ΣΤΗ ΡΩΓΜΗ ΤΟΥ ΑΟΡΑΤΟΥ

 

Η ψευδαίσθηση της τάξης

σκηνοθετημένη στο κοσμικό μας απόβλητο

αφήνει την αναμονή να απλώνεται στον χρόνο,

την καμπυλότητα του χώρου εις το διηνεκές.

 

Τα έτη αστρικού φωτός,

γαλαξιακοί ξενιστές πέρα από τα όνειρά μας,

συρρικνώνονται σε μια ανάσα,

ο χρόνος και η απόσταση, μία λεπτή πτυχή

που μέσα της εξαφανίζεσαι.

 

Κι εκεί, στη ρωγμή του αόρατου,
γίνεσαι σιωπή χωρίς αντίκρισμα,
ένα ίχνος καμπυλότητας
που δεν θυμάται πως υπήρξε.

 

Και τότε καταλαβαίνεις:
δεν χάνεσαι
απλώς αλλάζεις μορφή
στο σώμα του σύμπαντος.

 

Βασιλική Δραγούνη