DIALOGOS DE PAZ

 

Poetas Contemporáneos

en Conversación

con los Clásicos Hispánicos

 

In light of the particularly challenging times we are currently living through, EDIZIONI UNIVERSUM has chosen to reaffirm the enduring value of PEACE among peoples by establishing a dialogue between contemporary Spanish-language authors and the classical literary tradition.

Vasiliki Dragouni’s poem “La última batalla” has been thoughtfully placed in conversation with the work of Octavio Paz, as presented by Prof. and poet Giovanni Campisi on pages 31–33 of the volume DIALOGOS DE PAZ, highlighting shared thematic resonances and a mutual reflection on conflict, reconciliation and the human aspiration toward harmony.

ΣΚΟΝΗ ΔΙΑΜΑΝΤΙΩΝ

 

Γαλαξίες της Γης
από μικρά χρυσά ηλιοτρόπια,
ημισέληνος λυγισμένη

σαν λεπτό ασημένιο δαχτυλίδι,
άστρα διάσπαρτα

σαν λαμπερές καρφίτσες σε μπλε πέτο.

Η αντιξοότητα είναι η σκόνη διαμαντιών
με την οποία ο Ουρανός γυαλίζει τα κοσμήματά του.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: "Breathe Deeply" or "Underling" by Richey Beckett

INDIGO ΒΕΛΟΥΔΟ

 

Απόψε

ο δυτικός ορίζοντας κυριαρχεί:

σομόν ρίγες δόξας διαγράφουν

τα μωβ σύννεφα,

φαινομενικά το τελευταίο φως.

Κι όμως προς τα νότια,

ένα οδοντωτό κομμάτι λευκού

παράξενα ζωντανό

σαν μια εξωγήινη ουσία

αφύσικα καρφιτσωμένη

στο απαλό σκοτάδι.

Ο νυχτερινός ουρανός εμφανίστηκε.

Ένα οβάλ μαργαριτάρι έλαμπε έντονα

πάνω στο μαξιλάρι του από indigo βελούδο.

Χάρηκα που το φεγγάρι

ήταν ακόμα στρογγυλό.

Αυτή η τελειότητα ήταν το μόνο

που μπορούσα να αντέξω.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ

 

Ακίνητες βιολέτες στον κήπο,
καταφύγιο μυστικό.

Σκούροι μοβ άγγελοι σιωπούν.

 

Κρίνα πασχαλινά μαραίνονται
υπό τους ύμνους σκοτεινών ωρών,

ντυμένα με απομεινάρια σύννεφων.

 

Το παρελθόν του Πάσχα,
τα γοτθικά του πλαστικά στεφάνια,
μια ανάσταση που ξέχασε να ‘ρθει.

 

Από τη σαπισμένη άσφαλτο
κάτι επιμένει:

μας βεβαιώνει ακόμα για ζωή.

 

Βασιλική Δραγούνη

EASTER SUNDAY

Η ΚΟΡΥΦΗ ΤΗΣ ΕΠΕΚΤΑΣΗΣ

 

Κατέχει τον αιώνα.

Στέκεται στην κορυφή της επέκτασης.

Τυλίγει τα χέρια γύρω από το πλάτος της ψευδαίσθησης.

Οι ουρανοί είναι άδειοι από πτώσεις. Έχει φτερά.

Το χαμόγελο καλύπτει το πρόσωπό του

σαν υπόσχεση ζωής που νίκησε τον θάνατο.

Δεν παρέδωσε ποτέ τη σιωπή και την υπόσχεση

στη σύγχυση - παρέμεινε μορφή υπομονής και άγρυπνης θέασης,

η γαλήνη της καρδιάς και της ψυχής.

Ακτινοβολεί το φως

που μεταμορφώνει τη σκιά.

Δεν είναι πια ύλη όπως τη γνωρίζουμε,

μόνο ουσία και πνεύμα μαζί

που χωρίζονται και συνδυάζονται.

Είναι η απάντηση.

