ΛΙΓΟ ΠΟΛΕΜΟ ΑΚΟΜΑ, ΠΑΡΑΚΑΛΩ

 

Λίγο πόλεμο ακόμα, παρακαλώ!

Λίγο πόλεμο εδώ,

λίγο πόλεμο εκεί,

δώστε μας κι άλλο,

περισσότερο από όσο αντέχουμε.

Γεμίστε το πιάτο μας

με φόβο και μίσος.

Είναι όλα της μιας χρήσης:

τα πιάτα, τα φλιτζάνια,

ο καθαρός αέρας, τα φρεσκοκομμένα φύλλα,

η συγκομιδή της μιας στιγμής.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork:  "The Last Supper of Sanity" – Man Dining in a Burning War Zone, Designed by CrocusArtDigitals

This surreal digital painting captures the haunting calm of a suited man quietly eating dinner while the world burns behind him. Explosions, tanks, and industrial ruins blaze in a fiery inferno, yet he sits still – lost in thought or denial. It’s a bold visual metaphor for modern apathy, existential dread, or simply holding on to routine in chaos.

ΣΤΗ ΡΩΓΜΗ ΤΟΥ ΑΟΡΑΤΟΥ

 

Η ψευδαίσθηση της τάξης

σκηνοθετημένη στο κοσμικό μας απόβλητο

αφήνει την αναμονή να απλώνεται στον χρόνο,

την καμπυλότητα του χώρου εις το διηνεκές.

 

Τα έτη αστρικού φωτός,

γαλαξιακοί ξενιστές πέρα από τα όνειρά μας,

συρρικνώνονται σε μια ανάσα,

ο χρόνος και η απόσταση, μία λεπτή πτυχή

που μέσα της εξαφανίζεσαι.

 

Κι εκεί, στη ρωγμή του αόρατου,
γίνεσαι σιωπή χωρίς αντίκρισμα,
ένα ίχνος καμπυλότητας
που δεν θυμάται πως υπήρξε.

 

Και τότε καταλαβαίνεις:
δεν χάνεσαι
απλώς αλλάζεις μορφή
στο σώμα του σύμπαντος.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΟΙ ΑΝΕΜΟΙ ΤΗΣ ΑΓΝΟΙΑΣ

 

Η φλόγα αναδιπλώνεται

μετατρέποντας το χαρτί σε στάχτη

σκορπίζοντάς το

στους ανέμους της άγνοιας.

Και εμείς, στην παρούσα στιγμή,

ανασκαλεύουμε τα καθημερινά νέα

καθώς το σύμπαν μας συρρικνώνεται.

 

Βασιλικη Δραγούνη

ΣΤΟ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟ ΤΗΣ ΔΙΑΔΡΟΜΗΣ

 

Οι γραμμές διασχίζουν το δάσος

αν και το τρένο έχει φύγει.

Σιωπή πάνω στο τσιμεντένιο οδόφραγμα

εκτός γραφικού ορεινού δρόμου,

στο περιθώριο της διαδρομής,

καθώς οδηγούμε τις αναμνήσεις μας στο σπίτι.

Αν και το τρένο έχει φύγει

η διαδρομή περνά μέσα απ’ τα δάση.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “The Viaduct” by Paul Delvaux, 1963

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

 

Κάποτε, στο λυκόφως, μια γραμμή σιδηροδρόμου στην ομίχλη

ξεπρόβαλε ανάμικτη με τη μυρωδιά του κάρβουνου

τα συρίγματα των μηχανών, τη σάλπιγγα του σταθμάρχη.

Και οι πινακίδες, μέσα από τα θαμπωμένα τζάμια

οφθαλμολάγνες οθόνες υψηλής ευκρίνειας,

"Το τέλος του κόσμου έρχεται"

σε φωσφορίζον νέον στις πλευρές τους.

 

Κάποτε, μια φοβισμένη και απερίσκεπτη νεαρή γυναίκα

ερωτεύτηκε, και στη συνέχεια

αναπόφευκτα απογοητεύτηκε, και αισθάνθηκε

πως θα 'πρεπε να ζήσει έντονα τη ζωή, να νιώθει

σαν να έρχεται το τέλος του κόσμου ξανά και ξανά

για να υπάρχει κάποιο νόημα.

 

Χρόνια αργότερα,

λοξές σκιές σε γκρίζες παρακαμπτήριες

τα αυτοκίνητα σφυρίζουν στους βρεγμένους δρόμους

μετά από μια πρόωρη φθινοπωρινή βροχή.

