά δείγματα

εκείνης της τελειότητας που αιωρείται

 

ακριβώς μακριά μας,

ακριβώς έξω απ’ την εμβέλειά μας.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΣΤΟ ΣΠΗΛΑΙΟ ΤΟΥ ΥΠΝΟΥ

 

Το να μπαίνεις στις σπηλιές

είναι σαν να μπαίνεις στο όνειρο,

στους κρυφούς δρόμους και στις στροφές,

στα βάθη και στα στενά.

Οι σπηλιές κρατούν μονάχα

για όσο χρόνο τις αντιλαμβάνεσαι.

Όταν πάψεις να τις σκέφτεσαι,

χάνονται, όπως και το όνειρο

μέσα στο οποίο υπάρχουν.

 

Παρατηρείς την απουσία του ήχου,

την απτή λάμψη του φωτός που δεν προέρχεται

από καμία άλλη πηγή, εκτός από τον εαυτό του.

Οι σπηλιές συνεχίζουν να βαθαίνουν

στη λίμνη των αντανακλάσεών τους.

Δίοδοι νερού ρέουν από κάτω τους

και οι φωνές ρέουν μαζί τους, γκρίζες και αδιάβροχες,

συννεφιασμένες και σημαντικά σιωπηλές.

Υπάρχει εγγενής αξία στον πόνο.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΑΡΧΑΙΕΣ ΦΩΤΙΕΣ

 

Τα αστέρια φλέγονται ακόμη

εξημερωμένα, λυγισμένα,

δεμένα γύρω από αναχρονισμούς

και κοσμικούς κυκλώνες

σαν αρχαίες φωτιές που λησμονήσαν

τον προορισμό της καύσης τους.

Μοναδικό στολίδι τώρα, η υπερβολή τους,

η αλαζονική τους λάμψη

που ξεχειλίζει από τους γαλαξίες

σαν χρυσή στάχτη ξεχασμένων αιώνων.

 

Κι όμως, τις νύχτες,

όταν ο ουρανός γέρνει βαρύς

πάνω στις σιωπές του κόσμου

ακούγονται να τρίζουν τα δεσμά τους

με την ορμή της πρώτης έκρηξης φωτός.

Μέσα στην απέραντη έρημο του ουρανού

μένει ό,τι απέμεινε απ’ το χάος:

μια χούφτα αστέρια

που ακόμα αρνούνται

να υποταχθούν.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: The "Flaming Star Nebula" captured by astrophotographer Greg Meyer. (Image credit: Greg Meyer)

ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΔΥΟ ΔΟΝΗΣΕΙΣ

 

Το Ναγκασάκι και η Χιροσίμα εμφανίζονται ακόμα

ανθεκτικά στο χάρτη, παρά τη μνήμη της στάχτης τους.
Και ο σεισμός, αόρατος γεωμέτρης,
μετακινεί τα σύνορα της βεβαιότητας
λίγα εκατοστά κάθε φορά.

 

Το αύριο ανήκει στα πουλιά
που πετούν πριν ακουστεί η ρωγμή,
το σήμερα στα ψάρια
που νιώθουν πρώτα τον παλμό του βυθού
και το χθες στα σκουλήκια
που κατοικούν ό,τι κατέρρευσε.

 

Όταν η γη θυμάται τη δύναμή της
οι πόλεις γίνονται στιγμές,
οι χάρτες υποθέσεις
κι ο άνθρωπος μία ανάσα
ανάμεσα σε δυο δονήσεις.

 

Βασιλική Δραγούνη

 

ΑΦΕΤΗΡΙΑ

 

Το σημείο χωρίς επιστροφή

το ορίζω αφετηρία,

σιωπή, υπομονή και εμπειρία

την αμφιβολία αντικαθιστούν με φώτιση -

κι όμως μοιραζόμαστε την ίδια

ενιαία απόγνωση.

 

Ό,τι είναι διαχρονικό στέκει ακίνητο,

είθε εκεί να βρει γαλήνη η ψυχή

είθε η λάμπα εκεί να καίει για πάντα -

όχι η πιο φωτεινή 

μα η πιο μυστηριώδης,

εκείνη που κρατώ με ευλάβεια.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΦΟΡΕΣΕ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΑΝ ΣΟΥ ΤΑΙΡΙΑΖΕΙ

 

Σε σένα, που λες πως είσαι μόνο

ένας κόκκος άμμου

μόνος και χαμένος στην ακτή,

σου εύχομαι το αλμυρό άρωμα

και το βρυχηθμό του ωκεανού.

Όταν βρίσκεσαι παγιδευμένος σε σπηλιές

όπου κρύβονται οι σκιές,

σου εύχομαι την έλξη

και την ώθηση των παλιρροιών,

τον ήλιο να κυλά πάνω στο κύμα

και να σε οδηγεί στο φως

με σταθερό βήμα.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΤΟ ΑΤΕΛΕΣ ΘΑΥΜΑ

 

Στο διάβα της ζωής, ταξιδιώτες όλοι,

ατελείς, φωτεινοί,

σε διαρκή μεταμόρφωση.

 

Ας εμπιστευτούμε τις καλές προθέσεις

ας πιστέψουμε ότι κάθε σιωπηλή επίκληση

ακούγεται και απαντάται.

 

Ας συγχωρήσουμε και ας συγχωρεθούμε

για τα ελαττώματα που αποδεικνύουν

ότι όλοι είμαστε θαύματα της φύσης, σε εξέλιξη.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΑΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΕΠΙΛΕΞΕΙΣ

 

Η αγάπη είναι τυφλή, όπως ο πόλεμος.

