ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΓΥΑΛΙ

 

Η Αλίκη είδε τον εαυτό της στον καθρέφτη

και γλίστρησε μέσα του

σε έναν κόσμο αλλόκοτο

όπου η λογική έμοιαζε με ανάμνηση

και τίποτα δεν ήταν πια όπως φαινόταν.

Παρασύρθηκε σε ένα ονειρικό τοπίο

τρέλας και εξωπραγματικότητας

χωρίς να σπάσει το γυαλί

χωρίς να κοπεί από τα θραύσματα

του χώρου στον οποίο μπήκε.

Έπρεπε μόνο να ξυπνήσει

για να τα επαναφέρει όλα

στη σωστή τους θέση.

 

Ίσως περνώντας μέσα από ένα καθαρό γυαλί

ή ένα διαφανές παράθυρο

τα πράγματα να ήταν διαφορετικά:

Η αντανάκλασή της θα επέπλεε

προς έναν τόπο όπου τα πάντα

θα φαίνονταν να είναι στη σωστή τους θέση,

όπου τα πάντα θα είχαν νόημα

και θα ταίριαζαν όμορφα με τη λογική.

Ένα μέρος χωρίς τρέλα

που θα φαινόταν εύκολο να μπει

και δεν θα είχε αιχμηρές άκρες.

Φαινομενικά.

 

Αυτό το τζάμι όμως σχηματίζει

ένα αόρατο φράγμα προς την άλλη πλευρά

και τη ζωή που την σαγηνεύει και την δελεάζει.

Και για να περάσει πρέπει να σπάσει το γυαλί,

του οποίου οι αιχμηρές άκρες την κόβουν

και την εκτοξεύουν τρελά σε ένα μέρος

όπου δεν μπορεί να ξυπνήσει.

Ένα τραχύ, αναποδογυρισμένο μέρος

όπου όλα περιστρέφονται άγρια.

Όπου καρικατούρες της ανθρωπότητας ουρλιάζουν

προσπαθώντας να βρουν νόημα.

 

Από μπροστά προς τα πίσω

και από έξω προς τα μέσα,

όλα είναι πάλι ανάποδα.

 

Βασιλική Δραγούνη