 

Βασιλική Δραγούνη

HOLY SATURDAY

ΟΥΡΑΝΙΟ ΙΕΡΟ

 

Από το μη πραγματικό, η ψευδαίσθηση

με οδηγεί στο πραγματικό.

Από το σκοτάδι, η άγνοια

με οδηγεί στο φως.

Από τον θάνατο, η πεπερασμένη συνείδηση

με οδηγεί στην αθανασία,

στην άπειρη και απεριόριστη συνείδηση.

Τα ανοιχτά Σου μάτια απεικονίζουν

την ηλιοφάνεια του σύμπαντός μου.

Όταν κλείνουν, καθορίζουν

την απελευθέρωσή μου.

 

Βασιλική Δραγούνη

GOOD FRIDAY

ΣΙΩΠΗΛΗ ΟΔΥΝΗ

 

Πώς θα σε εντοπίσουμε

ανάμεσα στις σκοτεινές στάχτες

που κρατούν ακόμα

την άχραντή σου παρουσία;

Τα λόγια σου χαράχτηκαν πάνω στο ξύλο

όταν η βροχή τα τύλιξε

σαν δάκρυα από τον ουρανό

και οι ψυχές λύγισαν

μπροστά στη σιωπηλή οδύνη

ώσπου γύρισες πίσω σε εμάς, αμετάβλητος

και σε πιστέψαμε.

 

Βασιλική Δραγούνη

MAUNDY THURSDAY

ΣΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ ΤΟΥ ΔΕΙΠΝΟΥ

 

ένα ολοκαύτωμα

μια σκοτεινή προσφορά

μια τυφλή προσφορά

μια χαρούμενη προσφορά

μια ευγνώμων προσφορά

μια ανιδιοτελής προσφορά

μια ασταθής προσφορά

παθιασμένη κατά καιρούς

μετά αδιάφορη

ακόμη και αγανακτισμένη

μερική, αδύναμη προσφορά

μια απελπισμένη προσφορά

μια ευγενική προσφορά

μια ταπεινή προσφορά,

πέρα από τους ορίζοντες απλώνεται

σαν τελευταίο φως,

οι ψευδαισθήσεις

κηλιδώνουν τους καθρέφτες,

τα κεριά τρεμοπαίζουν

στο τραπέζι του δείπνου.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “Last Supper” by Vladimir Kush

HOLY WEDNESDAY

ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΠΩΣ ΛΥΓΙΖΕΙΣ

Η Βίβλος μιλάει για ισχυρό άνεμο
που ρίχνει τα δυνατά δέντρα
ενώ τα καλάμια λυγίζουν ελεύθερα,

όπως τα σώματα
που σπάνε πιο εύκολα απ’ όσο λυγίζουν
μα επιμένουν να μένουν ζωντανά
κουβαλώντας πόνο
σαν μεταλλικά καρφιά
καρφωμένα στη σάρκα
και αμαρτίες σιωπηλές
θαμμένες βαθιά μέσα τους.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: Fabrice Luchini as Perceval in “Perceval le Gallois”, a historical drama film written and directed by Éric Rohmer, 1978

HOLY TUESDAY

ΘΕΙΟ ΠΕΡΑΣΜΑ

 

Ήρθε σε ένα όνειρο χθες βράδυ

στον μαύρο ουρανό ανάμεσα στα χρόνια

ελεύθερος, σιωπηλός κάτω απ’ τα αστέρια.

Μας είπε να ριζώσουμε στο χώμα,

να του εμπιστευτούμε ό,τι έχουμε

και να κρατήσουμε στη μνήμη το σημείο.

Είπε να μην εγκαταλείψουμε ποτέ τον αγώνα,

να κινούμαστε με μυστικότητα

και να ταξιδεύουμε με ελαφρύ εξοπλισμό.

Είπε να πιστέψουμε στο δίκαιο

και να αγκαλιάσουμε τη γη.

Και μετά χάθηκε μες στο σκοτάδι

που ήταν πλούσιο και βαθύ.