Μαργαριταρένια δάκρυα προσκολλημένα

σε τριανταφυλλένιους μίσχους και κλαδάκια από κρανιά

που δεν κυλούν, και είναι αθόρυβα σαν χιόνι.

 

Κι όταν ο ήλιος λευκαίνει τις καμπύλες ενός τσαγιερού

σε ένα ράφι στο παράθυρο της κουζίνας,

το τέλος του κόσμου δεν ήρθε ακόμη

και τα δέντρα έξω είναι γυμνά και στεγνά...

 

Βασιλική Δραγούνη

Από την ποιητική συλλογή «Από Ένστικτο», εκδόσεις Πνοές Λόγου και Τέχνης, Αθήνα, 2020

Artwork: “Train in the Evening” by Paul Delvaux, 1965

ΤΟ ΤΡΕΝΟ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΦΥΓΗΣ

 

Το φασματικό τρένο

της μεγάλης φυγής

ταξιδεύει αδιάκοπα μέσα στη νύχτα -

δεν μπορεί, μιας και ξεκίνησε, να σταματήσει.

Σφυρίζει από μακριά επισημαίνοντας 

τον επικείμενο κίνδυνο 

καθώς βρυχώνται οι τροχοί

σε σκουριασμένες ράγες

χαραγμένες στη ράχη της μοίρας.

 

Οδεύει προς την αίθουσα με τα μεγάφωνα

που προσπαθεί να συρρικνωθεί

για να ταιριάξει στους φόβους του -

κάθε μετάβαση απαιτεί μια ιδιαίτερη προσπάθεια.

Στην πρώτη ειδοποίηση της άφιξης

τα μεγάφωνα ακούγονται να αναγγέλλουν: 

"Οι επιβάτες παρακαλούνται να εγκαταλείψουν

όλα τα προσωπικά τους αντικείμενα". 

 

Δεν έχει νόημα

γιατί το τρένο

είναι άδειο αυτή τη φορά,

με χώρο μόνο για εκείνον -

αν θα μπει.

Είναι ακόμα μακριά

μα η ισχύς της αδιατάρακτής του άφιξης

συνθλίβει τις στιγμές.

 

Πάνω από τον επιβατικό σταθμό

πετά ένα αεροπλάνο, αφήνοντας λευκά ίχνη

στου ουρανού το αβάσταχτο χρώμα

μα χάνονται στην άχλη του καπνού

καθώς το τρένο εξακολουθεί να προσπερνά

σαν ανεξέλεγκτος συρμός

αφύλακτες διαβάσεις

 

μέχρι να τον βρει να στέκεται

στον τερματικό σταθμό,

το πέρας οποιασδήποτε προσωρινής μετάβασης

ή επιστροφής,

με την τσάντα διανυκτέρευσης στα χέρια

και το γκρι καπέλο του.

Ώρα να πηγαίνει.

 

Βασιλική Δραγούνη

Από την ποιητική συλλογή «Από Ένστικτο», εκδόσεις Πνοές Λόγου και Τέχνης, Αθήνα, 2020

Artwork: “Le Veilleur II” by Paul Delvaux, 1961

ΦΕΥΓΑΛΕΑ ΔΙΑΔΡΟΜΗ

 

Ένα μακρύ τρένο προσπερνά, αυτή την ομιχλώδη μέρα

τις φορτωμένες λάσπη και βροχή έρημες ράγες

που ο ήλιος του χειμώνα είναι πολύ ψηλά

για να ζεστάνει ούτως ή άλλως

μέσα σε μια θρηνητική ηχώ που επαναλαμβάνει

την καταδίκη σαν αργό υπαινιγμό.

Έρχεται από παντού ταυτόχρονα,

ανακατεύεται με την ομίχλη και στοιχειώνει τις γραμμές

που πάνω τους περνούν οι παγωμένες ώρες.

 

Ίσως οι πορείες διασταυρωθούν κάποια στιγμή,

όπου θα πρέπει να περιμένουμε στο κρύο μας αμάξι

με έναν καφέ από δίπλα

και με το ραδιόφωνο σε κάποια άσχημα νέα ή και κλειστό,  

αν κρίνουμε την ησυχία προτιμότερη,

για να παρακολουθήσουμε το φευγαλέο μέρος της διαδρομής

με κάποιες σκέψεις από τα παλιά να φωσφορίζουν

χαλαρώνοντας και θέτοντας την προοπτική

σε ευθυγράμμιση με το χρόνο.

