ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΝΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ

 

Κάπου κάτω από μια γέφυρα

ξεδιπλώνεται μία συνομιλία μεταξύ

του νου και της καρδιάς.

Ο νους υποσχέθηκε να γράψει

ένα πεζό ποίημα για το σώμα,

ενώ το σώμα

ήθελε να συγχρονιστεί με την καρδιά

για μια δεύτερη ευκαιρία

σε νέα ξεκινήματα.

Η καρδιά μονάχα ήθελε

να ξαπλώσει στο γρασίδι

και να αποκοιμηθεί.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “Hearts of Gold” by Linda Shaffer

Ο ΑΡΧΟΝΤΑΣ ΤΗΣ ΛΙΜΝΗΣ

 

Ο βαθύφωνος βάτραχος

στη μικρή λιμνούλα

κρώζει προειδοποιητικά

σε εχθρούς και φίλους.

Το στόμα του είναι μεγάλο

και μπορεί να καταπιεί

σχεδόν οτιδήποτε

διπλάσιο από το μέγεθός του.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΑΡΠΑΚΤΙΚΑ ΠΤΗΝΑ

 

Δεν γνωρίζουν κορεσμό.

Τρέφονται αδιάκοπα από τις κρούστες

του μπαγιάτικου ψωμιού που τους πετάς.

 

Αναδεύονται, ξύνουν τον αέρα,

σκίζουν το ίδιο τους το σχήμα

μέσα στο ημίφως.

 

Μένουν με πείσμα, σαν σκιά

που δεν αποχωρίζεται το σώμα.

Σε ραμφίζουν αργά, κομμάτι-κομμάτι.

 

Τα βήματά σου τους ηχούν σαν πρόσκληση

σαν μοτίβο που δεν τελειώνει

σαν ρεφρέν που επιμένει να ενοχλεί.

 

Μακάρι να χαθούν μακριά,

όχι μόνο από το βλέμμα

μα κι από τη μνήμη σου.

 

Κι αν είναι ασθένεια αυτό που φέρουν

μην του δίνεις όνομα -

τρέφεται απ’ την προσοχή σου.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: "Field Guide to Decent Humans" by Charles van Sandwyk

 

ΣΠΟΥΔΗ ΣΕ ΜΙΚΡΕΣ ΠΛΗΜΜΥΡΕΣ

 

Τα χθεσινά δάκρυα στέρεψαν επιτέλους

και το άδειο ποτήρι που σιωπηλά εμφανιζόταν

ως μεταφορά για την ψυχή του

έχει φυλαχτεί σε ένα ντουλάπι

τόσο ήσυχο σαν φέρετρο

αλλά τα γκρίζα σύννεφα

έχουν περισσότερη υπομονή από τον ανοιξιάτικο ήλιο,

οπότε θα περιμένουν την κατάλληλη στιγμή

για να του θυμίσουν

πώς έμαθε να κολυμπάει σε λακκούβες

που έφτιαξε μόνος του.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΕΝΑ ΠΑΛΙΟ ΚΥΠΕΛΛΟ ΟΜΟΡΦΙΑΣ

 

Φανταζόταν τον Πικάσο να την ζωγραφίζει

κομμένη σε γωνίες, μέσα σε αγριολούλουδα,

με τα πιο εξωφρενικά χρώματα

και διαθλασμένη, φτιαγμένη από φανταχτερό φως

και εκρηκτικούς συμβολισμούς.

Η Άνοιξη θα ήταν μια παπαρούνα εδώ

και ένα αγκάθι εκεί.

Δεν θα ήταν αόρατη.

Τα μάτια της θα βρίσκονταν

σε μία από τις στρεβλώσεις της,

η καρδιά της θα ήταν κρυμμένη

σε μία από τις απεικονίσεις της -

κομμένη, ανοιχτή, να χύνεται

σε ένα παλιό κύπελλο ομορφιάς.

Τα επιδέξια χέρια του

θα επιβεβαιώναν τη στοργή τους.

Θα ξεχνούσε να υπογράψει το όνομά του.

 

Βασιλική Δραγούνη

 

ΜΙΑ ΧΑΡΑΜΑΔΑ ΜΑΚΡΙΝΟΥ ΗΛΙΟΥ

 

Ονειρεύτηκα ότι ήσουν μια λωρίδα

του φωτός που αστράφτει

στην καμπύλη της θάλασσας.

