CHTHONIC CONTINUUM

 

Shrouded in a dark, gothic aesthetic, CHTHONIC CONTINUUM unfolds as a poetic descent into the undercurrents of time, where every beginning already bears the imprint of its own ending.

Now available from Universe Pathways Editions.

 

Biblionet

https://biblionet.gr/%CF%87%CE%B8%CE%BF%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%B5%CF%87%CE%AD%CF%82-310289 

 

Όψεις του Φανταστικού

https://www.facebook.com/100063661566715/posts/1652457953552908/?mibextid=wwXIfr&rdid=81CXseL571wN0P6S# 

 

Εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές 

https://www.facebook.com/100063763875433/posts/1649951597140287/?mibextid=wwXIfr&rdid=WDDoSa8LccAasv56#

 

Blogspot

https://universe-pathways.blogspot.com/2026/07/blog-post_113.html

 

X/twitter

https://x.com/Universe_Paths/status/2075938539687022980

 

Pinterest 

https://gr.pinterest.com/pin/426153183533542732/

 

Ηλεκτρονικό βιβλιοπωλείο των Εκδόσεων Συμπαντικές Διαδρομές

Χθονικό συνεχές, Βασιλική Δραγούνη-Κατηγορία: Ποίηση | universepaths

Στο ΧΘΟΝΙΚΟ ΣΥΝΕΧΕΣ, ο χρόνος δεν κυλά – εξαρτάται…

ΤΟ ΕΞΑΡΤΩΜΕΝΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΣΥΝΕΧΕΣ

 

Η άσκηση στον πόνο

το πρόβλημα, όχι η λύση

το έλλειμμα, όχι το κέρδος

η κανονικότητα, όχι η ελευθερία

η διαχείριση, όχι η φροντίδα

η επιβίωση, όχι η ζωή.

Οι στόχοι μας για τη νέα χρονιά

αναστατώνουν

το εξαρτώμενο χρονικό συνεχές.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ Η ΝΕΑ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ ΔΡΑΓΟΥΝΗ

«ΧΘΟΝΙΚΟ ΣΥΝΕΧΕΣ»

ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΕΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ

 

Στο «Χθονικό Συνεχές» ο χρόνος δεν κυλά, αποσυντίθεται. Διαβρώνει, καταπίνει, επιστρέφει. Από την πρώτη πρόποση της νέας χρονιάς, μια εύθραυστη υπόσχεση αναγέννησης, ως το θραυσμένο, σχεδόν βέβηλο παρελθόν του Πάσχα, η ποιητική αυτή συλλογή χαρτογραφεί μία διαδρομή φθοράς, όπου η αρχή φέρει ήδη μέσα της το τέλος.

Με σκοτεινή, goth αισθητική, οι εικόνες εναλλάσσονται σαν καρέ βουβής ταινίας: μισάνοιχτες πόρτες, φαντάσματα που δεν ανήκουν σε κανέναν χρόνο, επαρχιακά καρναβάλια που σβήνουν μέσα στη σκόνη. Η ανθρώπινη εμπειρία παγιδεύεται στο παράλογο, θυμίζοντας πως κάθε «εκεί» είναι ήδη απόν, κάθε υπόσχεση ένα προοίμιο απώλειας. Η έννοια της εντροπίας διατρέχει υπόγεια κάθε ποίημα ως υπαρξιακή συνθήκη. Ό,τι συγκροτείται, διαλύεται. Ό,τι γεννιέται, ξεθωριάζει.

Το «Χθονικό Συνεχές» είναι μία κατάβαση. Ένα ποιητικό τοπίο όπου η μνήμη θρυμματίζεται, η ταυτότητα διαστέλλεται και ο αναγνώστης καλείται να σταθεί «στη ρωγμή του αόρατου», εκεί που ο χρόνος δεν είναι γραμμικός αλλά ένα εξαρτώμενο συνεχές, όπου παρελθόν, παρόν και μέλλον συγχέονται σε μια αργή, αναπόδραστη παρακμή.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΓΥΑΛΙ

 

Η Αλίκη είδε τον εαυτό της στον καθρέφτη

και γλίστρησε μέσα του

σε έναν κόσμο αλλόκοτο

όπου η λογική έμοιαζε με ανάμνηση

και τίποτα δεν ήταν πια όπως φαινόταν.

Παρασύρθηκε σε ένα ονειρικό τοπίο

τρέλας και εξωπραγματικότητας

χωρίς να σπάσει το γυαλί

χωρίς να κοπεί από τα θραύσματα

του χώρου στον οποίο μπήκε.