 

Βασιλική Δραγούνη

HOLY MONDAY

ΑΚΡΟΓΩΝΙΑΙΟΣ ΛΙΘΟΣ

 

Ένας σοφός μας είπε κάποτε

ότι η μοναδικότητά μας πηγάζει

από τις ιδιαιτερότητές μας.

Είδε τις αμφιβολίες μας και μας έδειξε τον δρόμο.

Ακολουθήσαμε το μονοπάτι που μας αποκάλυψε

ταξιδεύοντας μέσα από ένα λιβάδι μυστηρίων.

Πλησιάσαμε με ευλάβεια και εξεπλάγημεν

από την αφύπνιση που φώτισε το αθέατο.

Μάθαμε ότι υπάρχει ένα βάθος μέσα μας

που μερικές φορές γίνεται ένα με τη νύχτα,

μία κρυφή επίκληση που πάλλεται στα έγκατα της ύπαρξης

σαν μυστικό που γυρεύει να αποκαλυφθεί,

ένα άρρητο κάλεσμα στο ημίφως της σιωπής

που μας καλεί να διαβούμε το αθέατο μονοπάτι

προς τον ακρογωνιαίο λίθο της Σιών.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “The Cornerstone Painting” by Gyuri Lohmuller

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟΝ ΑΧΙΛΛΕΑ

 

Αποχαιρετισμός στον Αχιλλέα, του οποίου η δύναμη

βρισκόταν στην μακάρια άγνοια του ευάλωτου σημείου του

ωθώντας τον να διακινδυνεύσει τη ζωή του,

καθώς κάθε του βήμα ακολουθούσε

το νήμα που οι θεοί είχαν υφάνει, αμετάκλητο και φωτεινό

σαν αστραπή στον ουρανό της Τροίας.

 

Κείτεται πεσμένος σαν βουνό που

ένας σεισμός μετέτρεψε σε σκόνη,

καταρριφθείς από ένα όπλο θεϊκά κατευθυνόμενο

σε εκείνο το μοναδικό, απροστάτευτο, ανθρώπινο σημείο.

 

Η καρδιά χτυπά σαν βρυχηθμός

επελαυνόντων στρατευμάτων,

αν και η συγκίνηση της μάχης δεν ταυτίζεται με φόβο

αλλά με προσδοκία νίκης μέσα στη θύελλα της βίας.

 

Ο Αχιλλέας παρασύρεται από τη δύναμή του

κι από τη γνώση ότι η μητέρα του τον σφράγισε με αθανασία

βυθίζοντάς τον μέσα στο ισχυρό ποτάμι,

το ευλογημένο απ’ τους θεούς,

απ’ την κορυφή ως τα νύχια.

 

Ένας αποχαιρετισμός στον εθελοντικά θυσιασμένο στόχο...

Αν η θνητότητα τον απασχόλησε ποτέ,

την έκρυψε πίσω από την αστρική του πανοπλία.

Αν και η φαρέτρα ήταν γεμάτη,

η μοναδική απώλειά της προανήγγειλε

την κατακλείδα μίας επικής ζωής.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: Achille's Statue by Sir Richard Westmacott, Wellington Monument, Hyde Park

Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΟΥ ΗΡΩΑ ΤΟΥ ΒΙΝΤΕΟΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ

 

Μέσα στο πιξελαρισμένο λιβάδι

και στις απέραντες θάλασσες της άμμου,

πάνω από ποτάμια λάβας και φλόγας,

ο ήρωας καθόταν εκεί, σε ένα ξεχαρβαλωμένο άρμα μάχης

κοιτάζοντας επίμονα τον ουρανό των pixel

με δάκρυα στο πλατύ, ζαρωμένο μέτωπό του.

 

«Φεύγω και δεν επιστρέφω ποτέ», είπε.

«Κι έλα να ακούσεις, αν το θες, τη θλιβερή μου ιστορία:

Η πριγκίπισσα και εγώ, ελπίζαμε να παντρευτούμε

κάποτε, στις μέρες της δόξας μου.

