Βασιλική Δραγούνη, Το παιχνίδι της Αθωότητας

 

Τι πρέπει να δώσεις ως τίμημα εδώ;

Δείγματα ευφυΐας ή βάρη της συνείδησης;
Αβάσταχτο το κόστος και απαγορευτικό.

Τι χάνεται στο εύρημα;
Η πραγματικότητα ως σύμβολο
ή η αληθοφάνεια ως έννοια του πραγματικού;

Δεν φτάνουν πια οι λέξεις, δεν αρκούν.
Ψάχνεις για ένα τέχνασμα
να λύσεις το μυστήριο.

Όλη αυτή την εμμονή με την πραγματικότητα
-με ασυνεχή και αποσπασματική ανάγνωση-
πώς θα την ονομάσεις;

Tο παιχνίδι της αθωότητας
είναι ήδη πολύ μακριά -όσο μεγαλύτερη η επιμονή,
τόσο πιο απογοητευτική η επίλυση.

Η Δεισιδαιμονία ελλοχεύει,
υπενθυμίζοντάς σου τις συνέπειες.
Η Κολακεία έρχεται στα χείλη, σαν χαμόγελο.

Καθυστερείς για μια στιγμή.
Κρυμμένη μέσα στο παιχνίδι
είναι μία διέξοδος.

Τα νεκρά δέντρα περιέχουν
όλη την απώλεια του πλαισίου
σαν άδεια, βαριά κορνίζα.

Προσφέρεις ό,τι έχεις.
Κομμάτια σάρκας
και ξεφτισμένα στολίδια.

Δραγούνη Βασιλική, λόμπι

 

Ο τοίχος στην αίθουσα έχει μια κατεύθυνση

και μια διέξοδο. Εκτείνεται απεριόριστα,

ανεμπόδιστος από πόρτες.

 

Κανείς δεν περπατά εκεί. Η αίθουσα

είναι απέραντη. Μια σκιά προσπάθησε κάποτε,

μα ξεθώριασε στον τοίχο.

 

Το χαλί είναι πορφυρό με χρυσά κρόσσια

και το περίζωμα δεν έχει γρατσουνιές.

Τα δωμάτια πίσω από τις πόρτες

ήταν πάντα άδεια.

Υπάρχουν μόνο για τις ιστορίες.

 

Έτσι ήταν πολύ καιρό πριν.

Έτσι είναι και τώρα.

 

Νομίζω πως έζησα εκεί κάποτε

αλλά μόνο η μητέρα μου θυμάται

και δεν θα μου πει.

 

Να κι ο εαυτός μου στο τέλος του διαδρόμου

παίζει με τα παιχνίδια που ακόμα κρυφά

κρατώ προστατευμένα.

 

Νομίζω πως θυμάμαι.

ΕΝΑ ΚΥΜΑ ΑΠΕΙΡΟΥ

 

Λαμπερά νομίσματα

κάτω από το ντους ενός σιντριβανιού

έχουν τη δύναμη να εκπληρώσουν

ό,τι επιθυμεί κανείς.

Κάθε νόμισμα,

μια γενναιόδωρη εγκατάλειψη

στην ελπίδα,

στο διάστημα μεταξύ

νερού, φωτός και γης,

ένα κύμα απείρου

που έχει τη δύναμη να κατευθύνει

οποιαδήποτε επιθυμητή τροχιά

στην προφητεία του ανθρώπου.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΗΛΙΑΧΤΙΔΑ

 

Πρωινό φως του ήλιου,

ένα βουητό, πιασμένο από μια νότα,

ένα αργό χαμόγελο που ανεβαίνει στο δικό μου

καθώς θυμάμαι, αλλά..

ποιος είναι εκεί που δεν μπορώ να ξεχωρίσω; 

Μία φωνή που απουσιάζει,

ένα συναίσθημα αγάπης που κατέχει τη στιγμή,

ένα δωμάτιο που αρχίζει να αιωρείται;

Περνώ το κατώφλι μιας φωτεινής πόρτας.

Η μητέρα μου γυρίζει και μου λέει,

«Καλημέρα ηλιαχτίδα».