Έπρεπε μόνο να ξυπνήσει

για να τα επαναφέρει όλα

στη σωστή τους θέση.

 

Ίσως περνώντας μέσα από ένα καθαρό γυαλί

ή ένα διαφανές παράθυρο

τα πράγματα να ήταν διαφορετικά:

Η αντανάκλασή της θα επέπλεε

προς έναν τόπο όπου τα πάντα

θα φαίνονταν να είναι στη σωστή τους θέση,

όπου τα πάντα θα είχαν νόημα

και θα ταίριαζαν όμορφα με τη λογική.

Ένα μέρος χωρίς τρέλα

που θα φαινόταν εύκολο να μπει

και δεν θα είχε αιχμηρές άκρες.

Φαινομενικά.

 

Αυτό το τζάμι όμως σχηματίζει

ένα αόρατο φράγμα προς την άλλη πλευρά

και τη ζωή που την σαγηνεύει και την δελεάζει.

Και για να περάσει πρέπει να σπάσει το γυαλί,

του οποίου οι αιχμηρές άκρες την κόβουν

και την εκτοξεύουν τρελά σε ένα μέρος

όπου δεν μπορεί να ξυπνήσει.

Ένα τραχύ, αναποδογυρισμένο μέρος

όπου όλα περιστρέφονται άγρια.

Όπου καρικατούρες της ανθρωπότητας ουρλιάζουν

προσπαθώντας να βρουν νόημα.

 

Από μπροστά προς τα πίσω

και από έξω προς τα μέσα,

όλα είναι πάλι ανάποδα.

 

Βασιλική Δραγούνη

INDIGO ΒΕΛΟΥΔΟ

 

Απόψε

ο δυτικός ορίζοντας κυριαρχεί:

σομόν ρίγες δόξας διαγράφουν

τα μωβ σύννεφα,

φαινομενικά το τελευταίο φως.

Κι όμως προς τα νότια,

ένα οδοντωτό κομμάτι λευκού

παράξενα ζωντανό

σαν μια εξωγήινη ουσία

αφύσικα καρφιτσωμένη

στο απαλό σκοτάδι.

Ο νυχτερινός ουρανός εμφανίστηκε.

Ένα οβάλ μαργαριτάρι έλαμπε έντονα

πάνω στο μαξιλάρι του από indigo βελούδο.

Χάρηκα που το φεγγάρι

ήταν ακόμα στρογγυλό.

Αυτή η τελειότητα ήταν το μόνο

που μπορούσα να αντέξω.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ

 

Ακίνητες βιολέτες στον κήπο,
καταφύγιο μυστικό.

Σκούροι μοβ άγγελοι σιωπούν.

 

Κρίνα πασχαλινά μαραίνονται
υπό τους ύμνους σκοτεινών ωρών,

ντυμένα με απομεινάρια σύννεφων.

 

Το παρελθόν του Πάσχα,
τα γοτθικά του πλαστικά στεφάνια,
μια ανάσταση που ξέχασε να ‘ρθει.

 

Από τη σαπισμένη άσφαλτο
κάτι επιμένει:

μας βεβαιώνει ακόμα για ζωή.

 

Βασιλική Δραγούνη

Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΟΥ ΗΡΩΑ ΤΟΥ ΒΙΝΤΕΟΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ

 

Μέσα στο πιξελαρισμένο λιβάδι

και στις απέραντες θάλασσες της άμμου,

πάνω από ποτάμια λάβας και φλόγας,

ο ήρωας καθόταν εκεί, σε ένα ξεχαρβαλωμένο άρμα μάχης

κοιτάζοντας επίμονα τον ουρανό των pixel

με δάκρυα στο πλατύ, ζαρωμένο μέτωπό του.

 

«Φεύγω και δεν επιστρέφω ποτέ», είπε.

«Κι έλα να ακούσεις, αν το θες, τη θλιβερή μου ιστορία:

Η πριγκίπισσα και εγώ, ελπίζαμε να παντρευτούμε

κάποτε, στις μέρες της δόξας μου.

 

Ο δράκος όμως την απήγαγε

κι εγώ άρχισα να τρέχω μέσα από μια διαδρομή με εμπόδια

στα σκοτεινά κάστρα των υποτακτικών του στα ψηλά βουνά

για να πάρω πίσω τα οχυρά τους με τη βία.

