ΕΚΤΟΣ ΚΙ ΑΝΑΜΕΣΑ
Σέρνεσαι και σκαρφαλώνεις
σκαρφαλώνεις και σέρνεσαι
σε όλη σου τη ζωή, που είναι δική σου.
Σταματάς και ξεκινάς
ξεκινάς και σταματάς,
μετράς το χρόνο σου
που έχεις στη διάθεσή σου.
Δεν έχεις άλλο ορίζοντα
για την ανάβασή σου
η οποία είναι αργή, τόσο αργή
σαν τη σιωπή σου.
Είσαι εκτός κι ανάμεσα
ανεβαίνεις όσο πέφτεις
ξεγελάς την αντοχή σου.
Βασιλική Δραγούνη
Artwork: “VertigOcean”, surreal seascape poster by Dirk Wüstenhagen
ΒΟΥΒΗ ΤΑΙΝΙΑ
Η βουβή ταινία τρεμοπαίζει
σταματώντας τις κινήσεις,
το μετρημένο τραύλισμα του προβολέα,
το
αλάνθαστο του ρολογιού.
Σκοτάδι στη λευκή σκιά του φεγγαριού
στο τρεμόπαιγμα ενός ονείρου -
μια γουλιά από τον χθεσινό καφέ,
κρύος και σκέτος σαν την τελειότητα.
Επανεξετάζεις τις εικόνες της ζωής σου
έτοιμος, συντονισμένος θεατής..
Μερικές εικόνες τις κρατάς
μονάχα για τον εαυτό σου
γιατί φαίνονται σαν βάρκες σε μια καταιγίδα,
πεταμένες και χαμένες στα βαθιά.
Μερικές εικόνες τις κρατάς
μονάχα για τον εαυτό σου.
Βασιλική Δραγούνη
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΡΚΕΤΟ «ΕΚΕΙ» ΕΚΕΙ
Δεν υπάρχει τίποτα εκεί, πια..
Φαίνεται ότι υπήρχαν περισσότερα παλιά
αλλά ο χρόνος έκλεισε την πόρτα οριστικά.
Δεν μπορείς να γυρίσεις εκεί ξανά.
Δεν είναι το ίδιο πια.
Δεν είναι το ίδιο όπως πριν,
τόσα πολλά έχουν εξαφανιστεί.
Ίσως υπήρχε κάτι περισσότερο εκεί,
από όσα θα μπορούσαμε να θυμηθούμε.
Ίσως υπήρχε κάτι λιγότερο εκεί,
από όσα θα θέλαμε να θυμηθούμε.
Η πιο θλιβερή σκέψη
που είναι δύσκολο να πούμε
είναι πως τα πράγματα
ποτέ δε θα ‘ναι ίδια
παρόλη την ελπίδα μας
και τη φροντίδα.
Βασιλική Δραγούνη
ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ
Τον στοιχειώνει
το φάντασμά του.
Πρέπει να είναι
το φάντασμά του,
γνωρίζει πάρα
πολλά
για να αναδυθεί
από το σώμα κάποιου άλλου.
Θυμάται το
παρελθόν του.
Θυμάται τα
όνειρά του,
αυτά που ξέχασε
τόσο γρήγορα ξυπνώντας
και αυτά που
άφησε πίσω για αργότερα,
για να τα ξαναδεί
στο μέλλον.
Τα θυμάται όλα
και παραμονεύει
στο παρόν του με τις αναμνήσεις του.
Πρέπει να είναι
το φάντασμά του.
Ξέρει πάρα
πολλά
για να αναδυθεί
από το σώμα κάποιου άλλου.
Κανένας δεν
πλησίασε τόσο κοντά,
κανείς τόσο
πολύ,
για μια ζωή.
Είναι βέβαιος
για αυτό.
Αλλά πώς μπορεί
να είναι το φάντασμά του;
Είναι ακόμα
ζωντανός
και τα
φαντάσματα ανήκουν στους νεκρούς,
σε εκείνους που
δεν έχουν μέλλον.
Ίσως να βρίσκεται
ακόμα ζωή
σε αυτό το
φάντασμα του παρόντος του
που ζει στο
παρελθόν του.
Βασιλική Δραγούνη
Artwork: Valkyrie
Phantom or Optical Illusion of Face or Battlefield Vision by George Grie
ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ
Μας γοήτευε ως
παιδιά
το άδειο σπίτι
στην εξοχή
όπου βγάζαμε
βόλτα τον σκύλο του γείτονα.
