ΕΝΑ ΔΙΑΜΕΛΙΣΜΕΝΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ

 

Βρήκαν την καλύβα στερεή, τον νιπτήρα σκουριασμένο

ένα ράγισμα στο τζάμι, μία πόρτα που δεν κλείδωνε καλά.

Ο χώρος των τεσσάρων τετραγωνικών

ήταν κατάλληλος για αποθήκευση:

φάκελοι δεκαετιών - οικονομικές συναλλαγές

που είχαν κλείσει προ πολλού, παλιές επιστολές,

φωτογραφίες προγόνων που είχαν φύγει

κι ένας απαρχαιωμένος εξοπλισμός κατασκήνωσης

που θα μπορούσε να χρησιμεύσει σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης.

Τρωκτικά κινούνταν κάτω απ’ τις σανίδες του δαπέδου -

κάτι συνέχιζε να ροκανίζει ξεχασμένα χαρτιά

για να φτιάξει μια φωλιά.

Τι πιο τρομακτικό από τα πόδια που τρέχουν

πάνω στο ξύλο που τρίζει,

το κρύο σφύριγμα του χειμωνιάτικου ανέμου

μέσα απ’ το σπασμένο τζάμι

και το κατώφλι, τα στοιχειωμένα έγγραφα

σκισμένα από δόντια τρωκτικών, ένα διαμελισμένο παρελθόν;

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “Haunted Shack”, a photograph by Lourry Legarde, uploaded on July 2012

ΜΙΑ ΑΔΙΑΒΑΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ

 

Μια σκοτεινή καλύβα στο δάσος

περιτριγυρισμένη από αγριολούλουδα

γυαλιστερά φύλλα αγνώστου φωτός

και ψηλά πράσινα στελέχη

αειθαλή και αναρριχώμενα.

Ποιος ζει εδώ

ανάμεσα σ’ αυτά τα σκοτάδια και τα φώτα;

Ποιανού είναι αυτό το μικρό σπίτι

που κρύβεται στις σκιές που πέφτουν

και μας παρασύρουν πιο βαθιά

στην ατελείωτη νύχτα;

Δεν υπάρχει φως στα παράθυρα

ούτε κάποιο πρόσωπο να κοιτάζει απέξω.

Φαίνεται σαν ένα ονειρικό μέρος

κάποιου αρχαίου ημερολογίου

και εμείς, μια αδιάβαστη σελίδα

του δικού μας ταξιδιού.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “The Architect” by Erik Johansson

Η ΔΙΑΘΕΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

 

Παντού υπάρχουν σκάλες και αίθουσες

καμπυλωτοί τοίχοι και παράθυρα

περίτεχνες σκιές και τυχαίες αντηχήσεις

που τρυπώνουν μέσα από παλιά μέρη

που φαίνεται να κατοικούνται - αν και είναι άδεια τώρα,

όλα τα παλιά παλάτια και τα κάστρα

και οι καθεδρικοί ναοί

κάποιοι σε χερσοτόπους, κάποιοι μες στα δάση.

Ακόμα και οι θάλασσες θυμούνται - κοντινές ή μακρινές, 

και όλοι οι παλιοί τουρίστες

με τους μύθους και τις ιστορίες τους.

Οι μουχλιασμένες κουρτίνες τους κρατούν ακόμα

και τα κελάρια τους φυλάνε ακόμα το κρασί.

Οι ιστορίες τους είναι θαμμένες μες στη λήθη

κι όμως, τα σκαλοπάτια τους ακόμα ανεβαίνουν

και οι τοίχοι εξακολουθούν να καμπυλώνονται

σε αναζητήσεις και σε παρακολουθήσεις.