 

Η πριγκίπισσά μου ήταν στο τελευταίο κάστρο που έκανα επιδρομή

όπου υπήρχαν άφθονα λάφυρα να μεταφέρω.

Το Βασίλειο θα με υποδεχόταν με παρέλαση

και ένα πλούσιο συμπόσιο για όλους.

 

Αλλά μετά από τόσα χρόνια, ο δράκος βρήκε τρόπους

να υπονομεύσει εμένα και την αναζήτησή μου.

Εγκατέλειψε την τακτική της λεηλασίας και της συντριβής

και δωροδόκησε τον κόσμο με σεντούκια γεμάτα θησαυρούς!

 

Η πριγκίπισσά μου τότε ερωτεύτηκε

τον κορυφαίο υποτακτικό του δράκου.

Το Βασίλειο παραδόθηκε άνευ όρων

και ο δράκος με εξόρισε από την επικράτειά του.

Δεν ήθελαν πλέον να σωθούν!

 

Κι έτσι, ήρθα στον πραγματικό κόσμο

αφού σφράγισα την πύλη

της χώρας του βιντεοπαιχνιδιού.

Ο κόσμος μου είναι ασφαλισμένος

από την τραγική μοίρα της γης του,

αλλά ανησυχώ για εσάς το ίδιο.

 

Γιατί το κακό έχει δωροδοκήσει όλους

με λαμπερά νέα gadgets σε αφθονία.

Παρέδωσαν τη βούλησή τους στο κενό.

Δεν θέλουν πλέον να σωθούν!»

 

Βασιλική Δραγούνη

ΜΙΑ ΕΠΙΦΑΣΗ ΕΥΠΡΕΠΕΙΑΣ

 

Η αγιότητα έγινε αφόρητη

όταν ο Θάνατος

ήρθε στην πόλη,

ακατέργαστα υφάσματα

και λινοί χιτώνες

φορέθηκαν σαν βραδινά φορέματα,

το αυτομαστίγωμα

έγινε κανόνας.

 

Όλοι μπήκαν στη σειρά

για να δείξουν ταπεινότητα

ταξινομώντας τους σωρούς των σκουπιδιών

για ανακύκλωση,

κραυγάζοντας ενάντια στην κλιματική αλλαγή

και για να αποδείξουν πόσο ήταν οικολογικοί

έσπευσαν να ξεφορτωθούν τα γούνινα παλτό τους.

 

Διήρκεσε μόνο όσο διήρκεσε

μέχρι που ο Θάνατος

πήρε τον δρόμο του

προς ένα άλλο μέρος

εμπνέοντάς το με χάρη.

Και κάπως έτσι λοιπόν

οι ίδιες σκηνές συνεχίζονταν

από τόπο σε τόπο

καθώς η απειλή της επικείμενης τιμωρίας

χάριζε σε όλους

μία επίφαση ευπρέπειας.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΓΛΥΚΟ ΝΕΡΟ ΚΑΙ ΘΑΛΑΣΣΑ

 

Τα κοράκια θα έλεγαν,

«Σήκω για να υποδεχτείς τη μέρα..

Σου δίνει ένα στοιχείο, το κάτι ανάμεσα μας,

γλυκό νερό και θάλασσα..

Το κάτι ανάμεσα μας, το στοιχείο,

είναι ο ατμός», θα λέγαν τα κοράκια.

Και τα αλμυρά τα δάκρυα

θα λέκιαζαν το πρόσωπο της τύχης,

την ανάσα της ψευδαίσθησης

σαν κυλιόμενα ψιθυρίσματα

όλων εκείνων των πραγμάτων

που δεν συνέβησαν ποτέ -

πολύ χειρότερα από τα ψιθυρίσματα

όλων εκείνων των πραγμάτων

που συνέβησαν.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΠΑΡΚΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΩΝ

 

Μακάρι να μπορούσα να ισχυριστώ

ότι κέρδισα μια φιλοσοφική διαμάχη με το σκοτάδι

αλλά η νύχτα έμοιαζε πιο ήσυχη από το συνηθισμένο:

Το φως του φεγγαριού πλημμύριζε τον άδειο δρόμο

και οι σκιές μακραίναν ανάμεσα στα σπίτια.