Γιατί ήταν
άδειο;
Ποιος είχε
ζήσει εκεί;
Φανταζόμασταν
μυστικά περάσματα
που οδηγούσαν
σε κρύπτες ιερέων,
εντοιχισμένα
πτώματα
και θαμμένους
θησαυρούς.
Κανείς δεν
ήξερε.
Γνωρίζαμε
ωστόσο
ότι ο σκύλος
δίσταζε να πλησιάσει
και είχαμε
ακούσει ότι τα σκυλιά ήταν ευαίσθητα
στον κόσμο των
πνευμάτων.
Έτσι συμπεράναμε
ότι το σπίτι
ήταν
στοιχειωμένο.
Ότι εκεί ζούσαν
φαντάσματα
και πνεύματα
του παρελθόντος.
Προκαλούσαμε ο
ένας τον άλλον για να μπούμε
μέσα απ’ το
σπασμένο τζάμι.
Ίσως το σπάσαμε
πρώτοι
αν και δεν
θυμάμαι κάτι τέτοιο.
Στο τέλος
μπήκαμε όλοι μέσα
αφήνοντας τον
σκύλο έξω.
Αλλά δεν υπήρχε
τίποτα.
Απλώς ένα
σπίτι.
Άδειο.
Συνηθισμένο.
Όχι τρομακτικό.
Απλώς άδειο.
Το προσπέρασα
σήμερα,
τόσα χρόνια
αργότερα.
Δεν υπάρχει
πλέον είσοδος.
Το
περικυκλώνουν αστυνομικές ταινίες.
Ίσως ο σκύλος
ήξερε
ότι τα
φαντάσματα ήταν του μέλλοντος,
όχι του
παρελθόντος.
Βασιλική
Δραγούνη
ΕΝΑ ΔΙΑΜΕΛΙΣΜΕΝΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ
Βρήκαν την καλύβα ακέραιη, τον νιπτήρα σκουριασμένο
ένα ράγισμα στο τζάμι, μία πόρτα που δεν κλείδωνε καλά.
Ο χώρος των τεσσάρων τετραγωνικών
ήταν κατάλληλος για αποθήκευση:
φάκελοι δεκαετιών - οικονομικές συναλλαγές
που είχαν κλείσει προ πολλού, παλιές επιστολές
φωτογραφίες προγόνων που είχαν φύγει
κι ένας απαρχαιωμένος εξοπλισμός κατασκήνωσης
που θα μπορούσε να χρησιμεύσει σε περίπτωση έκτακτης
ανάγκης.
Τρωκτικά κινούνταν κάτω απ’ τις σανίδες του δαπέδου -
κάτι συνέχιζε να ροκανίζει ξεχασμένα χαρτιά
για να φτιάξει μια φωλιά.
Τι πιο τρομακτικό από τα πόδια που τρέχουν
πάνω στο ξύλο που τρίζει,
το κρύο σφύριγμα του χειμωνιάτικου ανέμου
μέσα απ’ το σπασμένο τζάμι και το σκοτεινό κατώφλι,
τα στοιχειωμένα έγγραφα σκισμένα από δόντια τρωκτικών,
ένα διαμελισμένο παρελθόν;
Βασιλική Δραγούνη
Artwork: “Haunted
Shack”, a photograph by Lourry Legarde, uploaded on July 2012
ΜΙΑ ΑΔΙΑΒΑΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ
Μια σκοτεινή
καλύβα στο δάσος
περιτριγυρισμένη
από αγριολούλουδα
γυαλιστερά
φύλλα αγνώστου φωτός
και ψηλά
πράσινα στελέχη
αειθαλή και
αναρριχώμενα.
Ποιος ζει εδώ
ανάμεσα σ’ αυτά
τα σκοτάδια και τα φώτα;
Ποιανού είναι
αυτό το μικρό σπίτι
που κρύβεται στις
σκιές που πέφτουν
και μας
παρασύρουν πιο βαθιά
στην ατελείωτη
νύχτα;
Δεν υπάρχει φως
στα παράθυρα
ούτε κάποιο
πρόσωπο να κοιτάζει απέξω.
