ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ

 

ΚΛΕΟΠΑΤΡΑ 

 

 

Το μαύρο eye-liner δεν είναι στολίδι.
Είναι γραμμή εξουσίας.

Διασχίζει το πρόσωπό σου
όπως οι ποταμοί χαράζουν την ιστορία.

Μπλε μάσκαρα.
Μάτια αμυγδαλωτά,
μάτια που δεν χαμηλώνουν.

Στον λαιμό σου ιβουάρ μαργαριτάρια
σαν μικροί πλανήτες σε τροχιά
γύρω από μια γυναίκα
που έμαθε να είναι το κέντρο.

Δεν περπατάς.
Πλέεις.

Σαν βασιλική φορτηγίδα στον Νείλο
σέρνοντας πίσω σου αυτοκρατορίες,
φόβους,
παλιούς νόμους που όριζαν
πως η δύναμη έχει μόνο

όνομα αντρικό.

Στο μεγάλο παλάτι
λευκά πανό ανοίγουν στον αέρα
σαν ανάσες.

Χρυσές γάτες φυλάνε τις σκιές των δωματίων
μα εσύ δεν τις φοβάσαι.

Ξαπλωμένη σε μεταξωτά μαξιλάρια
γελάς.

Και το γέλιο σου
δεν είναι αποπλάνηση.

Είναι επανάσταση.

Με ένα βλέμμα καλείς έναν καινούριο ήλιο.
Με ένα νεύμα αλλάζεις την πορεία του κόσμου.

Δεν ζητάς υπακοή.
Δεν τη χρειάζεσαι.

Η παρουσία σου αρκεί.

Σήκω, βασίλισσα.

Σήκω εσύ
που κουβαλάς μέσα σου πόλεις, μνήμες,
γέννες, μάχες και θάλασσες.

Γιατί η ιστορία μπορεί να έγραψε για βασιλιάδες
μα η δύναμη είχε πάντα

πρόσωπο γυναίκας.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΚΟΚΚΙΝΟ ΣΤΟΙΧΗΜΑ

 

Σχεδόν κάθε βράδυ

ο δικός του θάνατος περνάει απ’ το μυαλό του

σαν περιπετειώδης μπον βιβάν της νοσηρότητας

σαν παλιό κρασί που περιμένει να ανοιχθεί

σε κάθε νέο γεύμα.

 

Συνδυάζεται με διαφορετικούς ανθρώπους ή σενάρια

αναβοσβήνει αργά σαν απάντηση

στον στοχασμό του σήμερα, του τώρα,

αυτού του κόκκινου στοιχήματος

της κάθε νύχτας.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΕΝΑ ΑΜΟΡΦΟ ΧΑΟΣ

 

Στο ταμείο της ημέρας

εκποιείται ο πατριωτισμός
σαν φθαρμένο νόμισμα που αλλάζει χέρια.
Κάποιοι μετρούν τις λέξεις,
κάποιοι άλλοι τις σημαίες.

 

Η ανθρωπότητα αδρανής
μέσα στο θέατρο της σύγκρουσης,
εκεί όπου οι αποφάσεις τρέχουν ασυλόγιστα

και το μελάνι τους βαραίνει πάνω σε ξένες ζωές
πριν στεγνώσει το χαρτί.

Τα κανάλια καραδοκούν,
φακοί ανοιχτοί σαν άγρυπνα μάτια

φωτίζουν το σκοτάδι
όσο χρειάζεται για ένα πλάνο,

ενώ τα μέσα ενημέρωσης της νέας εποχής
σταχυολογούν σκόρπιες κραυγές

μέσα στα ερείπια των στιγμών.

Και κάπου ανάμεσα στον θόρυβο
η άνοιξη περνά αθόρυβα
ζωγραφίζοντας με αδέξια χρώματα
ένα άμορφο χάος.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “Utopian World” by Kyosuke Tchinai

ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΠΛΟΚΗΣ

 

Έκτακτες ειδήσεις κάθε μέρα

δοκιμάζουν τα όρια

της αξιοπιστίας.

