ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΕΡΓΩΝ ΤΡΙΩΝ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΩΝ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ WRITERS INTERNATIONAL EDITION & ΕΤΑΙΡΙΑ ΕΛΛΗΝΩΝ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ (ΕΕΛ)

 

ΠΡΩΤΟΣ ΚΥΚΛΟΣ - ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΣ

 «Κάθε δημιουργός κουβαλά μέσα του μια διαφορετική εσωτερική γεωγραφία.

Και ίσως η ποίηση να είναι ο τρόπος με τον οποίο αυτή η αόρατη γεωγραφία γίνεται φως.»

 

ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΠΡΟΣ ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΔΡΑΓΟΥΝΗ

«Η ποίηση της Βασιλικής Δραγούνη μοιάζει με υπόγειο ρεύμα μνήμης και συμβολισμού - σαν μια μυστικιστική γλώσσα που έρχεται από αλλού για να φωτίσει το σήμερα.»

 

1. «Η γραφή σου έχει έντονα συμβολικά και σχεδόν προφητικά στοιχεία. Από πού γεννιέται αυτή η εσωτερική ατμόσφαιρα των έργων σου; Είναι βίωμα, διαίσθηση ή ένας άλλος τρόπος θέασης του κόσμου;»

Η εσωτερική ατμόσφαιρα των έργων μου γεννιέται από μια διαρκή συνάντηση βιώματος, διαίσθησης και ενός βαθύτερου τρόπου θέασης του κόσμου, τα οποία στην ποίησή μου λειτουργούν αλληλένδετα. Το βίωμα είναι η πρώτη ύλη - οι προσωπικές εμπειρίες, οι απώλειες, οι στιγμές έντασης, η αβεβαιότητα, η αίσθηση της φθοράς αλλά και η ανάγκη του ανθρώπου να υπερβεί τα όριά του.

Η διαίσθηση παίζει επίσης καθοριστικό ρόλο. Πολλές φορές αισθάνομαι ότι η ποίηση προηγείται της λογικής ερμηνείας. Ένα ποίημα μπορεί να ξεκινήσει από μια εικόνα, μια λέξη ή μια αίσθηση που δεν μπορώ αρχικά να εξηγήσω, αλλά που κουβαλά μέσα της έναν υπόγειο παλμό. Ίσως γι’ αυτό στα έργα μου εμφανίζονται συμβολικά και σχεδόν προφητικά στοιχεία - όχι επειδή επιχειρώ να «προβλέψω» το μέλλον, αλλά επειδή προσπαθώ να αφουγκραστώ τις ρωγμές του παρόντος, εκεί όπου ήδη διαμορφώνονται οι αλλαγές, οι φόβοι και οι μετατοπίσεις της εποχής μας. Ίσως λοιπόν η «προφητική» διάσταση της γραφής μου να μην αφορά το μέλλον με τη στενή έννοια, αλλά μία βαθύτερη επίγνωση του ανθρώπινου τοπίου.

Νομίζω πως η ποίηση έχει τη δύναμη να λειτουργεί σαν ένας εναλλακτικός τρόπος ανάγνωσης της πραγματικότητας. Δεν βλέπει μόνο αυτό που είναι ορατό, αλλά και αυτό που υποκρύπτεται πίσω από τα γεγονότα: τη σιωπή, την αγωνία, την εσωτερική σύγκρουση, την ανάγκη για νόημα. Με ενδιαφέρει ιδιαίτερα αυτή η περιοχή ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι, ανάμεσα στην ελπίδα και στην κατάρρευση, όπου ο άνθρωπος συνεχίζει να αναζητά έναν τρόπο να σταθεί όρθιος απέναντι ακόμη και στην πιο ζοφερή πραγματικότητα.

2.«Οι τίτλοι των έργων σου - “Άλεκτες Προφητείες”, “Κρόνος Χρόνος”, “Ανάδρομη Αμφιλύκη” - μοιάζουν να κινούνται ανάμεσα στον μύθο, τον χρόνο και το μεταφυσικό. Τι ρόλο παίζει ο χρόνος στην ποίησή σου;»

Ο χρόνος αποτελεί έναν από τους κεντρικούς άξονες της ποιητικής μου σκέψης. Δεν τον αντιλαμβάνομαι ως μια ευθύγραμμη πορεία από το παρελθόν προς το μέλλον, αλλά ως μια διαρκή, ρευστή κατάσταση μέσα στην οποία συνυπάρχουν μνήμη, απώλεια, προσδοκία και μεταμόρφωση. Στην ποίησή μου ο χρόνος δεν λειτουργεί μόνο ως χρονικό πλαίσιο, λειτουργεί σχεδόν ως ζωντανή δύναμη, ως ένας αόρατος μηχανισμός που διαμορφώνει τη συνείδηση, τις σχέσεις και την ίδια την ανθρώπινη εμπειρία.