 

Βασιλική Δραγούνη

Από την ποιητική συλλογή «Από Ένστικτο», εκδόσεις Πνοές Λόγου και Τέχνης, Αθήνα, 2020

Artwork: “Le Vicinal” by Paul Delvaux, 1959

ΕΦΗΜΕΡΑ ΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

 

Μια εφήμερη προέκταση

λίθων και πλίνθων

ατάκτως ερριμμένων

καλύπτει τα ίχνη της όξινης βροχής

πάνω σε ένα μονοπάτι μακρύ και σιωπηλό

που απρόθυμα διασχίζεται.

 

Διάσπαρτα χαλίκια και πετρώματα

σημαδεύουν την αρνητική πορεία

μετατρέποντάς τα δύσβατα περάσματα

των λασπωμένων δρόμων

σε αδιέξοδα

στενά και σκοτεινά.

 

Θραύσματα γυαλιών καθρεφτίζουν

την πλάνη που με κόπο χτίσαμε -

σπασμένα κομμάτια που αντανακλούν ακόμα

τη σκουριά τους.

Η φθορά που ελπίζαμε πως θα 'ρθει

δεν ήρθε ποτέ.

 

Η μέρα σκοτεινιάζει,  

ένας αγέρας επιβίωσης φυσά 

ανάμεσα στα δέντρα

κι ένας μονότονος αντίλαλος

στον μεταβαλλόμενο αέρα

ακούγεται σαν κάποιο αχνό και μακρινό

τρένο που σφυρίζει.

 

Βασιλική Δραγούνη

Από την ποιητική συλλογή «Από Ένστικτο», εκδόσεις Πνοές Λόγου και Τέχνης, Αθήνα, 2020

Artwork: "Solitude" by Paul Delvaux, 1956

WAITING FOR GODOT:

ΤΟ ΠΑΡΑΛΟΓΟ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ

 

Στην αναμονή τους, εξακολουθούν να περιμένουν

ποιος πρόκειται να έρθει... ποιος

η ομίχλη, η σκιά

το σκοτάδι, η σιωπή…

Σήμερα ο ουρανός φαίνεται γυμνός,

η σκιά είναι βαθιά

στο σύνορο του είναι τους,

έτσι, στην αναμονή τους, περιμένουν.

 

Βασιλική Δραγούνη

Inspired by “Waiting for Godot”, tragicomedy in two acts by Irish writer Samuel Beckett, published in 1952 in French as “En attendant Godot” and first produced in 1953.

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΚΑΠΟΙΟΥ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟΥ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙΟΥ

 

Κάτω από τα αστέρια

τα φώτα του δρόμου λάμπουν

στο δικό τους σύμπαν.

Το φως του φεγγαριού

ρίχνει σκιές χαρακτήρων στο πάρκο

απέναντι από το σκοτεινό μας δρόμο,

όπου δύο μίμοι με λευκές στολές

περιπλανούνται σε ένα νυχτερινό σκίτσο

στο τέλος κάποιου επαρχιακού καρναβαλιού

εκτοπισμένου απ’ τον χρόνο.

 

Βασιλική Δραγούνη

Η ΚΥΡΙΑ ΜΕ ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΜΑΛΛΙΑ

 

Το άρωμά της, η καμπύλη του ισχνού φωτός

στο μαργαριταρένιο της κολιέ,

η γούνα που φυσάει απαλά

στο πρόσωπό της με τη λευκή πούδρα  

ξεθωριασμένο πια

αν και τα διάσημα κόκκινα μαλλιά της

εξακολουθούν να προσελκύουν βλέμματα.

Ζει ανάμεσα στα τείχη του τώρα και του τότε

ακόμα αγέρωχη και απόμακρη.

 

Το κίτρινο χιόνι των φώτων του δρόμου

παρασύρεται γύρω της σε ένα θολό χορό,

στα μαλλιά της διάσπαρτες χιονονιφάδες,   

τα μάτια της γυαλίζουν μέσα απ’ το τρεχούμενο φως.

Αφήνει μία θολή μνήμη να ξεγλιστρήσει

σαν νιφάδα που δεν λιώνει -

ένας θρίαμβος θαμμένος στο κίτρινο φως

ή ένα παλιό ειδύλλιο, παγωμένο μες στα κόκκινα μαλλιά της;

 

Βασιλική Δραγούνη

ΘΕΡΑΠΑΙΝΙΔΑ ΟΜΟΡΦΙΑΣ

 

Λίγα λεπτά μονάχα αρκούν 

για να μεταμορφώσει τις πελάτισσές της σε σειρήνες.

Η Αφροδίτη βάφει τα νύχια της κόκκινα σαν αίμα.


Ζωγραφίζει φρύδια με χειρουργική ακρίβεια.