Μαθαίνεις να πιστεύεις 

ότι κάθε κρίση

είναι μέρος της πλοκής

που θα οδηγήσει

σε μια έκβαση πραγμάτων

όπου η ελπίδα δεν κάνει 

βουτιά στον γκρεμό -

σίγουρα καλύτερη

από μία λανθασμένη εκτίμηση

που καταλήγει στο κενό.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΛΙΓΟ ΠΟΛΕΜΟ ΑΚΟΜΑ, ΠΑΡΑΚΑΛΩ

 

Λίγο πόλεμο ακόμα, παρακαλώ!

Λίγο πόλεμο εδώ,

λίγο πόλεμο εκεί,

δώστε μας κι άλλο,

περισσότερο από όσο αντέχουμε.

Γεμίστε το πιάτο μας

με φόβο και μίσος.

Είναι όλα της μιας χρήσης:

τα πιάτα, τα φλιτζάνια,

ο καθαρός αέρας, τα φρεσκοκομμένα φύλλα,

η συγκομιδή της μιας στιγμής.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork:  "The Last Supper of Sanity" – Man Dining in a Burning War Zone, Designed by CrocusArtDigitals

This surreal digital painting captures the haunting calm of a suited man quietly eating dinner while the world burns behind him. Explosions, tanks, and industrial ruins blaze in a fiery inferno, yet he sits still – lost in thought or denial. It’s a bold visual metaphor for modern apathy, existential dread, or simply holding on to routine in chaos.

ΣΤΗ ΡΩΓΜΗ ΤΟΥ ΑΟΡΑΤΟΥ

 

Η ψευδαίσθηση της τάξης

σκηνοθετημένη στο κοσμικό μας απόβλητο

αφήνει την αναμονή να απλώνεται στον χρόνο,

την καμπυλότητα του χώρου εις το διηνεκές.

 

Τα έτη αστρικού φωτός,

γαλαξιακοί ξενιστές πέρα από τα όνειρά μας,

συρρικνώνονται σε μια ανάσα,

ο χρόνος και η απόσταση, μία λεπτή πτυχή

που μέσα της εξαφανίζεσαι.

 

Κι εκεί, στη ρωγμή του αόρατου,
γίνεσαι σιωπή χωρίς αντίκρισμα,
ένα ίχνος καμπυλότητας
που δεν θυμάται πως υπήρξε.

 

Και τότε καταλαβαίνεις:
δεν χάνεσαι
απλώς αλλάζεις μορφή
στο σώμα του σύμπαντος.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΟΙ ΑΝΕΜΟΙ ΤΗΣ ΑΓΝΟΙΑΣ

 

Η φλόγα αναδιπλώνεται

μετατρέποντας το χαρτί σε στάχτη

σκορπίζοντάς το

στους ανέμους της άγνοιας.

Και εμείς, στην παρούσα στιγμή,

ανασκαλεύουμε τα καθημερινά νέα

καθώς το σύμπαν μας συρρικνώνεται.

 

Βασιλικη Δραγούνη

ΣΤΟ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟ ΤΗΣ ΔΙΑΔΡΟΜΗΣ

 

Οι γραμμές διασχίζουν το δάσος

αν και το τρένο έχει φύγει.

Σιωπή πάνω στο τσιμεντένιο οδόφραγμα

εκτός γραφικού ορεινού δρόμου,

στο περιθώριο της διαδρομής,

καθώς οδηγούμε τις αναμνήσεις μας στο σπίτι.

Αν και το τρένο έχει φύγει

η διαδρομή περνά μέσα απ’ τα δάση.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “The Viaduct” by Paul Delvaux, 1963

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

 

Κάποτε, στο λυκόφως, μια γραμμή σιδηροδρόμου στην ομίχλη

ξεπρόβαλε ανάμικτη με τη μυρωδιά του κάρβουνου

τα συρίγματα των μηχανών, τη σάλπιγγα του σταθμάρχη.

Και οι πινακίδες, μέσα από τα θαμπωμένα τζάμια

οφθαλμολάγνες οθόνες υψηλής ευκρίνειας,

"Το τέλος του κόσμου έρχεται"

σε φωσφορίζον νέον στις πλευρές τους.

