ΠΑΡΚΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΩΝ

 

Μακάρι να μπορούσα να ισχυριστώ

ότι κέρδισα μια φιλοσοφική διαμάχη με το σκοτάδι

αλλά η νύχτα έμοιαζε πιο ήσυχη από το συνηθισμένο:

Το φως του φεγγαριού πλημμύριζε τον άδειο δρόμο

και οι σκιές μακραίναν ανάμεσα στα σπίτια.

Τα δέντρα στο πάρκο που προσπέρασα με τρόμαζαν

καθώς τα φύλλα τους έμοιαζαν με φαντάσματα

που περιμέναν το φθινόπωρο να τους αλλάξει χρώμα 

και έπειτα να πεθάνουν το χειμώνα

σε ένα χωράφι υπερποτισμένο

όπου τίποτα δεν θα φύτρωνε ποτέ.

 

Βασιλική Δραγούνη