 

Βασιλική Δραγούνη

ΜΠΛΕ ΛΟΦΟΙ

 

Μακρινοί μπλε λόφοι των παιδικών χρόνων

αιωρούνται ακόμη στην άκρη της μνήμης..

 

Κορυφές κρυμμένες στη φθινοπωρινή ομίχλη,

στο χιόνι του χειμώνα, σε απόμακρα σύννεφα -

λευκά μαξιλάρια φευγαλέων ονείρων.

 

Ανοιξιάτικοι ουρανοί από μπλε σμάλτο,

καλοκαιρινά χωράφια κάτω από άπλετο ήλιο.

 

Βαθιές σκιές του λυκόφωτος,

σκορπισμένες στο παλιό δάσος της σημύδας.

 

Μπαλώματα μνήμης, φεγγαρόλουστα λιβάδια,

σκοτεινά δαχτυλίδια μαγείας..

 

Εύθραυστα, παροδικά δείγματα

εκείνης της τελειότητας που αιωρείται

 

ακριβώς μακριά μας,

ακριβώς έξω απ’ την εμβέλειά μας.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΣΤΟ ΣΠΗΛΑΙΟ ΤΟΥ ΥΠΝΟΥ

 

Το να μπαίνεις στις σπηλιές

είναι σαν να μπαίνεις στο όνειρο,

στους κρυφούς δρόμους και στις στροφές,

στα βάθη και στα στενά.

Οι σπηλιές κρατούν μονάχα

για όσο χρόνο τις αντιλαμβάνεσαι.

Όταν πάψεις να τις σκέφτεσαι,

χάνονται, όπως και το όνειρο

μέσα στο οποίο υπάρχουν.

 

Παρατηρείς την απουσία του ήχου,

την απτή λάμψη του φωτός που δεν προέρχεται

από καμία άλλη πηγή, εκτός από τον εαυτό του.

Οι σπηλιές συνεχίζουν να βαθαίνουν

στη λίμνη των αντανακλάσεών τους.

Δίοδοι νερού ρέουν από κάτω τους

και οι φωνές ρέουν μαζί τους, γκρίζες και αδιάβροχες,

συννεφιασμένες και σημαντικά σιωπηλές.

Υπάρχει εγγενής αξία στον πόνο.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΑΡΧΑΙΕΣ ΦΩΤΙΕΣ

 

Τα αστέρια φλέγονται ακόμη

εξημερωμένα, λυγισμένα,

δεμένα γύρω από αναχρονισμούς

και κοσμικούς κυκλώνες

σαν αρχαίες φωτιές που λησμονήσαν

τον προορισμό της καύσης τους.

Μοναδικό στολίδι τώρα, η υπερβολή τους,

η αλαζονική τους λάμψη

που ξεχειλίζει από τους γαλαξίες

σαν χρυσή στάχτη ξεχασμένων αιώνων.

 

Κι όμως, τις νύχτες,

όταν ο ουρανός γέρνει βαρύς

πάνω στις σιωπές του κόσμου

ακούγονται να τρίζουν τα δεσμά τους

με την ορμή της πρώτης έκρηξης φωτός.

Μέσα στην απέραντη έρημο του ουρανού

μένει ό,τι απέμεινε απ’ το χάος:

μια χούφτα αστέρια

που ακόμα αρνούνται

να υποταχθούν.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: The "Flaming Star Nebula" captured by astrophotographer Greg Meyer. (Image credit: Greg Meyer)

ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΔΥΟ ΔΟΝΗΣΕΙΣ

 

Το Ναγκασάκι και η Χιροσίμα εμφανίζονται ακόμα

ανθεκτικά στο χάρτη, παρά τη μνήμη της στάχτης τους.
Και ο σεισμός, αόρατος γεωμέτρης,
μετακινεί τα σύνορα της βεβαιότητας
λίγα εκατοστά κάθε φορά.

 

Το αύριο ανήκει στα πουλιά
που πετούν πριν ακουστεί η ρωγμή,
το σήμερα στα ψάρια
που νιώθουν πρώτα τον παλμό του βυθού
και το χθες στα σκουλήκια
που κατοικούν ό,τι κατέρρευσε.