Ίσως γι’ αυτό οι τίτλοι των έργων μου κινούνται συχνά ανάμεσα στον μύθο, το μεταφυσικό και την έννοια της χρονικότητας. Οι «Άλεκτες Προφητείες», για παράδειγμα, σχετίζονται με έναν χρόνο υπόγειο και εκκρεμή, με όσα δεν έχουν ακόμη εκδηλωθεί αλλά ήδη κυοφορούνται μέσα στην πραγματικότητα.

Με απασχολεί ιδιαίτερα επίσης ο τρόπος με τον οποίο ο άνθρωπος βιώνει τον χρόνο εσωτερικά. Υπάρχουν στιγμές που ένας μόνο φόβος ή μια μνήμη μπορεί να διαστείλει τον χρόνο, ενώ άλλες φορές ολόκληρες περίοδοι ζωής χάνονται σαν μια αστραπή. Αυτή η υποκειμενικότητα του χρόνου με ενδιαφέρει ποιητικά περισσότερο από την αντικειμενική του διάσταση.

Παράλληλα, ο χρόνος στην ποίησή μου συνδέεται και με τη φθορά, όχι όμως αποκλειστικά με αρνητικό τρόπο. Μέσα από τη φθορά γεννιέται και η μεταμόρφωση. Η κατάρρευση ενός παλιού κόσμου μπορεί να ανοίξει χώρο για μια νέα συνείδηση, για μια διαφορετική ανάγνωση του εαυτού και της πραγματικότητας. Γι’ αυτό και στα έργα μου συχνά συνυπάρχουν η αγωνία και η ελπίδα, το σκοτάδι και η δυνατότητα αναγέννησης.

Ο μύθος, τέλος, λειτουργεί για μένα σαν μια διαχρονική γλώσσα του ανθρώπου. Μέσα από μυθολογικά και μεταφυσικά στοιχεία προσπαθώ να εκφράσω σύγχρονες υπαρξιακές αγωνίες. Γιατί, παρότι αλλάζουν οι εποχές, τα βαθύτερα ερωτήματα του ανθρώπου απέναντι στον χρόνο, τη μοίρα, τον θάνατο και την υπέρβαση παραμένουν ουσιαστικά τα ίδια.

3.«Παρότι εργάζεσαι σε έναν απαιτητικό και τεχνοκρατικό χώρο όπως η αεροπορία, η γραφή σου είναι βαθιά εσωτερική και ποιητική. Πώς συνυπάρχουν αυτοί οι δύο κόσμοι μέσα σου;»

Για πολλούς ανθρώπους αυτοί οι δύο κόσμοι μοιάζουν αντιφατικοί: ο επαγγελματικός μου χώρος από τη μία, με την ευθύνη και την τεχνική ακρίβεια που απαιτεί και η ποίηση από την άλλη, που κινείται στον χώρο του συναισθήματος, του συμβολισμού και της εσωτερικής αναζήτησης. Για εμένα αυτοί οι δύο χώροι δεν λειτουργούν ανταγωνιστικά αλλά συμπληρωματικά.

Στον αεροπορικό χώρο αντιλαμβάνεται κανείς τη σημασία της συγκέντρωσης και της διαρκούς εγρήγορσης απέναντι στον κόσμο. Είναι ένας χώρος όπου ο χρόνος, η απόφαση και η λεπτομέρεια αποκτούν καθοριστική σημασία. Αυτή η εμπειρία, ακόμη και αν φαίνεται τεχνοκρατική, με έχει φέρει πολύ κοντά στην ανθρώπινη ευθραυστότητα και στην επίγνωση ότι τα πάντα μπορούν να αλλάξουν μέσα σε μια στιγμή. Και αυτή ακριβώς η επίγνωση περνά βαθιά μέσα στη γραφή μου.