 

Κάποτε, μια φοβισμένη και απερίσκεπτη νεαρή γυναίκα

ερωτεύτηκε, και στη συνέχεια

αναπόφευκτα απογοητεύτηκε, και αισθάνθηκε

πως θα 'πρεπε να ζήσει έντονα τη ζωή, να νιώθει

σαν να έρχεται το τέλος του κόσμου ξανά και ξανά

για να υπάρχει κάποιο νόημα.

 

Χρόνια αργότερα,

λοξές σκιές σε γκρίζες παρακαμπτήριες

τα αυτοκίνητα σφυρίζουν στους βρεγμένους δρόμους

μετά από μια πρόωρη φθινοπωρινή βροχή.

Μαργαριταρένια δάκρυα προσκολλημένα

σε τριανταφυλλένιους μίσχους και κλαδάκια από κρανιά

που δεν κυλούν, και είναι αθόρυβα σαν χιόνι.

 

Κι όταν ο ήλιος λευκαίνει τις καμπύλες ενός τσαγιερού

σε ένα ράφι στο παράθυρο της κουζίνας,

το τέλος του κόσμου δεν ήρθε ακόμη

και τα δέντρα έξω είναι γυμνά και στεγνά...

 

Βασιλική Δραγούνη

Από την ποιητική συλλογή «Από Ένστικτο», εκδόσεις Πνοές Λόγου και Τέχνης, Αθήνα, 2020

Artwork: “Train in the Evening” by Paul Delvaux, 1965

ΤΟ ΤΡΕΝΟ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΦΥΓΗΣ

 

Το φασματικό τρένο

της μεγάλης φυγής

ταξιδεύει αδιάκοπα μέσα στη νύχτα -

δεν μπορεί, μιας και ξεκίνησε, να σταματήσει.

Σφυρίζει από μακριά επισημαίνοντας 

τον επικείμενο κίνδυνο 

καθώς βρυχώνται οι τροχοί

σε σκουριασμένες ράγες

χαραγμένες στη ράχη της μοίρας.

 

Οδεύει προς την αίθουσα με τα μεγάφωνα

που προσπαθεί να συρρικνωθεί

για να ταιριάξει στους φόβους του -

κάθε μετάβαση απαιτεί μια ιδιαίτερη προσπάθεια.

Στην πρώτη ειδοποίηση της άφιξης

τα μεγάφωνα ακούγονται να αναγγέλλουν: 

"Οι επιβάτες παρακαλούνται να εγκαταλείψουν

όλα τα προσωπικά τους αντικείμενα". 

 

Δεν έχει νόημα

γιατί το τρένο

είναι άδειο αυτή τη φορά,

με χώρο μόνο για εκείνον -

αν θα μπει.

Είναι ακόμα μακριά

μα η ισχύς της αδιατάρακτής του άφιξης

συνθλίβει τις στιγμές.

 

Πάνω από τον επιβατικό σταθμό

πετά ένα αεροπλάνο, αφήνοντας λευκά ίχνη

στου ουρανού το αβάσταχτο χρώμα

μα χάνονται στην άχλη του καπνού

καθώς το τρένο εξακολουθεί να προσπερνά

σαν ανεξέλεγκτος συρμός

αφύλακτες διαβάσεις

 

μέχρι να τον βρει να στέκεται

στον τερματικό σταθμό,

το πέρας οποιασδήποτε προσωρινής μετάβασης

ή επιστροφής,

με την τσάντα διανυκτέρευσης στα χέρια

και το γκρι καπέλο του.

Ώρα να πηγαίνει.

 

Βασιλική Δραγούνη

Από την ποιητική συλλογή «Από Ένστικτο», εκδόσεις Πνοές Λόγου και Τέχνης, Αθήνα, 2020

Artwork: “Le Veilleur II” by Paul Delvaux, 1961

ΦΕΥΓΑΛΕΑ ΔΙΑΔΡΟΜΗ

 

Ένα μακρύ τρένο προσπερνά, αυτή την ομιχλώδη μέρα

τις φορτωμένες λάσπη και βροχή έρημες ράγες

που ο ήλιος του χειμώνα είναι πολύ ψηλά

για να ζεστάνει ούτως ή άλλως

μέσα σε μια θρηνητική ηχώ που επαναλαμβάνει

την καταδίκη σαν αργό υπαινιγμό.

