ΤΟ ΑΝΟΙΧΤΟ ΤΡΑΥΜΑ ΤΗΣ ΓΗΣ

 

Υπερβαίνοντας το σημείο του οίκτου
προσεγγίζουν το ανοιχτό τραύμα της γης,
εκεί που ο πόλεμος
έχει αφήσει ακόμη ανοιχτό το στόμα του.

Ψάχνουν για τον σπόρο
μέσα στη σταγόνα του νερού.
Τον βλέπουν εκεί,
μικρό και ζωντανό
ανάμεσα σε στάχτες και μέταλλα.

Κοιτάζουν ψηλά
και ευχαριστούν.

Είναι πλέον θρησκευόμενοι.
Φανατικοί με έναν σκοπό:
να πιστέψουν πως κάτι
δεν σκοτώθηκε ακόμη.

Υπερβαίνοντας τις τύψεις
σκίζουν τη γη με τα δάχτυλά τους.
Αναζητούν τον σπόρο,
τη σταγόνα του νερού,
ό,τι απέμεινε από την ελπίδα

για να τα δώσουν στο πεινασμένο πουλί
με τα ακρωτηριασμένα φτερά
που σέρνεται πάνω απ’ τα χαρακώματα
σαν προσευχή ανεκπλήρωτη.

Κι αφού έχουν τελειώσει όλα ξανά
κι αφού ο πόλεμος
έχει πει την τελευταία του λέξη,
γονατίζουν
στο κόκκινο φως του φεγγαριού.

Δεν ζητούν πια να σωθούν.

«Ευχαριστώ για ό,τι απέμεινε»,
ψιθυρίζουν.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “Existential Pain” by Mariusz Lewandowski, 2017

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΩΝ ΣΕΙΡΗΝΩΝ

 

Γυαλιστερό, κυλάει το ποτάμι

προς τη θάλασσα, θάβοντας μυστήρια

στη σκοτεινή μήτρα του.

Ξεχασμένες αφηγήσεις, περιπέτειες,

πειρατές, πλοία και γοργόνες,

οι ιστορίες αναδύονται απ’ τα κύματα.

Ο σειρήνες υφαίνουν ένα παραμύθι

ατενίζοντας μια έκταση

απέραντου υδάτινου ορίζοντα.

Οι διηγήσεις τους είναι ρευστές

σαν το νερό μέσα στο οποίο ζουν.

Τη νύχτα οι σειρήνες τραγουδούν

νανουρίσματα στους ανήσυχους.


Ξαγρυπνούν, περιμένοντας

το επόμενο κύμα να τους καταπιεί.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “The Beckoning” by digital artist and photographer Sam Breach

The artwork is part of the surreal photographic series “Siren Songs”, which was published in Dark Beauty magazine (Issue #35) in 2014.

ΧΡΥΣΑ ΦΤΕΡΑ

 

Η πύλη του κήπου είναι κλειδωμένη

κι ό,τι κρύβει πίσω απ’ τα κλαδιά

αντανακλά ονειρικές εικόνες

υγρασμένες απ’ την πρώιμη δροσιά.

Χαμηλά, κατά μήκος του δρόμου,

ένα πανόραμα από ηφαιστειακές κορυφές

και ψηλά, πάνω απ’ το σημείο θέασης,

ένας αετός με χρυσά φτερά.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΦΛΟΓΑ ΚΑΙ ΠΕΤΡΑ

 

Οι αρχές είναι άσχημες,

γεννιούνται από θάνατο

και οι σκληρές καταλήξεις

από φλόγα και πέτρα

μα η ασυγκράτητη ορμή της αναγέννησης

ανθίζει στο σκοτάδι

χαράζοντας τον κόσμο

στα δικά της μέτρα.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ ΧΑΡΗ

 

Υπάρχουν μέρες χορού

στην άκρη μιας καρφίτσας

όπου ένα λάθος βήμα 

μπορεί να ανατρέψει

τον σεληνιακό περίπατο

ή το άλμα προς τα αστέρια.

Μα τόλμησε το βήμα

και άσε τη χαρά της κίνησης

να σε παρασύρει

να σε στροβιλίσει

στη διαχρονική χάρη.

 

Βασιλική Δραγούνη

Photography: «Freeze Frame» by Miss Aniela

ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΚΑΡΜΑ

 

Αστραφτερό φάσμα
από πολύχρωμα αστέρια,
ροή φωτός που χορεύει
μέσα στο άπειρο σύμπαν.

 

Κάτω από την Πανσέληνο
όλα αποκαλύπτονται -
καμία κρίση
μόνο αλήθεια και κάρμα.

 

Τα λάθη εξαγνίζονται με τη φωτιά,
γίνονται στάχτη
και μέσα από τη στάχτη
γεννιούνται μνήμες
σκληρά κερδισμένες.

 

Κι οι μνήμες γίνονται σοφία,
το σκοτάδι γίνεται φως
και η ψυχή ανοίγει τα φτερά της
κάτω από το άγρυπνο βλέμμα
της Πανσελήνου.

Βασιλική Δραγούνη

ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ

 

Μακάρι να είχα γεννηθεί το Σάββατο

να ’βλεπα την ψυχή πίσω απ’ το βλέμμα
να μάντευα ποια μοίρα κρύβει ελπίδα
και ποια κρατάει τα όνειρα σβησμένα.

Μακάρι να είχα γεννηθεί το Σάββατο
να άκουγα όσα ψιθυρίζει το φεγγάρι

μα το κορίτσι της Παρασκευής

είναι γεμάτο χάρη.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΕΝΕΡΓΟΣ ΧΩΡΟΣ

 

Κάτω από τον αδιάφορο παλμό

περιστρεφόμενων γαλαξιών,

εκεί όπου το φως αφήνει χώρο στη σκιά,

θα αντικρύσω τον Ωρίωνα,

τον κυνηγό ζωσμένο με άστρα
και τους Ιχθύες να βυθίζονται αργά
στο απέραντο του σύμπαντος.

Το σκοτάδι, όπως και το φως,

είναι ένας ενεργός χώρος.

 

Βασιλική Δραγούνη

FREE SPIRIT

 

Σε κάθε οικογένεια, υπάρχει ένας επαναστάτης, 

ένας ελεύθερος στοχαστής,

κάποιος που βαδίζει στον δικό του ρυθμό.

Η οικογένειά μου είχε κι εκείνη

το δικό της ελεύθερο πνεύμα - τη νονά μου.

Μια γυναίκα που δεν ακολούθησε ποτέ

τον δρόμο που της έδειχναν οι άλλοι

αλλά χάραζε πάντα τον δικό της

με λίγη λάμψη, λίγη τρέλα και πολλή ψυχή.

Ήταν από εκείνους τους ανθρώπους

που θα μπορούσαν να γράψουν τη δική τους ιστορία

δίχως να ζητήσουν άδεια.

Λάτρευε το διαφορετικό, το τολμηρό, το απρόβλεπτο.

Πίστευε πως η ζωή πρέπει να έχει μουσική και χρώμα,

όνειρα και μια γενναία δόση τρέλας.

Και, φυσικά, λάτρευε τη Dolly με τη μεγάλη καρδιά,

τα άφθονα στρας και το εκτυφλωτικό χαμόγελο.

Τη γυναίκα που μπορούσε να εμφανίζεται ταυτόχρονα

λαμπερή και αληθινή, δυνατή και τρυφερή,

αστεία και βαθιά σοφή.

Μια γυναίκα που έκανε τη διαφορετικότητά της δύναμη.

Η νονά μου ήταν κάπως έτσι.

Θαυμαστής όλων των εναλλακτικών πραγμάτων,

πίστευε στα τσάκρα και τη δύναμη των κρυστάλλων,

έφτιαχνε δικά ρούχα και εμπιστευόταν τις δικές της συνταγές.

Μας κρατούσε διαρκώς σε εγρήγορση με τις ιδέες της,

τις θεωρίες της και τις παράξενες φιλοσοφίες της.

Όμως, από τότε που έφυγε, ο κόσμος μοιάζει άχρωμος,

κάθε δωμάτιο μοιάζει επίπεδο και άδειο

και τίποτα δεν είναι το ίδιο διασκεδαστικό

χωρίς εκείνη την αλλιώτικη ενέργειά της.

Μια μικρή δόση Dolly Parton, μια μεγάλη δόση ελευθερίας

και κάτι εντελώς δικό της

που δεν μπορούσε να αντιγραφεί:

να εμπνέει ή να φωτίζει ένα δωμάτιο,

να απλώνει αστερόσκονη,

να λειτουργεί ως μούσα.

 

Βασιλική Δραγούνη

Η ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ ΤΩΝ ΧΡΩΜΑΤΩΝ

 

Ένα χρώμα ξεπροβάλλει

συγκεντρώνοντας κίτρινο και μπλε:

πράσινο, υποθέτω.

 

Ένα άλλο συγκεντρώνει μόνο

γαλανό και ροζ,

υποχωρώντας στο λιλά.

 

Το σμαραγδί, κρυμμένο μες στο μπλε 

συνωμοτεί να εισβάλει στην ευαισθησία

βάφοντάς την τυρκουάζ.

 

Το τελευταίο χρώμα

τα αποκαλύπτει όλα:

απλά κόκκινο.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΧΘΟΝΙΚΗ ΑΥΡΑ

 

Με λίγο παραπάνω κόκκινο

από αυτό που οι περισσότεροι άνδρες

θα παρατηρούσαν,

η αναζήτηση της τελειότητας

αποκάλυπτε κινδύνους

πίσω από ένα θελκτικό χαμόγελο.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΧΩΡΙΣ ΣΩΜΑ

 

Πόσο λαχταρά

αυτό το παλιό φόρεμα

να ξεφύγει απ’ την κρεμάστρα,

να τεμαχιστεί

στην αθωότητα της μουσικής,

την ανάμνηση του χορού,

αψηφώντας τις τιράντες

και το ύφασμα

που επιπλέει προς τα έξω

χωρίς σώμα...

 

Βασιλική Δραγούνη

ΟΤΑΝ ΦΛΕΓΟΝΤΑΙ ΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ

 

Ίσως είναι ανατολή.

Ίσως ηλιοβασίλεμα.

Στέκεται στην άκρη της προβλήτας τόση ώρα,

η θάλασσα έχει ήδη αλλάξει χρώμα.

Έχει δει τον ουρανό

να αγγίζει το νερό

και το νερό να σπάει τον ουρανό.

Έχει δει τον ήλιο

να αγγίζει τα σύννεφα

και τα σύννεφα να φλέγονται.

Ο ήλιος την γεμίζει φως.

Αναζητά το είδωλό της στο νερό.

Η αντανάκλασή της έχει φύγει.

Είναι το φως.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΜΑΥΡΑ ΟΣΤΡΑΚΑ

 

Χορεύει τον τελετουργικό χορό των σειρήνων της    

πάνω στην άμμο που σκεπάζει την ακτή.

Ανακατεύεις μαύρα όστρακα, εκείνη σωπαίνει

και σου προσφέρει ένα γλαρόφτερο λευκό σαν κόκκαλο,
σε αντάλλαγμα για ένα μπολ.

Σου υπόσχεται να χορέψει όλη τη νύχτα για σένα,

μέχρι να λιώσει το φεγγάρι στο νερό,
μέχρι η μνήμη, σαν ομίχλη, να σβήσει ένα ένα τα κεριά.

 

Κλείδωσε την πύλη.

Αν ακούσεις το όνομά σου να έρχεται απ’ τη θάλασσα,
κάνε πως δεν άκουσες.

Αγνόησε τον μισοξεχασμένο ρούνο, χαραγμένο με αλάτι,

που θα βρεις κάποιο πρωί στην πόρτα σου -

αν κι εκείνη ξέρει πως θα τον διαβάσεις.

Μην ρισκάρεις την ψυχή σου για τη δική της.

Είναι η ψυχή σου που ζητά, που θέλει να χαθεί μαζί της.

Γιατί εκείνη ζει στη θάλασσα και η θάλασσα δεν γαληνεύει.

 

Κάθε νύχτα χορεύει για εκείνους που δεν γύρισαν.

Κάθε αυγή μετρά πόσους από αυτούς θυμάται.

Κι αν κάποτε τη λυπηθείς, αν πλησιάσεις αρκετά
μην σκύψεις για να δεις τα δάκρυά της.

Είναι αλμυρό νερό και μέσα έχουν πνιγεί
πολλοί απ’ όσους τόλμησαν να προσπαθήσουν.

Εκείνη ζει στη θάλασσα και δεν μπορεί να γαληνέψει.

Μην επιχειρείς να τη λυτρώσεις.
Δεν μπορεί να σωθεί.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork by Eric Fortune

ΙΣΤΟΡΕΣ ΣΕ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΑΝΕΜΟΥ

 

Συνωστίζονται σε ένταση,

ανατινάζονται σε ασταθή μοτίβα

με τις ανάμεικτες κινήσεις του νερού.

Έρχεται καταιγίδα...

Τέτοιες συνθέσεις εικόνων

αγκαλιάζουν τον αέρα

όταν οι άνεμοι της αλλαγής συγκρούονται.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “Human Way” by Vladimir Kush

ΤΕΙΧΗ ΑΠΟ ΑΜΜΟ

 

Διάλεξε

τις μάχες σου -

η καταιγίδα είναι καθ' οδόν.

Τείχη από άμμο παρατάσσονται

ως μίνι φρούριο

κατά της πλημμύρας.

Μα το νερό επιμένει.

Και κερδίζει.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “The Sand Castle” by George Grie

ΤΣΙΓΚΙΝΑ ΚΥΠΕΛΛΑ

 

Στο εγκαταλελειμμένο σωφρονιστικό κατάστημα
τα φαντάσματα των ενόχων
διακηρύσσουν την αθωότητά τους.
Οι κραυγές τους, σαν τσίγκινα κύπελλα
σέρνονται πάνω στα κάγκελα
καταδικασμένες από νόμους που κανείς δε θυμάται.

