Η ΤΕΛΕΙΑ ΣΤΟΝ ΚΥΚΛΟ

 

Από την ποιητική συλλογή της Βασιλικής Δραγούνη “Στιγμιό-Τυπα”

Εκδόσεις ITravelPoetry

Συνέντευξη με την Βασιλική Δραγούνη με αφορμή την συλλογή “Στιγμιό-τυπα”

Link: https://itravelpoetry.com/vasiliki-gragouni-stigmio-typa/

Η ποιητική συλλογή «Στιγμιό-τυπα» της Βασιλικής Δραγούνη αποτελεί ένα ταξίδι στις μικρές αλλά καθοριστικές στιγμές της ζωής. Μέσα από σύντομες, συγκινητικές εικόνες και εσωτερικούς στοχασμούς, η ποιήτρια αποτυπώνει την καθημερινότητα με ευαισθησία και παρατηρητικότητα, προσκαλώντας τον αναγνώστη να σταθεί και να δει την ομορφιά που κρύβεται στις λεπτομέρειες.

---

Ερώτηση: Οι σπουδές σας στην αγγλική φιλολογία και λογοτεχνία, σε συνδυασμό με το μεταπτυχιακό σας στις διεθνείς και ευρωπαϊκές σπουδές, πώς έχουν επηρεάσει τη θεματολογία και τη γλώσσα της ποίησής σας;

Απάντηση: Οι σπουδές μου στην Αγγλική Φιλολογία και Λογοτεχνία, σε συνδυασμό με το μεταπτυχιακό μου στις Διεθνείς και Ευρωπαϊκές Σπουδές, λειτούργησαν συμπληρωματικά στη διαμόρφωση τόσο της θεματολογίας όσο και της γλώσσας της ποίησής μου. Η επαφή μου με την αγγλόφωνη λογοτεχνική παράδοση με μύησε σε έναν λόγο λιτό, υπαινικτικό και εσωτερικό, όπου το συναίσθημα δεν δηλώνεται αλλά υποβάλλεται. Μέσα από ποιητές και ποιήτριες που εστιάζουν στη σιωπή, στη ρωγμή της καθημερινότητας και στη χαμηλόφωνη δραματικότητα, καλλιέργησα μια γλώσσα πυκνή, μετρημένη, απαλλαγμένη από ρητορικές εξάρσεις. Παράλληλα, η αγγλική φιλολογία με ευαισθητοποίησε στη λειτουργία του ελεύθερου στίχου και στη δύναμη των απλών εικόνων που αποκτούν συμβολικό βάθος.

Από την άλλη πλευρά, οι Διεθνείς και Ευρωπαϊκές Σπουδές ενίσχυσαν την κοινωνιοκεντρική διάσταση της ποίησής μου. Η μελέτη των συλλογικών ταυτοτήτων, της ιστορικής μνήμης, των μετακινήσεων, των ορίων και των αποκλεισμών διεύρυνε το υπαρξιακό μου βλέμμα, συνδέοντας το ατομικό βίωμα με το κοινωνικό και πολιτικό πλαίσιο. Έτσι, ζητήματα όπως ο χρόνος, η απώλεια, η μοναξιά και η αναζήτηση ταυτότητας δεν εμφανίζονται αποκομμένα, αλλά εγγράφονται σε ένα ευρύτερο, συχνά υπόγειο, κοινωνικό πεδίο.

Τέλος, η γυναικεία οπτική στην ποίησή μου διαμορφώθηκε μέσα από αυτή τη διπλή παιδεία: όχι ως κραυγή ή καταγγελία, αλλά ως στοχαστική, βιωματική παρουσία που παρατηρεί, θυμάται και αντιστέκεται σιωπηλά. Η γλώσσα και η θεματολογία μου, λοιπόν, αποτελούν το σημείο συνάντησης της λογοτεχνικής εσωτερικότητας με την κοινωνική συνείδηση, του προσωπικού με το συλλογικό.