Από την άλλη πλευρά, η ποίηση είναι ο εσωτερικός μου χώρος ελευθερίας. Είναι ο τρόπος με τον οποίο μπορώ να επεξεργαστώ όσα δεν χωρούν στη λογική ή στην τεχνική γλώσσα. Η ποίηση μου επιτρέπει να κινηθώ μέσα στο υπαινικτικό, στο συμβολικό και στο άρρητο. Θα έλεγα ότι η μία πλευρά ισορροπεί την άλλη: η πειθαρχία του επαγγελματικού κόσμου με κρατά γειωμένη, ενώ η γραφή με βοηθά να μη χάσω την εσωτερική μου ευαισθησία.

Υπάρχει επίσης κάτι βαθιά ποιητικό στην ίδια την έννοια της πτήσης. Η αίσθηση της μετάβασης, της απόστασης από τη γη, η θέαση του κόσμου από ψηλά, η συνεχής μετακίνηση ανάμεσα σε τόπους και ανθρώπους, όλα αυτά δημιουργούν μια ιδιαίτερη σχέση με τον χώρο, τον χρόνο και τη μοναξιά. Συχνά αισθάνομαι ότι οι δύο αυτοί κόσμοι επικοινωνούν υπόγεια μεταξύ τους περισσότερο απ’ όσο φαίνεται.

Σε γενικές γραμμές, θεωρώ ότι ο άνθρωπος δεν είναι μονοδιάστατος. Μπορεί να κινείται μέσα σε αυστηρά δομημένα περιβάλλοντα και ταυτόχρονα να διατηρεί έναν βαθιά εσωτερικό, ποιητικό πυρήνα. Για μένα η γραφή δεν είναι φυγή από την πραγματικότητα, αλλά ένας τρόπος να την κατανοήσω βαθύτερα.

4.«Στην ποίησή σου υπάρχει συχνά η αίσθηση αφύπνισης - σαν να θέλεις να ταρακουνήσεις τον αναγνώστη από μια εσωτερική λήθη. Θεωρείς ότι η ποίηση οφείλει να αφυπνίζει;»

Πιστεύω πως η ποίηση δεν έχει υποχρεώσεις με την αυστηρή έννοια του όρου, δεν λειτουργεί ως μηχανισμός καθοδήγησης. Ωστόσο, θεωρώ ότι η βαθύτερη δύναμή της βρίσκεται ακριβώς στην ικανότητά της να αφυπνίζει - όχι απαραίτητα μόνο πολιτικά ή ιδεολογικά, αλλά και υπαρξιακά, συναισθηματικά και εσωτερικά.

Ζούμε σε μια εποχή υπερπληροφόρησης και συνεχούς θορύβου, όπου ο άνθρωπος συχνά συνηθίζει την αγωνία, την απώλεια, τη μοναξιά ή ακόμη και τη βία γύρω του. Δημιουργείται έτσι μια μορφή εσωτερικής λήθης, μια κατάσταση όπου πολλά βιώνονται μηχανικά, χωρίς ουσιαστική επεξεργασία. Η ποίηση έχει τη δυνατότητα να διακόπτει αυτή τη συνήθεια. Να δημιουργεί μία ρωγμή μέσα στην καθημερινότητα και να αναγκάζει τον αναγνώστη να σταθεί απέναντι στον εαυτό του και στον κόσμο με μεγαλύτερη επίγνωση.

Αυτό προσπαθώ κι εγώ μέσα από τη γραφή μου - όχι να δώσω απαντήσεις, αλλά να ενεργοποιήσω ερωτήματα. Να προκαλέσω μία εσωτερική μετατόπιση, ακόμη και μικρή. Η αφύπνιση που με ενδιαφέρει δεν είναι κραυγαλέα, πολλές φορές είναι υπόγεια, σχεδόν σιωπηλή. Μπορεί να γεννηθεί μέσα από μια εικόνα, έναν συμβολισμό ή μια αίσθηση ανοιχτής εκκρεμότητας που παραμένει μέσα στον αναγνώστη και μετά το τέλος του ποιήματος.

Για εμένα, λοιπόν, η ποίηση δεν είναι απλώς αισθητική εμπειρία. Είναι ένας τρόπος να επανασυνδεθεί ο άνθρωπος με όσα έχει μέσα του αποσιωπήσει. Να κοιτάξει πιο βαθιά την πραγματικότητα, ακόμη κι όταν αυτή είναι δύσκολη ή σκοτεινή. Γιατί πολλές φορές η αληθινή αφύπνιση ξεκινά ακριβώς από τη στιγμή που κάποιος τολμά να αντικρίσει κατάματα αυτό που για καιρό απέφευγε να δει.