Φαίνεται σαν
ένα ονειρικό μέρος
κάποιου αρχαίου
ημερολογίου
και εμείς, μια
αδιάβαστη σελίδα
του δικού μας
ταξιδιού.
Βασιλική Δραγούνη
Artwork: “The Architect” by Erik Johansson
Η ΔΙΑΘΕΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ
Παντού υπάρχουν σκάλες και αίθουσες
καμπυλωτοί τοίχοι και παράθυρα
περίτεχνες σκιές και τυχαίες αντηχήσεις
που τρυπώνουν μέσα από παλιά μέρη
που φαίνεται να κατοικούνται - αν και είναι άδεια τώρα,
όλα τα παλιά παλάτια και τα κάστρα
και οι καθεδρικοί ναοί
κάποιοι σε χερσοτόπους, κάποιοι μες στα δάση.
Ακόμα και οι θάλασσες θυμούνται - κοντινές ή μακρινές,
και όλοι οι παλιοί τουρίστες
με τους μύθους και τις ιστορίες τους.
Οι μουχλιασμένες κουρτίνες τους κρατούν ακόμα
και τα κελάρια τους φυλάνε ακόμα το κρασί.
Οι ιστορίες τους είναι θαμμένες μες στη λήθη
κι όμως, τα σκαλοπάτια τους ακόμα ανεβαίνουν
και οι τοίχοι εξακολουθούν να καμπυλώνονται
σε αναζητήσεις και σε παρακολουθήσεις.
Οι υγροί διάδρομοι εξαφανίζονται μες στα δωμάτια
και τα παράθυρα ανοίγουν προς τα μέσα - όχι στο φως,
αλλά στη μνήμη που επιμένει να κοιτάζει.
Βασιλική Δραγούνη
ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟΝ ΗΛΙΟ
Μια εγκαταλελειμμένη καλύβα στο δάσος
και μια σπειροειδής σκάλα, σαν τρυπάνι στη γη
που οδηγεί
πιο κάτω, σε ένα δωμάτιο με σωρούς βιβλίων -
σκληρόδετα, χαρτόδετα
ξεθωριασμένα και παλιά
που μυρίζουν σκόνη και υγρασία
πιο κάτω, σε ένα μυστηριώδες μουσείο
με τοίχους από πίνακες χωρίς ταμπέλες
τραπέζια γεμάτα με αξιοπερίεργα αντικείμενα
μία σπασμένη φυσαρμόνικα, παράξενα νομίσματα
ιερά διαβατήρια και πέτρες
πιο κάτω, σε ένα ανοιχτό πεδίο
κάτω από έναν νυχτερινό ουρανό
με μια δερμάτινη καρέκλα κι ένα γραφείο δίπλα στο τζάκι
και στο περβάζι, φωτισμένο με κεριά
το πορτρέτο μιας γυναίκας
πιο κοντά στον ήλιο,
στο κέντρο του κόσμου.
Βασιλική Δραγούνη
Artwork: “Inspiration
Wave”, digital artwork by George Grie, uploaded on October 2025
ΣΠΙΘΕΣ ΣΤΗΝ ΠΕΤΡΑ
Η πόλη αναπνέει με δυσκολία μετά τα μεσάνυχτα.
Οι σκιές φορούν τα καλά τους
όχι για λύτρωση
αλλά από συνήθεια.
Έχουν πάρει όλο τον θάνατο
και τον έχουν συγχωρέσει.
Τη νύχτα βγαίνουν έξω
σε τελετουργίες μοναξιάς
διαλέγοντας αμαρτωλούς -
κανείς δεν είναι τέλειος.
Είναι κουρελιασμένες από τη ζωή
σαν το παλιό κόκκινο φόρεμα της,
αυτό με τις παγιέτες και το στρίφωμα που σέρνεται
κάνοντας σπίθες στην πέτρα,
κουβαλώντας τα παλιά όπλα
που έχουν απομείνει από πολέμους και δολοφονίες
και αυτοάμυνες.