---

Ερώτηση: Εργάζεστε στον αεροπορικό χώρο, έναν χώρο που συνδέεται έντονα με το ταξίδι και τη μετάβαση. Πώς συνομιλεί αυτή η εμπειρία με τον ποιητικό σας κόσμο και ειδικά με τη συλλογή Στιγμιό-τυπα;

Απάντηση: Η εργασία μου στον αεροπορικό χώρο με έχει φέρει σε μια διαρκή συνθήκη μετάβασης, αναμονής και αποχωρισμού, σε έναν χώρο όπου ο χρόνος δεν κυλά γραμμικά αλλά διασπάται σε στιγμές έντασης, παύσης και αιφνίδιας κίνησης. Αυτή η εμπειρία συνομιλεί ουσιαστικά με τον ποιητικό μου κόσμο, καθώς με έφερε πιο κοντά στο φευγαλέο της ανθρώπινης παρουσίας και στο εύθραυστο της στιγμής, στοιχεία που βρίσκονται στον πυρήνα της συλλογής Στιγμιό-τυπα.

Στον αεροπορικό χώρο οι άνθρωποι συναντιούνται για λίγο, χωρίς να γνωρίζουν ο ένας τον άλλον, κουβαλώντας ιστορίες, απώλειες, προσδοκίες και φόβους που σπάνια εκφράζονται. Αυτές οι σιωπηλές, σχεδόν αόρατες στιγμές - ένα βλέμμα στην αίθουσα αναμονής, μια χειρονομία αποχαιρετισμού, η ένταση πριν την αναχώρηση - λειτουργούν όπως τα ποιήματα της συλλογής: ως στιγμιότυπα που δεν επιδιώκουν να αφηγηθούν ολόκληρες ιστορίες, αλλά να συλλάβουν την πυκνότητά τους σε μια ελάχιστη χρονική ρωγμή.

Η «σκοτεινή», ορισμένες φορές, διάθεση των Στιγμιό-τυπων συνδέεται ακριβώς με αυτή τη συνειδητοποίηση της προσωρινότητας. Το ταξίδι, πέρα από την υπόσχεση της φυγής, εμπεριέχει πάντα και την απώλεια: κάτι αφήνεται πίσω, κάτι αλλάζει ανεπιστρεπτί. Έτσι, η συλλογή λειτουργεί σαν ένα λογοτεχνικό άλμπουμ, όπου κάθε ποίημα είναι ένα καρέ μνήμης, φαινομενικά στατικό, που αποτυπώνει τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στην κίνηση και τη σιωπή, την παρουσία και την απουσία.

Με αυτόν τον τρόπο, η εργασία μου στον αεροπορικό χώρο δεν αποτελεί απλώς θεματικό υλικό, αλλά έναν τρόπο θέασης του κόσμου που διαπερνά τη γραφή μου: μια συνεχής εγρήγορση απέναντι στο ελάχιστο, το παροδικό, αλλά και το βαθιά ανθρώπινο.

---

Ερώτηση: Με είκοσι ποιητικές συλλογές και έργα σας μεταφρασμένα σε άλλες γλώσσες, τι θεωρείτε ότι παραμένει σταθερό στον πυρήνα της γραφής σας και τι έχει αλλάξει με το πέρασμα των χρόνων;

Απάντηση: Παρά τη χρονική απόσταση και την εξέλιξη που αποτυπώνεται από συλλογή σε συλλογή, ο πυρήνας της γραφής μου παραμένει σταθερός. Στο κέντρο της ποίησής μου εξακολουθεί να βρίσκεται η ανάγκη να διερευνήσω την ανθρώπινη εμπειρία μέσα από τη σιωπή, το υπαινικτικό και το ανεπαίσθητο. Η εσωτερικότητα, η υπαρξιακή αγωνία, η σχέση με τον χρόνο και τη μνήμη, καθώς και η προσπάθεια να δοθεί φωνή σε ό,τι συνήθως μένει αθέατο ή ανείπωτο, εξακολουθούν να καθορίζουν τον τρόπο με τον οποίο γράφω. Σταθερή παραμένει και η επιλογή ενός λιτού λόγου, όπου κάθε λέξη καλείται να φέρει το βάρος της εμπειρίας χωρίς περιττές εξάρσεις.