Έρχεται από παντού ταυτόχρονα,

ανακατεύεται με την ομίχλη και στοιχειώνει τις γραμμές

που πάνω τους περνούν οι παγωμένες ώρες.

 

Ίσως οι πορείες διασταυρωθούν κάποια στιγμή,

όπου θα πρέπει να περιμένουμε στο κρύο μας αμάξι

με έναν καφέ από δίπλα

και με το ραδιόφωνο σε κάποια άσχημα νέα ή και κλειστό,  

αν κρίνουμε την ησυχία προτιμότερη,

για να παρακολουθήσουμε το φευγαλέο μέρος της διαδρομής

με κάποιες σκέψεις από τα παλιά να φωσφορίζουν

χαλαρώνοντας και θέτοντας την προοπτική

σε ευθυγράμμιση με το χρόνο.

 

Βασιλική Δραγούνη

Από την ποιητική συλλογή «Από Ένστικτο», εκδόσεις Πνοές Λόγου και Τέχνης, Αθήνα, 2020

Artwork: “Le Vicinal” by Paul Delvaux, 1959

ΕΦΗΜΕΡΑ ΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

 

Μια εφήμερη προέκταση

λίθων και πλίνθων

ατάκτως ερριμμένων

καλύπτει τα ίχνη της όξινης βροχής

πάνω σε ένα μονοπάτι μακρύ και σιωπηλό

που απρόθυμα διασχίζεται.

 

Διάσπαρτα χαλίκια και πετρώματα

σημαδεύουν την αρνητική πορεία

μετατρέποντάς τα δύσβατα περάσματα

των λασπωμένων δρόμων

σε αδιέξοδα

στενά και σκοτεινά.

 

Θραύσματα γυαλιών καθρεφτίζουν

την πλάνη που με κόπο χτίσαμε -

σπασμένα κομμάτια που αντανακλούν ακόμα

τη σκουριά τους.

Η φθορά που ελπίζαμε πως θα 'ρθει

δεν ήρθε ποτέ.

 

Η μέρα σκοτεινιάζει,  

ένας αγέρας επιβίωσης φυσά 

ανάμεσα στα δέντρα

κι ένας μονότονος αντίλαλος

στον μεταβαλλόμενο αέρα

ακούγεται σαν κάποιο αχνό και μακρινό

τρένο που σφυρίζει.

 

Βασιλική Δραγούνη

Από την ποιητική συλλογή «Από Ένστικτο», εκδόσεις Πνοές Λόγου και Τέχνης, Αθήνα, 2020

Artwork: "Solitude" by Paul Delvaux, 1956

WAITING FOR GODOT:

ΤΟ ΠΑΡΑΛΟΓΟ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ

 

Στην αναμονή τους, εξακολουθούν να περιμένουν

ποιος πρόκειται να έρθει... ποιος

η ομίχλη, η σκιά

το σκοτάδι, η σιωπή…

Σήμερα ο ουρανός φαίνεται γυμνός,

η σκιά είναι βαθιά

στο σύνορο του είναι τους,

έτσι, στην αναμονή τους, περιμένουν.

 

Βασιλική Δραγούνη

Inspired by “Waiting for Godot”, tragicomedy in two acts by Irish writer Samuel Beckett, published in 1952 in French as “En attendant Godot” and first produced in 1953.

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΚΑΠΟΙΟΥ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟΥ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙΟΥ

 

Κάτω από τα αστέρια

τα φώτα του δρόμου λάμπουν

στο δικό τους σύμπαν.

Το φως του φεγγαριού

ρίχνει σκιές χαρακτήρων στο πάρκο

απέναντι από το σκοτεινό μας δρόμο,

όπου δύο μίμοι με λευκές στολές

περιπλανούνται σε ένα νυχτερινό σκίτσο

στο τέλος κάποιου επαρχιακού καρναβαλιού

εκτοπισμένου απ’ τον χρόνο.

 

Βασιλική Δραγούνη

Η ΚΥΡΙΑ ΜΕ ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΜΑΛΛΙΑ

 

Το άρωμά της, η καμπύλη του ισχνού φωτός

στο μαργαριταρένιο της κολιέ,

η γούνα που φυσάει απαλά

στο πρόσωπό της με τη λευκή πούδρα  

ξεθωριασμένο πια

αν και τα διάσημα κόκκινα μαλλιά της

εξακολουθούν να προσελκύουν βλέμματα.

