ΟΨΕΙΣ ΤΟΥ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟΥ – ΙΟΥΝΙΟΣ 2026

«Η ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΤΟΥ ΟΡΑΤΟΥ» – ΜΙΑ ΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗΣ ΘΕΑΣΗΣ

 

Καλησπέρα σας, 

Θα ήθελα, καταρχάς, να εκφράσω τις ευχαριστίες μου προς το Φεστιβάλ Όψεις του Φανταστικού και στις εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές για τη φιλοξενία και την ευκαιρία να παρουσιάσω τη νέα μου ποιητική συλλογή «Η Μεταφυσική του Ορατού». Σε έναν χώρο που τιμά τη φαντασία, την αναζήτηση και τη διεύρυνση των ορίων της ανθρώπινης σκέψης, η συζήτηση γύρω από ένα έργο που εξερευνά τις αθέατες διαστάσεις της εμπειρίας αποκτά μία ξεχωριστή σημασία.

Από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα η Φυσική και η Μεταφυσική είναι δύο διαφορετικοί δρόμοι προς την κατανόηση. Η Φυσική αναζητά τους νόμους που διέπουν τα φαινόμενα, μελετώντας όσα μπορούν να παρατηρηθούν, να μετρηθούν και να επαληθευτούν. Εξετάζει τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί ο κόσμος, την κίνηση των άστρων, τη συμπεριφορά της ύλης, την ενέργεια, τον χώρο και τον χρόνο, αναζητώντας νόμους και αιτιακές σχέσεις που μπορούν να επαληθευτούν αντικειμενικά. Η Μεταφυσική στρέφεται προς τα ερωτήματα που παραμένουν ανοιχτά ακόμη και όταν η επιστήμη έχει δώσει τις απαντήσεις της: Τι είναι η συνείδηση; Τι σημαίνει ύπαρξη; Υπάρχει νόημα πίσω από τα γεγονότα; Ποια είναι η σχέση του ανθρώπου με το άγνωστο;

Στην πραγματικότητα, οι δύο αυτές προσεγγίσεις δεν βρίσκονται σε αντίθεση. Η Φυσική μάς βοηθά να κατανοήσουμε το «πώς» του κόσμου, ενώ η Μεταφυσική επιχειρεί να προσεγγίσει το «γιατί». Όσο βαθύτερα εισχωρεί η επιστήμη στη δομή της πραγματικότητας, τόσο περισσότερο αναδύονται ερωτήματα που υπερβαίνουν τα όρια της μέτρησης και της απόδειξης.

Η «Μεταφυσική του Ορατού» τοποθετείται ακριβώς σε αυτή τη συνάντηση των δύο πεδίων. Αντλεί εικόνες και έννοιες από την επιστήμη - φωτόνια, άστρα, DNA, διαστάσεις, χρόνο - όχι για να τις μετατρέψει σε επιστημονικές διαπιστώσεις, αλλά για να τις χρησιμοποιήσει ως αφετηρίες φιλοσοφικής αναζήτησης. Στον πυρήνα της συλλογής δεν βρίσκονται μόνο τα φαινόμενα, αλλά κυρίως εκείνο που τα υπερβαίνει: το αόρατο υπόστρωμα της εμπειρίας, η ανθρώπινη ανάγκη για νόημα και η δυνατότητα μίας βαθύτερης θέασης πέρα από την απλή όραση.

Τα 90 ποιήματα της συλλογής συνθέτουν ένα ενιαίο στοχαστικό σύμπαν, όπου η επιστήμη συνομιλεί με τη φιλοσοφία, η μνήμη με τη φαντασία και η λογική με το μυστήριο. Οι τίτλοι των ποιημάτων προϊδεάζουν για μια πορεία μέσα από έννοιες όπως η αυταπάτη, η μοναδικότητα, το σκοτάδι, το πεπρωμένο, η συνείδηση και η αυτογνωσία. Παράλληλα, εξερευνούν τη διαρκή ένταση ανάμεσα στην επιστημονική γνώση και τη βιωματική σοφία, ανάμεσα σε ό,τι φαίνεται και σε ό,τι υπονοείται πίσω από τα φαινόμενα, διατηρώντας μία πολυσημία που επιτρέπει πολλαπλές αναγνώσεις. Ο Θεός, η πραγματικότητα και η μνήμη, για παράδειγμα, εμφανίζονται ως ερωτήματα περισσότερο παρά ως βεβαιότητες.

Η «Μεταφυσική του Ορατού» δεν επιδιώκει να καταλήξει σε οριστικά και αμετάκλητα συμπεράσματα, επιχειρεί κυρίως να ανοίξει έναν διάλογο γύρω από τα διαχρονικά ερωτήματα της ύπαρξης, της συνείδησης και του νοήματος. Είναι μία ποιητική πρόταση που υπενθυμίζει ότι ο άνθρωπος δεν ζει μόνο μέσα στον κόσμο των γεγονότων, αλλά και στην αδιάκοπη αναζήτηση της σημασίας τους.

Σε μια εποχή όπου κυριαρχεί η πληροφορία και η ταχύτητα της βεβαιότητας, η «Μεταφυσική του Ορατού» προτείνει μία επιστροφή στην εμπειρία ως μορφή γνώσης. Σε εκείνη τη λεπτή περιοχή όπου το ορατό γίνεται αφορμή για να αναζητήσουμε τα όσα βρίσκονται πέρα από αυτό.

Βασιλική Δραγούνη

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ

«ΑΛΕΚΤΕΣ ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ – PROPHECIES UNTOLD» &

«ΤΟ ΑΛΛΟΘΙ ΤΗΣ ΜΟΥΣΑΣ – ALIBI MUSE»

 

Καλησπέρα σας,

Θα ήθελα, καταρχάς, να σας ευχαριστήσω για την πρόσκληση, είναι χαρά μου να βρίσκομαι σήμερα μαζί σας για να σας παρουσιάσω δύο ποιητικές μου συλλογές, τις «Άλεκτες Προφητείες – Prophecies Untold»  και «Το άλλοθι της Μούσας – Alibi Muse», που κυκλοφορούν από τον εκδοτικό οίκο Writers International Edition. Πρόκειται για δύο δίγλωσσες ποιητικές συλλογές, στα ελληνικά και στα αγγλικά, οι οποίες αντιλαμβάνονται την ποίηση όχι απλώς ως προσωπική εξομολόγηση, αλλά ως μορφή διαλόγου με τον αναγνώστη. Είτε μέσα από την «προφητική» ματιά των «Αλέκτων Προφητειών», είτε μέσα από τη μυστηριακή παρουσία της Μούσας, η ποίηση λειτουργεί ως τρόπος αφύπνισης, εσωτερικής αναζήτησης και επαναπροσδιορισμού της ανθρώπινης εμπειρίας.

Το βιβλίο «Άλεκτες Προφητείες», το οποίο βραβεύτηκε με το Panorama Golden Book Award 2024, είναι μία ποιητική συλλογή που διαπερνάται από μια ανήσυχη, υπόγεια σχεδόν φωνή στραμμένη στο παρόν, όχι ως απλή χρονική συνθήκη αλλά ως πεδίο έντασης, αντίστασης και αδιάκοπης εκδίπλωσης γεγονότων που ήδη συντελούνται μπροστά μας  μέσα σε αυτόν τον χρόνο που δεν είναι ποτέ γραμμικός αλλά κυκλικός και θραυσματικός και στον οποίον αναδύονται μικροσυμβάντα, ρωγμές και μετατοπίσεις που συγκροτούν μια ξεχασμένη αλλά ενεργή αλυσίδα εμπειρίας.