A CELEBRATION OF LITERATURE, INTELLECT, IDEAS AND PHILOSOPHY

 

“Three different authors, three enchanting pens!

This presentation is a celebration of literature, intellect, ideas and philosophy. We are especially proud to present works by distinguished authors from our publishing house, Writers International Edition:

Theodoros Dalmaris, Vasiliki Dragouni, and Dimitris Karousis.

We sincerely thank the historic hall of the Society of Greek Writers, chaired by Kostas Karousis, for hosting us and opening its doors to events of this caliber.
We look forward to seeing you all on Sunday, May 24th at 7:00 PM on the 8th floor, to enjoy great poetry together.

Let us reflect and listen closely to the meanings behind the verses, the pauses between the words, and the melodic notes that these three leading poets and authors offer us with their pens.”

Writers Capital International Foundation

ΘΑ ΡΩΤΗΣΟΥΝ, ΤΙ ΕΙΝΑΙ;

 

Αυτό, επειδή η νύχτα είναι εφιαλτική.

Αυτό, επειδή το πρωί είναι πιο δύσκολο.

Αυτό, επειδή ξεχάσαμε

πώς να ζούμε χωρίς δεκανίκι.

Αυτό, επειδή δεν κρίνει.

Αυτό, επειδή μας γεμίζει

και συγχρόνως μας αφήνει αδειανούς.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΚΑΜΙΑ ΓΡΑΜΜΗ ΟΡΙΖΟΝΤΑ

 

Απ’ το σκληρό τοπίο

βγαίνει η ασώματη σκιά,

από την γκρίζα πέτρα -

κανένα πλάσμα ή βλάστηση,

καμία γραμμή ορίζοντα.

Η γη είναι ένας κόσμος θλίψης,

ένας αναστεναγμός

περαστικών ανέμων.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “The Wanderer” - Surreal Landscape Painting by Harold Roth, 2025

ΔΙΟΛΙΣΘΗΣΕΙΣ

 

Οι ιστορίες ψιθυρίζουν

μέσα στις δεκαετίες.

Πάλλονται και βουίζουν,

ένα αδιάκοπο σούσουρο

διάχυσης

διολίσθησης

επικάλυψης.

Κολυμπάς για πάντα σε ιστορίες,

αναδύεσαι από τη σιωπή

παρασύρεσαι, επιστρέφεις.

Επανέρχεσαι πίσω σε εσένα,

στο μονότονο, στο ατελές,

στο χρόνο που έχεις.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΤΙΚΗ ΠΛΑΝΗ

 

Το τσίρκο της ληθαργικής μας βεβαιότητας

έχει εμποτίσει τον εγκέφαλο

μετατρέποντας το σώμα μας

σε φυλακή της άγνοιας.

Οι περίεργοι άνεμοι που μας μετέφεραν κάποτε

σε απροσδόκητα μέρη

τώρα στριμώχνονται στις ράβδους του κλουβιού 

ανακατεύοντας τη σκόνη στις γωνίες.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΛΕΥΚΑ ΦΤΕΡΑ

 

Λευκά φτερά

όπου η ελπίδα

βρίσκεται κοντά -

η ίδια, ένα φάντασμα

φλεγόμενο

από σβησμένο λόγο.

 

Λευκά φτερά

αιωρούνται μακριά

προσεγγίζουν

και εξαφανίζονται

αφήνοντας μια μοναξιά

που τη γεμίζεις φόβο.

 

Βασιλική Δραγούνη

Η ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΤΟΥ ΟΡΑΤΟΥ

ΑΝΤΙ ΠΡΟΛΟΓΟΥ

 

Φως σε θολά απόνερα

πλωτός λωτός σε λίμνη

στην διάβαση πεζών και καταιγίδων,

ο ήλιος σπάει τα όρια του ορατού

απελευθερώνοντας

μες στην αόρατη πραγματικότητα

ουράνια τόξα.

 

Βασιλική Δραγούνη

THE METAPHYSICS OF THE VISIBLE BY VASILIKI DRAGOUNI

 

The new poetry collection “The Metaphysics of the Visible” by Vasiliki Dragouni, published by Universe Pathways Editions, invites the reader on a journey beyond the obvious, to a place where experience precedes interpretation and inner knowledge resists facile certainties. At the core of the collection lies humanity as an entity that seeks meaning amidst the chaos of information, memory and consciousness. God appears at times as a higher authority and at other times as a human construct, without dogmatic certainty but with a disposition toward existential dialogue.