Επαναλαμβάνει συνεχώς:

«Πανέμορφη, μωρό μου, πανέμορφη».

Το γέλιο της κρύβει απόγνωση.


Το foundation της κρύβει μελανιές.

Μερικές φορές,


πιάνει τον εαυτό της στον καθρέφτη:

Πιο αποφασιστική, πιο κομψή, πιο κουρασμένη.

Αναρωτιέται αν η ομορφιά

την αγάπησε ποτέ κι αυτή.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “Brood” by Taryn Riley, mixed media on paper. On display and available at the Surreal Salon, the annual international exhibition celebrating the Pop-surrealism/Lowbrow movement.

Ο ΠΟΝΟΣ ΤΟΥ ΧΟΡΟΥ

 

Μία γοργόνα των βαθιών βυθών

στα στάδια του χορού της

ψάχνει τον θνητό που αγάπησε

όταν τα μαλλιά της ήταν πράσινα

και αυτός ήταν η ακτή του θρήνου της.

Υποτάχθηκε

στο ξόρκι που της έδωσε πόδια

και αγάπησε αρκετά για να πονέσει.

Και έτσι, χόρευε και χόρευε

και τα πόδια της συνήθισαν στην αγωνία

όπως κι εκείνη στην αγάπη.

 

Δεν την νοιάζει πια ο ήχος της θάλασσας

ούτε το να παρακολουθεί

τους αργοπορημένους γλάρους στον αέρα.

Έμαθε στα κόκαλά της να υπακούν

όσο χορεύει μπροστά στον καθρέφτη

ντυμένη στα πράσινα

με χρυσά κύμβαλα στα δάχτυλά της,

ενώ τα κοραλλί φουλάρια

και τα μαργαριταρένια μυστικά

αιωρούνται γύρω της

σαν αληθινά χαμόγελα.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΣΕ ΡΥΘΜΟ ΣΤΑΚΑΤΟ

 

Παρατηρεί, καθώς μεγαλώνει

ότι ο χρόνος έχει επιταχυνθεί

σε όλους τους κυλίνδρους

σπεύδοντας να προλάβει τον τερματισμό

πολύ πιο γρήγορα από όσο έχει υπολογίσει.

Πρέπει να θεωρεί τον θάνατο ως το τέλος

επειδή είναι το τέλος όλων όσων ξέρει.

 

Τώρα, που το σώμα του δείχνει

σημάδια αποτυχίας συστημάτων,

τα τύμπανα χτυπούν σε ρυθμό στακάτο

θέτοντας σε κίνδυνο τον ντράμερ

για σύνδρομο καρπιαίου σωλήνα.

Θα ‘θελε να μείνει.

Θα ‘θελε να αντηχεί σε μνήμη και σκοπό

σ’ όλο τον χρόνο, σ’ όλη την ώρα

σ’ αυτόν τον κόσμο.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “The Drum” by Cameron Gray

ΤΟ ΒΑΡΟΣ ΤΗΣ ΣΚΟΝΗΣ

 

Η πολυθρόνα με το σεμεδάκι,

κιτρινισμένο κατάλοιπο από δεκαετίες ακριβού καπνού. 

Το πτυσσόμενο βοηθητικό τραπέζι με τα χαρτομάντιλα 

και το τασάκι που ακουμπά

πάνω σε ένα αδιάβαστο βιβλίο του Dan Brown. 

Το φθαρμένο υποπόδιο, που κλίνει προς το χειροποίητο χαλί

κάποιας παλαιότερης δεκαετίας, καμένο από τσιγάρα. 

Οι αθλητικές σελίδες, που έχουν μείνει σκορπισμένες

πάνω στο ραγισμένο τραπεζάκι του καφέ. 

 

Κι όμως, εκείνη, δεν μπορεί να πάρει απόφαση

να τακτοποιήσει αυτά τα πράγματα.

Όπως και όλο το δωμάτιο, δεν αξίζουν τίποτα

χωρίς το βάρος της σκόνης.

 

Βασιλική Δραγούνη

Η ΠΕΡΙΠΛΑΝΩΜΕΝΗ ΚΑΡΔΙΑ ΤΗΣ

 

Η περιπλανώμενη καρδιά της

σέρνει ένα σακίδιο

γεμάτο φεγγαρόφωτο

τακτοποιημένα διπλωμένο

σε μια κουβέρτα φύλλων.

 

Η περιπλανώμενη καρδιά της

κάνει βόλτα τα μεσάνυχτα

μέσα σε σφυρίγματα τρένων

υπεραστικά λεωφορεία

και σε στάσεις για καφέ.