Οι «Άλεκτες Προφητείες» δεν λειτουργούν ως προρρήσεις του μέλλοντος. Στο κατώφλι μιας νέας προφητικής εποχής αντιμετωπίζουν το μέλλον όχι ως πρόβλεψη αλλά ως μορφή συνείδησης. Κινούνται σε μια περιοχή όπου η αποκάλυψη και η ουτοπία αποτελούν ταυτόχρονες, ασταθείς δυνατότητες, χωρίς ποτέ να υποκύπτουν ολοκληρωτικά ούτε στο πνεύμα της καταστροφής ούτε στην αναταραχή της ελπίδας.

Όπως φαίνεται και από τη δομή της συλλογής - ενδεικτικά θα αναφέρω μερικούς τίτλους -  από το «Μια αδέκαστη προφητεία», τη «Ρωγμή στο κατώφλι», την «Ανοιχτή φλέβα», «Το λυκόφως των ωρών», έως την «Στιγμή» και το «Μία σελίδα αναγέννησης», η ποίηση κινείται σε μία διαρκή μετάβαση. Από την πρόβλεψη στην εμπειρία, από τη ρωγμή στη μνήμη, από την αστάθεια στη δυνατότητα ανασύνθεσης και αναγέννησης.

Η συλλογή είναι βαθιά διγλωσσική και στη σκέψη της: ελληνικά και αγγλικά δεν λειτουργούν ως μετάφραση το ένα του άλλου, αλλά ως δύο παράλληλες εκδοχές μιας ίδιας ανησυχίας. Στο πλαίσιο αυτό, έννοιες όπως η εξουσία, η φθορά, η αβεβαιότητα και η μετατόπιση δεν αντιμετωπίζονται ως αφηρημένα θεωρητικά σχήματα, αλλά ως υλικά του ίδιου του ποιητικού πεδίου. Και μέσα σε αυτό το πεδίο, η συλλογή επιδιώκει κάτι ουσιαστικό: να παρουσιάσει εναλλακτικές οπτικές, όχι ως ουτοπίες αλλά ως πιθανότητες. Ως τρόπους για μια νέα θεώρηση της αλλαγής, της ρήξης και της συνέχειας.  

Θα ήθελα επίσης να σημειωθεί ότι το εξώφυλλο της συλλογής, το έργο «Enlightenment» της Georgina Tsismalidou, έχει διακριθεί στο Panorama International Arts Festival 2022 από το Writers Capital Foundation, ενισχύοντας έτσι τον διάλογο ανάμεσα στην εικαστική και την ποιητική έκφραση που διατρέχει συνολικά το έργο.

«Το άλλοθι της Μούσας» είναι μία ποιητική συλλογή που διασχίζει τον μύθο, τη φιλοσοφία και την κοινωνία, ενώνοντας το μυστικιστικό με το απτό. Στη μυθολογία η Μούσα είναι κόρη του Δία - θεϊκή και υπερκόσμια. Κι όμως, ακόμη και εκεί, ποτέ δεν αποκτά ξεκάθαρη μορφή. Τρεμοπαίζει ανάμεσα στο όνειρο και την εγρήγορση, η παρουσία της είναι πάντοτε υπονοούμενη, ποτέ απολύτως επιβεβαιωμένη. Και μέσα στην κοινωνία, διαμορφώνεται από την εποχή της: σύμβολο ελπίδας στις σκοτεινές ώρες, σιωπηλή παρατηρήτρια της αναταραχής ή ακόμη και κάλεσμα για αντίσταση.

Η Μούσα δεν μιλά με απλούς όρους. Επικοινωνεί μέσα από συμβολισμούς, ιστορίες και μνήμη. Εμφανίζεται στον ποιητή ως μία εξωτερική δύναμη και ταυτόχρονα λειτουργεί συχνά ως προέκταση του ίδιου του δημιουργικού του αγώνα. Δεν είναι μονοδιάστατη - αλλάζει ρόλους. Τη μία στιγμή είναι η ερωμένη, την επόμενη γίνεται επαναστάτρια ή προφήτισσα. Εμπνέει την ομορφιά αλλά ταυτόχρονα γεννά την αμφιβολία.

Ο τίτλος «Το άλλοθι της Μούσας» αντανακλά αυτό το παράδοξο. Είναι η Μούσα μία πραγματική δύναμη ή μία βολική επινόηση για την εσωτερική φλόγα του ίδιου του ποιητή; Είναι μία μεταφυσική πραγματικότητα ή ένα λογοτεχνικό κατασκεύασμα; Είναι μία θεϊκή μεσολαβήτρια ή μία ψυχολογική μεταφορά; Και στον σημερινό κόσμο, όπου η ποίηση έχει εξελιχθεί σε όχημα δικαιοσύνης, διαμαρτυρίας και αλλαγής, διαμορφώνει ενεργά η Μούσα αυτή την κίνηση ή παραμένει στο περιθώριο ως σιωπηλή παρατηρήτρια της εκάστοτε κοινωνικής αναταραχής;

«Το άλλοθι της Μούσας» είναι μια πρόσκληση να αναζητήσουμε αυτά τα ερωτήματα. Είναι μια διαδρομή μέσα στο μυστήριο του τρόπου με τον οποίο λειτουργεί η έμπνευση. Και έτσι, θα ήθελα να σας αφήσω με μια σκέψη: ίσως η Μούσα να μην μας ανήκει καθόλου. Ίσως να υπάρχει έξω από τον χρόνο, μοιράζοντας τα μυστικά της μόνο με εκείνους που εξακολουθούν να ακούν προσεκτικά. Ελπίζω «Το άλλοθι της Μούσας» να σας ενθαρρύνει να κάνετε ακριβώς αυτό - να ακούσετε, να αναρωτηθείτε και να ανακαλύψετε ξανά τη λυτρωτική δύναμη της ποιητικής εμπειρίας.

Κλείνοντας, θα ήθελα να προσθέσω ότι μία βασική ομοιότητα των δύο έργων είναι η έντονη παρουσία της εσωτερικής αγωνίας και της αναζήτησης νοήματος. Στις «Άλεκτες Προφητείες» αυτή η αναζήτηση εκφράζεται μέσα από τη σχέση του ανθρώπου με το παρόν, την αβεβαιότητα και τις μεταμορφώσεις του κόσμου. Στο «Άλλοθι της Μούσας» η ίδια αγωνία μεταφέρεται περισσότερο στον χώρο της έμπνευσης, της δημιουργίας και της υπαρξιακής ταυτότητας του ποιητή. Και στις δύο περιπτώσεις, όμως, ο άνθρωπος βρίσκεται αντιμέτωπος με κάτι που τον υπερβαίνει.

Σας ευχαριστώ για αυτή τη συνάντηση και εύχομαι το Writers International Edition να συνεχίσει να αποτελεί φάρο πολιτιστικών ανταλλαγών και καλλιτεχνικής δημιουργίας, εμπνέοντας συγγραφείς και καλλιτέχνες σε όλο τον κόσμο.