 

Ονειρεύτηκα ότι με ονειρεύτηκες

στον γρανιτένιο θόλο του, στο κέντρο του νησιού

ανάμεσα σε μία δάφνη και σε μια μυρτιά.

 

Ονειρεύτηκα ότι σε ονειρεύτηκα

σε μία χαραμάδα μακρινού ήλιου στο μάτι του γερακιού,

χορεύοντας στην άκρη του κόσμου.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΛΑΜΠΕΡΑ ΑΓΚΑΘΙΑ

 

Πρόσφεραν το χέρι τους

να την ελευθερώσουν.

Τους είπε να φορούν γάντια

και να προσέχουν τα αγκάθια

που κρύβονταν ανάμεσα στα άνθη.

Δεν άκουσαν την προειδοποίησή της..

ήταν μαγεμένοι από το άρωμα,

γοητευμένοι από την ομορφιά

των παστέλ ροζ πετάλων,

τυφλοί στα λαμπερά αγκάθια

έτοιμα να τρυπήσουν,

έτοιμα να χτυπήσουν..

Κι ανυποψίαστοι, προχώρησαν,

εκεί όπου η σκοτεινή, ανήσυχη καρδιά

μαθαίνει να αιμορραγεί σιωπηλά.

 

Βασιλική Δραγούνη

Η ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

 

Βούτηξε βαθιά στην άβυσσο

για να εγκλωβιστεί από κάτω,

μέσα στα ερείπια κάποιας πόλης του Ατλαντικού

που ζούσε υποβρύχια για αιώνες.

Οι σαγηνευτικές φωνές τον καλούσαν από μακριά

παγιδευμένες σε ένα δίχτυ, κάπου ανάμεσα

σε επιπλέοντες υάκινθους

και φύκια:

 

«Νάρκισσε, Νάρκισσε,

έλα, θα σου δείξουμε τη μετά θάνατον ζωή

όπου τα σώματα αιωρούνται και κολυμπούν

ανεβαίνοντας στην επιφάνεια για να πάρουν αέρα,

όπως ακριβώς στο μύθο των γοργόνων.

Ένας κάτω κόσμος στην εμβέλειά σου

μόνο αν επιλέξεις να έρθεις

βουτώντας στα βαθιά

σαν βασιλιάς της θάλασσας».

 

Λέξεις που γοητεύουν το ανθεκτικό εγώ.

Μοίρα που διαλέγει εκείνες τις στιγμές

μεταξύ της αποχώρησης από την ακτή

και της εισόδου σε έναν θυελλώδη υδάτινο τάφο.

 

«Νάρκισσε, Νάρκισσε,

εδώ είναι ο τάφος σου,

η βεβηλωμένη νιότη σου,

ο μύθος που η ιστορία επαναλαμβάνει

σε μολυβένιους κύκλους.

Αφελή, αθώε νεαρέ,

εδώ είναι η προειδοποιητική σου ιστορία».

 

Βασιλική Δραγούνη

ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΠΟΧΕΣ

 

Η Άνοιξη προσγειώθηκε στο αεροδρόμιο

με το ιδιωτικό της τζετ.

Αποβιβάστηκε, το φόρεμά της ήταν καταπράσινο,

πεταλούδες-τσιμπιδάκια στα μαλλιά,

ένα φουλάρι γεμάτο μέλισσες και χελιδόνια,

άνθη κερασιάς για σκουλαρίκια και βραχιόλια.

 

Δεν γνωρίζαμε ότι έφτασε,

ήμασταν πολύ απασχολημένοι

να ξεπαγώνουμε τα χέρια μας από το χθεσινό χιόνι.

Ο θάνατος μας επισκέφτηκε προσφάτως

για καφέ και κρουασάν

και υποσχέθηκε να μας ξαναδεί κάποτε ξανά.

 

Η Άνοιξη πέρασε από το παράθυρό μας

προσκαλώντας μας να την ακολουθήσουμε

έξω απ’ τον χειμώνα μας. Αρνηθήκαμε,

καθώς ο Χρόνος είχε κλέψει τη ζωντάνια απ’ το βήμα.

Δεν δέχτηκε το όχι ως απάντηση. Οι ζεστοί της άνεμοι φύσηξαν,

άνοιξαν την πόρτα του υπογείου μας.

 

Το τραγούδι των χελιδονιών

μας πήρε από το χέρι και μας έβγαλε στο φως

για να δούμε τα λουλούδια να ανθίζουν,

τους θάμνους από αγριοτριανταφυλλιές να μπουμπουκιάζουν.

Η ζωή ξύπνησε από την αδράνεια της

και υποδέχτηκε τη Βασίλισσα Άνοιξη.

 

Βασιλική Δραγούνη

Ο ΚΗΠΟΣ ΤΩΝ ΕΣΠΕΡΙΔΩΝ

 

Ανάμεσα σε βουνά και θάλασσα

στην πιο μακρινή Δύση

εκεί όπου σβήνει το φως

κατοικούν οι Νύμφες του Εσπερινού,

ομορφιά του λυκόφωτος,

πνεύματα του κόκκινου ήλιου που δύει.

 

Κι εκεί, στην είσοδο του Κήπου

κουλουριασμένος γύρω από το ιερό δέντρο της ζωής

φυλάει άγρυπνος

ο χθόνιος όφις Λάδωνας με τα πολλά κεφάλια

τρομακτική παρουσία, πάντα ακοίμητη.

 

Γιατί το γαμήλιο δώρο της Ήρας

είναι σπάνιο και ιερό:

Χρυσά μήλα,

καρποί που χαρίζουν ζωή,

φρούτα του δέντρου της αιωνιότητας.

 

Κι έτσι γεννιέται

ο ενδέκατος μεγάλος άθλος του Ηρακλή:

να φτάσει ως την είσοδο του Κήπου,

να εξαπατήσει τον θάνατο, αιώνιο εχθρό του ανθρώπου

και να αποσπάσει μήλα από το δέντρο της ζωής,

τα χρυσά μήλα της Δύσης.

 

Βασιλική Δραγούνη

«Μαγδαληνή, Ψυχή τε και Νους»

του Θανάση Σάλτα

σκηνοθεσία Ιωάννα Μαστοράκη

 

Η νέα θεατρική δουλειά «Μαγδαληνή, Ψυχή τε και Νους» των Θανάση Σάλτα και Ιωάννας Μαστοράκη δεν επιδιώκει να κερδίσει τον θεατή με ευκολία, δεν του ζητά απλώς να δει αλλά να σταθεί απέναντι στον ίδιο του τον εαυτό, εκεί όπου ο Νους αντιστέκεται, η Ψυχή επιμένει και το Σώμα γίνεται το πεδίο μιας αθόρυβης, αλλά αδυσώπητης μάχης. Πρόκειται για ένα στοχαστικό έργο που δεν αφορά μόνο τη Μαρία Μαγδαληνή αλλά κάθε άνθρωπο που βιώνει τη διάσπαση κι αναζητά τη συμφιλίωση και την πολυπόθητη ενότητα - εκεί όπου Σώμα, Ψυχή και Νους παύουν να αντιμάχονται και συναντιούνται σε μια λυτρωτική ισορροπία.

Ο συγγραφέας και ποιητής Θανάσης Σάλτας προσεγγίζει το θέμα με ποιητική γλώσσα και έντονο συμβολισμό, αφήνοντας χώρο για προσωπική ερμηνεία. Ενσαρκώνει επί σκηνής τον Νου σε έναν διττό ρόλο - συγγραφικό και ερμηνευτικό. Η σταθερότητα και η πνευματική βαρύτητα της ερμηνείας του λειτουργούν ως άξονες ισορροπίας μέσα στη σκηνική ένταση. Στις στιγμές αντιπαράθεσης με την Ψυχή αναδεικνύεται με ιδιαίτερη καθαρότητα η δραματουργική δομή του έργου, όπου η ένταση δεν εκρήγνυται αλλά υποβόσκει, διαμορφώνοντας το ουσιαστικό βάθος της σύγκρουσης.

Απέναντί του η Ιωάννα Προσμίτη ενσαρκώνει την Ψυχή με εκφραστικότητα και συναισθηματική διαύγεια, ενώ η σκηνική της παρουσία μοιάζει να κινείται σαν ανάσα γύρω από τη Μαγδαληνή, άλλοτε παρηγορητική, άλλοτε αποκαλυπτική. Στη σκηνή της δίκης η Ψυχή αποκτά ιδιαίτερη δραματική βαρύτητα, καθώς παύει να είναι μόνο συμπονετική και γίνεται αυστηρή, διεκδικώντας την αλήθεια με καθαρότητα και ένταση.

Η σκηνοθεσία της Ιωάννας Μαστοράκη οργανώνει αυτό το τρίγωνο δυνάμεων με ακρίβεια και εσωτερική συνοχή, δίνoντας έμφαση στην τελετουργική ατμόσφαιρα, την σωματικότητα, την εσωτερική ένταση και τη δυναμική των τριών «φωνών». Η ίδια, στον ρόλο της Μαγδαληνής, λειτουργεί ως το ζωντανό πεδίο όπου εγγράφεται η σύγκρουση. Η ερμηνεία της αποφεύγει την αγιογραφική αναπαράσταση και αναδεικνύει μια ύπαρξη ευάλωτη, αντιφατική και βαθιά ανθρώπινη. Το σώμα της γίνεται τόπος πάλης, πτώσης και τελικά μεταμόρφωσης, με τη μετάβαση προς τη λύτρωση να προκύπτει ως εσωτερική, βιωμένη διαδικασία.

Καθοριστική είναι και η συμβολή της μουσικής του Γιώργου Βούκανου, η οποία δεν λειτουργεί απλώς συνοδευτικά αλλά δημιουργεί μια ατμόσφαιρα μυσταγωγική, που ενισχύει τη μετάβαση από την σύγκρουση στην ενότητα.

Αυτό που τελικά επιτυγχάνει η παράσταση «Μαγδαληνή, Ψυχή τε και Νους» είναι να μετατρέψει την πάλη Ψυχής και Νου για το Σώμα σε μια καθολική εμπειρία. Δεν είναι απλώς μία αφήγηση για τη Μαγδαληνή, είναι μια αλληγορία για τον ίδιο τον άνθρωπο και τη διαρκή του προσπάθεια να γεφυρώσει το ανθρώπινο με το Θείο. Δεν προσφέρει απαντήσεις αλλά, συνδυάζοντας φιλοσοφία και ψυχαναλυτική διάσταση, δημιουργεί έναν χώρο υπαρξιακής εμπειρίας. Δεν υπόσχεται εύκολες συγκινήσεις ούτε θεατρικές υπερβολές - υπόσχεται κάτι πιο απαιτητικό και, τελικά, πιο ουσιαστικό: μια εμπειρία που σε διαπερνά και μένει.

Βασιλική Δραγούνη

 

Συντελεστές

Συγγραφέας: Θανάσης Σάλτας

Σκηνοθεσία: Ιωάννα Μαστοράκη

Μουσική σύνθεση: Γιώργος Βούκανος

Κοστούμια/ Σκηνικά/ Παραγωγή: Θίασος Πορεία

Ερμηνεύουν οι ηθοποιοί:

Ιωάννα Μαστοράκη, Ιωάννα Προσμίτη, Θανάσης Σάλτας.

 

ΧΩΡΟΣ ΤΕΧΝΗΣ ΑΣΩΜΑΤΩΝ

Αγίων Ασωμάτων 6, Θησείο

Ημέρα και Ώρα Παράστασης: Κάθε Κυριακή στις 20:00

ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΤΩΣΗ

 

Πλησιάζει η απογείωση..

Ώρα να προσθέσεις λίγο καύσιμο

στον κύριο προωθητήρα

για να βεβαιωθείς ότι μπορείς να αφήσεις

τη βαρύτητα πίσω σου.

Η απογείωση είναι μια κατάσταση του νου.

Είναι το να είσαι πρόθυμος,

έτοιμος και ικανός

να απενεργοποιήσεις τη βαρύτητα

και καθετί που σε κρατά στο έδαφος

σαν υπερώριμο μήλο

πεσμένο από το δέντρο,

αφημένο να σαπίσει.

Γύρισε τον διακόπτη

στο ταμπλό που γράφει

"Απογείωση".

Πρόσθεσε λίγο καύσιμο,

κοίταξε το ρολόι και περίμενε.

Κράτα τον έλεγχο

και μείνε έτοιμος για την εκτόξευση

χωρίς να υποκύψεις

στον πειρασμό του μήλου.

Αυτό προκάλεσε την Πτώση.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΣΕ ΟΡΙΑΚΗ ΑΙΩΡΗΣΗ

 

Ποτέ δεν θα τα καταφέρει

να βρεθεί

ανάμεσα στους ανθρώπους

του πλανήτη.

Η βαρύτητα των αστεριών

τον τραβάει ψηλά

από τόσο, τόσο μακριά.

Σε οριακή αιώρηση

παρασύρεται

μεταξύ των δινών της βαρύτητας

επηρεασμένος

από κοσμικές δυνάμεις

που κανείς μας

δεν μπορεί να δει.

Έτσι, παραμένει ένα μυστήριο

ένα φυσικό αίνιγμα

που αψηφά την εξήγηση,

αντιστέκεται στον ορισμό

επιπλέοντας

ανάμεσα στις δίνες

της βαρύτητας.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΣΤΟ ΣΥΝΟΡΟ ΤΟΥ ΥΠΝΟΥ

 

Κι όμως, τούτο το δώρο ζει:
όταν σφηνώνεσαι ανάμεσα  σε εγρήγορση και ύπνο

το σύμπαν μυστικά σου αποκαλύπτει,

μια μωβ πλοκή ουράνια άστρα απλώνει,
καλειδοσκόπια σχημάτων μες στο μαύρο.

Πιέζεις βλέφαρα ξανά με ανοιχτές παλάμες
ξαναγυρνάς σε αφηρημένα βάθη
λύνεις το κράτημα.. καθρέφτισμα, γαλήνη..

Μακάρι να ’ταν κάτι παραπάνω από μορφή και ύλη
το ίδιο σου το βλέμμα σε παρατηρεί

κι εκεί, στο σύνορο του ύπνου

παίρνει μορφή η Αλήθεια: μια ενότητα κρυφή

που μάταια αναζητούν από άκρη σ’ άκρη
προφήτες, ιερείς, φωνές μες στους αιώνες

και λαχταρά τόσο πολύ  να είμαστε ένα
να διαλυθεί το πέπλο που ζωές χωρίζει.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΕΝΑ ΑΝΟΙΧΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

 

Ακουγόταν ενδιαφέρον:

μία Ανθρώπινη Βιβλιοθήκη,

ένα ασφαλές μέρος όπου οι άνθρωποι

γίνονταν βιβλία,

όπου οι συμμετέχοντες είχαν

την ευκαιρία να ακούσουν,

να κάνουν ερωτήσεις για θέματα ταμπού,

με άλλα λόγια,

να «διαβάσουν» ένα ζωντανό βιβλίο.

 

Και έτσι πήγε στην εκδήλωση,

κοίταξε τις επιλογές

και πήρε θέση στο τραπέζι.

Με διακριτική προφορά

και απαλό τόνο φωνής

διηγήθηκε την ιστορία της:

πού ζούσε παλιά,

την απόδρασή της από τη βία

και την καταπίεση,

πού ζει τώρα

σε αυτή την πόλη γεμάτη με βλέμματα,

δυσπιστία και προκαταλήψεις.

 

Ήταν ένα ανοιχτό βιβλίο:

ειλικρινής, εμπνευσμένη, δυνατή,

αυθεντική,

να μοιράζεται όνειρα

κι ελπίδες για το μέλλον.

 

Παρέμεινε στη θέση της.

Το ίδιο και οι αναγνώστες.

Της ζήτησαν να διηγηθεί κι άλλο κεφάλαιο,

δεν ήθελαν ετούτο το βιβλίο

να τελειώσει.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ

 

Οι γυναίκες του ημερολογίου κρύβονται μες στα ερείπια

σφίγγουν στόματα και μάτια

αναπνέουν χωρίς να ασφυκτιούν

σκύβουν η μία δίπλα στην άλλη

με τα χέρια τους στους ώμους των παιδιών τους.

 

Μπαίνουν στον στημένο ύπνο της αναμονής

και δεν πρέπει να ξυπνήσουν μέχρι να βρέξει.

Είναι ημερομηνίες σε ένα ημερολόγιο

γεμίζουν τη σελίδα τους

αντιστοιχώντας σε αντίθετες στήλες 

αριθμημένες απ’ το 15 έως το 31.

 

Τρεις από αυτές λείπουν, δραπέτευσαν,

χάθηκαν ή αρνούνται να λάβουν μέρος.

Οι υπόλοιπες πρέπει να παραμείνουν

στην ηλικία που είναι -

δεν μπορούν άλλωστε να θυμηθούν 

τον παλιό, νεότερο εαυτό τους.