Οι υγροί διάδρομοι εξαφανίζονται μες στα δωμάτια

και τα παράθυρα ανοίγουν προς τα μέσα - όχι στο φως,

αλλά στη μνήμη που επιμένει να κοιτάζει.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟΝ ΗΛΙΟ

 

Μια εγκαταλελειμμένη καλύβα στο δάσος

και μια σπειροειδής σκάλα, σαν τρυπάνι στη γη

που οδηγεί

 

πιο κάτω, σε ένα δωμάτιο με σωρούς βιβλίων -

σκληρόδετα, χαρτόδετα

ξεθωριασμένα και παλιά

που μυρίζουν σκόνη και υγρασία

 

πιο κάτω, σε ένα μυστηριώδες μουσείο

με τοίχους από πίνακες χωρίς ταμπέλες

τραπέζια γεμάτα με αξιοπερίεργα αντικείμενα

μία σπασμένη φυσαρμόνικα, παράξενα νομίσματα

ιερά διαβατήρια και πέτρες

 

πιο κάτω, σε ένα ανοιχτό πεδίο

κάτω από έναν νυχτερινό ουρανό 

με μια δερμάτινη καρέκλα κι ένα γραφείο δίπλα στο τζάκι

και στο περβάζι, φωτισμένο με κεριά

το πορτρέτο μιας γυναίκας

 

πιο κοντά στον ήλιο,

στο κέντρο του κόσμου.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “Inspiration Wave”, digital artwork by George Grie, uploaded on October 2025

ΣΠΙΘΕΣ ΣΤΗΝ ΠΕΤΡΑ

Η πόλη αναπνέει με δυσκολία μετά τα μεσάνυχτα.

Οι σκιές φορούν τα καλά τους
όχι για λύτρωση
αλλά από συνήθεια.

Έχουν πάρει όλο τον θάνατο

και τον έχουν συγχωρέσει.

Τη νύχτα βγαίνουν έξω

σε τελετουργίες μοναξιάς

διαλέγοντας αμαρτωλούς -

κανείς δεν είναι τέλειος.

Είναι κουρελιασμένες από τη ζωή

σαν το παλιό κόκκινο φόρεμα της,

αυτό με τις παγιέτες και το στρίφωμα που σέρνεται


κάνοντας σπίθες στην πέτρα,

κουβαλώντας τα παλιά όπλα

που έχουν απομείνει από πολέμους και δολοφονίες

και αυτοάμυνες.

 

Βασιλική Δραγούνη

Η ΤΕΛΕΙΑ ΣΤΟΝ ΚΥΚΛΟ

 

Από την ποιητική συλλογή της Βασιλικής Δραγούνη “Στιγμιό-Τυπα”

Εκδόσεις ITravelPoetry

Συνέντευξη με την Βασιλική Δραγούνη με αφορμή την συλλογή “Στιγμιό-τυπα”

Link: https://itravelpoetry.com/vasiliki-gragouni-stigmio-typa/

Η ποιητική συλλογή «Στιγμιό-τυπα» της Βασιλικής Δραγούνη αποτελεί ένα ταξίδι στις μικρές αλλά καθοριστικές στιγμές της ζωής. Μέσα από σύντομες, συγκινητικές εικόνες και εσωτερικούς στοχασμούς, η ποιήτρια αποτυπώνει την καθημερινότητα με ευαισθησία και παρατηρητικότητα, προσκαλώντας τον αναγνώστη να σταθεί και να δει την ομορφιά που κρύβεται στις λεπτομέρειες.

---

Ερώτηση: Οι σπουδές σας στην αγγλική φιλολογία και λογοτεχνία, σε συνδυασμό με το μεταπτυχιακό σας στις διεθνείς και ευρωπαϊκές σπουδές, πώς έχουν επηρεάσει τη θεματολογία και τη γλώσσα της ποίησής σας;

Απάντηση: Οι σπουδές μου στην Αγγλική Φιλολογία και Λογοτεχνία, σε συνδυασμό με το μεταπτυχιακό μου στις Διεθνείς και Ευρωπαϊκές Σπουδές, λειτούργησαν συμπληρωματικά στη διαμόρφωση τόσο της θεματολογίας όσο και της γλώσσας της ποίησής μου. Η επαφή μου με την αγγλόφωνη λογοτεχνική παράδοση με μύησε σε έναν λόγο λιτό, υπαινικτικό και εσωτερικό, όπου το συναίσθημα δεν δηλώνεται αλλά υποβάλλεται. Μέσα από ποιητές και ποιήτριες που εστιάζουν στη σιωπή, στη ρωγμή της καθημερινότητας και στη χαμηλόφωνη δραματικότητα, καλλιέργησα μια γλώσσα πυκνή, μετρημένη, απαλλαγμένη από ρητορικές εξάρσεις. Παράλληλα, η αγγλική φιλολογία με ευαισθητοποίησε στη λειτουργία του ελεύθερου στίχου και στη δύναμη των απλών εικόνων που αποκτούν συμβολικό βάθος.