 

Ο δράκος όμως την απήγαγε

κι εγώ άρχισα να τρέχω μέσα από μια διαδρομή με εμπόδια

στα σκοτεινά κάστρα των υποτακτικών του στα ψηλά βουνά

για να πάρω πίσω τα οχυρά τους με τη βία.

 

Η πριγκίπισσά μου ήταν στο τελευταίο κάστρο που έκανα επιδρομή

όπου υπήρχαν άφθονα λάφυρα να μεταφέρω.

Το Βασίλειο θα με υποδεχόταν με παρέλαση

και ένα πλούσιο συμπόσιο για όλους.

 

Αλλά μετά από τόσα χρόνια, ο δράκος βρήκε τρόπους

να υπονομεύσει εμένα και την αναζήτησή μου.

Εγκατέλειψε την τακτική της λεηλασίας και της συντριβής

και δωροδόκησε τον κόσμο με σεντούκια γεμάτα θησαυρούς!

 

Η πριγκίπισσά μου τότε ερωτεύτηκε

τον κορυφαίο υποτακτικό του δράκου.

Το Βασίλειο παραδόθηκε άνευ όρων

και ο δράκος με εξόρισε από την επικράτειά του.

Δεν ήθελαν πλέον να σωθούν!

 

Κι έτσι, ήρθα στον πραγματικό κόσμο

αφού σφράγισα την πύλη

της χώρας του βιντεοπαιχνιδιού.

Ο κόσμος μου είναι ασφαλισμένος

από την τραγική μοίρα της γης του,

αλλά ανησυχώ για εσάς το ίδιο.

 

Γιατί το κακό έχει δωροδοκήσει όλους

με λαμπερά νέα gadgets σε αφθονία.

Παρέδωσαν τη βούλησή τους στο κενό.

Δεν θέλουν πλέον να σωθούν!»

 

Βασιλική Δραγούνη

ΜΙΑ ΕΠΙΦΑΣΗ ΕΥΠΡΕΠΕΙΑΣ

 

Η αγιότητα έγινε αφόρητη

όταν ο Θάνατος

ήρθε στην πόλη,

ακατέργαστα υφάσματα

και λινοί χιτώνες

φορέθηκαν σαν βραδινά φορέματα,

το αυτομαστίγωμα

έγινε κανόνας.

 

Όλοι μπήκαν στη σειρά

για να δείξουν ταπεινότητα

ταξινομώντας τους σωρούς των σκουπιδιών

για ανακύκλωση,

κραυγάζοντας ενάντια στην κλιματική αλλαγή

και για να αποδείξουν πόσο ήταν οικολογικοί

έσπευσαν να ξεφορτωθούν τα γούνινα παλτό τους.

 

Διήρκεσε μόνο όσο διήρκεσε

μέχρι που ο Θάνατος

πήρε τον δρόμο του

προς ένα άλλο μέρος

εμπνέοντάς το με χάρη.

Και κάπως έτσι λοιπόν

οι ίδιες σκηνές συνεχίζονταν

από τόπο σε τόπο

καθώς η απειλή της επικείμενης τιμωρίας

χάριζε σε όλους

μία επίφαση ευπρέπειας.

 

Βασιλική Δραγούνη

«Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ»

Λογοτεχνική δράση από το λογοτεχνικό περιοδικό ΣημειΩματάριο & ομώνυμη Ανθολογία από τις εκδόσεις Βακχικόν, στην οποία περισσότεροι από 50 ποιητές καταθέτουν τη δική τους δημιουργική ματιά για το παρόν και το μέλλον του πλανήτη.

ΙΧΝΗ ΚΟΚΚΙΝΟΥ

 

Ίχνη κόκκινου στον ορίζοντα,

ο διασκορπισμός της επιβίωσης,

η στροφή και το σπάσιμο

μιας τραυματισμένης πτέρυγας

σε ένα κουβάρι από κλαδιά.