Το πράσινο γρασίδι είναι βαμμένο με αίμα.

Οι τρυπημένες καρδιές ξεχνούν τον χτύπο τους.

Τα ζεστά σώματα γίνονται κρύα

καθώς τριγύρω τους φυτρώνουν κρίνοι.

Το αιματηρό φεγγάρι κρέμεται από πάνω

τυλιγμένο σε μοβ σύννεφα.

Άδειες φαρέτρες κείτονται δίπλα στους νεκρούς

καθώς λιμνούλες από κόκκινη δροσιά πνίγουν τα μάτια τους.

Αν θέλεις να είσαι τυφλός, διάλεξε την αγάπη.

Στις μάχες οι καρδιές γίνονται στόχοι.

Μην αφήσεις τον πόλεμο να σε τυφλώσει,

αν μπορείς να επιλέξεις.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΓΚΟΥΕΡΝΙΚΑ

 

Σε μια φθίνουσα υδρόγειο,

κατάφορτη από συλλογικά δράματα

και αυτοσχέδιες τραγωδίες,

θυμήσου τα ανοιχτά στόματα

που ουρλιάζουν απ’ τον τρόμο,

τις γκροτέσκες μορφές

και τα πυρπολημένα άλογα,

ακριβώς όπως ο Πικάσο

θέλησε να απεικονίσει.

Ένα θαύμα της σύγχρονης τέχνης

και μια προειδοποίηση

καθώς προχωράς

στο αβέβαιο μέλλον:

Να αντιστέκεσαι,

να αντιστέκεσαι για πάντα.

 

Βασιλική Δραγούνη

AORTIC RUPTURES

 

In "Aortic Ruptures", the newest poetry collection by Vasiliki Dragouni, published by OTAN Publications, war has no front line; it dwells within us. It throbs through the body, beats to the rhythm of the heart and pierces memory like an open wound. In the 95 poems of this collection, the blood never dries, shadows do not remain still and words carry a latent power within them.

"Aortic Ruptures" offer no consolation; they offer truth. And perhaps that is enough, because through the cracks, no matter how deep they may be, a subtle glow persists as a symbol of resilience, like a flash of photons amidst dissolution, like the Sun of tomorrow that refuses to fade, even when everything around it collapses.

Book Cover Painting by Georgina Tsismalidou

OTAN Publications Press Release:

https://www.ekdoseisotan.gr/shop/%ce%b1%ce%bf%cf%81%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ad%cf%82-%cf%81%cf%89%ce%b3%ce%bc%ce%ad%cf%82/

ΑΟΡΤΙΚΕΣ ΡΩΓΜΕΣ

 

Άγριο, κόκκινο φως

μετατρέπει τον αέρα σε χαλκό

η νύχτα το απηχεί για ώρες, σαν κηλίδα

από αρχαίο αίμα..

Αυλακωμένος ιδρώτας εγκλήματος

στην τεντωμένη, κουρασμένη σάρκα,

μια υγρασία θλίψης στην κοίτη του ποταμού

διαρρέει βαθιά την ριζωμένη πέτρα.

Ένας γκροτέσκος χορός θανάτου

αφήνει ανεξίτηλα ίχνη

στο τοπίο της ανθρωπότητας.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ Η ΝΕΑ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ ΔΡΑΓΟΥΝΗ

«ΑΟΡΤΙΚΕΣ ΡΩΓΜΕΣ»

ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΟΤΑΝ

 

Δελτίο Τύπου των Εκδόσεων ΟΤΑΝ:

https://www.ekdoseisotan.gr/shop/%ce%b1%ce%bf%cf%81%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ad%cf%82-%cf%81%cf%89%ce%b3%ce%bc%ce%ad%cf%82/

 

Στις Αορτικές Ρωγμές ο πόλεμος δεν έχει μέτωπο, κατοικεί μέσα μας. Πάλλεται μέσα στο σώμα, χτυπά στον ρυθμό της καρδιάς και διαπερνά τη μνήμη σαν ανοιχτή πληγή. Στα 95 ποιήματα της συλλογής το αίμα δεν στεγνώνει ποτέ, οι σκιές δεν μένουν ακίνητες και οι λέξεις κουβαλούν μέσα τους μια λανθάνουσα δύναμη. Από τα Κόκκινα δάκρυα στο μάτι της Γένεσης μέχρι τη Γκουέρνικα, ο κόσμος διαλύεται και ξαναχτίζεται μέσα από εικόνες ωμές, σχεδόν σωματικές, που δεν ζητούν απλώς να διαβαστούν αλλά να βιωθούν σαν μια εσωτερική σύγκρουση που αφήνει ίχνη, σαν μια κατάβαση και μια ανάδυση μαζί, σαν μια εμπειρία που ισορροπεί ανάμεσα στην καταστροφή και τη δημιουργία.

Οι Αορτικές Ρωγμές δεν προσφέρουν παρηγοριά, προσφέρουν αλήθεια. Και ίσως αυτό να είναι αρκετό γιατί μέσα από τις ρωγμές, όσο βαθιές κι αν είναι, μια ανεπαίσθητη λάμψη επιμένει σαν σύμβολο αντοχής, σαν Λάμψη φωτονίων μέσα στην διάλυση, σαν τον Ήλιο του αύριο που αρνείται να σβήσει, ακόμη κι όταν όλα γύρω καταρρέουν.

 

Βασιλική Δραγούνη

Πίνακας εξωφύλλου: Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου