ΠΟΙΗΣΗ ΕΙΡΗΝΗΣ ΝΤΟΥΡΑ-ΚΑΒΒΑΔΙΑ

ΑΦΥΠΝΙΣΗ

Μέσα σε άγρυπνες νυχτιές

μέσα σ’ ατέρμονες σιωπές

την αγκαλιά σου άνοιξε.

Μες στου ονείρου τις φωλιές

κι από άρρητες διαδρομές

το κρυφό το νόημα άδραξε.

Μέσα από πέτρινες στιγμές

σε δαντελόπλεχτες ακρογιαλιές

έλα, και νέα μέρα χάραξε.

Άφησε πια τις κλεφτές ματιές,

δέξου της μοναξιάς σταλαγματιές,

απόψε που η ψυχή μας σπάραξε.

Πάψε κι αφουγκράσου! Δες!

Βγες από της λήθης τις σκιές

και τη μοιραία πορεία άλλαξε!

Άνθρωπε!

Δεν πλάστηκες για καταστροφές

μα γι’ αγάπη, δημιουργία και νέες εποχές.

Την ύστατη ώρα, έστω, μέλι στάλαξε

πάνω σ’ αιώνων αγιάτρευτες πληγές

κι από καινές ολέθριες συμφορές

τις επόμενες γενιές απάλλαξε…

Ειρήνη Ντούρα-Καββαδία

ΠΟΙΗΣΗ ΕΙΡΗΝΗΣ ΝΤΟΥΡΑ-ΚΑΒΒΑΔΙΑ

Η ΑΥΛΑΙΑ

Τι ψάχνεις; το θέατρο πια έκλεισε

- έπεσε κι η αυλαία!

Κι εσύ, κοινό ασάλευτα βουβό

παθητικό ακροατήριο

τη σκηνή απομένεις να κοιτάς

σαν κέρινο του εαυτού σου ομοίωμα,

ασάλευτος, ωχρός, δίχως εισιτήριο,

ωσάν νεκρός να περιμένεις εξιτήριο.

Σαν η ζωή σου να παίχτηκε

από κομπάρσους και κακούς ηθοποιούς

παρά τη θέλησή σου

και δεν κατόρθωσες διόλου να το χαρείς

κείνο το φάλσο χάπι εντ,

που δεν έπεισε τους κριτές

ούτε και τους υπόλοιπους θεατές

μα λιγότερο απ’ όλους επικριτές

εσού, που τιμωρείσαι

ν’ αντικρίζεις αμέτρητες ψευτιές

 παρόλο που δε φταις

για όλα όσα σου προσάψανε -

όλα εκείνα που δεν έχεις και δεν είσαι...

Κι απλά παρατηρείς κάθε μέρα που περνάει

τη σκηνή να προχωρά, να παίζεται, να χάνεται,

εκλιπαρώντας του Ταντάλου τάχιστα να λήξει

το μαρτύριο του παραλόγου, που φριχτά πονάει.

Γιατί έχεις κάθε νύχτα πλέον φρίξει

το δήθεν βίο σου, να βλέπεις στοπ-καρέ,

κι είσαι στα πρόθυρα του αυτοοικτιρμού

με συναισθήματα κουβάρι σε μια μίξη

κι απομένεις να θωρείς το θίασο

που στέκει με περισσό καμάρι

δίχως να πεις καν μια λέξη

και η ζωή σου να παίζεται με χάρη

σε επίπλαστη ερμηνεία πλαστική

κάποιου Χ ευφάνταστου καθ’ έξη

πολλώ δε μάλλον σαδιστή

της ζωή μας σκηνοθέτη…

Ειρήνη Ντούρα-Καββαδία

ΠΟΙΗΣΗ ΕΙΡΗΝΗΣ ΝΤΟΥΡΑ-ΚΑΒΒΑΔΙΑ

Η ΥΔΡΟΓΕΙΟΣ

Γραφείο μασίφ από ξύλο μαονιού

με τέχνη μαέστρου περίσσια σκαλισμένο

μιας ένδοξης εποχής, αλλοτινής,

στέκει τώρα σε μια γωνιά λησμονημένο... 

           

Ένα κερί χλωμό, μισολιωμένο,

στάζει δάκρυα θολά και σκουριασμένα

πάνω στο χάλκινό του κηροπήγιο αφημένο,

φως θαμπό, ξεψυχισμένο. 

Στο βάθος ένας πίνακας μουντός

θάλασσας άγριας, νεαρής, φουσκωμένης,

στη χρυσή κορνίζα του περίτεχνα βαλμένος

με τα όνειρα του χθες μας στολισμένος,

που κάποτε ήσαν άτια καθαρόαιμα κι ανήμερα

- σήμερα στέκει κι αυτός βουβός και σαστισμένος.

   

Κι εσύ, χρόνια ολάκερα αλλού το βλέμμα καρφωμένο!

Σε χάρτες, πυξίδες, κουμπάσα και πορείες…

Κι η Υδρόγειος δεσπόζει τόσο προκλητικά εμπρός σου!

μια μπάλα στα όνειρά σου πως είναι η Γη, θαρρείς,

στην αγκαλιά σου ολόκληρη χωράει,

να τη σφίξεις τρυφερά σε καλεί

και νομίζεις πως μπορείς

           

μα αυτή, άμμος μέσα απ’ τα δάχτυλα γλιστράει,

στάχτη, μέσα απ’ τη βιοπάλη,

σα σκόνη καταρτιού καμένου

όπως της νιότης σου τα χρόνια,

γκρίζα πια, πανιά ιστιοφόρου ξεφτισμένα.

Κι η Υδρόγειος, μέσα στη δίνη της ρουτίνας

Ακόμη φαντάζει ολόλαμπρη εμπρός σου -

στη χούφτα σου ολάκερη, φαντάζεσαι, χωράει

να την κρατήσεις πασχίζεις, μα – αλί! - ματαιοπονείς

αυτή πάντα σαδιστικά σου ξεγλιστράει…

Ειρήνη Ντούρα-Καββαδία

            

Το ποίημα "Υδρόγειος" τιμήθηκε με το 1ο Διεθνές Βραβείο Ποιητικής Συλλογής Ξένου Καλλιτέχνη (24ος Παγκόσμιος Λογοτεχνικός Διαγωνισμός Giovanni Gronchi, Pontedera, Πίζα, Ιταλίας, 2010), καθώς και με το  2ο Πανελλήνιο Βραβείο Ποίησης 7ου Λογοτεχνικού Διαγωνισμού ΙΔΕΟΠΝΟΟΝ 2012. Δημοσιεύθηκε στην ανθολογία βραβευμένων ποιημάτων "Ποίηση και Ζωγραφική" από τις Εκδόσεις Υδρόγειος 2009 και απαγγέλθηκε στην Πινακοθήκη Πειραιά από την ποιήτρια στην βραδιά αφιερωμένη στον ποιητή Νίκο Καββαδία, καθώς το ποίημα είναι αφιερωμένο σε αυτόν και στο ανήσυχο πνεύμα του.