Και τα δέντρα ανατριχιάζουν μέσα τους

με τη σκληρότητα που απαιτείται

για να αντέξουν

μια τέτοια εγκατάλειψη.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΓΛΥΚΟ ΝΕΡΟ ΚΑΙ ΘΑΛΑΣΣΑ

 

Τα κοράκια θα έλεγαν,

«Σήκω για να υποδεχτείς τη μέρα..

Σου δίνει ένα στοιχείο, το κάτι ανάμεσα μας,

γλυκό νερό και θάλασσα..

Το κάτι ανάμεσα μας, το στοιχείο,

είναι ο ατμός», θα λέγαν τα κοράκια.

Και τα αλμυρά τα δάκρυα

θα λέκιαζαν το πρόσωπο της τύχης,

την ανάσα της ψευδαίσθησης

σαν κυλιόμενα ψιθυρίσματα

όλων εκείνων των πραγμάτων

που δεν συνέβησαν ποτέ -

πολύ χειρότερα από τα ψιθυρίσματα

όλων εκείνων των πραγμάτων

που συνέβησαν.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΑΜΕΛΗΤΕΑ ΔΟΣΗ

 

Μοιραίο βράδυ..

Το φεγγάρι ήταν σιωπηλός μάρτυρας

του παραπατήματός μου στο σκοτάδι.

Ψηλαφώντας, βρήκα μια ρωγμή να κρατηθώ.

Συνάντησα ένα φίδι.

Το δηλητήριό του δεν με έπιασε.

Ο κυνόδοντάς του ήταν μαλακός σαν βούτυρο.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “Labyrinth”, surreal collage by Julien Pacaud

ΠΑΡΚΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΩΝ

 

Μακάρι να μπορούσα να ισχυριστώ

ότι κέρδισα μια φιλοσοφική διαμάχη με το σκοτάδι

αλλά η νύχτα έμοιαζε πιο ήσυχη από το συνηθισμένο:

Το φως του φεγγαριού πλημμύριζε τον άδειο δρόμο

και οι σκιές μακραίναν ανάμεσα στα σπίτια.

Τα δέντρα στο πάρκο που προσπέρασα με τρόμαζαν

καθώς τα φύλλα τους έμοιαζαν με φαντάσματα

που περιμέναν το φθινόπωρο να τους αλλάξει χρώμα 

και έπειτα να πεθάνουν το χειμώνα

σε ένα χωράφι υπερποτισμένο

όπου τίποτα δεν θα φύτρωνε ποτέ.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΣΗΜΕΙΑ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ

 

Στους δρόμους της φωτιάς

υψώνονται φωνές
διαβάζοντας σημεία των καιρών,
μολύβδινοι ουρανοί

ρίχνουν βαριές σκιές στο βράδυ.

 

Επιβλητική και αναπόφευκτη
η νύχτα επιμένει να κυριαρχεί

μα η μέρα, δοκιμάζοντας το Φως,
αμφισβητεί πεισματικά

το αρχέγονο σκοτάδι.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “Breaking Wonderland” by Simon Mccheung 

ΕΝΑΣ ΗΡΩΑΣ ΓΙΑ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΠΟΧΕΣ

Δεν βλέπει πια τον κόσμο που άλλαξε
μα ο κόσμος φέρει το αποτύπωμά του,
το έργο του ημιτελές
το όραμά του άσβεστο.

Μουσκεμένος από καταιγίδες

με το βλέμμα παγωμένο μα άγρυπνο,
σαν άνεμος διαβαίνει μες στο ψύχος
προσμένοντας μια άλλη Άνοιξη.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “Earth, Wind, Water, Fire”, Digital Photographic Manipulation Art by Erlene Hendrix

ΑΘΑΝΑΣΙΑ

Δεν είναι η σιωπή του τέλους,
είναι η επιστροφή

στις καρδιές αυτών που συνεχίζουν
στις φλόγες που δεν έσβησαν
στη μνήμη που γίνεται αγώνας.

Αθανασία είναι να ξαναγεννηθείς
σε κάθε φωνή που υψώνεται
για την Ελευθερία.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “La grande famille” (“The Great Family”), by René Magritte, 1963