Βασιλική Δραγούνη

ΟΨΕΙΣ ΤΟΥ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟΥ – ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2025

«ΑΘΩΟΣ ΚΥΝΟΔΟΝΤΑΣ»

 

Καλησπέρα σας,

Σήμερα συναντιόμαστε για να μιλήσουμε για την νέα μου ποιητική συλλογή, τον «Αθώο Κυνόδοντα» από τις εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές, που έρχεται να κοιτάξει κατευθείαν στα μάτια μια αλήθεια που συχνά αποφεύγουμε: την αλήθεια της εργασιακής μας καθημερινότητας. Ο «Αθώος Κυνόδοντας» δεν είναι ένα ακόμη βιβλίο με κοινωνικούς προβληματισμούς - είναι μία τομή. Μία τομή που διαπερνά το σώμα της σύγχρονης εργασίας και αποκαλύπτει τους ιστούς μέσα στους οποίους παλεύουμε να επιβιώσουμε.

Η συλλογή επιχειρεί να ρίξει φως σε μια πρωτόγονη επιβίωση που κρύβεται πίσω από τον φαινομενικά πολιτισμένο κόσμο της δουλειάς. Στους στίχους της συναντούμε το άτομο εγκλωβισμένο σε έναν χώρο όπου η εργασία έχει χάσει την αρχική της ουσία - δεν είναι πλέον δημιουργία, δεν είναι συμβολή, δεν είναι συμμετοχή στη συλλογικότητα. Έχει μετατραπεί σε μια διαρκή μάχη επιβίωσης, σε ένα πεδίο όπου δοκιμάζονται τα όρια της ανθρώπινης αντοχής και όπου συχνά κυριαρχούν οι σκοτεινές πλευρές του ανθρώπινου ψυχισμού.

Η ποίηση εδώ δεν χαρίζεται. Αποτυπώνει την ασφυξία ενός κόσμου που απαιτεί συνεχώς περισσότερα: περισσότερη ενέργεια, περισσότερη συμμόρφωση, περισσότερη σιωπή. Έναν κόσμο που ζητά συνεχώς θυσίες χωρίς να αναγνωρίζει την αξία όσων θυσιάζονται. Οι στίχοι αποκαλύπτουν τις ρωγμές πίσω από το καθημερινό χαμόγελο, τις σκιές πίσω από τις λέξεις, τα μικρά, ύπουλα τραύματα που αφήνει η τοξικότητα ενός εργασιακού περιβάλλοντος που αναπαράγει ανισότητες και μοντέλα «παραγωγικότητας» που σπάνια συνδέονται με την ανθρώπινη ευημερία.

Ο «Αθώος Κυνόδοντας» μας καλεί να δούμε τις παθογένειες που δεν φαίνονται με την πρώτη ματιά: την ψυχική φθορά, τη διάβρωση της αυτοεκτίμησης, τον φόβο της απόρριψης, την ανάγκη προσαρμογής σε κανόνες που συχνά αντιβαίνουν τις βαθύτερες αξίες κι επιθυμίες μας. Τις αντιδράσεις που δεν αφορούν την ικανότητά μας, αλλά εσωτερικές στρεβλώσεις, κλειστά συστήματα και παγιωμένες αντιλήψεις. Και την ίδια στιγμή, μας καλεί να αναγνωρίσουμε πώς όλα αυτά διαμορφώνουν τον τρόπο που σκεφτόμαστε, που βαδίζουμε μέσα στην καθημερινότητα, που επικοινωνούμε και που συνυπάρχουμε εν τέλει.

Η ποιητική φωνή της συλλογής λειτουργεί σαν καθρέφτης - όχι ένας καθρέφτης κολακευτικός, αλλά ένας καθρέφτης αληθινός. Μας επιστρέφει την εικόνα ενός κόσμου που έχουμε μάθει να θεωρούμε δεδομένο, αλλά που ίσως ήρθε η ώρα να αμφισβητήσουμε. Και στην αμφισβήτηση αυτή, η ποίηση γίνεται σύμμαχος. Μας επιτρέπει να δούμε, να νιώσουμε και να κατανοήσουμε. Μας επιτρέπει να δώσουμε λόγο σε αυτό που συχνά μένει άφωνο.

Ο «Αθώος Κυνόδοντας» δεν είναι μόνο μια καταγραφή της τοξικότητας της εργασιακής πραγματικότητας. Είναι και μια υπενθύμιση ότι μέσα στις σκοτεινές αυτές γωνίες υπάρχει ακόμη ο άνθρωπος που αντιστέκεται, που αναζητά μια νέα σημασία στην έννοια της εργασίας, μια σημασία που να συνδέεται ξανά με τη δημιουργία και την αξιοπρέπεια.

Σας καλώ λοιπόν να διαβάσετε αυτή τη συλλογή όχι μόνο ως αναγνώστες, αλλά και ως συμμετέχοντες στον κόσμο που περιγράφει. Να επιτρέψετε στους στίχους να σας αγγίξουν, να σας ταρακουνήσουν, να σας προβληματίσουν. Γιατί μόνο όταν αναγνωρίσουμε τις ρωγμές, μπορούμε πραγματικά να αρχίσουμε να τις θεραπεύουμε.

 

Βασιλική Δραγούνη

 “ЗАХАР НА ГЛАВНИЯ ПЪТ” Василики Драгуни 

ΖΑΧΑΡΗ ΣΤΗΝ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΟΔΟ - Βασιλική Δραγούνη

Ποιητική συλλογή για τα πρόσωπα της σύγχρονης γυναίκας

 Εκδόσεις Συνδέσμου Πολιτισμού Ελλάδας Κύπρου

Από την παρουσίαση του βιβλίου στο 9ο Πολιτιστικό Πανόραμα Συνδέσμου Πολιτισμού Ελλάδας Κύπρου στην Αθήνα

Η «Ζάχαρη στην Κεντρική Οδό» είναι μία ποιητική συλλογή που κινείται στο μεταίχμιο μεταξύ ορατού και αόρατου, εξωτερικού φανταχτερού κόσμου και εσωτερικής πάλης, μία συλλογή που γεννήθηκε μέσα από την ανάγκη να χαρτογραφήσω τις σιωπές και τις αντιφάσεις που κουβαλά η σύγχρονη γυναίκα, όχι ως μία ενιαία ταυτότητα, αλλά ως πολλαπλότητα. Ως μια σειρά χαρακτήρων που μιλούν, σωπαίνουν, στολίζονται, τραυματίζονται και επιβιώνουν - συχνά ταυτόχρονα.

Γιατί «Ζάχαρη στην Κεντρική Οδό» θα ρωτήσετε εύλογα; Γιατί η ζάχαρη - το σύμβολο της γλυκύτητας, της γυναικείας αποδοχής, της αβρότητας - όταν χυθεί στον δρόμο, γίνεται κάτι άλλο: ένα ίχνος από κάτι ευάλωτο που εκτέθηκε. Κάτι που θα λιώσει κάτω από το φως του ήλιου ή της κοινωνικής θέασης.

Τι συμβαίνει όταν πίσω από τις κουρτίνες και τα στολίδια, πίσω από το μακιγιάζ και τις λάμψεις, κρύβονται πληγές, φωνές και κόσμοι; Όταν η γυναίκα δεν είναι μόνο ρόλος, αλλά σώμα, μνήμη, φωνή και σιωπή;

Οι γυναίκες αυτής της συλλογής ζουν πίσω από κουρτίνες, κάτω από μακιγιάζ, μέσα σε σατέν ελπίδες. Είναι γυναίκες υπομονετικές, αλλά όχι ακίνδυνες. Αόρατες, αλλά όχι ανύπαρκτες. Τρυφερές, αλλά όχι αθώες. Ενδεικτικά θα σας αναφέρω μερικές:

Η Ζάχαρη, που ζει απομονωμένη σε ένα εσωτερικό παλάτι, περιστρέφεται γύρω από την τελειότητα του εαυτού της μέσα σε έναν κόσμο αποστείρωσης και σιωπής. Είναι ένα πορτρέτο γυναικείας απομόνωσης και ματαιότητας, που υπονοεί μια υπαρξιακή μελαγχολία κάτω από την επιφανειακή πολυτέλεια. Ενώ τοποθετείται σε κεντρικό, δημόσιο χώρο, την «Κεντρική Οδό», το ποίημα περιγράφει μία ζωή αυστηρά ιδιωτική, κλειστή, σχεδόν ξεχασμένη.

Στη γυναίκα του «Glitter και Φυσαλίδες» έχουμε μία ισχυρή αντίθεση ανάμεσα στην εξωτερική, κραυγαλέα σχεδόν εμφάνιση (glitter, στρας, έντονο μακιγιάζ) και τον εσωτερικό πόνο και την αγωνία. Η χρήση σωματικής εικόνας ("βασανισμένες φουσκάλες", "λίμνες αίματος") δημιουργεί μία σχεδόν φεμινιστική κραυγή, ενάντια στη βία της κοινωνικής προσποίησης.

Η Ελπίδα με φόρεμα σατέν που υπόσχεται και χάνεται θολώνοντας το βλέμμα, προσωποποιείται ως ένα άπιαστο πλάσμα που αφήνει πίσω της μόνο το ίχνος της - όμορφο αλλά αδρανές. Η χρήση του σατέν ως υφή λειτουργεί πολυαισθητικά: συμβολίζει την απαλότητα και τη λάμψη, αλλά συγχρόνως τη γλιστερότητα και τη διαφυγή.

Η Αμφιλύκη, η πιο ενδοσκοπική φιγούρα, είναι μια ύπαρξη που ζει στην παύση, στο ενδιάμεσο, στη σιωπηλή σοφία της μετάβασης. Είναι η στιγμή που η γυναίκα βλέπει τον κόσμο όπως πραγματικά είναι - ο συμβολισμός του βατράχου/πρίγκιπα στο τέλος του ποιήματος προσθέτει έναν μυθολογικό υπαινιγμό, με παιχνιδιάρικη αλλά συγχρόνως προειδοποιητική διάθεση.

Η συλλογή «Ζάχαρη στην Κεντρική Οδό» είναι ένας χάρτης διαδρομών που αποτυπώνουν τη ζωή της σύγχρονης γυναίκας. Μία ζωή που ισορροπεί ανάμεσα στην επιφάνεια και το βάθος, στο κατασκευασμένο και το αυθεντικό, στην καταπίεση και την αντίσταση.

Η «Ζάχαρη στην Κεντρική Οδό» δεν επιδιώκει να εξηγήσει ή να επιλύσει. Αντίθετα, επιχειρεί να δώσει φωνή σε ό,τι κρύβεται πίσω από τις κουρτίνες, κάτω από τα στρας, στο ημίφως της αμφιλύκης.

Δεν προσφέρει καταλήξεις, μόνο στιγμές αποκάλυψης. Είναι μια περιπλάνηση μέσα από γυναίκες που στέκονται άλλοτε στο φως, άλλοτε στη σκιά, όλες τους όμως κουβαλούν κάτι κοινό: την επιμονή να υπάρξουν με τους δικούς τους όρους, έστω και σιωπηλά.

Αν μέσα σε αυτές τις σελίδες αναγνωρίσετε κάτι γνώριμο, ένα βλέμμα, ένα ράγισμα, μία φωνή που σας μίλησε ψιθυριστά, τότε η ζάχαρη δεν χάθηκε στον δρόμο. Έλιωσε όπως πρέπει, για να αφήσει πίσω της το ίχνος της.

Σας ευχαριστώ που δίνετε χώρο στην ποίηση και χρόνο σε αυτές τις ψιθυριστές φωνές να ακουστούν.

 

Βασιλική Δραγούνη

Book Cover Painting: "Feminine Aura" by Georgina Tsismalidou

ΟΨΕΙΣ ΤΟΥ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟΥ – ΙΟΥΝΙΟΣ 2025

«ΣΥΛΛΕΚΤΙΚΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ»

 

Το διήγημα «Συλλεκτικά Αντικείμενα», το οποίο έλαβε το 1ο Βραβείο επιστημονικής φαντασίας στον διαγωνισμό Larry Niven 2024, πραγματεύεται τις απεριόριστες δυνατότητες και επιπτώσεις της νέας γενετικής, αγγίζοντας τις κοινωνικές και ηθικές γραμμές που χαράσσονται -ή αφήνονται αχαρτογράφητες- σε αυτή τη διαρκώς μεταβαλλόμενη επιστημονική επικράτεια.

Σε μια εποχή όπου η τεχνολογική πρόοδος καλπάζει πιο γρήγορα απ’ ό,τι μπορεί η κοινωνία να κατανοήσει και να αναλύσει τις συνέπειές της, το διήγημα διερευνά με τόλμη ακανθώδη ζητήματα: την εκτίμηση των κινδύνων που απορρέουν από τη γονιδιακή έρευνα, την ηθική διάσταση της αναπαραγωγιμότητας στην επιστήμη αλλά και τη σκοτεινή πλευρά της γνώσης, όταν αυτή αποσπάται από το πλαίσιο της υπευθυνότητας.

Ο κεντρικός ήρωας, Μπέντζαμιν Μπάρτον, είναι ανιχνευτής επιστημονικών πατεντών, ένας συλλέκτης διανοητικής ιδιοκτησίας την οποία αντλεί κυρίως από νεαρούς φοιτητές, αξιοποιώντας την για να υπηρετήσει τη δική του κρυφή ατζέντα. Όταν τελικά αποφασίζει να εφαρμόσει ο ίδιος γενετική έρευνα, υπεραπλουστεύοντας τη γλώσσα της δημοσιευμένης εργασίας και αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις της στο ευρύτερο κοινό, βρίσκεται αντιμέτωπος με το δικό του δημιούργημα.

Βρισκόμαστε στο κατώφλι ενός νέου αιώνα. Το ανθρώπινο γονιδίωμα απλώνεται μπροστά μας σαν ένας χάρτης υποσχέσεων, ένα πεδίο φαινομενικά απεριόριστων δυνατοτήτων για τη βελτίωση της υγείας και της ανθρώπινης επίδοσης. Όμως, σε ποιο βαθμό είναι θεμιτό να παρέμβουμε σε αυτή τη λεπτή ισορροπία της γενετικής κληρονομιάς; Ποιος μπορεί να εγγυηθεί ότι η γνώση αυτή δεν θα χρησιμοποιηθεί για σκοπούς σκοτεινούς, ξένους προς το αρχικό όραμα της επιστήμης;

Η καρδιά αυτών των ερωτημάτων χτυπά στον χώρο της ηθικής: όχι ως αφηρημένη έννοια, αλλά ως θεμέλιο της επιστημονικής ευθύνης. Η εφαρμογή της έρευνας χωρίς εδραίωση ανθρώπινων αξιών οδηγεί αναπόφευκτα σε ένα πεδίο απρόβλεπτων συνεπειών.

Ίσως τελικά ο αληθινός κίνδυνος να μην είναι η αποτυχία, αλλά η επιτυχία: ένα δημιούργημα που υπακούει, μία βελτιωμένη ανθρωπότητα που δεν θυμάται τι έχασε στο δρόμο για την τελειότητα.

Ίσως το μέλλον της γενετικής να μην κρύβεται στα εργαστήρια ούτε στις πατέντες, αλλά στο είδος των ερωτήσεων που είμαστε διατεθειμένοι να θέσουμε. Μπορεί η γνώση να είναι φως, αλλά και το φως τυφλώνει όταν πέφτει απροειδοποίητα πάνω σε μάτια ανέτοιμα. Στον πυρήνα του DNA δεν βρίσκεται μόνο ο κώδικας της ζωής, αλλά κι ένας καθρέφτης: τι είμαστε, τι θέλουμε να γίνουμε - και τι είμαστε διατεθειμένοι να θυσιάσουμε για να φτάσουμε ως εκεί.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΟΨΕΙΣ ΤΟΥ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟΥ – ΙΟΥΝΙΟΣ 2025

«Η ΚΡΑΥΓΗ ΤΟΥ ΜΑΝΔΡΑΓΟΡΑ»

 

Καλησπέρα, είναι χαρά μου που παρευρίσκομαι για ακόμα μία φορά στις Όψεις του Φανταστικού, για να σας παρουσιάσω την τέταρτη κατά σειρά ποιητική μου συλλογή από τις εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές, την «Κραυγή του Μανδραγόρα». «Η Κραυγή του Μανδραγόρα» είναι ένας λυρικός θρήνος για έναν κόσμο που διαλύεται, μια φωνή που αναδύεται από το χώμα, τις ρίζες, τις απώλειες. Ο μανδραγόρας έχει κατά καιρούς υπάρξει αντικείμενο φόβου αλλά και λατρείας μέσα στην ιστορία. Σε πολλούς μύθους περιγράφεται σαν ένα έμψυχο ον με δική του θέληση και δύναμη. Συνδέεται με τη γονιμότητα λόγω του ανθρωπόμορφου σχήματός του αλλά και με τον θάνατο λόγω των τοξικών του ιδιοτήτων. Αυτή η δυαδικότητα αντανακλά την ανθρώπινη εμπειρία της δημιουργίας και της θνητότητας. Σύμφωνα με τη λαογραφία, όταν ο μανδραγόρας ξεριζώνεται ουρλιάζει τόσο δυνατά, που μπορεί να σκοτώσει ή να τρελάνει όποιον ακούσει την κραυγή του.

Στην ποιητική συλλογή «Η Κραυγή του Μανδραγόρα», το μυθικό αυτό φυτό φόβου και λατρείας, γίνεται σύμβολο της ίδιας της φύσης που εκτοπίζεται, σωπαίνει αλλά συνεχίζει - με έναν τρόπο άναρθρο και σπαρακτικό - να ζητά να ακουστεί.

Κάθε ποίημα λειτουργεί ως ένα θραύσμα της θλίψης του μανδραγόρα, η φωνή του είναι συνυφασμένη με τη φθορά του φυσικού κόσμου. Οι πυρκαγιές καταναλώνουν πνεύμονες πρασίνου, οι πλημμύρες παρασύρουν πόλεις στα βάθη τους, η ξηρασία ραγίζει τη γη σαν εύθραυστο οστό. Αυτές οι καταστροφές δεν είναι μακρινές τραγωδίες, αλλά το άμεσο αποτέλεσμα αλόγιστων επιλογών, κατανάλωσης χωρίς συνέπειες. Στην «Κραυγή του Μανδραγόρα» βρίσκουμε τόσο την κατηγορία όσο και τη θλίψη, τόσο την προειδοποίηση όσο και το κύκνειο άσμα. Αλλά ακόμη και μέσα στην απόγνωση υπάρχει μία παράξενη και επίμονη ομορφιά, γιατί μια κραυγή, ακόμη και πνιχτή, είναι πάντα απόδειξη ζωής.

Αυτό που ίσως αγγίξει περισσότερο τον αναγνώστη, είναι αυτή η φωνή - όχι τόσο του ποιητή όσο του ίδιου του κόσμου που χάνεται. Η φωνή που δεν ακούγεται συχνά: του δάσους, του δέντρου, της γης. Η φανταστική λογοτεχνία μάς επιτρέπει να μιλήσουμε μέσα από σύμβολα και μύθους για ό,τι είναι οδυνηρά αληθινό. Γιατί επιτρέπει στο σκοτεινό να μεταμορφώνεται σε αφήγηση. Γιατί δίνει τη δυνατότητα να μιλήσουμε για την απώλεια, την ανάγκη, την ελπίδα, μέσα από το παράδοξο, το μαγικό, το αλλόκοτο.

Η μεγαλύτερη πρόκληση κατά τη συγγραφή της «Κραυγής του Μανδραγόρα» ήταν να δώσω φωνή σε κάτι που, από τη φύση του, είναι άφωνο - στο φυτό που εξαφανίζεται, στο έδαφος που στεγνώνει, στο δάσος που σωπαίνει. Ήθελα να αποτυπώσω τον θρήνο της φύσης χωρίς να πέσω ούτε στην παγίδα της διδακτικότητας, ούτε σε μια ψυχρή καταγραφή της καταστροφής. Αναζητούσα μια ισορροπία ανάμεσα στη συμβολικότητα και τη συναισθηματική αλήθεια, ανάμεσα στο μύθο και την οικολογική πραγματικότητα.

Ήταν επίσης πρόκληση το να γράψω για την απώλεια χωρίς να παραιτούμαι από την ομορφιά. Γιατί ακόμη και στην πιο σπαρακτική κραυγή, υπάρχει κάτι ποιητικό - και αυτό ακριβώς ήθελα να αναδείξω.

Ελπίζω σε αυτούς που θα διαβάσουν τα ποιήματα αυτά, να μείνει μια μικρή, αλλά ουσιαστική αίσθηση: πως αν αφουγκραστούμε προσεκτικά, ίσως μέσα από τη φαντασία να ανακαλύψουμε έναν τελευταίο δρόμο επιστροφής. Ένα ίχνος λύτρωσης.

 

Βασιλική Δραγούνη

PANORAMA INTERNATIONAL LITERATURE FESTIVAL 2025: VASILIKI DRAGOUNI, DELEGATE, GREECE

Facebook Link: https://www.facebook.com/WritersCapitalFoundation/videos/panorama-international-literature-festival-2025-vasiliki-dragouni-delegate-greec/991885982917425/

YouTube Link: https://www.youtube.com/watch?v=YmjcT-xhrUI

 

We’re proud to spotlight Vasiliki Dragouni, born in Athens, Greece—a poet and prose writer with a BA in English Literature and a Master’s in International Studies. Author of fifteen poetry collections, including Flight to the Light (2017) and Kronos Chronos (2024), her works, translated into nine languages, grace global anthologies. Her prose, like Red is Worn Upon the Heart (2020), shines in multilingual editions. An aviation professional and editor of Writers Edition, she bridges cultures with her art.

In this video presentation, explore Vasiliki’s lyrical brilliance. Join us at Panorama International Literature Festival 2025 to celebrate her remarkable journey.

Brought to you by

Writers Capital International Foundation

www.writerscapital.org

Follow us for more literary updates:

Twitter: @WritersCapital | Instagram: @writerscapitalfoundation

#PILF2025 #VasilikiDragouni #GreekPoetry #KronosChronos #MultilingualArt #LiteraryVoices #WritersCapital #PoetryLovers #GlobalTalent #CreativeSpirit

ΟΨΕΙΣ ΤΟΥ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟΥ – ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2024

«ΚΡΟΝΟΣ ΧΡΟΝΟΣ»

 

Καλησπέρα, στα πλαίσια του λογοτεχνικού φεστιβάλ Όψεις του Φανταστικού, θα παρουσιάσω την ποιητική μου συλλογή «Κρόνος Χρόνος», την τρίτη από τις εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές, μετά από τον «Φαινότυπο» και την «Ανάδρομη Αμφιλύκη».

Ο Κρόνος και ο Χρόνος είναι λέξεις και έννοιες συναφείς. Εκπροσωπούν τις αρχετυπικές επιδράσεις που προέρχονται από τα αρχικά, εξελικτικά στάδια της ανθρωπότητας και έχουν καταγραφεί πλέον στο DNA της. 

Μέσα από μία σουρεαλιστική περιήγηση στα παράξενα τοπία αυτού του αποκαλυπτικού κόσμου, με τις βίαιες και πολυεπίπεδες ιστορίες του, η ποιητική συλλογή «Κρόνος Χρόνος» πραγματεύεται ζητήματα θνησιμότητας και αμφισβήτησης, εξερευνώντας το ιερό και το βέβηλο και εκθέτοντας ένα σύνολο αντινομιών: εικόνα και απεικόνιση, παράδοση και αρχέγονο, παραστατικό και απτικό, τον κόσμο και τα θραύσματά του.

Ο «Κρόνος Χρόνος», αναφέρεται σε ζητήματα πίστης και θνησιμότητας σε μια εποχή που προτιμά το σημείο από το σημαινόμενο, το αντίγραφο από το πρωτότυπο, την αναπαράσταση από την πραγματικότητα, την εμφάνιση από την ουσία... Σε μια εποχή που μόνο η ψευδαίσθηση είναι ιερή, ενώ η αλήθεια βέβηλη.

Ο «Κρόνος Χρόνος» καταπιάνεται με το πνευματικό όσο και με το ανθρώπινο, με τα μεγάλα υπαρξιακά ερωτήματα όσο και με τις λεπτομέρειες της καθημερινής ζωής – μερικές φορές ταυτόχρονα, δίνοντας ένα είδος κοσμικής σημασίας σε αυτά τα κοινά σύμβολα, εξετάζοντας προσπάθειες διάσωσης μίας μη σωματικής, «υπερβατικής» διάστασης της ανθρώπινης ταυτότητας από αναγωγικά υλιστικές προοπτικές.

Εξετάζοντας τα φυσικά, πνευματικά και μεταφυσικά θαύματα της ζωής με τρόπο προσεγγιστικά αιρετικό, μας υπενθυμίζει ότι η αποκάλυψη έχει ήδη έρθει με μυριάδες τρόπους, αλλά και ότι η σωτηρία πρέπει να αναζητηθεί παραμένοντας στην κόλαση, με μια ατσάλινη θέληση να την κατακτήσουμε.

Τα 90 ποιήματα της συλλογής περιστρέφονται γύρω από τις αντιξοότητες της ανθρώπινης ύπαρξης, παρά από επιβεβαιώσεις που ενισχύουν τη ζωή. Σκαλισμένα μέσα από καθημερινούς αγώνες, αγκαλιάζουν το σκοτάδι αλλά και το φως και έχουν τη μεταλλική γεύση του αίματος στο στόμα τους. Αλλά παράλληλα χρησιμεύουν και ως υπενθυμίσεις ότι δεν είμαστε μόνοι.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΟΨΕΙΣ ΤΟΥ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟΥ – ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2024

Ανθολογία «Θρύλοι του Σύμπαντος XIΙ»: Η μεγάλη ετήσια Ελληνική ανθολογία λογοτεχνίας του φανταστικού

 

Καλησπέρα, θα ήθελα καταρχάς να ευχαριστήσω τις εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές για την πρόσκληση, είναι χαρά μου να συμμετέχω στις Όψεις του Φανταστικού!

Στους «Θρύλους του Σύμπαντος XΙΙ» συμμετέχω με το διήγημα «Αυτό ήταν», μια ιστορία η οποία συνδυάζει το φανταστικό με το ρεαλιστικό στοιχείο και έχει ως κεντρικό θέμα την πλοήγηση στο συναισθηματικό τοπίο της ζωής μετά την εργασία. Περιγράφει με σουρεαλιστικό τρόπο την κρίση ταυτότητας καθώς και την αυτοσυνειδησία για τη φθορά του σώματος - μια αίσθηση σχεδόν αορατότητας, που ακολουθεί κάθε μορφή απώλειας.

Ο κόσμος δεν είναι ευγενικός με την απώλεια. Οι άνθρωποι εξαφανίζονται. Οι σχέσεις μας αλλάζουν. Μαθαίνουμε να κρατάμε τη θλίψη μας για τον εαυτό μας. Μπορεί να νιώσουμε αόρατοι. Ως αόρατοι, ίσως θα μπορούσαμε να περάσουμε απαρατήρητοι και να ξεφύγουμε από μέρος του πόνου της ζωής. Η θλίψη είναι μια αόρατη πληγή. Κοιτάζεσαι στον καθρέφτη και βλέπεις το ίδιο άτομο αλλά σχεδόν δεν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου γιατί νιώθεις τόσο διαφορετικός μέσα σου.

Για ανθρώπους σαν τον Τζιμ, μάνατζερ στο τμήμα μηχανολογικών έργων μιας μεγάλης εταιρείας,  η δημόσια αναγνώριση ήταν η πιο ουσιαστική διάσταση της ζωής του. Οι άγκυρες της ζωής του ήταν η ταύτισή του με έναν θεσμό μεγάλης δύναμης, η επιρροή σε άτομα και η συνεχής επιβεβαίωση της σημασίας του ρόλου του ως ηγέτης. Μετά από την απώλεια της δουλειάς του, όλες αυτές οι άγκυρες άρχισαν να εξαφανίζονται από τη μια μέρα στην άλλη. Το αποσταθεροποιητικό αποτέλεσμα επιδεινώθηκε από τη συνειδητοποίηση όσων χάθηκαν ή θυσιάστηκαν στην πορεία προς την κορυφή: μια ικανοποιητική προσωπική ζωή ή καλές οικογενειακές σχέσεις.

Η ηγεσία περιλαμβάνει τη λήψη δύσκολων αποφάσεων που επηρεάζουν τη ζωή και την ευτυχία των άλλων. Είναι αναπόφευκτο ότι τα στελέχη που έχουν θέσει την εργασία στο επίκεντρο ολόκληρης της ενήλικης ζωής τους μπορεί να αισθανθούν ότι το να επαναπροσδιορίσουν τον εαυτό τους μπορεί να είναι απίστευτα τρομακτικό όταν αλλάξει η δυναμική της εξουσίας, ειδικά αν δεν υπήρξε προετοιμασία για την αλλαγή.

Μια κρίση ταυτότητας μπορεί να μας κάνει να παλέψουμε με ερωτήματα σχετικά με την αυτοεκτίμηση και τον σκοπό μας και να νιώσουμε μια αίσθηση αποσύνδεσης. Η πλοήγηση σε αυτή τη μετάβαση ζωής μπορεί να σημαίνει ότι πρέπει να βρούμε τρόπους να διαχειριστούμε αυτού του είδους την αορατότητα, προσδίνοντας ένα διαφορετικό νόημα στη ζωή μας.

 

Βασιλική Δραγούνη

Closure of the Global Vision Summit 2024 by Vasiliki Dragouni

YouTube Link: https://www.youtube.com/watch?v=7aoBuE8NObo

 

Author and poet Vasiliki Dragouni, Member of the Global Vision Summit and Editor at the Writers Edition - the complete Magazine, declares the closure of the Global Vision Summit 2024, a celebration of creativity, culture, and connection amidst the historic backdrop of Athens, held from 1-2 July 2024, under the auspices of the Region of Attica.

Vasiliki Dragouni, author and poet from Greece, speaks about the Global Vision Summit 2024

 

YouTube Link: https://www.youtube.com/watch?v=KzjJzpvXVCE

Facebook Link: https://fb.watch/t1bm8c0hx_/

 

Renowned author and poet Vasiliki Dragouni from Greece, Editor of Writers Edition Magazine and Executive Member of Writers Capital International Foundation, speaks about the Global Vision Summit 2024, a groundbreaking event in Athens, Greece, “Bridging Worlds, Uniting Visions”, where global collaboration meets artistic brilliance, scheduled to be held from 1-2 July 2024 under the auspices of the Region of Attica.

Hosted by Writers Capital International Foundation, Writers International Edition Publishing House, Complete Online Magazine, and Academy International Language Centres, Athens, this two-day celebration will be a spectacular fusion of creativity, culture, and connection.

Παρουσίαση του βιβλίου “Κρόνος Χρόνος” της Βασιλικής Δραγούνη

YouTube Link: https://www.youtube.com/watch?v=JOibjnm2nzo

 

Η συγγραφέας Βασιλική Δραγούνη παρουσιάζει το βιβλίο της “Κρόνος Χρόνος” των εκδόσεων Συμπαντικές Διαδρομές. Η παρουσίαση πραγματοποιήθηκε στα πλαίσια του φεστιβάλ Όψεις του Φανταστικού, στις 26 Μαΐου 2024, στο Rockwood.

ΟΨΕΙΣ ΤΟΥ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟΥ – ΜΑΪΟΣ 2024

ΚΡΟΝΟΣ ΧΡΟΝΟΣ

 

Καλησπέρα, στα πλαίσια του λογοτεχνικού φεστιβάλ Όψεις του Φανταστικού, θα παρουσιάσω την ποιητική μου συλλογή «Κρόνος Χρόνος», την τρίτη από τις εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές, μετά από τον «Φαινότυπο» και την «Ανάδρομη Αμφιλύκη».

Ο Κρόνος και ο Χρόνος είναι λέξεις και έννοιες συναφείς. Εκπροσωπούν τις αρχετυπικές επιδράσεις που προέρχονται από τα αρχικά, εξελικτικά στάδια της ανθρωπότητας και έχουν καταγραφεί πλέον στο DNA της. 

Η ποιητική συλλογή «Κρόνος Χρόνος» εκθέτει με σουρεαλιστικό τρόπο ένα σύνολο αντινομιών: εικόνα και απεικόνιση, παράδοση και αρχέγονο, παραστατικό και απτικό, τον κόσμο και τα θραύσματά του. Βαδίζει στην άβυσσο του μηδενισμού, εξερευνώντας τις αφηγηματικές αποστάσεις και τη queer γραμμικότητα του αποκαλυπτικού σύγχρονου κόσμου, ακόμη κι όταν τα θολά όρια διαταράσσουν τον ανοιχτό ορίζοντα.

Ένα ερώτημα παραμένει, ωστόσο: δεν θα έπρεπε η απόσταση που εμπλέκεται στην όραση να είναι επαρκής σε έναν κόσμο που ξεθωριάζει; Η διάβαση αυτής της απόστασης επιτυγχάνεται με αιρετική προσέγγιση, δίνοντας μία προσομοίωση ενόρασης. Δεν δίνει την απάντηση στο πρόβλημα, μα σου ζητά να βρεις έναν δημιουργικό τρόπο για να το επιλύσεις.

Ο «Κρόνος Χρόνος», αναφέρεται σε ζητήματα πίστης και θνησιμότητας σε μία εποχή που πολλά στον κόσμο φαντάζουν εξωπραγματικά, απάνθρωπα και κούφια. Καταπιάνεται με το πνευματικό όσο και με το ανθρώπινο, με τα μεγάλα υπαρξιακά ερωτήματα όσο και με τις λεπτομέρειες της καθημερινής ζωής – μερικές φορές ταυτόχρονα, δίνοντας ένα είδος κοσμικής σημασίας σε αυτά τα κοινά σύμβολα, εξετάζοντας προσπάθειες διάσωσης μιας μη σωματικής, «υπερβατικής» διάστασης της ανθρώπινης ταυτότητας από αναγωγικά υλιστικές προοπτικές.

Ξεκινά με μια σύντομη εισαγωγή για τον «θάνατο του Θεού» στη δυτική κουλτούρα, προτού προβάλλει τη δική της αντίσταση – μια θαρραλέα υπεράσπιση του υπερβατικού ανθρώπινου «νοήματος». Τέλος, συζητά τις θετικές ανακατασκευές μιας «κάθετης» πτυχής του ανθρώπινου εαυτού που υψώνεται πάνω από τις δεσμεύσεις και τους προμηθεϊκούς αγώνες του ξεπεσμένου σύγχρονου κόσμου. Σε ορισμένες περιπτώσεις, αυτό το συστατικό της ανθρώπινης ταυτότητας αντανακλά μια κοσμική έννοια της «συνείδησης», αναπτύσσει, ωστόσο, και έναν αιρετικό, «μανιχαϊκό» μύθο μιας υπερβατικής σπίθας του εαυτού, που ρίχνεται στη φυλακή της επιβίωσης.

Η δυνατή ποίηση δεν απευθύνεται μόνο σε εποχές κρίσης. Μια τέτοια ποίηση υπάρχει για όλες τις εποχές, βοηθώντας μας να αντιμετωπίσουμε ή να αγκαλιάσουμε την καθημερινή αλλαγή και αναστάτωση. Θα μας μιλήσει επίσης όταν τίποτα δεν φαίνεται να συμβαίνει, για να μας βοηθήσει να παραμείνουμε ζωντανοί στον κόσμο και πιστοί στον εαυτό μας.

Η σωτηρία πρέπει να αναζητηθεί παραμένοντας στην κόλαση, με μια ατσάλινη θέληση να την κατακτήσουμε. Μια κοινωνία που είναι μοιραίο να χάσει το δρόμο της είναι πάντα καταδικασμένη να τον χάσει: ένα πρόσωπο, ποτέ.

 

Βασιλική Δραγούνη

Η Βασιλική Δραγούνη στις Όψεις του Φανταστικού: «Ανάδρομη Αμφιλύκη» και «Happy Valentine»

YouTube Link: https://www.youtube.com/watch?v=VWJ21UzqQ_E

 

Στα πλαίσια του λογοτεχνικού φεστιβάλ Όψεις του Φανταστικού, Δεκέμβριος 2023 στην Αθήνα, η συγγραφέας Βασιλική Δραγούνη παρουσιάζει τα βιβλία της «Ανάδρομη Αμφιλύκη» και «Happy Valentine», των εκδόσεων Συμπαντικές Διαδρομές.