The 90 poems of “The Metaphysics of the Visible” open cracks in the way we perceive reality, to illuminate our inner journey toward self-knowledge. By questioning the authority of the visible and the provable as the sole bearers of truth, the collection concludes with the need to return to experience as wisdom - to that subtle, invisible realm where the gaze ceases to suffice and true perception begins.

 

Vasiliki Dragouni

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ Η ΝΕΑ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ ΔΡΑΓΟΥΝΗ

«Η ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΤΟΥ ΟΡΑΤΟΥ»

ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΕΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ

 

Η ποιητική συλλογή «Η Μεταφυσική του ορατού» προσκαλεί τον αναγνώστη σε ένα ταξίδι πέρα από το προφανές, εκεί όπου η εμπειρία προηγείται της ερμηνείας και η εσωτερική γνώση αντιστέκεται στις εύκολες βεβαιότητες. Στον πυρήνα της συλλογής βρίσκεται ο άνθρωπος ως ον που αναζητά νόημα μέσα στο χάος της πληροφορίας, της μνήμης και της συνείδησης. Ο Θεός εμφανίζεται άλλοτε ως ανώτερη αρχή και άλλοτε ως ανθρώπινο κατασκεύασμα, χωρίς δογματική βεβαιότητα, αλλά με διάθεση υπαρξιακού διαλόγου.

Τα 90 ποιήματα της «Μεταφυσικής του ορατού» ανοίγουν ρωγμές στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητα, για να φωτίσουν την εσωτερική πορεία μας προς την αυτογνωσία. Θέτοντας υπό αμφισβήτηση την αυθεντία του ορατού και του αποδείξιμου ως μοναδικών φορέων αλήθειας, η συλλογή καταλήγει στην ανάγκη επιστροφής στην εμπειρία ως σοφία - σε εκείνη τη λεπτή, αόρατη περιοχή όπου το βλέμμα παύει να αρκεί και αρχίζει η ουσιαστική θέαση.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΑΙΩΝΙΑ ΓΗ

 

Αιώνια γη που μας διασχίζεις

ταξιδεύω στο τοπίο σου

αγγίζοντας εδώ ένα δέντρο,

εκεί ένα αγριολούλουδο.

Κρατώ την πνοή σου στα χέρια μου

ακολουθώ τα ίχνη στα φύλλα σου

ακούω τις καταιγίδες να μαζεύονται

τη βροχή να πέφτει.

 

Ανεβαίνω το βουνό σου

αγγίζοντας τις φτέρες του πνεύματός σου,

τα βρύα της απαλότητάς σου.

Το μονοπάτι οδηγεί στους παγετώνες

της θλίψης σου,

στα λιβάδια της γαλήνης σου.

 

Οι βράχοι αποκαλύπτουν τον πόνο σου

στρώμα πάνω σε στρώμα,

τον θρίαμβό σου στα αρχαία δάση

που στέφονται από σύννεφα δόξας.

Ευλογώ τη ζωή σου, καθώς ταξιδεύω

μέσα στο τοπίο σου.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΤΟΠΙΟ

 

Κατεστραμμένο. Πληγωμένο.

Ξεθαμμένο και εγκαταλελειμμένο.

Τάφοι. Η αμέλεια της μνήμης.

Μικρές ιστορίες μικρών ζωών.

Σ’ αυτό το μέρος κάνει κρύο.

Δεν υπάρχει καλωσόρισμα.

Είναι ένα μέρος χωρίς προσδοκίες.

 

Πέτρες και αυλάκια.

Εδώ και εκεί ένα ζιζάνιο.

Η εγκατάλειψη μιλά με τη δική της γλώσσα:

την επιμονή των ζιζανίων,

την υπομονή των λίθων,

την υγρασία των αυλακιών.

 

Ο ορίζοντας απομακρύνεται όσο τον πλησιάζεις,

η μέρα δεν φτάνει ποτέ στο τέλος της

κι ο ουρανός κρατά πάντα καλά το μυστικό του.

Φαντάζεσαι μία σκιά

και μια σκιά διασχίζει τον αέρα.