 

Όταν η γη θυμάται τη δύναμή της
οι πόλεις γίνονται στιγμές,
οι χάρτες υποθέσεις
κι ο άνθρωπος μία ανάσα
ανάμεσα σε δυο δονήσεις.

 

Βασιλική Δραγούνη

 

ΑΦΕΤΗΡΙΑ

 

Το σημείο χωρίς επιστροφή

το ορίζω αφετηρία,

σιωπή, υπομονή και εμπειρία

την αμφιβολία αντικαθιστούν με φώτιση -

κι όμως μοιραζόμαστε την ίδια

ενιαία απόγνωση.

 

Ό,τι είναι διαχρονικό στέκει ακίνητο,

είθε εκεί να βρει γαλήνη η ψυχή

είθε η λάμπα εκεί να καίει για πάντα -

όχι η πιο φωτεινή 

μα η πιο μυστηριώδης,

εκείνη που κρατώ με ευλάβεια.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΦΟΡΕΣΕ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΑΝ ΣΟΥ ΤΑΙΡΙΑΖΕΙ

 

Σε σένα, που λες πως είσαι μόνο

ένας κόκκος άμμου

μόνος και χαμένος στην ακτή,

σου εύχομαι το αλμυρό άρωμα

και το βρυχηθμό του ωκεανού.

Όταν βρίσκεσαι παγιδευμένος σε σπηλιές

όπου κρύβονται οι σκιές,

σου εύχομαι την έλξη

και την ώθηση των παλιρροιών,

τον ήλιο να κυλά πάνω στο κύμα

και να σε οδηγεί στο φως

με σταθερό βήμα.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΤΟ ΑΤΕΛΕΣ ΘΑΥΜΑ

 

Στο διάβα της ζωής, ταξιδιώτες όλοι,

ατελείς, φωτεινοί,

σε διαρκή μεταμόρφωση.

 

Ας εμπιστευτούμε τις καλές προθέσεις

ας πιστέψουμε ότι κάθε σιωπηλή επίκληση

ακούγεται και απαντάται.

 

Ας συγχωρήσουμε και ας συγχωρεθούμε

για τα ελαττώματα που αποδεικνύουν

ότι όλοι είμαστε θαύματα της φύσης, σε εξέλιξη.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΑΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΕΠΙΛΕΞΕΙΣ

 

Η αγάπη είναι τυφλή, όπως ο πόλεμος.

Το πράσινο γρασίδι είναι βαμμένο με αίμα.

Οι τρυπημένες καρδιές ξεχνούν τον χτύπο τους.

Τα ζεστά σώματα γίνονται κρύα

καθώς τριγύρω τους φυτρώνουν κρίνοι.

Το αιματηρό φεγγάρι κρέμεται από πάνω

τυλιγμένο σε μοβ σύννεφα.

Άδειες φαρέτρες κείτονται δίπλα στους νεκρούς

καθώς λιμνούλες από κόκκινη δροσιά πνίγουν τα μάτια τους.

Αν θέλεις να είσαι τυφλός, διάλεξε την αγάπη.

Στις μάχες οι καρδιές γίνονται στόχοι.

Μην αφήσεις τον πόλεμο να σε τυφλώσει,

αν μπορείς να επιλέξεις.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΓΚΟΥΕΡΝΙΚΑ

 

Σε μια φθίνουσα υδρόγειο,

κατάφορτη από συλλογικά δράματα

και αυτοσχέδιες τραγωδίες,

θυμήσου τα ανοιχτά στόματα

που ουρλιάζουν απ’ τον τρόμο,

τις γκροτέσκες μορφές

και τα πυρπολημένα άλογα,

ακριβώς όπως ο Πικάσο

θέλησε να απεικονίσει.

Ένα θαύμα της σύγχρονης τέχνης

και μια προειδοποίηση

καθώς προχωράς

στο αβέβαιο μέλλον:

Να αντιστέκεσαι,

να αντιστέκεσαι για πάντα.