Αυτό που έχει αλλάξει με το πέρασμα των χρόνων είναι κυρίως η οπτική της ματιάς. Η ποίηση μου έχει μετακινηθεί από μια έντονα προσωπική διερεύνηση προς μια ευρύτερη, κοινωνικά εγγεγραμμένη ανάγνωση του βιώματος. Η δραματικότητα δεν έχει ενταθεί, αντίθετα, έχει εσωτερικευθεί περισσότερο, αποκτώντας βάθος και διάρκεια. Παράλληλα, η γλώσσα έχει γίνει πιο λιτή και τολμηρή στη σιωπή της, επιτρέποντας στα κενά, στις παύσεις και στις αποσιωπήσεις να λειτουργούν εξίσου σημασιολογικά με τις λέξεις.

Η μετάφραση των έργων μου σε άλλες γλώσσες συνέβαλε επίσης σε αυτή την εξέλιξη, καθώς με έφερε αντιμέτωπη με την ουσία του ποιητικού λόγου πέρα από τα γλωσσικά του συμφραζόμενα. Έτσι, αν κάτι έχει αλλάξει, είναι ο τρόπος προσέγγισης του ίδιου σταθερού πυρήνα: με μεγαλύτερη επίγνωση, λιγότερη ανάγκη εξήγησης και περισσότερη εμπιστοσύνη στη δύναμη του υπόγειου νοήματος.

---

Ερώτηση: Η νέα σας ποιητική συλλογή Στιγμιό-τυπα, που κυκλοφορεί από το ITravelPoetry, μοιάζει να λειτουργεί σαν ένα λογοτεχνικό άλμπουμ στιγμών. Πώς γεννήθηκε η ιδέα αυτής της μορφής και τι “στιγμές” θέλατε να διασώσετε;

Απάντηση: Η ιδέα της μορφής των Στιγμιό-τυπων γεννήθηκε από την ανάγκη να αποτυπωθεί αυτό που συνήθως διαφεύγει: οι μικρές, σχεδόν ασήμαντες στιγμές που όμως κουβαλούν έντονο συναισθηματικό και υπαρξιακό φορτίο. Όπως σε ένα φωτογραφικό ή μουσικό άλμπουμ, έτσι και εδώ, κάθε ποίημα λειτουργεί ως ένα αυτόνομο καρέ, όχι για να αφηγηθεί μια ολοκληρωμένη ιστορία, αλλά για να παγώσει για λίγο τον χρόνο και να φωτίσει το εύθραυστο της ανθρώπινης εμπειρίας.

Η μορφή αυτή προέκυψε οργανικά μέσα από τη θεματολογία της συλλογής: τη φευγαλέα φύση του χρόνου, τη μεταβατικότητα και την αίσθηση ότι οι πιο καθοριστικές στιγμές δεν είναι απαραίτητα οι μεγάλες ή οι θεαματικές, αλλά εκείνες που περνούν χαμηλόφωνα. Στιγμές αναμονής, εσωτερικής παύσης, απώλειας, σιωπηλής συνειδητοποίησης ή ανεπαίσθητης μετατόπισης της μνήμης. Αυτές ήθελα να διασώσω: τις στιγμές που, ενώ φαίνονται ασήμαντες, αφήνουν ένα ίχνος που επιμένει.

Το ITravelPoetry, ως εκδοτικός οίκος που συνδέεται με την έννοια του ταξιδιού, ενίσχυσε αυτή τη λογική της συλλογής. Όχι ως γεωγραφική περιήγηση, αλλά ως εσωτερικό ταξίδι μέσα στο χρόνο και τη μνήμη. Τα Στιγμιό-τυπα επιχειρούν να καταγράψουν όχι τον προορισμό, αλλά τη μετάβαση: τη ρωγμή ανάμεσα στο πριν και το μετά, εκεί όπου η στιγμή γίνεται εύθραυστη, σκοτεινή και ταυτόχρονα βαθιά ανθρώπινη.

---

Ερώτηση: Ποιόν ρόλο πιστεύετε ότι μπορεί να έχει σήμερα η ποίηση σε έναν κόσμο ταχύτητας, πληροφορίας και συνεχούς μετακίνησης;

Απάντηση: Σε έναν κόσμο που κινείται με ταχύτητα, κατακλύζεται από πληροφορία και ευνοεί τη συνεχή μετακίνηση, φυσική και νοητική, η ποίηση μπορεί να λειτουργήσει ως χώρος παύσης και εστίασης. Δεν ανταγωνίζεται την ταχύτητα ούτε επιδιώκει να την ακολουθήσει, αντίθετα, προτείνει έναν διαφορετικό χρόνο, έναν χρόνο εσωτερικό, όπου η εμπειρία μπορεί να βιωθεί και να νοηματοδοτηθεί.

Η ποίηση έχει τη δυνατότητα να αντισταθεί στη διάχυση και την επιφανειακότητα, επαναφέροντας τη σημασία της σιωπής, της προσεκτικής ανάγνωσης και της βαθύτερης σχέσης με τη γλώσσα. Μέσα από τον λιτό και πυκνό λόγο της συμπυκνώνει το βίωμα και προσφέρει έναν τρόπο κατανόησης ενός κόσμου που δεν βασίζεται στη συσσώρευση δεδομένων, αλλά στη στοχαστική επεξεργασία του ουσιώδους.

Παράλληλα, σε ένα περιβάλλον συνεχούς μετακίνησης και ρευστών ταυτοτήτων, η ποίηση μπορεί να λειτουργήσει ως τόπος μνήμης και εσωτερικής επιστροφής. Συνδέει το ατομικό με το συλλογικό, το προσωπικό βίωμα με τις κοινωνικές και ιστορικές συνθήκες, χωρίς κραυγές ή εύκολες απαντήσεις. Με αυτόν τον τρόπο δεν προσφέρει βεβαιότητες, αλλά ανοίγει χώρο για ερωτήματα, ενσυναίσθηση και αναστοχασμό.

Τελικά, ο ρόλος της ποίησης σήμερα δεν είναι να εξηγήσει τον κόσμο, αλλά να τον φωτίσει από μέσα, να υπενθυμίσει την αξία της ανθρώπινης σκέψης, εμπειρίας και μνήμης, σε μια εποχή που συχνά τη διασπά.

ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΟΙ ΔΙΚΛΙΔΕΣ

 

Φαίνεται ότι οι μεν, οι δεν και η εντροπία

διαλαλούν ρητά την επαχθή συνθήκη

που η προβληματική συνύπαρξη υποκρύπτει

ολισθαίνοντας κάτω απ' την κρύπτη.

 

Αυτός ο κήπος είναι ζωντανός

-η γη τρώει τις σάπιες τις σανίδες

και τα σκουριασμένα τα καρφιά-

 

αλλά η ζημιά προέρχεται απ' το φως,

από τον ήλιο που γυαλίζει τα οστά

κι από του χρόνου τις δικλίδες.

 

Βασιλική Δραγούνη

Από την ποιητική συλλογή «Στιγμιό-Τυπα», εκδόσεις iTravelPoetry, 2025

 

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ Η ΝΕΑ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ ΔΡΑΓΟΥΝΗ

«ΣΤΙΓΜΙΟ-ΤΥΠΑ»

Από τις εκδόσεις iTravelPoetry

 

Η ποιητική συλλογή «Στιγμιό-Τυπα» ξεδιπλώνει μία διαδρομή από το φως προς το σκοτάδι και πάλι πίσω, σε μια αέναη περιστροφή. Ο χρόνος αναπνέει, σβήνει και ξαναγεννιέται, λειτουργώντας άλλοτε ως δύναμη αποδόμησης και άλλοτε ως μυστικός ρυθμιστής της ύπαρξης ενώ η στιγμή, το πιο εύθραυστο και ταυτόχρονα διαρκές σημείο της συνείδησης, πάλλεται στο μεταίχμιο της φθοράς και της αποκάλυψης: μία ανάσα ανάμεσα στην απώλεια και τη μνήμη.

Μέσα από τις αντιθέσεις φωτός και σκότους, παρουσίας και απουσίας, η συλλογή συνθέτει μία ποιητική εξερεύνηση της ύπαρξης, όπου ο χρόνος δεν είναι εχθρός αλλά συνοδοιπόρος και η σιωπή του γίνεται φως που καθρεφτίζει την ανθρώπινη εμπειρία στο πιο εύθραυστο σημείο της: τη στιγμή που γεννιέται και χάνεται ταυτόχρονα.

 

Βασιλική Δραγούνη 

THE RED ARCHIVES

ΚΟΚΚΙΝΟ ΦΕΓΓΑΡΙ

 

Κάνε το σκοτάδι τώρα.

Κάνε το σκοτάδι

με τον τρόπο που γνωρίζεις.

 

Απορρόφησε τη μουσική

από το διπλανό διαμέρισμα.

Γλίστρησε σαν φως κάτω απ' την πόρτα.

Ξεθώριασε σαν βήμα

στο χαλί του διαδρόμου.

Πρόβαλλε απ' τις ρωγμές του τοίχου.

 

Έξω οι λακκούβες λάμπουν με βροχή,

οι πόρτες των αυτοκινήτων κλείνουν βίαια,

οι φωνές λένε αντίο

και τα κόκκινα φανάρια μοιάζουν απομονωμένοι φάροι

ενός απόμακρου ορίζοντα.

 

Κάνε το σκοτάδι.

Κάνε το σωστά.

Τώρα, που το φεγγάρι έγινε κόκκινο.

Κάνε το σκοτάδι τώρα.

Μην λες καληνύχτα.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΣΑΝ ΑΙΧΜΗ ΒΕΛΟΥΣ

 

Τα παιδιά άφησαν τα χρώματά τους φωτεινά στην πέτρα:

ένα απρόσεκτο καπέλο Άγιου Βασίλη σε κοντάρι,

ένα μικροσκοπικό σκιάχτρο πεταμένο

στην άκρη του παγωμένου χόρτου,

έναν αχυράνθρωπο να φυλάει το άγνωστο -

ό,τι πρόκειται να φυτευτεί ακόμα

σε ξεχειμωνιασμένο έδαφος

κι ένα χιονοπέδιο με φανταστική διαδρομή

από πατημασιές που στοχεύουν

σαν αιχμή βέλους.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: Robert Ivan Lockard, The Scarecrow, 1933

ΠΟΙΑ ΒΡΟΧΗ;

 

Περπατώντας προς την άλλη άκρη της προβλήτας

ο άτρωτος χρόνος - μοιραίος εξερευνητής

ήρθε εκεί για να αποφύγει τους ανθρώπους

που φλυαρούν σαν πιάνα στις βωβές ταινίες,

ήρθε εκεί να μείνει τόσο ακίνητος

σαν ένας από τους πασσάλους της προβλήτας

καθώς τον επισκέφθηκε η βροχή χθες βράδυ

για να συνηγορήσει στην περίπτωσή του

αλλά απέτυχε να ανακαλύψει τη συνολική αλήθεια.

 

Κι έπειτα ήρθαν τα κύματα να σβήσουν

τις νοερές σημειώσεις που κράτησε στην άμμο.

Κι ήρθαν και τα πουλιά να κλέψουν γρήγορα

τους σπόρους των ιδεών που είχε διατυπώσει.

Κι έπειτα η βροχή… ποια βροχή;

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: Dali Raining on Magritte's Parade by Jim Warren

ΥΠΟ ΠΕΡΙΣΤΡΟΦΗ

 

Θλιβερές καταλήξεις επιβεβαιώνουν

τα παρακινδυνευμένα ξεκινήματα

κι η αλήθεια είναι θαμμένη υπό περιστροφή

και τώρα τι;

Όσο και να προσπαθούμε

θλίψεις είναι οι καταλήξεις

κι αμφίβολα τα ξεκινήματα.

Κι εκεί, σε αντισταθμισμένη αναμονή

η χαρά στη μέση κάπου

αν σταματήσουμε

για να τη δούμε.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΔΙΧΑΣΜΕΝΗ ΓΡΑΜΜΗ

 

Η χλωμή ηλιοφάνεια έδωσε τέλος στη βροχή

κι ο ασαφής ορίζοντας, τριμμένος γραφίτης

κατέρρευσε, πολύ κομματιασμένος για να βασιστεί

στην διχασμένη γραμμή.

 

Και την αυγή, μία σιωπή πυκνή σαν τον αέρα

γκρίζα σαν το πρωί - κάποια απόγνωση

απλώνει το βαρύ της χέρι σε ταραγμένο ύπνο και

πνίγεται εκεί.

 

Βασιλική Δραγούνη

TWILIGHT ZONE

 

Συγκλίνουσες δέσμες φωτός

κάτω απ’ τον αμφιβληστροειδή

οπλισμένες με απελπισμένη οργή

συρρικνώνουν τις λοξές σκιές τους

 

προσβεβλημένες από ενοχή

βάφουν τα φτερά τους γκρι

όταν το λυκόφως

καμουφλάρει τις πληγές τους.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΑΤΡΑΠΟΙ ΕΞΙΛΕΩΣΗΣ

 

Προάγγελοι από ανάγλυφο

διακόπτουν τον άβολο ύπνο σου

ακανόνιστοι ήχοι ολίσθησης

σε πρωτόγονες άδειες καρέκλες

 

απλωμένα χέρια ζητούν

την υπεράσπιση του ουρανού

σαν κρυφοί ατραποί εξιλέωσης

σαν σκιές που θολώνουν καθρέφτες.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΣΤΙΓΜΕΣ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ

 

Κοιτάζοντας απ’ το παράθυρο έξω

σκέφτεται τις στιγμές του παρελθόντος

αφήνοντας τη μνήμη να ορμήσει

σαν νερό πάνω απ’ τις πέτρες

στον πάτο ενός ρέματος.

Σκέφτεται ακόμη τις στιγμές του μέλλοντος

εκείνου του μέρους όπου οι άνθρωποι

χορεύουν έναν περίεργο χορό

του οποίου το όνομα

δεν είναι σε θέση να μαντέψουν.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: "Lightning Dance" by William Prosser 

ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ

 

Υπάρχει μία σκοτεινή απόσταση

την οποία γνωρίζει καλά.

Είναι πλέον μοναχικός θεατής

καθώς η συνοδεία υποχωρεί

με βήματα προσεκτικά και προγραμματισμένα.

Παρακολουθεί χαμένος στο χρόνο

την απαλή ταλάντευσή τους

να ντύνει μουσικά τις μετρημένες μέρες του.

Στην πομπή που λέγεται ζωή

οι μεγαλύτεροι μπορεί να επιβραδύνουν τη ροή

κι όμως, κι αυτοί αποτελούν

μέρος της μουσικής.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: "The Parade", A Senior Surreal Photo by Lauren Gerughty (2017)

ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ

 

Εύφημα αυτοκόλλητα καλής θέλησης

διακοσμούν το καμαρίνι μου

μόνο για να αναδείξουν τον καλύτερο εαυτό τους.

Κοράκια που πετούν μακριά

ταλαντευόμενα στον βραδινό ήλιο

στριμώχνονται τον δρόμο της επιστροφής

για να μου πουν τα μυστικά τους.