Εσύ το δημιουργείς αυτό,

το δικό σου τοπίο.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΗΛΙΟΥΠΟΛΗ

 

Σας άφησα ένα άδειο δωμάτιο

γεμάτο μουσική

και το τελευταίο άρωμα της φυγής σας.

Όταν φτάσετε θα βρείτε

κρύο τσάι να σας περιμένει

σε δύο φλιτζάνια.

Θα υπάρχουν δύο μαξιλάρια

στο πάτωμα

και ένα τασάκι για τσιγάρο.

Ένα απαλό φως θα καίει

για να σας προστατέψει απ’ το σκοτάδι.

Το παράθυρο θα φέρνει

καλοκαιρινά αεράκια

για να ανασαίνει η απουσία σας.

Ένας δίσκος βινυλίου

θα παίζει όσα αγαπάτε

να θυμάστε.

Δεν θα υπάρχει σημείωμα.

Μπορείτε να μείνετε

όσο θέλετε.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “One ticket to outer space, please” by Meg Allan, 2026 

“I stopped at the Crystalline river

flowing between two mountain cities.
Standing knee-deep in water that cradled weary bones,
I gazed up at the sun and politely asked;
One ticket to outer space, please”

Meg Allan 

ΣΤΗ ΖΟΥΓΚΛΑ ΤΗΣ ΑΣΦΑΛΤΟΥ

 

Οι θεοί των μεταφορικών υποδομών είναι θυμωμένοι.

Απαιτούν επαίνους και υπακοή. Απαιτούν σεβασμό.

Η ελεύθερη κυκλοφορία τους προσβάλλει.

Οι ακατάστατες λωρίδες λεωφορείων τους προσβάλλουν.

Τα αυτοκίνητα τους προσβάλλουν, καθώς αιωρούνται ανέμελα

στους χώρους στάθμευσης.

Έχουν εντοπίσει μια σειρά από λακκούβες

κι από ξεχαρβαλωμένες σιδεριές

και προαναγγέλλουν μια μεγάλη εκστρατεία διεύρυνσης

λόγω εκθετικής αύξησης των χρηστών του δρόμου.

 

Και ιδού, οι εργολάβοι εμφανίζονται,

άλλοι με βαν, άλλοι με επίπεδα κρεβάτια, άλλοι ανά συνεργεία 

με τα λογότυπα στα πλαϊνά των οχημάτων

βαμμένα στη ζωηρή αισθητική της διαχείρισης κυκλοφορίας.

Έρχονται με δόλιους μετρητές απόστασης,

με κράνη και με αυτοσχέδιες προειδοποιητικές πινακίδες

που καλύπτουν όλη τη γκάμα: 

από πρόχειρα έργα σε στενά έως προσωρινά φανάρια 

που κρατούν τους δρόμους ακινητοποιημένους,

με τα τάγματα των βαρέων μηχανημάτων

παραταγμένα κατά μήκος του οδοστρώματος

και αφημένα χωρίς επιτήρηση.

Έρχονται με λίστες ελέγχου και εκτιμήσεις κινδύνου,

με τα συνθήματά τους για υγεία και ασφάλεια

και με τις δημόσιες σχέσεις τους να πιέζουν για αναγνώριση.

 

Ως ευσυνείδητοι εργολάβοι υποκλίνονται

στους θεούς των μεταφορικών υποδομών,

υποσχόμενοι χάος και καθυστέρηση

έναν ατελείωτο πολλαπλασιασμό

κόκκινων γραμμών και παρακάμψεων.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: Surreal urban grunge by Bruce Rolff

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

 

Πατέρας της στιγμής που πεθαίνει πριν ξημερώσει

Μητέρα του αουτσάιντερ που μαθαίνει να νικά στην ήττα

Αδελφός της σοφίας με χέρια σημαδεμένα απ’ την αλήθεια

Αδελφή των αστεριών που πέφτουν χωρίς ευχή

Εραστής του χάους πιστός στις ρωγμές του κόσμου

Έμβλημα μιας εποχής άστοχης και κουρασμένης

σαν τελευταίο σύνθημα γραμμένο σε υγρό τοίχο.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: Kafka illustration by Martin O’Neill

ΠΑΙΔΙΚΟ ΙΧΝΟΓΡΑΦΗΜΑ

 

Καταλαμβάνει όλη τη σκηνή.

Δυναμική, εκτυφλωτική σχεδόν.

 

Η τεράστια καρδιά της

ξεχειλίζει από το στήθος της

σαν αγάπη που περισσεύει.