Βασιλική Δραγούνη
Συνέντευξη με την Βασιλική Δραγούνη με αφορμή την συλλογή “Στιγμιό-τυπα”
Link:
https://itravelpoetry.com/vasiliki-gragouni-stigmio-typa/
Η ποιητική
συλλογή «Στιγμιό-τυπα» της Βασιλικής Δραγούνη αποτελεί ένα ταξίδι
στις μικρές αλλά καθοριστικές στιγμές της ζωής. Μέσα από σύντομες, συγκινητικές
εικόνες και εσωτερικούς στοχασμούς, η ποιήτρια αποτυπώνει την καθημερινότητα με
ευαισθησία και παρατηρητικότητα, προσκαλώντας τον αναγνώστη να σταθεί και να
δει την ομορφιά που κρύβεται στις λεπτομέρειες.
Ερώτηση: Οι σπουδές σας στην αγγλική
φιλολογία και λογοτεχνία, σε συνδυασμό με το μεταπτυχιακό σας στις διεθνείς και
ευρωπαϊκές σπουδές, πώς έχουν επηρεάσει τη θεματολογία και τη γλώσσα της
ποίησής σας;
Απάντηση: Οι σπουδές μου στην Αγγλική
Φιλολογία και Λογοτεχνία, σε συνδυασμό με το μεταπτυχιακό μου στις Διεθνείς και
Ευρωπαϊκές Σπουδές, λειτούργησαν συμπληρωματικά στη διαμόρφωση τόσο της
θεματολογίας όσο και της γλώσσας της ποίησής μου. Η επαφή μου με την αγγλόφωνη
λογοτεχνική παράδοση με μύησε σε έναν λόγο λιτό, υπαινικτικό και εσωτερικό,
όπου το συναίσθημα δεν δηλώνεται αλλά υποβάλλεται. Μέσα από ποιητές και
ποιήτριες που εστιάζουν στη σιωπή, στη ρωγμή της καθημερινότητας και στη
χαμηλόφωνη δραματικότητα, καλλιέργησα μια γλώσσα πυκνή, μετρημένη, απαλλαγμένη
από ρητορικές εξάρσεις. Παράλληλα, η αγγλική φιλολογία με ευαισθητοποίησε στη
λειτουργία του ελεύθερου στίχου και στη δύναμη των απλών εικόνων που αποκτούν
συμβολικό βάθος.
Από την άλλη πλευρά, οι Διεθνείς και
Ευρωπαϊκές Σπουδές ενίσχυσαν την κοινωνιοκεντρική διάσταση της ποίησής μου. Η
μελέτη των συλλογικών ταυτοτήτων, της ιστορικής μνήμης, των μετακινήσεων, των
ορίων και των αποκλεισμών διεύρυνε το υπαρξιακό μου βλέμμα, συνδέοντας το
ατομικό βίωμα με το κοινωνικό και πολιτικό πλαίσιο. Έτσι, ζητήματα όπως ο
χρόνος, η απώλεια, η μοναξιά και η αναζήτηση ταυτότητας δεν εμφανίζονται
αποκομμένα, αλλά εγγράφονται σε ένα ευρύτερο, συχνά υπόγειο, κοινωνικό πεδίο.
Τέλος, η γυναικεία οπτική στην ποίησή
μου διαμορφώθηκε μέσα από αυτή τη διπλή παιδεία: όχι ως κραυγή ή καταγγελία,
αλλά ως στοχαστική, βιωματική παρουσία που παρατηρεί, θυμάται και αντιστέκεται
σιωπηλά. Η γλώσσα και η θεματολογία μου, λοιπόν, αποτελούν το σημείο συνάντησης
της λογοτεχνικής εσωτερικότητας με την κοινωνική συνείδηση, του προσωπικού με
το συλλογικό.
Ερώτηση: Εργάζεστε στον αεροπορικό χώρο,
έναν χώρο που συνδέεται έντονα με το ταξίδι και τη μετάβαση. Πώς συνομιλεί αυτή
η εμπειρία με τον ποιητικό σας κόσμο και ειδικά με τη συλλογή Στιγμιό-τυπα;
Απάντηση: Η εργασία μου στον αεροπορικό χώρο με
έχει φέρει σε μια διαρκή συνθήκη μετάβασης, αναμονής και αποχωρισμού, σε έναν
χώρο όπου ο χρόνος δεν κυλά γραμμικά αλλά διασπάται σε στιγμές έντασης, παύσης
και αιφνίδιας κίνησης. Αυτή η εμπειρία συνομιλεί ουσιαστικά με τον ποιητικό μου
κόσμο, καθώς με έφερε πιο κοντά στο φευγαλέο της ανθρώπινης παρουσίας και στο
εύθραυστο της στιγμής, στοιχεία που βρίσκονται στον πυρήνα της συλλογής
Στιγμιό-τυπα.
