ΕΚΛΕΙΨΗ

 

Ποια δύναμη, παλιότερη απ’ το φως,
απλώνει τη σκιά πάνω στον κόσμο;

Αναπνοή και φύλλα ρέουν,
χιλιόμετρα έναρξης και λήξης,
διαδρομές που χάνονται μες στο τοπίο
κι όσα κρατά το βλέμμα πριν να σκοτεινιάσει:
βόλτες μέσα σε δάση, δίπλα σε ποτάμια,
ανάμεσα σε πέτρες που κρατούν τη ζέστη του ήλιου.

Πάνω στον γρανίτη μένουν χαραγμένα
σημάδια περασμένων διαδρομών,
αρχέγονα σκίτσα του γήινου κόσμου,
σύμβολα που ιχνηλατούν ήλιους κι ανέμους.

Κι όσο το φως λιγοστεύει, όλα σωπαίνουν.
Το δάσος, το νερό, οι πέτρες περιμένουν.
Κι ύστερα ο ήλιος χάνεται μες στη σκιά του
κι ο ουρανός κρατά για λίγο την ανάσα του.

 

Βασιλική Δραγούνη