Ζει ανάμεσα στα τείχη του τώρα και του τότε

ακόμα αγέρωχη και απόμακρη.

 

Το κίτρινο χιόνι των φώτων του δρόμου

παρασύρεται γύρω της σε ένα θολό χορό,

στα μαλλιά της διάσπαρτες χιονονιφάδες,   

τα μάτια της γυαλίζουν μέσα απ’ το τρεχούμενο φως.

Αφήνει μία θολή μνήμη να ξεγλιστρήσει

σαν νιφάδα που δεν λιώνει -

ένας θρίαμβος θαμμένος στο κίτρινο φως

ή ένα παλιό ειδύλλιο, παγωμένο μες στα κόκκινα μαλλιά της;

 

Βασιλική Δραγούνη

ΘΕΡΑΠΑΙΝΙΔΑ ΟΜΟΡΦΙΑΣ

 

Λίγα λεπτά μονάχα αρκούν 

για να μεταμορφώσει τις πελάτισσές της σε σειρήνες.

Η Αφροδίτη βάφει τα νύχια της κόκκινα σαν αίμα.


Ζωγραφίζει φρύδια με χειρουργική ακρίβεια.


Επαναλαμβάνει συνεχώς:

«Πανέμορφη, μωρό μου, πανέμορφη».

Το γέλιο της κρύβει απόγνωση.


Το foundation της κρύβει μελανιές.

Μερικές φορές,


πιάνει τον εαυτό της στον καθρέφτη:

Πιο αποφασιστική, πιο κομψή, πιο κουρασμένη.

Αναρωτιέται αν η ομορφιά

την αγάπησε ποτέ κι αυτή.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “Brood” by Taryn Riley, mixed media on paper. On display and available at the Surreal Salon, the annual international exhibition celebrating the Pop-surrealism/Lowbrow movement.

Ο ΠΟΝΟΣ ΤΟΥ ΧΟΡΟΥ

 

Μία γοργόνα των βαθιών βυθών

στα στάδια του χορού της

ψάχνει τον θνητό που αγάπησε

όταν τα μαλλιά της ήταν πράσινα

και αυτός ήταν η ακτή του θρήνου της.

Υποτάχθηκε

στο ξόρκι που της έδωσε πόδια

και αγάπησε αρκετά για να πονέσει.

Και έτσι, χόρευε και χόρευε

και τα πόδια της συνήθισαν στην αγωνία

όπως κι εκείνη στην αγάπη.

 

Δεν την νοιάζει πια ο ήχος της θάλασσας

ούτε το να παρακολουθεί

τους αργοπορημένους γλάρους στον αέρα.

Έμαθε στα κόκαλά της να υπακούν

όσο χορεύει μπροστά στον καθρέφτη

ντυμένη στα πράσινα

με χρυσά κύμβαλα στα δάχτυλά της,

ενώ τα κοραλλί φουλάρια

και τα μαργαριταρένια μυστικά

αιωρούνται γύρω της

σαν αληθινά χαμόγελα.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΣΕ ΡΥΘΜΟ ΣΤΑΚΑΤΟ

 

Παρατηρεί, καθώς μεγαλώνει

ότι ο χρόνος έχει επιταχυνθεί

σε όλους τους κυλίνδρους

σπεύδοντας να προλάβει τον τερματισμό

πολύ πιο γρήγορα από όσο έχει υπολογίσει.

Πρέπει να θεωρεί τον θάνατο ως το τέλος

επειδή είναι το τέλος όλων όσων ξέρει.

 

Τώρα, που το σώμα του δείχνει

σημάδια αποτυχίας συστημάτων,

τα τύμπανα χτυπούν σε ρυθμό στακάτο

θέτοντας σε κίνδυνο τον ντράμερ

για σύνδρομο καρπιαίου σωλήνα.

Θα ‘θελε να μείνει.

Θα ‘θελε να αντηχεί σε μνήμη και σκοπό

σ’ όλο τον χρόνο, σ’ όλη την ώρα

σ’ αυτόν τον κόσμο.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “The Drum” by Cameron Gray