Στον αεροπορικό χώρο οι άνθρωποι
συναντιούνται για λίγο, χωρίς να γνωρίζουν ο ένας τον άλλον, κουβαλώντας
ιστορίες, απώλειες, προσδοκίες και φόβους που σπάνια εκφράζονται. Αυτές οι
σιωπηλές, σχεδόν αόρατες στιγμές - ένα βλέμμα στην αίθουσα αναμονής, μια χειρονομία
αποχαιρετισμού, η ένταση πριν την αναχώρηση - λειτουργούν όπως τα ποιήματα της
συλλογής: ως στιγμιότυπα που δεν επιδιώκουν να αφηγηθούν ολόκληρες ιστορίες,
αλλά να συλλάβουν την πυκνότητά τους σε μια ελάχιστη χρονική ρωγμή.
Η «σκοτεινή», ορισμένες φορές, διάθεση
των Στιγμιό-τυπων συνδέεται ακριβώς με αυτή τη συνειδητοποίηση της
προσωρινότητας. Το ταξίδι, πέρα από την υπόσχεση της φυγής, εμπεριέχει πάντα
και την απώλεια: κάτι αφήνεται πίσω, κάτι αλλάζει ανεπιστρεπτί. Έτσι, η συλλογή
λειτουργεί σαν ένα λογοτεχνικό άλμπουμ, όπου κάθε ποίημα είναι ένα καρέ μνήμης,
φαινομενικά στατικό, που αποτυπώνει τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στην κίνηση και
τη σιωπή, την παρουσία και την απουσία.
Με αυτόν τον τρόπο, η εργασία μου στον
αεροπορικό χώρο δεν αποτελεί απλώς θεματικό υλικό, αλλά έναν τρόπο θέασης του
κόσμου που διαπερνά τη γραφή μου: μια συνεχής εγρήγορση απέναντι στο ελάχιστο,
το παροδικό, αλλά και το βαθιά ανθρώπινο.
Ερώτηση: Με είκοσι ποιητικές συλλογές και
έργα σας μεταφρασμένα σε άλλες γλώσσες, τι θεωρείτε ότι παραμένει σταθερό στον
πυρήνα της γραφής σας και τι έχει αλλάξει με το πέρασμα των χρόνων;
Απάντηση: Παρά τη χρονική απόσταση και την
εξέλιξη που αποτυπώνεται από συλλογή σε συλλογή, ο πυρήνας της γραφής μου
παραμένει σταθερός. Στο κέντρο της ποίησής μου εξακολουθεί να βρίσκεται η
ανάγκη να διερευνήσω την ανθρώπινη εμπειρία μέσα από τη σιωπή, το υπαινικτικό
και το ανεπαίσθητο. Η εσωτερικότητα, η υπαρξιακή αγωνία, η σχέση με τον χρόνο
και τη μνήμη, καθώς και η προσπάθεια να δοθεί φωνή σε ό,τι συνήθως μένει αθέατο
ή ανείπωτο, εξακολουθούν να καθορίζουν τον τρόπο με τον οποίο γράφω. Σταθερή
παραμένει και η επιλογή ενός λιτού λόγου, όπου κάθε λέξη καλείται να φέρει το
βάρος της εμπειρίας χωρίς περιττές εξάρσεις.
Αυτό που έχει αλλάξει με το πέρασμα των
χρόνων είναι κυρίως η οπτική της ματιάς. Η ποίηση μου έχει μετακινηθεί από μια
έντονα προσωπική διερεύνηση προς μια ευρύτερη, κοινωνικά εγγεγραμμένη ανάγνωση
του βιώματος. Η δραματικότητα δεν έχει ενταθεί, αντίθετα, έχει εσωτερικευθεί
περισσότερο, αποκτώντας βάθος και διάρκεια. Παράλληλα, η γλώσσα έχει γίνει πιο
λιτή και τολμηρή στη σιωπή της, επιτρέποντας στα κενά, στις παύσεις και στις
αποσιωπήσεις να λειτουργούν εξίσου σημασιολογικά με τις λέξεις.