Τα δέντρα στο πάρκο που προσπέρασα με τρόμαζαν

καθώς τα φύλλα τους έμοιαζαν με φαντάσματα

που περιμέναν το φθινόπωρο να τους αλλάξει χρώμα 

και έπειτα να πεθάνουν το χειμώνα

σε ένα χωράφι υπερποτισμένο

όπου τίποτα δεν θα φύτρωνε ποτέ.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΡΗΧΗ ΟΧΘΗ

 

Το ρυάκι ελίσσεται νότια

σαν να μας δείχνει ένα μονοπάτι

που οδηγεί σε λάθος δρόμο:

δείγματα που καταγράφουμε και αποθηκεύουμε,

περιπλανώμενα αποτυπώματα του χρόνου,

εξομολογητικά, ανομολόγητα φορτία.

Το ρυάκι ελίσσεται νότια

και καταλήγει σε μια στάσιμη δεξαμενή:

μια πισίνα με γατόψαρα

στη ρηχή όχθη.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “Swans Reflecting Elephants” by Salvador Dali, 1937

ΣΤΑ ΡΗΧΑ ΤΟΥ ΥΠΝΟΥ

 

Tο ανήσυχο ποτάμι της βροχής

με σκόρπιες αναλαμπές ασημοκίτρινου

μαργαριταρένιου γκρι και πράσινου

σαν καρδιά τριαντάφυλλου

ζωοποιεί τον θρήνο του

στροβιλιζόμενο

σε φιδίσιο σχήμα.

Τίποτα δεν είναι πιο σημαντικό

από το πέρασμά του -

άναρθροι ψίθυροι

που πνίγονται και σε βυθίζουν

στα ρηχά του ύπνου.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “Surreal light painted forest”, a photograph by Sven Brogren, uploaded on December 2015.

ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΜΕΝΟ

 

Παρακάμπτουμε την αποτρόπαια σκηνή.

Η πόλη μάς τρώει

όπως και οι συγγενείς, που εξετάζουν το γρασίδι,

τα φύλλα, τα σάπια φρούτα

για να βρουν την αιτία του θανάτου.

Περπατάμε στα μοναχικά, σκονισμένα χωράφια

ανάμεσα στον κεντρικό δρόμο και τις σειρές κατοικιών

πλημμυρισμένες από χαμηλό φως και σφυριχτό άνεμο.

Βλέπουμε ξανά τη σκηνή.

Ένας ανεξιχνίαστος φόνος

κι ένας θάνατος που κανείς δεν δέχεται,

αν και ο χρόνος θα σκεπάσει

σύντομα τα ίχνη του.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΣΤΡΟΦΕΣ ΦΟΥΡΚΕΤΕΣ

 

Ανεβαίνεις με το αμάξι σε ένα λόφο χωρίς όνομα,

σε μια λεωφόρο χωρίς αριθμό.

 

Αυτός ο δρόμος μεταμορφώνεται σε φίδι,

που τριγυρνά κουλουριασμένο σε στροφές φουρκέτες.

 

Στο τέλος της στροφής βρίσκεται ένα σκοτεινό χωριό,

παράξενα σιωπηλό με μυστικά.

 

Ακριβώς το τι θα εξερευνήσεις είναι αβέβαιο,

τι θα βρεις είναι άγνωστο. Όλα είναι υπό αμφισβήτηση.

 

Συνεχίζεις να στοιχειώνεις έρημους δρόμους,

διασχίζοντας τις αμυδρές διασταυρώσεις.

 

Όλα έχουν γίνει ένας λαβύρινθος - η μια γραμμή οδηγεί στην άλλη,

τα αδιέξοδα γίνονται αρχές.

 

Κοιτάζεις το φεγγάρι για να βρεις το δρόμο,

τα χείλη σχηματίζουν προσευχές σε έναν αδιάφορο θεό.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΣΤΗ ΡΩΓΜΗ ΤΟΥ ΑΟΡΑΤΟΥ

 

Η ψευδαίσθηση της τάξης

σκηνοθετημένη στο κοσμικό μας απόβλητο

αφήνει την αναμονή να απλώνεται στον χρόνο,

την καμπυλότητα του χώρου εις το διηνεκές.

 

Τα έτη αστρικού φωτός,

γαλαξιακοί ξενιστές πέρα από τα όνειρά μας,

συρρικνώνονται σε μια ανάσα,

ο χρόνος και η απόσταση, μία λεπτή πτυχή

που μέσα της εξαφανίζεσαι.

 

Κι εκεί, στη ρωγμή του αόρατου,
γίνεσαι σιωπή χωρίς αντίκρισμα,
ένα ίχνος καμπυλότητας
που δεν θυμάται πως υπήρξε.

 

Και τότε καταλαβαίνεις:
δεν χάνεσαι
απλώς αλλάζεις μορφή
στο σώμα του σύμπαντος.