Από την άλλη πλευρά, οι Διεθνείς και Ευρωπαϊκές Σπουδές ενίσχυσαν την κοινωνιοκεντρική διάσταση της ποίησής μου. Η μελέτη των συλλογικών ταυτοτήτων, της ιστορικής μνήμης, των μετακινήσεων, των ορίων και των αποκλεισμών διεύρυνε το υπαρξιακό μου βλέμμα, συνδέοντας το ατομικό βίωμα με το κοινωνικό και πολιτικό πλαίσιο. Έτσι, ζητήματα όπως ο χρόνος, η απώλεια, η μοναξιά και η αναζήτηση ταυτότητας δεν εμφανίζονται αποκομμένα, αλλά εγγράφονται σε ένα ευρύτερο, συχνά υπόγειο, κοινωνικό πεδίο.

Τέλος, η γυναικεία οπτική στην ποίησή μου διαμορφώθηκε μέσα από αυτή τη διπλή παιδεία: όχι ως κραυγή ή καταγγελία, αλλά ως στοχαστική, βιωματική παρουσία που παρατηρεί, θυμάται και αντιστέκεται σιωπηλά. Η γλώσσα και η θεματολογία μου, λοιπόν, αποτελούν το σημείο συνάντησης της λογοτεχνικής εσωτερικότητας με την κοινωνική συνείδηση, του προσωπικού με το συλλογικό.

---

Ερώτηση: Εργάζεστε στον αεροπορικό χώρο, έναν χώρο που συνδέεται έντονα με το ταξίδι και τη μετάβαση. Πώς συνομιλεί αυτή η εμπειρία με τον ποιητικό σας κόσμο και ειδικά με τη συλλογή Στιγμιό-τυπα;

Απάντηση: Η εργασία μου στον αεροπορικό χώρο με έχει φέρει σε μια διαρκή συνθήκη μετάβασης, αναμονής και αποχωρισμού, σε έναν χώρο όπου ο χρόνος δεν κυλά γραμμικά αλλά διασπάται σε στιγμές έντασης, παύσης και αιφνίδιας κίνησης. Αυτή η εμπειρία συνομιλεί ουσιαστικά με τον ποιητικό μου κόσμο, καθώς με έφερε πιο κοντά στο φευγαλέο της ανθρώπινης παρουσίας και στο εύθραυστο της στιγμής, στοιχεία που βρίσκονται στον πυρήνα της συλλογής Στιγμιό-τυπα.

Στον αεροπορικό χώρο οι άνθρωποι συναντιούνται για λίγο, χωρίς να γνωρίζουν ο ένας τον άλλον, κουβαλώντας ιστορίες, απώλειες, προσδοκίες και φόβους που σπάνια εκφράζονται. Αυτές οι σιωπηλές, σχεδόν αόρατες στιγμές - ένα βλέμμα στην αίθουσα αναμονής, μια χειρονομία αποχαιρετισμού, η ένταση πριν την αναχώρηση - λειτουργούν όπως τα ποιήματα της συλλογής: ως στιγμιότυπα που δεν επιδιώκουν να αφηγηθούν ολόκληρες ιστορίες, αλλά να συλλάβουν την πυκνότητά τους σε μια ελάχιστη χρονική ρωγμή.

Η «σκοτεινή», ορισμένες φορές, διάθεση των Στιγμιό-τυπων συνδέεται ακριβώς με αυτή τη συνειδητοποίηση της προσωρινότητας. Το ταξίδι, πέρα από την υπόσχεση της φυγής, εμπεριέχει πάντα και την απώλεια: κάτι αφήνεται πίσω, κάτι αλλάζει ανεπιστρεπτί. Έτσι, η συλλογή λειτουργεί σαν ένα λογοτεχνικό άλμπουμ, όπου κάθε ποίημα είναι ένα καρέ μνήμης, φαινομενικά στατικό, που αποτυπώνει τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στην κίνηση και τη σιωπή, την παρουσία και την απουσία.