Στους άδειους διαδρόμους
η σκόνη αναγνωρίζει τα βήματά τους
και οι πόρτες, μισάνοιχτες

αφήνουν τη σιωπή να μπαινοβγαίνει στα κελιά.
Εκεί που ο χρόνος κόβει τους καρπούς του
κάθε στιγμή ισοδυναμεί με μια αιωνιότητα,

οι σκιές αλλάζουν πρόσωπα
και οι τοίχοι μαθαίνουν να σωπαίνουν.

Και το πρωί, όταν το φως μπαίνει δειλά στα κελιά,
δεν βρίσκει κανέναν.

Μόνο τους τοίχους να κρατούν τα μυστικά τους
επιμένοντας να φυλακίζουν
αυτούς που δεν υπάρχουν.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: "Penalty Box", a practical illusion created by photographer John Dykstra

ΑΝΑΔΙΠΛΩΣΕΙΣ

 

Μόνη σε καγιάκ, το διπλό κουπί μου
χαϊδεύει έναν υγρό καθρέφτη.

Οι λεπίδες σπάνε το γυαλί,

η ηρεμία της λίμνης κόβεται στα δύο

καθώς το νερό μετατοπίζεται
σχηματίζοντας μικρούς στροβίλους.

Οι ναυτικοί γνέφουν,

άλλοι δυσανασχετούν καθώς περνούν
δίπλα σε καταμαράν, τράτες, ιστιοπλοϊκά,
κανό και κρουαζιερόπλοια.

Η υδροδυναμική του σκάφους μου

μεταφράζεται σε αναταράξεις,
σε διαδοχικές αναδιπλώσεις

και αφυπνίσεις.

Κύμα, περιτύλιξη, άμπωτη,
ένα λικνιζόμενο, κυματοειδές λιμάνι
σε δεξιά κι αριστερά τόξα.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “Metaphorical Journey” by Vladimir Kush

ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΗΣ ΧΑΡΙΤΟΣ

 

Στο χέρι της Χάριτος
ξαναζεί το λουλούδι,
στο χέρι που άγγιξε το πρόσωπο
και σκούπισε δάκρυα που έκαιγαν,

 

στο χέρι που έμαθε να πολεμά
τη σιωπή της χειρονομίας,
στο χέρι που κάποτε αγνοήθηκε
μα τώρα απλώνεται
εκεί όπου η άρθρωση
δεν βρίσκει λόγια,

 

στο χέρι που φτερουγίζει
πάνω απ’ την πληγή
χωρίς να την τρομάζει,
στο χέρι που κρατά
όχι τη λύπη
μα την ελπίδα.

 

Στο χέρι της Χάριτος
ζεσταίνεται το μαραμένο λουλούδι
που δεν φοβάται την απώλεια
μα περιμένει υπομονετικά
το θαύμα της επιστροφής.

 

Κι εκεί, μέσα σε εκείνη την παλάμη
το κίτρινο τριαντάφυλλο
δεν είναι πια σύμβολο θανάτου -

είναι το χρώμα
που επέζησε.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “Mother Mary Rose Flower” by Simon Saint Jean

ΑΡΓΟ ΚΥΜΑ

 

Μία θολή ομίχλη ξάπλωσε

πάνω από το τελευταίο φως του ήλιου.

Σε λίγο το βράδυ θα χαμογελούσε

μέσα απ’ τα στέγαστρα δέντρων,

την ευγνωμοσύνη των αστεριών,

τη σταθερότητα του ζωδιακού,

τη ζέστη πάνω στην άμμο,

το αργό κύμα που επιστρέφει.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΕΚΛΕΙΨΗ

 

Ποια δύναμη, παλιότερη απ’ το φως,
απλώνει τη σκιά πάνω στον κόσμο;

 

Αναπνοή και φύλλα ρέουν,
χιλιόμετρα έναρξης και λήξης,
διαδρομές που χάνονται μες στο τοπίο
κι όσα κρατά το βλέμμα πριν να σκοτεινιάσει:
βόλτες μέσα σε δάση, δίπλα σε ποτάμια,
ανάμεσα σε πέτρες που κρατούν τη ζέστη του ήλιου.

 

Πάνω στον γρανίτη μένουν χαραγμένα
σημάδια περασμένων διαδρομών,
αρχέγονα σκίτσα του γήινου κόσμου,
σύμβολα που ιχνηλατούν ήλιους κι ανέμους.

 

Κι όσο το φως λιγοστεύει, όλα σωπαίνουν.
Το δάσος, το νερό, οι πέτρες περιμένουν.
Κι ύστερα ο ήλιος χάνεται μες στη σκιά του
κι ο ουρανός κρατά για λίγο την ανάσα του.

 

Βασιλική Δραγούνη