 

Τα μάτια της, μεγάλα σαν πιάτα

λάμπουν πάνω στο καρδιόσχημο πρόσωπό της

με εκείνη την αθώα σοβαρότητα.

 

Στέκεται στο κέντρο

έτοιμη να χορέψει

ή απλώς να είναι όμορφη…

 

Στέκεται ανάμεσα στα λουλούδια

έτοιμη να τραγουδήσει

ή απλώς να σκορπίσει φως…

 

Όλα τα ονειρικά πράγματα την περιβάλλουν:

πλάσματα παράξενα και τρυφερά,

παιχνίδια ξεχασμένα απ’ τον χρόνο,

ένα μπαλόνι δεμένο στην άκρη ενός λεπτού μίσχου,

ένα φωτεινό παράθυρο που αφήνει το φως να κυλά σαν δρόμος.

 

Όλα τα μαγικά πράγματα την περιβάλλουν:

ο σκύλος που χορεύει μόνος του,

ο στρογγυλός ηλιακός δίσκος,

η μυστική σκάλα που οδηγεί στο βουνό

και ίσως κάπου πιο πέρα από αυτό.

 

Όλα τα σύμβολα που αγαπά

η παιδική φαντασία

την περιβάλλουν σαν μικρά θαύματα.

 

Ναι, το παιδί που την ζωγράφισε

τη χάρισε στον κόσμο ευτυχισμένη.

Ολόκληρη.

Άθικτη από λύπη.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “The Gift of a Higher Power” by Heather Edgar

Ο ΧΡΟΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΣΤΑΘΗΣ

 

Πώς να σε απεικονίσω, Νεκρή Φύση,

με λουλούδια… με φρούτα… με γυαλί… 

με οτιδήποτε;

 

Πώς να σε αποδώσω πιο πιστά,

με το μολύβι… με το μάτι… με το νου…

σε μια προσπάθεια να κρατήσω

το φως και τη φθορά σου;

 

Πώς να αποφασίσω,

όταν οι συνθέσεις μαραίνονται…

χαλάνε… ή αλλάζουν τις σκιές τους;

 

πώς να αναδείξω το ταλέντο

από την έλλειψή του...  

Ο χρόνος είναι ασταθής.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΝΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ

 

Κάπου κάτω από μια γέφυρα

ξεδιπλώνεται μία συνομιλία μεταξύ

του νου και της καρδιάς.

Ο νους υποσχέθηκε να γράψει

ένα πεζό ποίημα για το σώμα,

ενώ το σώμα

ήθελε να συγχρονιστεί με την καρδιά

για μια δεύτερη ευκαιρία

σε νέα ξεκινήματα.

Η καρδιά μονάχα ήθελε

να ξαπλώσει στο γρασίδι

και να αποκοιμηθεί.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “Hearts of Gold” by Linda Shaffer

Ο ΑΡΧΟΝΤΑΣ ΤΗΣ ΛΙΜΝΗΣ

 

Ο βαθύφωνος βάτραχος

στη μικρή λιμνούλα

κρώζει προειδοποιητικά

σε εχθρούς και φίλους.

Το στόμα του είναι μεγάλο

και μπορεί να καταπιεί

σχεδόν οτιδήποτε

διπλάσιο από το μέγεθός του.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΑΡΠΑΚΤΙΚΑ ΠΤΗΝΑ

 

Δεν γνωρίζουν κορεσμό.

Τρέφονται αδιάκοπα από τις κρούστες

του μπαγιάτικου ψωμιού που τους πετάς.

 

Αναδεύονται, ξύνουν τον αέρα,

σκίζουν το ίδιο τους το σχήμα

μέσα στο ημίφως.

 

Μένουν με πείσμα, σαν σκιά

που δεν αποχωρίζεται το σώμα.

Σε ραμφίζουν αργά, κομμάτι-κομμάτι.

 

Τα βήματά σου τους ηχούν σαν πρόσκληση

σαν μοτίβο που δεν τελειώνει

σαν ρεφρέν που επιμένει να ενοχλεί.

 

Μακάρι να χαθούν μακριά,

όχι μόνο από το βλέμμα

μα κι από τη μνήμη σου.

 

Κι αν είναι ασθένεια αυτό που φέρουν

μην του δίνεις όνομα -

τρέφεται απ’ την προσοχή σου.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: "Field Guide to Decent Humans" by Charles van Sandwyk