Με αυτόν τον τρόπο, η εργασία μου στον αεροπορικό χώρο δεν αποτελεί απλώς θεματικό υλικό, αλλά έναν τρόπο θέασης του κόσμου που διαπερνά τη γραφή μου: μια συνεχής εγρήγορση απέναντι στο ελάχιστο, το παροδικό, αλλά και το βαθιά ανθρώπινο.

---

Ερώτηση: Με είκοσι ποιητικές συλλογές και έργα σας μεταφρασμένα σε άλλες γλώσσες, τι θεωρείτε ότι παραμένει σταθερό στον πυρήνα της γραφής σας και τι έχει αλλάξει με το πέρασμα των χρόνων;

Απάντηση: Παρά τη χρονική απόσταση και την εξέλιξη που αποτυπώνεται από συλλογή σε συλλογή, ο πυρήνας της γραφής μου παραμένει σταθερός. Στο κέντρο της ποίησής μου εξακολουθεί να βρίσκεται η ανάγκη να διερευνήσω την ανθρώπινη εμπειρία μέσα από τη σιωπή, το υπαινικτικό και το ανεπαίσθητο. Η εσωτερικότητα, η υπαρξιακή αγωνία, η σχέση με τον χρόνο και τη μνήμη, καθώς και η προσπάθεια να δοθεί φωνή σε ό,τι συνήθως μένει αθέατο ή ανείπωτο, εξακολουθούν να καθορίζουν τον τρόπο με τον οποίο γράφω. Σταθερή παραμένει και η επιλογή ενός λιτού λόγου, όπου κάθε λέξη καλείται να φέρει το βάρος της εμπειρίας χωρίς περιττές εξάρσεις.

Αυτό που έχει αλλάξει με το πέρασμα των χρόνων είναι κυρίως η οπτική της ματιάς. Η ποίηση μου έχει μετακινηθεί από μια έντονα προσωπική διερεύνηση προς μια ευρύτερη, κοινωνικά εγγεγραμμένη ανάγνωση του βιώματος. Η δραματικότητα δεν έχει ενταθεί, αντίθετα, έχει εσωτερικευθεί περισσότερο, αποκτώντας βάθος και διάρκεια. Παράλληλα, η γλώσσα έχει γίνει πιο λιτή και τολμηρή στη σιωπή της, επιτρέποντας στα κενά, στις παύσεις και στις αποσιωπήσεις να λειτουργούν εξίσου σημασιολογικά με τις λέξεις.

Η μετάφραση των έργων μου σε άλλες γλώσσες συνέβαλε επίσης σε αυτή την εξέλιξη, καθώς με έφερε αντιμέτωπη με την ουσία του ποιητικού λόγου πέρα από τα γλωσσικά του συμφραζόμενα. Έτσι, αν κάτι έχει αλλάξει, είναι ο τρόπος προσέγγισης του ίδιου σταθερού πυρήνα: με μεγαλύτερη επίγνωση, λιγότερη ανάγκη εξήγησης και περισσότερη εμπιστοσύνη στη δύναμη του υπόγειου νοήματος.

---

Ερώτηση: Η νέα σας ποιητική συλλογή Στιγμιό-τυπα, που κυκλοφορεί από το ITravelPoetry, μοιάζει να λειτουργεί σαν ένα λογοτεχνικό άλμπουμ στιγμών. Πώς γεννήθηκε η ιδέα αυτής της μορφής και τι “στιγμές” θέλατε να διασώσετε;

Απάντηση: Η ιδέα της μορφής των Στιγμιό-τυπων γεννήθηκε από την ανάγκη να αποτυπωθεί αυτό που συνήθως διαφεύγει: οι μικρές, σχεδόν ασήμαντες στιγμές που όμως κουβαλούν έντονο συναισθηματικό και υπαρξιακό φορτίο. Όπως σε ένα φωτογραφικό ή μουσικό άλμπουμ, έτσι και εδώ, κάθε ποίημα λειτουργεί ως ένα αυτόνομο καρέ, όχι για να αφηγηθεί μια ολοκληρωμένη ιστορία, αλλά για να παγώσει για λίγο τον χρόνο και να φωτίσει το εύθραυστο της ανθρώπινης εμπειρίας.