 

Η περιπλανώμενη καρδιά της

έχει τσέπες γεμάτες

με ουράνια τόξα

κι ένα εισιτήριο για οπουδήποτε

μέσα στο παπούτσι της.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “Corazon” by Shawna Erback

VALENTINE SERIES – FUTURE

ΕΡΩΣ ΚΑΙ ΨΥΧΗ

 

Παλεύει με το πεισματάρικο

επίμονο φάντασμά του -

πάντα θυμωμένο και ασυγχώρητο,

άγρια αγάπη και μίσος

που ποτέ δεν επιλύεται,

η ώθηση και η έλξη της διαφοράς

πάντα πιστή στον πόλεμο.

Ακόμα και τώρα, της επιτίθεται στα όνειρα.

Ακόμα και τώρα, θέλει την παράδοσή της.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “Psyche Revived by Cupid’s Kiss” by Antonio Canova, 1787-1793, Louvre, Paris, France. Photo by Kimberly Vardeman.

VALENTINE SERIES – PAST

ΤΟ ΑΙΜΑ ΜΙΑΣ ΜΙΣΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

 

Η ιστορία ενός νομίσματος,

μια σιωπηλή εξομολόγηση:

δύο πλευρές που δεν τολμούν ποτέ

να δουν η μία την άλλη πρόσωπο με πρόσωπο.

Στη μια πλευρά αποτυπώνεται το είδωλο μίας βασίλισσας

ντυμένης με μετάξι, διψασμένης για τιμές,

στην άλλη η εικόνα ενός τροβαδούρου

ντυμένου με έναν γήινο μανδύα,

κεντημένο με την ένδοξη θλίψη των ύμνων της απώλειας.

 

Η μαγεία του έρωτα μετατρέπεται σε νόμισμα:

δύο χέρια, τοποθετημένα το ένα με αυστηρότητα

το άλλο με τέχνη, ανταλλάσσουν χειραψία

και δύο πρόσωπα προεξέχουν απ’ τα χάλκινα ανάγλυφα

κρατώντας τα ζωντανά, διαχρονικά αιωρούμενα -

το ένα να παρατηρεί τις ανέσεις ενός βασιλείου

όπου τα ποτάμια κυλούν ελεύθερα, τα δάση χαμογελούν

παντοτινά ντυμένα με φρούτα και λουλούδια,

το άλλο να ατενίζει την κόλαση.

 

Η τέχνη είναι ανίσχυρη να κάνει ξόρκια τόσο επιδραστικά

για να κρατήσει ζωντανά δυο πρόσωπα, διαχρονικά αιωρούμενα

σφυρηλατώντας δύο κόσμους σε έναν ενιαίο,

όπου ο τροβαδούρος και η αυστηρή βασίλισσα

θα μπορούσαν να ‘ναι πλήρως εναρμονισμένοι.

Τροβαδούρε, συνέχισε να τραγουδάς

το άχρηστο τραγούδι σου με ραγισμένη καρδιά

περιμένοντας θραύσματα δακρύων να κυλήσουν ξανά

στο αίμα μιας μισής αγάπης.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “Echo of the Golden Age” by Michael Cheval

VALENTINE SERIES – PRESENT

ΚΑΤΟΙΚΗΣΙΜΗ ΖΩΝΗ

 

«Υπόσχομαι ότι αυτό θα λειτουργήσει», της λέει

δίνοντάς της το κουτί.

«Έχει κάτι να κάνει με τους νευροδιαβιβαστές.

Θα ηρεμήσουν το γιο-γιο της διάθεσής σου.

Δεν θα ταλαντεύεσαι πολύ ψηλά ή χαμηλά».

«Θα κολλήσω στη κατοικήσιμη ζώνη για πάντα;» 

«Καλύτερα από τα σκοτάδια που σε καταπίνουν».

«Και οι παρενέργειες;»

«Ίσως λίγη ζάχαρη στο αίμα, καρδούλες στα μάτια,

ηλεκτρισμός στο δέρμα».

«Κάτι σαν σπίθα;»

«Μάλλον σαν συμπιεσμένο φως».
Ανοίγει το κουτί.
Μια αλυσίδα με διαμάντι και μια κάρτα:

«Για να μείνεις στην κατοικήσιμη ζώνη της καρδιάς μου».

Δακτυλοσκοπεί το αλυσοδεμένο διαμάντι γύρω από το λαιμό της

και σκέφτεται πως κάποτε ήταν σκοτεινή ύλη
πριν γίνει καθαρό φως.

 

Βασιλική Δραγούνη