Η μετάφραση των έργων μου σε άλλες
γλώσσες συνέβαλε επίσης σε αυτή την εξέλιξη, καθώς με έφερε αντιμέτωπη με την
ουσία του ποιητικού λόγου πέρα από τα γλωσσικά του συμφραζόμενα. Έτσι, αν κάτι
έχει αλλάξει, είναι ο τρόπος προσέγγισης του ίδιου σταθερού πυρήνα: με
μεγαλύτερη επίγνωση, λιγότερη ανάγκη εξήγησης και περισσότερη εμπιστοσύνη στη
δύναμη του υπόγειου νοήματος.
Ερώτηση: Η νέα σας ποιητική συλλογή
Στιγμιό-τυπα, που κυκλοφορεί από το ITravelPoetry, μοιάζει να λειτουργεί σαν
ένα λογοτεχνικό άλμπουμ στιγμών. Πώς γεννήθηκε η ιδέα αυτής της μορφής και τι
“στιγμές” θέλατε να διασώσετε;
Απάντηση: Η ιδέα της μορφής των
Στιγμιό-τυπων γεννήθηκε από την ανάγκη να αποτυπωθεί αυτό που συνήθως
διαφεύγει: οι μικρές, σχεδόν ασήμαντες στιγμές που όμως κουβαλούν έντονο
συναισθηματικό και υπαρξιακό φορτίο. Όπως σε ένα φωτογραφικό ή μουσικό άλμπουμ,
έτσι και εδώ, κάθε ποίημα λειτουργεί ως ένα αυτόνομο καρέ, όχι για να αφηγηθεί
μια ολοκληρωμένη ιστορία, αλλά για να παγώσει για λίγο τον χρόνο και να φωτίσει
το εύθραυστο της ανθρώπινης εμπειρίας.
Η μορφή αυτή προέκυψε οργανικά μέσα από
τη θεματολογία της συλλογής: τη φευγαλέα φύση του χρόνου, τη μεταβατικότητα και
την αίσθηση ότι οι πιο καθοριστικές στιγμές δεν είναι απαραίτητα οι μεγάλες ή
οι θεαματικές, αλλά εκείνες που περνούν χαμηλόφωνα. Στιγμές αναμονής,
εσωτερικής παύσης, απώλειας, σιωπηλής συνειδητοποίησης ή ανεπαίσθητης
μετατόπισης της μνήμης. Αυτές ήθελα να διασώσω: τις στιγμές που, ενώ φαίνονται
ασήμαντες, αφήνουν ένα ίχνος που επιμένει.
Το ITravelPoetry, ως εκδοτικός οίκος που
συνδέεται με την έννοια του ταξιδιού, ενίσχυσε αυτή τη λογική της συλλογής. Όχι
ως γεωγραφική περιήγηση, αλλά ως εσωτερικό ταξίδι μέσα στο χρόνο και τη μνήμη.
Τα Στιγμιό-τυπα επιχειρούν να καταγράψουν όχι τον προορισμό, αλλά τη μετάβαση:
τη ρωγμή ανάμεσα στο πριν και το μετά, εκεί όπου η στιγμή γίνεται εύθραυστη,
σκοτεινή και ταυτόχρονα βαθιά ανθρώπινη.
Ερώτηση: Ποιόν ρόλο πιστεύετε ότι μπορεί να
έχει σήμερα η ποίηση σε έναν κόσμο ταχύτητας, πληροφορίας και συνεχούς
μετακίνησης;
Απάντηση: Σε έναν κόσμο που κινείται με
ταχύτητα, κατακλύζεται από πληροφορία και ευνοεί τη συνεχή μετακίνηση, φυσική
και νοητική, η ποίηση μπορεί να λειτουργήσει ως χώρος παύσης και εστίασης. Δεν
ανταγωνίζεται την ταχύτητα ούτε επιδιώκει να την ακολουθήσει, αντίθετα,
προτείνει έναν διαφορετικό χρόνο, έναν χρόνο εσωτερικό, όπου η εμπειρία μπορεί
να βιωθεί και να νοηματοδοτηθεί.
Η ποίηση έχει τη δυνατότητα να
αντισταθεί στη διάχυση και την επιφανειακότητα, επαναφέροντας τη σημασία της
σιωπής, της προσεκτικής ανάγνωσης και της βαθύτερης σχέσης με τη γλώσσα. Μέσα
από τον λιτό και πυκνό λόγο της συμπυκνώνει το βίωμα και προσφέρει έναν τρόπο
κατανόησης ενός κόσμου που δεν βασίζεται στη συσσώρευση δεδομένων, αλλά στη
στοχαστική επεξεργασία του ουσιώδους.