Η μορφή αυτή προέκυψε οργανικά μέσα από τη θεματολογία της συλλογής: τη φευγαλέα φύση του χρόνου, τη μεταβατικότητα και την αίσθηση ότι οι πιο καθοριστικές στιγμές δεν είναι απαραίτητα οι μεγάλες ή οι θεαματικές, αλλά εκείνες που περνούν χαμηλόφωνα. Στιγμές αναμονής, εσωτερικής παύσης, απώλειας, σιωπηλής συνειδητοποίησης ή ανεπαίσθητης μετατόπισης της μνήμης. Αυτές ήθελα να διασώσω: τις στιγμές που, ενώ φαίνονται ασήμαντες, αφήνουν ένα ίχνος που επιμένει.

Το ITravelPoetry, ως εκδοτικός οίκος που συνδέεται με την έννοια του ταξιδιού, ενίσχυσε αυτή τη λογική της συλλογής. Όχι ως γεωγραφική περιήγηση, αλλά ως εσωτερικό ταξίδι μέσα στο χρόνο και τη μνήμη. Τα Στιγμιό-τυπα επιχειρούν να καταγράψουν όχι τον προορισμό, αλλά τη μετάβαση: τη ρωγμή ανάμεσα στο πριν και το μετά, εκεί όπου η στιγμή γίνεται εύθραυστη, σκοτεινή και ταυτόχρονα βαθιά ανθρώπινη.

---

Ερώτηση: Ποιόν ρόλο πιστεύετε ότι μπορεί να έχει σήμερα η ποίηση σε έναν κόσμο ταχύτητας, πληροφορίας και συνεχούς μετακίνησης;

Απάντηση: Σε έναν κόσμο που κινείται με ταχύτητα, κατακλύζεται από πληροφορία και ευνοεί τη συνεχή μετακίνηση, φυσική και νοητική, η ποίηση μπορεί να λειτουργήσει ως χώρος παύσης και εστίασης. Δεν ανταγωνίζεται την ταχύτητα ούτε επιδιώκει να την ακολουθήσει, αντίθετα, προτείνει έναν διαφορετικό χρόνο, έναν χρόνο εσωτερικό, όπου η εμπειρία μπορεί να βιωθεί και να νοηματοδοτηθεί.

Η ποίηση έχει τη δυνατότητα να αντισταθεί στη διάχυση και την επιφανειακότητα, επαναφέροντας τη σημασία της σιωπής, της προσεκτικής ανάγνωσης και της βαθύτερης σχέσης με τη γλώσσα. Μέσα από τον λιτό και πυκνό λόγο της συμπυκνώνει το βίωμα και προσφέρει έναν τρόπο κατανόησης ενός κόσμου που δεν βασίζεται στη συσσώρευση δεδομένων, αλλά στη στοχαστική επεξεργασία του ουσιώδους.

Παράλληλα, σε ένα περιβάλλον συνεχούς μετακίνησης και ρευστών ταυτοτήτων, η ποίηση μπορεί να λειτουργήσει ως τόπος μνήμης και εσωτερικής επιστροφής. Συνδέει το ατομικό με το συλλογικό, το προσωπικό βίωμα με τις κοινωνικές και ιστορικές συνθήκες, χωρίς κραυγές ή εύκολες απαντήσεις. Με αυτόν τον τρόπο δεν προσφέρει βεβαιότητες, αλλά ανοίγει χώρο για ερωτήματα, ενσυναίσθηση και αναστοχασμό.

Τελικά, ο ρόλος της ποίησης σήμερα δεν είναι να εξηγήσει τον κόσμο, αλλά να τον φωτίσει από μέσα, να υπενθυμίσει την αξία της ανθρώπινης σκέψης, εμπειρίας και μνήμης, σε μια εποχή που συχνά τη διασπά.

ΟΝΕΙΡΑ ΣΑΝ ΠΕΤΡΑ

 

Αν δεν σε τρελαίνει

το υπάρχον χάος,

είσαι ήδη τρελός.

Κι αν δεν έμαθες να αντέχεις

την κανονικότητα,

τρέφεσαι με όνειρα

διαχρονικά σαν πέτρα

και πνίγεσαι

στο πρωινό φως.

 

Βασιλική Δραγούνη

Η ΦΥΣΗ ΤΟΥ ΕΦΗΜΕΡΟΥ

 

Χιονονιφάδες αιωρούνται

μεθυστικές σαν νυχτωδίες,

αγνές, αστραφτερές, απαλές,

ανθισμένα λευκά εντελβάις.