 

Βασιλική Δραγούνη

AORTIC RUPTURES

 

In "Aortic Ruptures", the newest poetry collection by Vasiliki Dragouni, published by OTAN Publications, war has no front line; it dwells within us. It throbs through the body, beats to the rhythm of the heart and pierces memory like an open wound. In the 95 poems of this collection, the blood never dries, shadows do not remain still and words carry a latent power within them.

"Aortic Ruptures" offer no consolation; they offer truth. And perhaps that is enough, because through the cracks, no matter how deep they may be, a subtle glow persists as a symbol of resilience, like a flash of photons amidst dissolution, like the Sun of tomorrow that refuses to fade, even when everything around it collapses.

Book Cover Painting by Georgina Tsismalidou

OTAN Publications Press Release:

https://www.ekdoseisotan.gr/shop/%ce%b1%ce%bf%cf%81%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ad%cf%82-%cf%81%cf%89%ce%b3%ce%bc%ce%ad%cf%82/

ΑΟΡΤΙΚΕΣ ΡΩΓΜΕΣ

 

Άγριο, κόκκινο φως

μετατρέπει τον αέρα σε χαλκό

η νύχτα το απηχεί για ώρες, σαν κηλίδα

από αρχαίο αίμα..

Αυλακωμένος ιδρώτας εγκλήματος

στην τεντωμένη, κουρασμένη σάρκα,

μια υγρασία θλίψης στην κοίτη του ποταμού

διαρρέει βαθιά την ριζωμένη πέτρα.

Ένας γκροτέσκος χορός θανάτου

αφήνει ανεξίτηλα ίχνη

στο τοπίο της ανθρωπότητας.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ Η ΝΕΑ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ ΔΡΑΓΟΥΝΗ

«ΑΟΡΤΙΚΕΣ ΡΩΓΜΕΣ»

ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΟΤΑΝ

 

Δελτίο Τύπου των Εκδόσεων ΟΤΑΝ:

https://www.ekdoseisotan.gr/shop/%ce%b1%ce%bf%cf%81%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ad%cf%82-%cf%81%cf%89%ce%b3%ce%bc%ce%ad%cf%82/

 

Στις Αορτικές Ρωγμές ο πόλεμος δεν έχει μέτωπο, κατοικεί μέσα μας. Πάλλεται μέσα στο σώμα, χτυπά στον ρυθμό της καρδιάς και διαπερνά τη μνήμη σαν ανοιχτή πληγή. Στα 95 ποιήματα της συλλογής το αίμα δεν στεγνώνει ποτέ, οι σκιές δεν μένουν ακίνητες και οι λέξεις κουβαλούν μέσα τους μια λανθάνουσα δύναμη. Από τα Κόκκινα δάκρυα στο μάτι της Γένεσης μέχρι τη Γκουέρνικα, ο κόσμος διαλύεται και ξαναχτίζεται μέσα από εικόνες ωμές, σχεδόν σωματικές, που δεν ζητούν απλώς να διαβαστούν αλλά να βιωθούν σαν μια εσωτερική σύγκρουση που αφήνει ίχνη, σαν μια κατάβαση και μια ανάδυση μαζί, σαν μια εμπειρία που ισορροπεί ανάμεσα στην καταστροφή και τη δημιουργία.

Οι Αορτικές Ρωγμές δεν προσφέρουν παρηγοριά, προσφέρουν αλήθεια. Και ίσως αυτό να είναι αρκετό γιατί μέσα από τις ρωγμές, όσο βαθιές κι αν είναι, μια ανεπαίσθητη λάμψη επιμένει σαν σύμβολο αντοχής, σαν Λάμψη φωτονίων μέσα στην διάλυση, σαν τον Ήλιο του αύριο που αρνείται να σβήσει, ακόμη κι όταν όλα γύρω καταρρέουν.

 

Βασιλική Δραγούνη

Πίνακας εξωφύλλου: Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

ΚΑΥΣΙΜΑ ΥΛΙΚΑ

 

Κατά μήκος του μονοπατιού, τα αγριολούλουδα

φλέγονται κίτρινα στο ηλιοβασίλεμα.

Το χωράφι παραμένει πράσινο και ηλιοκαμένο

περιμένοντας μια σπίθα.