Παράλληλα, σε ένα περιβάλλον συνεχούς
μετακίνησης και ρευστών ταυτοτήτων, η ποίηση μπορεί να λειτουργήσει ως τόπος
μνήμης και εσωτερικής επιστροφής. Συνδέει το ατομικό με το συλλογικό, το
προσωπικό βίωμα με τις κοινωνικές και ιστορικές συνθήκες, χωρίς κραυγές ή
εύκολες απαντήσεις. Με αυτόν τον τρόπο δεν προσφέρει βεβαιότητες, αλλά ανοίγει
χώρο για ερωτήματα, ενσυναίσθηση και αναστοχασμό.
Τελικά, ο ρόλος της ποίησης σήμερα δεν
είναι να εξηγήσει τον κόσμο, αλλά να τον φωτίσει από μέσα, να υπενθυμίσει την
αξία της ανθρώπινης σκέψης, εμπειρίας και μνήμης, σε μια εποχή που συχνά τη
διασπά.
ΜΙΚΡΕΣ ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ
Ένα ουράνιο τόξο χρωμάτων
και μερικές αρμονίες από ορείχαλκο
τοποθετούν χαμόγελα στο πρόσωπο ενός καλλιτέχνη
που χρησιμοποιεί πινέλα, αλλά ούτε μία λέξη.
Οι μικρές προοπτικές αλλάζουν τις εποχές.
Η εντροπία καταβροχθίζει τον εποχιακό καλλιτέχνη
και χρωματίζει την ανυπαρξία.
Βασιλική Δραγούνη
ΣΚΙΕΣ ΚΑΙ ΣΠΕΙΡΕΣ
Σπείρες καπνού στα δάχτυλα του χρόνου,
σκιές κυλούν πάνω σε γυμνά κλαδιά
και οι εποχές αλλάζουν δέρμα σιωπηλά.
Το τόξο είναι τώρα τραβηγμένο.
Η ηλιακή ακτινοβολία
κρατά τη λάμψη της αυγής
σε μια σκιά
ακριβώς κάτω απ’ το επίπεδο της θέασης
το βέλος ψιθυρίζει στην καρδιά.
Βασιλική Δραγούνη
ΤΟ ΑΓΓΙΓΜΑ ΤΟΥ ΣΚΟΤΑΔΙΟΥ
Ποτέ δεν ξέρουμε
μέχρι να είναι αργά,
αν τα φύλλα που σκιρτούν στο πεζοδρόμιο
αναγγέλλοντας την επερχόμενη καταιγίδα
είναι τα τελευταία που θα δούμε.
Μια νύχτα με βροχή
στο φως του δρόμου έξω
δεν μπορούμε να διακρίνουμε
πώς το σκοτάδι
αρχίζει να λιμνάζει
στα μάτια μας.
Βασιλική Δραγούνη
ΕΝΑ ΣΚΟΥΡΟ ΜΠΛΕ ΑΣΤΕΡΙ
Η μπλε πυράκτωση αντανακλάται
στων μεταλλικών καυστήρων τη αχλή
ρίχνοντας χορευτικά φαντάσματα
στην τεράστια οροφή
κι όταν η φλόγα, κουρασμένη
από μέταλλο κι από σιωπή
στον κύκλο της καύσης μόνο απώλεια προσφέρει
ο ήλιος κλείνει ιστορίες ανείπωτες
σε ένα σκούρο μπλε αστέρι.
Βασιλική Δραγούνη
Μια
επιφοίτηση αντηχεί,
μία
στιγμή αλήθειας
καθώς
μια ευλογία
προσεύχεται
για ειρήνη.
Οι
θάλασσες φουντώνουν
από
οργή.
Η
κλιματική αλλαγή
φέρνει
ολοκληρωτική
καταστροφή
καθώς
φλόγες
και
πλημμύρες μαζί
καταστρέφουν
τη Γη.
Κι
όμως,
αυτή η
φωνή
μιλάει
για ειρήνη,
μικροσκοπική
καταστροφή
φωτός
για
λίγο
αναβοσβήνει.
Βασιλική
Δραγούνη