Καθώς ο ήλιος λάμπει

τα ίχνη τους σκορπίζονται

κρυστάλλινα παγάκια

λιώνουν και εξαφανίζονται.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΜΙΚΡΕΣ ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ

 

Ένα ουράνιο τόξο χρωμάτων

και μερικές αρμονίες από ορείχαλκο

τοποθετούν χαμόγελα στο πρόσωπο ενός καλλιτέχνη

που χρησιμοποιεί πινέλα, αλλά ούτε μία λέξη.

Οι μικρές προοπτικές αλλάζουν τις εποχές.

Η εντροπία καταβροχθίζει τον εποχιακό καλλιτέχνη

και χρωματίζει την ανυπαρξία.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΣΚΙΕΣ ΚΑΙ ΣΠΕΙΡΕΣ

 

Σπείρες καπνού στα δάχτυλα του χρόνου,

σκιές κυλούν πάνω σε γυμνά κλαδιά

και οι εποχές αλλάζουν δέρμα σιωπηλά.

Το τόξο είναι τώρα τραβηγμένο.

Η ηλιακή ακτινοβολία

κρατά τη λάμψη της αυγής

σε μια σκιά

ακριβώς κάτω απ’ το επίπεδο της θέασης

το βέλος ψιθυρίζει στην καρδιά.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΤΟ ΑΓΓΙΓΜΑ ΤΟΥ ΣΚΟΤΑΔΙΟΥ

 

Ποτέ δεν ξέρουμε

μέχρι να είναι αργά,

αν τα φύλλα που σκιρτούν στο πεζοδρόμιο

αναγγέλλοντας την επερχόμενη καταιγίδα

είναι τα τελευταία που θα δούμε.

Μια νύχτα με βροχή

στο φως του δρόμου έξω

δεν μπορούμε να διακρίνουμε

πώς το σκοτάδι

αρχίζει να λιμνάζει

στα μάτια μας.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΣΥΣΤΗΜΑ ΕΓΚΑΙΡΗΣ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗΣ

 

Υγρό χιόνι χτυπά

τα φυλλώδη κλαδιά

που αντιστέκονται αλλά μετά

ανατρέπονται όλα λοξά

παρασέρνοντας μαζί τους καλώδια

και βυθίζοντας ολόκληρη την πόλη

στον δέκατο ένατο αιώνα.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΕΝΑ ΣΚΟΥΡΟ ΜΠΛΕ ΑΣΤΕΡΙ

 

Η μπλε πυράκτωση αντανακλάται

στων μεταλλικών καυστήρων τη αχλή

ρίχνοντας χορευτικά φαντάσματα

στην τεράστια οροφή

κι όταν η φλόγα, κουρασμένη 

από μέταλλο κι από σιωπή

στον κύκλο της καύσης μόνο απώλεια προσφέρει

ο ήλιος κλείνει ιστορίες ανείπωτες 

σε ένα σκούρο μπλε αστέρι.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΑΥΤΗ Η ΦΩΝΗ

 

Μια επιφοίτηση αντηχεί,

μία στιγμή αλήθειας

καθώς μια ευλογία

προσεύχεται για ειρήνη.

Οι θάλασσες φουντώνουν

από οργή.

Η κλιματική αλλαγή

φέρνει

ολοκληρωτική καταστροφή

καθώς φλόγες

και πλημμύρες μαζί

καταστρέφουν τη Γη.

Κι όμως,

αυτή η φωνή

μιλάει για ειρήνη,

μικροσκοπική

καταστροφή

φωτός

για λίγο

αναβοσβήνει.

 

Βασιλική Δραγούνη

 

The Poetic Art of Vasiliki Dragouni

Link: https://www.kmdn.gov.tw/1117/1271/1274/552624

Article from The Kinmen Daily News (金門日報; Jīnmén Rìbào), a Chinese-language daily newspaper published in Kinmen County, Fujian Province, Republic of China (Taiwan). The newspaper was first launched on October 31, 1965.