Κάτω από ένα απανθρακωμένο κούτσουρο

μία χόβολη κρατά

ζωντανές ελπίδες μέσα της για το χειμώνα.

Άκουσε απλά ειδήσεις,

ο κόσμος είναι τόσο εύφλεκτος.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ ΚΑΝΟΥΝ ΜΙΚΡΟΥΣ ΓΛΥΚΟΥΣ ΘΟΡΥΒΟΥΣ

 

Κάτω από το χέρι το στυλό ταράζει τη σελίδα.

Λέξεις σαν σκοτεινά αστέρια καίνε.

Δέντρα στους λόφους στέκονται

σαν σταθεροί άγιοι

βουτηγμένοι στην προσευχή.

Αμίλητα, τα σύννεφα γλιστρούν

ανάμεσα στα φύλλα του καλοκαιριού.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΤΟ ΒΑΡΟΣ ΤΗΣ ΕΚΣΤΑΣΗΣ

 

Να είμαι ο καμβάς κάτω από την παλάμη σου

ή το ανάγλυφο γράμμα που διαμορφώθηκε

από το δακτυλικό σου αποτύπωμα..

Να είμαι η καμπύλη του φωνήεντος

ή οι γωνίες του συμφώνου

κάτω από τον αναστεναγμό σου..

Να είμαι το Άπειρο -

να γνωρίζω το βάρος της έκστασης,

της χαράς χωρίς τέλος.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΑΤΛΑΝΤΙΔΑ

 

Κολυμπώντας υποβρύχια

μέσα στη διάσταση του πράσινου

σε έναν κόσμο όπου δεν υπάρχει χρόνος παρά μόνο

η κρατημένη αναπνοή,

μια ατελείωτη προσπάθεια που διαρκεί

πέρα από κάθε πιθανότητα,

απαλλαγμένη από τον δύσκολο κόσμο του αέρα

κι από τη βαρύτητα της θνητότητας..

 

Κολυμπώντας μέσα στην πράσινη μέθη του βυθού

στο βασίλειο των χαμένων ψευδαισθήσεων

που είναι τώρα εκεί

καλώντας και καθοδηγώντας

και γνέφοντας προς τα αθέατα περάσματα,

εκεί που βρίσκονται,

πέρα από το τελευταίο φως του νερού,

τα βυθισμένα παλάτια..

 

Βασιλική Δραγούνη

ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΣΚΟΝΗ ΚΑΙ ΦΩΣ

 

Μάζεψε όλη τη μοναξιά

από τα χέρια των οδοιπόρων

και σκόρπισέ την γενναιόδωρα

στην αποθήκη της καρδιάς.

 

Μάζεψε όλη τη δεξιοτεχνία

από τα χέρια των δημιουργών

και κατασκεύασε μια σκάλα

που διεκδικεί το ανέφικτο.

 

Μάζεψε όλη τη θλίψη

από τα χέρια των πενθούντων

και κλείσε τα νεκρά μάτια

που έχουν δει πολλά.

 

Μάζεψε όλη τη χαρά

από τα χέρια των θεριστών

και χτίσε μια φωτιά

που θολώνει τα αστέρια.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΚΑΡΔΙΑ ΣΤΟ ΜΑΝΙΚΙ

 

Πρώτα ήρθαν τα λουλούδια,

μετά το τραγούδι.

Έπειτα, με τον καιρό,

πολλά τραγούδια

ελπίδας και διαμαρτυρίας

συνδυαστήκαν

με την επανάσταση.

Ο χρόνος πέρασε.

Το σκοτεινό και το φωτεινό παρελθόν

συγχωνεύθηκαν σε ένα μείγμα

από χρωματιστές λέξεις.

Έπειτα, ήρθαν οι αιχμές

και οι ραβδώσεις

της βρώμικης επιθετικότητας

και της απελπισίας.

Ο χρόνος πέρασε.

Τώρα οι άνθρωποι φεύγουν

σε απροσδόκητες στιγμές

φορώντας μια ραγισμένη καρδιά

στο μανίκι τους.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “Untitled” by Bill Hammond, 1987