Τα ακούω σιωπηλά πριν πω: "Πόσο ενδιαφέρον,

πόσο ενδιαφέρον να το λέτε εσείς αυτό" 

και οι αδύνατες απαιτήσεις τους αποδεικνύονται

όσο αδύνατες γνωρίζαν ότι είναι.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: Paul Nash "Landscape from a Dream" 

ΡΩΓΜΕΣ ΣΤΙΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

 

Καθώς περνά το βράδυ

ακούει τα θραύσματα του φόβου

που λάμπουν μέσα απ’ τις ρωγμές στις ιστορίες

την πικρία, τα κομμάτια ηδονής

που παίζουν μέσα από τα τσίγκινα τα τείχη της σιωπής

σαν τις φωτιές στις άγρυπνες σκιές

όταν ο ήλιος σέρνεται

και το φθινόπωρο υποχωρεί μέρα τη μέρα

και σιγοκαίνε τα αποτσίγαρα

σαν τη λαβή του πυροβόλου όπλου

σβήνοντας στο τασάκι ένα ένα.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΚΟΜΑ ΗΜΕΡΑ

 

Το να πεθάνεις σημαίνει να ζεις απεριόριστα

και να αυτοαποκαλείσαι σούπερμαν -

ακόμα και τις μέρες που δεν καταφέρνεις

να είσαι ο εαυτός που θα 'θελες.

Σούπερμαν, το στυλ του υπερήρωα

έχει πλέον καταρρεύσει

μα δώσε υπόσχεση ότι εσύ θα αντέξεις

γιατί χρειάζεται να μείνεις δυνατός

για μία ακόμα ημέρα.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: Dragos Bruma "The Responsibility Burden", 2012

Η ΣΚΙΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΣΤΑΣΙΑΚΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ

 

Τώρα εκείνη η ιστορία που διαρκώς αναβάλλεται

δεν ανήκει μόνο σε σένα,

αν και οι λέξεις εξακολουθούν να σε στοιχειώνουν

με το δικό τους δυσανάγνωστο σκαρίφημα -

περνάει ο καιρός και σε κατηγορούν.

Πού είναι τώρα η τερπνή γιατρειά

κατά της απραγίας,

εκείνη η σιωπηλή σκιά

της περιστασιακής ύπαρξης;

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: Wolfgang Lettl, "Brandstifter/9", 1986 

ΑΓΓΕΛΟΙ ΑΠΟ ΣΤΑΧΤΗ

 

Άγγελοι από στάχτη, έρχονται με θάνατο στα κόκαλα,

έρχονται με χρόνια γεμάτα δοξασίες. Είναι εύθραυστοι.

Δεν ταιριάζουν στον κόσμο. Σκορπίζουν στον υγρό αέρα.

Φοράνε τη βροχή σαν αμνησία.

Είναι ο γκρίζος αέρας που αναπνέεις και σε πνίγει,

που σε κρατά δέσμιο σε μια χίμαιρα που αποκαλείς απελπισία.

Αναγεννιούνται στις σκιές που τους ακολουθούν με τόση προθυμία.

Είναι διάσπαρτοι μέσα σου

σαν μια θυσία στις δεισιδαιμονίες της πίστης.

 

Βασιλική Δραγούνη

Η ΤΕΛΕΙΑ ΣΤΟΝ ΚΥΚΛΟ

 

Και ο χρόνος εξακολουθεί να ξετυλίγεται

σαν αρχέγονη σπείρα

σαν τελεία σε έναν κύκλο

σαν πτερύγιο καρχαρία που κυκλώνει το μυαλό.

 

Καθρεφτίζεται με ανεπιτήδευτη ηρεμία

στα ρολόγια της βιασύνης

και δεν μετρά τίποτε άλλο

παρά τον χρόνο που του δίνουμε.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: Joan Miró, "Oiseaux Dans l’Espace", 1968

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΜΑΣ ΨΕΜΑ

 

Το σώμα μας, η επιλογή μας

το αυτοκίνητό μας, η οδική αγωγή μας

τα όπλα μας, οι απώτεροι σκοποί μας

ο θάνατός μας, η δικαίωσή μας.

Tο βασικό μας δικαίωμα, η επικράτειά μας

το προνόμιό μας, η απάθειά μας

ο αξιώσεις μας, το κύριο μέλημά μας

η αυτοκτονία μας, η παράπλευρη ζημιά μας.

 

Το σώμα μας, η επιλογή μας

το αυτοκίνητό μας, η οδική αγωγή μας

ο θάνατός μας, η δικαίωσή μας

το μεγάλο μας ψέμα.

 

Βασιλική Δραγούνη