Η Βασιλική Δραγούνη στις Όψεις του Φανταστικού:

Θρύλοι του Σύμπαντος ΧΙ

YouTube Link: https://www.youtube.com/watch?v=vHf2C_COLJY

 

Στα πλαίσια του λογοτεχνικού φεστιβάλ Όψεις του Φανταστικού, Δεκέμβριος 2023 στην Αθήνα, η συγγραφέας Βασιλική Δραγούνη μιλά για το διήγημά της «Σημείο Μηδέν», με το οποίο συμμετέχει στην ανθολογία «Θρύλοι του Σύμπαντος ΧΙ: Η μεγάλη ετήσια Ελληνική ανθολογία λογοτεχνίας του φανταστικού», των εκδόσεων Συμπαντικές Διαδρομές.

ΟΨΕΙΣ ΤΟΥ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟΥ – ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2023

HAPPY VALENTINE

 

Καλησπέρα, στα πλαίσια του λογοτεχνικού φεστιβάλ Όψεις του Φανταστικού, θα παρουσιάσω το βιβλίο μου «Happy Valentine», το οποίο κέρδισε το 2ο Βραβείο Επιστημονικής Φαντασίας LARRY NIVEN 2022. Είναι ένα μικρο-μυθιστόρημα που προσεγγίζει θέματα  τεχνητής νοημοσύνης και νέας Βιοηθικής και είναι αφιερωμένο σε όλους όσους περνούν δύσκολες στιγμές στο ταξίδι της ζωής, όταν οι αναμνήσεις τους αρχίζουν να ξεθωριάζουν.

Το θέμα του βιβλίου είναι απλό αλλά και αρκετά σύνθετο ταυτόχρονα. Είναι κοινωνική επιστημονική φαντασία και αγγίζει την κοινωνική αποστασιοποίηση και τα προβλήματα της τρίτης ηλικίας. Η μακρά και ισόβια φιλία μίας γυναίκας με μια κάρτα του Αγίου Βαλεντίνου είναι το κεντρικό θέμα της ιστορίας. Το «Happy Valentine» πραγματεύεται την ψυχολογική δυναμική μεταξύ ανθρώπου και τεχνολογίας, σε μία εποχή που η τεχνολογία επαναπροσδιορίζει όλο και περισσότερο τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος.

Η υπόθεση σχετίζεται με τη συνεχιζόμενη συγχώνευση ανθρώπινης και τεχνητής νοημοσύνης σε τεχνολογικές εφαρμογές. Καθώς ξετυλίγεται, παρακολουθούμε μία κάρτα του Αγίου Βαλεντίνου, ένα «συναισθηματικό» πρόγραμμα υπολογιστή που εκφράζει συναισθήματα και διαθέσεις, να λειτουργεί τελικά ως ψυχοθεραπευτής στην πορεία της ζωής μιας γυναίκας. Μέσα από ανατροπές, από τον φόβο της απόρριψης όπου βιώνει έντονα στη νεαρή της ηλικία, έως την εξασθενημένη μνήμη της σε μεγαλύτερη ηλικία, βλέπουμε την ιδέα ενός μη επικριτικού υπολογιστή, ενός εμπιστευτικού «αυτιού» να της φαίνεται όλο και περισσότερο ελκυστική. Η εξέλιξη της ιστορίας και το γλυκόπικρο τέλος της θέτει μία ποικιλία ερωτημάτων σχετικά με θέματα βιοηθικής και επικοινωνίας, όπως:

• Μπορεί η οικειότητα να αναχθεί σε αλγόριθμο;

• Αν στραφούμε στα προϊόντα της εξελιγμένης ψηφιακής τεχνολογίας για άνεση, αν νιώθουμε πιο χαρούμενοι μιλώντας στις συσκευές μας, τι γίνεται τότε με τις σχέσεις και τις φιλίες μας;

Χάρη στις επιταγές των καιρών, οι προγραμματιστές δημιουργούν συνήθως συσκευές των οποίων οι λειτουργίες μπορεί να μας κάνουν να νιώθουμε καλύτερα, αλλά δεν μας βοηθούν στο να διακρίνουμε οδυνηρές αλήθειες. Ζούμε σε μια κουλτούρα ναρκισσισμού, που χαρακτηρίζεται από μοναξιά και φόβο της οικειότητας. Καθώς η τεχνητή νοημοσύνη αναλαμβάνει ρόλους που κάποτε ήταν ο μοναδικός τομέας των ανθρώπων, πρέπει να αντιμετωπίσουμε την πιθανότητα να εμποδίσει τις βαθιές ανθρώπινες συνδέσεις και να μεταμορφώσει εντέλει την ανθρώπινη επικοινωνία με ακούσιους τρόπους. Η προσομοίωση σκέψης μπορεί να είναι σκέψη, αλλά το προσομοιωμένο συναίσθημα δεν μπορεί ποτέ να είναι συναίσθημα. Η προσομοιωμένη αγάπη δεν είναι ποτέ αγάπη. Όσο περισσότερο τα τεχνουργήματά μας τείνουν να αναζητούν την υπερηφάνεια μιας θέσης δίπλα μας ως κοινωνικά και ψυχολογικά ίσοι, τόσο περισσότερο ερχόμαστε αντιμέτωποι με το ζήτημα της αυθεντικότητας.

Ένα τελευταίο πράγμα που θα ήθελα να επισημάνω είναι ότι στον κόσμο πριν από την τεχνητή νοημοσύνη, οι γενετικά κληρονομημένες ικανότητές μας για αγάπη, φιλία, συνεργασία και διδασκαλία συνέχισαν να μας βοηθούν να ζούμε μαζί ειρηνικά και αποτελεσματικά, επομένως οι πτυχές της τεχνητής νοημοσύνης που θα πρέπει να μας απασχολούν περισσότερο είναι εκείνες που επηρεάζουν βασικούς τομείς της ανθρώπινης κοινωνικής ζωής - τα χαρακτηριστικά που επέτρεψαν στο είδος μας να επιβιώσει για χιλιετίες, κάτι που θα πρέπει να υπολογίζουμε ως κοινωνία.

Ο φιλόσοφος του Διαφωτισμού Thomas Hobbes υποστήριξε ότι οι άνθρωποι χρειάζονταν ένα συλλογικό συμβόλαιο για να τους εμποδίσει να αποδιοργανωθούν και να επηρεαστούν από τα πάθη τους. Το «κοινωνικό συμβόλαιο» ήταν η μόνη προϋπόθεση για τη δυνατότητα ανθρώπινης επικοινωνίας.

Δυστυχώς στη σημερινή εποχή οι άνθρωποι δεν έχουν το χρόνο να αναπτύξουν συγκρίσιμες εγγενείς ικανότητες για να ζήσουν με μηχανές. Επομένως, πρέπει να λάβουμε μέτρα για να διασφαλίσουμε ότι μπορούν να ζήσουν μαζί μας χωρίς καταστροφικές συνέπειες. Καθώς η τεχνητή νοημοσύνη αναμένεται να εισβάλει τακτικά στην καθημερινότητά μας και να ανατρέψει πολλά από όσα γνωρίζαμε ή κάναμε μέχρι σήμερα, μπορεί να χρειαστούμε ένα νέο «κοινωνικό συμβόλαιο», αλλά αυτή τη φορά με προϊόντα προηγμένης ψηφιακής τεχνολογίας και όχι με ανθρώπους.