 

Οι σελίδες είναι κολλημένες μεταξύ τους τώρα,

καλυμμένες με λάσπη.

Ίσως μία πλημμύρα συναισθημάτων

σταμάτησε εδώ.

Ίσως μια καταιγίδα πέρασε μέσα απ’ τις σελίδες

και τις σφράγισε...

 

Καμία σταγόνα ακόμα σε αυτό το άνυδρο έτος,

γυναίκες κολλημένες στη λάσπη

περιμένουν μέχρι τώρα τη βροχή 

να τις απελευθερώσει.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “A Mother's Grief” by war artist Arabella Dorman, created in 2024. 

ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΑ ΕΡΕΙΠΙΑ

 

Κραυγή, ηχώ

ορθάνοιχτο στόμα βρεφικό

ακατέργαστο ουρλιαχτό

στην επίγνωση της ύπαρξης,

της πείνας, της απώλειας, του φόβου.

Όλα γκρεμισμένα γύρω του:

Φτωχός, σπασμένος κόσμος σε συντρίμμια,

το τελευταίο του ίχνος ζωής

ουρλιάζει εδώ με απόγνωση…

 

Βασιλική Δραγούνη

The image features a contemporary artwork from the exhibition "War Baby / Love Child". The exhibition was held at the DePaul Art Museum in Chicago. 

 

ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ

 

Ποιος φίμωσε την άνοιξη,

ποιος τύφλωσε τη δόξα,

ποιος μετέτρεψε τους πράσινους κήπους

σε λόφους με καμένο γρασίδι;

Ποιος απείλησε να καταστρέψει καθετί καλό

ξεχνώντας πως η γη είναι το μόνο μας σπίτι;

Ποιος αδιαφόρησε για τις τύχες των αδύναμων

προσποιούμενος ότι πιστεύει

σε έναν στοργικό Θεό;

Ποιος λήστεψε όλη την ελπίδα και το θαύμα

καίγοντας τον παράδεισο με κεραυνό;

Ποιος προξένησε το θρήνο των γονιών

που ψάχνουν τα παιδιά τους

μέσα στο χάος της καταστροφής;

Ποιος προκάλεσε τα δάκρυα των αγγέλων;

 

Βασιλική Δραγούνη

ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΓΥΑΛΙ

 

Η Αλίκη είδε τον εαυτό της στον καθρέφτη

και γλίστρησε μέσα του

σε έναν κόσμο αλλόκοτο

όπου η λογική έμοιαζε με ανάμνηση

και τίποτα δεν ήταν πια όπως φαινόταν.

Παρασύρθηκε σε ένα ονειρικό τοπίο

τρέλας και εξωπραγματικότητας

χωρίς να σπάσει το γυαλί

χωρίς να κοπεί από τα θραύσματα

του χώρου στον οποίο μπήκε.

Έπρεπε μόνο να ξυπνήσει

για να τα επαναφέρει όλα

στη σωστή τους θέση.

 

Ίσως περνώντας μέσα από ένα καθαρό γυαλί

ή ένα διαφανές παράθυρο

τα πράγματα να ήταν διαφορετικά:

Η αντανάκλασή της θα επέπλεε

προς έναν τόπο όπου τα πάντα

θα φαίνονταν να είναι στη σωστή τους θέση,

όπου τα πάντα θα είχαν νόημα

και θα ταίριαζαν όμορφα με τη λογική.

Ένα μέρος χωρίς τρέλα

που θα φαινόταν εύκολο να μπει

και δεν θα είχε αιχμηρές άκρες.

Φαινομενικά.

 

Αυτό το τζάμι όμως σχηματίζει

ένα αόρατο φράγμα προς την άλλη πλευρά

και τη ζωή που την σαγηνεύει και την δελεάζει.

Και για να περάσει πρέπει να σπάσει το γυαλί,

του οποίου οι αιχμηρές άκρες την κόβουν

και την εκτοξεύουν τρελά σε ένα μέρος

όπου δεν μπορεί να ξυπνήσει.

Ένα τραχύ, αναποδογυρισμένο μέρος

όπου όλα περιστρέφονται άγρια.

Όπου καρικατούρες της ανθρωπότητας ουρλιάζουν

προσπαθώντας να βρουν νόημα.

 

Από μπροστά προς τα πίσω

και από έξω προς τα μέσα,

όλα είναι πάλι ανάποδα.

 

Βασιλική Δραγούνη