 

Βασιλική Δραγούνη

WAITING FOR GODOT:

ΤΟ ΠΑΡΑΛΟΓΟ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ

 

Στην αναμονή τους, εξακολουθούν να περιμένουν

ποιος πρόκειται να έρθει... ποιος

η ομίχλη, η σκιά

το σκοτάδι, η σιωπή…

Σήμερα ο ουρανός φαίνεται γυμνός,

η σκιά είναι βαθιά

στο σύνορο του είναι τους,

έτσι, στην αναμονή τους, περιμένουν.

 

Βασιλική Δραγούνη

Inspired by “Waiting for Godot”, tragicomedy in two acts by Irish writer Samuel Beckett, published in 1952 in French as “En attendant Godot” and first produced in 1953.

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΚΑΠΟΙΟΥ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟΥ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙΟΥ

 

Κάτω από τα αστέρια

τα φώτα του δρόμου λάμπουν

στο δικό τους σύμπαν.

Το φως του φεγγαριού

ρίχνει σκιές χαρακτήρων στο πάρκο

απέναντι από το σκοτεινό μας δρόμο,

όπου δύο μίμοι με λευκές στολές

περιπλανούνται σε ένα νυχτερινό σκίτσο

στο τέλος κάποιου επαρχιακού καρναβαλιού

εκτοπισμένου απ’ τον χρόνο.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΤΟ ΒΑΡΟΣ ΤΗΣ ΣΚΟΝΗΣ

 

Η πολυθρόνα με το σεμεδάκι,

κιτρινισμένο κατάλοιπο από δεκαετίες ακριβού καπνού. 

Το πτυσσόμενο βοηθητικό τραπέζι με τα χαρτομάντιλα 

και το τασάκι που ακουμπά

πάνω σε ένα αδιάβαστο βιβλίο του Dan Brown. 

Το φθαρμένο υποπόδιο, που κλίνει προς το χειροποίητο χαλί

κάποιας παλαιότερης δεκαετίας, καμένο από τσιγάρα. 

Οι αθλητικές σελίδες, που έχουν μείνει σκορπισμένες

πάνω στο ραγισμένο τραπεζάκι του καφέ. 

 

Κι όμως, εκείνη, δεν μπορεί να πάρει απόφαση

να τακτοποιήσει αυτά τα πράγματα.

Όπως και όλο το δωμάτιο, δεν αξίζουν τίποτα

χωρίς το βάρος της σκόνης.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΒΟΥΒΗ ΤΑΙΝΙΑ

 

Η βουβή ταινία τρεμοπαίζει

σταματώντας τις κινήσεις,

το μετρημένο τραύλισμα του προβολέα,

το αλάνθαστο του ρολογιού.

Σκοτάδι στη λευκή σκιά του φεγγαριού

στο τρεμόπαιγμα ενός ονείρου -

μια γουλιά από τον χθεσινό καφέ,

κρύος και σκέτος σαν την τελειότητα.

Επανεξετάζεις τις εικόνες της ζωής σου

έτοιμος, συντονισμένος θεατής..

Μερικές εικόνες τις κρατάς

μονάχα για τον εαυτό σου

γιατί φαίνονται σαν βάρκες σε μια καταιγίδα,

πεταμένες και χαμένες στα βαθιά.

Μερικές εικόνες τις κρατάς

μονάχα για τον εαυτό σου.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΡΚΕΤΟ «ΕΚΕΙ» ΕΚΕΙ

 

Δεν υπάρχει τίποτα εκεί, πια..

Φαίνεται ότι υπήρχαν περισσότερα παλιά

αλλά ο χρόνος έκλεισε την πόρτα οριστικά.

Δεν μπορείς να γυρίσεις εκεί ξανά.

Δεν είναι το ίδιο πια.

Δεν είναι το ίδιο όπως πριν,

τόσα πολλά έχουν εξαφανιστεί.

Ίσως υπήρχε κάτι περισσότερο εκεί, 

από όσα θα μπορούσαμε να θυμηθούμε.

Ίσως υπήρχε κάτι λιγότερο εκεί,

από όσα θα θέλαμε να θυμηθούμε.

Η πιο θλιβερή σκέψη

που είναι δύσκολο να πούμε

είναι πως τα πράγματα

ποτέ δε θα ‘ναι ίδια

παρόλη την ελπίδα μας

και τη φροντίδα.

 

Βασιλική Δραγούνη