Odysseus Elytis (1911-1996), the Nobel Prize-winning Greek poet, famously wrote, "Art brings us closer to everything beyond ourselves; this is the true meaning of poetry". Vasiliki Dragouni, born in Athens, is notable for her poetry, for her literary cultivation and elegant temperament. For example, in her poem "The Way of Love", she naturally expresses that "love is created in many ways". I have repeatedly recited this poem. Her intuition about poetry is largely based on her own simple emotional intuition, drawing from her reflections and memories of life, and through the use of various artistic techniques, she deeply understands the inner spiritual essence of her work.

In the long history of Greek poetics, although there have been many excellent poets, truly courageous female poets who expressed their sincere emotions and transcended nature emerged around the 20th century. In terms of Vasiliki Dragouni's poetic art, it differs from other poets who use imagery to reflect life; it expresses emotions, from creating almost realistic pictures of life and from using material unique to the emotional or psychological aspects of poetic art. Clearly, the foundation of Vasiliki Dragouni's poetic art is rooted in emotion. She uses emotion as her driving force to set the sails of her imagination. Poetry is her emotional expression of self-transcendence, a kind of aesthetic catalysis that allows emotion and imagery to achieve a perfect union.

Consider one of her poems (Seascape):
Silent waves surge ashore
like liquid light
breaking, foaming on hard rocks.
Fresh seaweed, pebbles, and empty shells
are eagerly washed onto the beach,
reminding one of the taste of the sea breeze.
Seagulls accompany the eternal horizon, swirling
in the winds of passing years with inspiring wingbeats.
The last light of paradise tilts and vanishes in the darkness of time,
leaving behind dazzling conjectures.

The poet uses sight, hearing, and touch to depict the beautiful realm of the twilight seascape, entering a monotonous silence as waves reach the frame of the picture. She also blends her melancholy for bygone years into the imagery of the eternal horizon and the undulating waves of the sea, creating a moving and tranquil artistic realm. Furthermore, she poetically imagines the creative process of poetry, such as in the poem "Utopian Eden": It is a strange summer. Let us face the other side of the sky, as long as the air is golden, as long as the days flow effortlessly in transparency like sand in an hourglass, like a snake winding and coiling over fertile land as it slips between the heartbeats of childhood. Come, my shadow, morning is a funny joke. Let us follow the rusty sun until the day ends. Let us seek a wilderness in some Utopian Eden excavation, behind this blue, far from the stale surface of things.  

The poem has a complete rhythmic structure and strives for an unyielding pursuit of the future and light. This poem, besides expressing a sense of exhilaration at the arrival of summer, also draws the poet's intense gaze towards the prelude to childhood, delving into her inner world to ignite the light within her soul. Its songs contain sorrow and joy she knows only herself; therefore, the pain and joy in her poetry are seamlessly integrated, often forming a unique poetic beauty. Because poetry is the elixir that inspires her life, and is the very essence of her being, it deeply resonates with the reader. Because she not only depicts the seaside scene, but also amplifies her feelings of loneliness through memories. In short, Vasiliki Dragouni's poetry fuses all the emotional consciousness and writing experiences of her personal growth process. She imbues poetic language with greater intensity and uses the boundaries of justice to articulate feelings of darkness and light, love and sorrow. Therefore, her poetry has been deeply imprinted in the hearts of readers.

Author: Lin Mingli

Μία Σύγχρονη Οδύσσεια - Ψηφιακή Ανθολογία (Μέρος 2ο)

Link: https://www.youtube.com/watch?v=haom9d1lmH4

 

Μία Σύγχρονη Οδύσσεια

Ψηφιακή Ανθολογία (Μέρος 2ο)

Συνοδευτική ψηφιακή μορφή της έντυπης Ανθολογίας: "Μία Σύγχρονη Οδύσσεια" στα πλαίσια του 2ου Μαραθώνιου Ποίησης της Καλλιτεχνικής Ένωσης Ulysses.

Η δράση αυτή στοχεύει στην προσέγγιση της ποίησης μέσω μιας ψηφιακής διεπίδρασης μεταξύ ποιητών και αναγνωστών, έρχοντας να διευκολύνει τη μέθοδο ανάγνωσης, βιωματικότητας ενός ποιήματος.

Η Ποίηση είναι για όλους!

Ακούγονται με τη σειρά τα ποιήματα των:

Γιώργη Ζαφειρίου

Βασιλικής Δραγούνη

Ιωάννη Αποστολόπουλου

Γιώργου Κατσανάκη

Ευχόμαστε η "Σύγχρονη Οδύσσεια" να δώσει γνώση στους αναγνώστες και κάθαρση στους πολυμήχανους ποιητές! Καλό μας ταξίδι!

Video by Ulysses Artistic Union

Music Composition by Kostas Sotos

ΜΙΚΡΟΣΚΟΠΙΚΑ ΔΟΧΕΙΑ ΤΕΦΡΑΣ

 

Εκτοξεύονται από το ένα νοητικό στρατόπεδο στο άλλο

(υπάρχουν πολλά)

ακόμη και από στρατόπεδα μέσα σε στρατόπεδα

(σε μερικά έχεις στήσει σκηνή εδώ και χρόνια)

αλλά αυτό που έχεις στο μυαλό σου

είναι δωρικό, ελαφρύ, μινιμαλιστικό,

ελεύθερο από τις ιδεοληπτικές σου παρορμήσεις,

καθαρό, στιλβωμένο, γυμνό

στο πίσω μέρος ενός φορτηγού που βγάζει καπνό.

 

Παρόλα αυτά, καθώς δεν κρατάς ημερολόγια,

σε διαπερνά η ανάγκη να αφήσεις έναν χάρτη πίσω σου:

βιβλία, μουσική, ρούχα, DVD, έργα τέχνης,

εξωτερικούς σκληρούς δίσκους, φωτογραφίες

και, ίσως, φίλους.

 

Μπορεί να πασχίζεις να ξεφορτωθείς γιατρούς, συντρόφους,

να μπλέκεις σε μεθυσμένες συζητήσεις,

να σέρνεις κάθε άνοιξη θλιβερά χαρτόκουτα

για να απομακρύνεις ορδές από δάκρυα φαντασμάτων

από συρτάρια και ντουλάπες.

 

Μπορεί να εντάξεις στις συνήθειές σου το πράσινο τσάι,

να αγνοείς τις εγκεφαλικές διαταραχές, τον σιγανό πόνο,

να γευτείς κάθε πικρή ρίζα ή πράσινο φύλλο,

να ονειρευτείς τη σιδερένια γεύση του αίματος της παιδικής ηλικίας,

να πέσεις σε κώμα με εκρήξεις και σεισμούς.

 

Είναι όλα μάταια.

Έτσι προς το παρόν σε παρηγορούν οι αυταπάτες σου,

σαν μικροσκοπικές λαμπερές τεφροδόχοι

ακτινοβόλου προ-άνοιας.

 

Βασιλική Δραγούνη

Surreal art concept by Maren Winter

ΤΟ ΚΛΙΜΑΚΟΣΤΑΣΙΟ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ

 

Αόρατες πληγές - παλιές και νέες - συσσωρεύονται σαν λάσπη

στην κοίτη του ποταμού του μυαλού.

Μερικές φορές ξεπλένονται από το ρεύμα της καθημερινότητας

σε μακρινές ακτές σαν χρονοδιαγράμματα,

μερικές φορές κολλούν σαν επίμονοι λεκέδες στα ρούχα.

Όταν εγκλωβίζονται στο λαβύρινθο της συνείδησης

κυριευμένες από βασανιστήρια και αγωνία

έχουν γεύση σαν μεταλλική χροιά απόγνωσης.

Σε στιγμές ερήμωσης, τρόμου και βασανισμού

ξαναβγαίνουν στην επιφάνεια, απρόσκλητες,

άσχημα πρόσωπα που διεκδικούν την προσοχή,

θηράματα στην απειλούμενη λαβή των νυχιών,

ανειλικρινείς υποψίες φρονιμίτη,

ταλαιπωρίες με ξαφνικούς, περιστασιακούς πόνους.

Αιωρούνται στον αέρα τριγύρω, ανερμάτιστες.

Κάθε βέλος τσούζει από τύψεις, κακίες, πειρασμούς,

ειπωμένο-ανείπωτο κακό, πόνο, προδοσία, αμαρτίες -

ο κατάλογος ατελείωτος, εκβιάζει την ησυχία.

Η έξοδος από το πέρασμα της συναισθηματικής αγωνίας

είναι επίπονη

το κλιμακοστάσιο της επιστροφής μένει πάντα ανοιχτό.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “Relativity”, a lithograph print by the Dutch artist M. C. Escher, first printed in December 1953