ΡΩΓΜΕΣ ΣΤΗΝ ΑΟΡΤΗ

 

Η Αιφνίδια Ρήξη

Το πρωί θρυμματίστηκε σαν γυαλί πεσμένο
κι ο ουρανός δεν πρόλαβε να αλλάξει χρώμα.
Η γη έγινε ποτάμι άγριο, ξεχειλισμένο
κι έπνιξε τον κόσμο που γνωρίζαμε ακόμα.

Μία έκρηξη μονάχα χάραξε την πόλη
κι έπιασε το μέλλον εξαπίνης.
Αργά μαθαίνουμε πόσο γρήγορα τελειώνει
μια ζωή, όταν σβήνει το φως της ειρήνης.

 

Η Αργή Φθορά

Δεν είναι μόνο οι βόμβες που γκρεμίζουν ένα κράτος
αλλά και οι μήνες της αναμονής μες στο βαθύ σκοτάδι,
το δηλητήριο του μίσους, αθόρυβο και σταθερό
που αφήνει στην ψυχή αμετάκλητο σημάδι.

Οι τοίχοι ακόμη στέκουν μα η πίστη έγινε σκόνη -
χίλιες μικρές ρωγμές χαράζουν την ψυχή.
Απ’ τη σκουριά του φόβου το βλέμμα μας θαμπώνει
κι αναρωτιόμαστε αν θα νιώσουμε ξανά ζωντανοί.

 

Ο Απόηχος

Τα όπλα πια σιγήσαν, ο καπνός έχει χαθεί
και οι συνθήκες υπογράφηκαν με επίσημη γραφή.
Μα εκεί που κάποτε άνθιζε του κάμπου η σοδειά
μονάχα ερείπια έμειναν και στάχτη στην καρδιά.

Οι στρατιώτες στις σιωπές τις μάχες ξαναζούν
οι μάνες στα χαλάσματα ονόματα ζητούν
και του πολέμου οι πληγές, αθέατες, βαθιές,
μένουνε μέσα στις ψυχές για χρόνια ζωντανές.

***
Κι όμως, βαθιά στα ερείπια, μια σπίθα επιμένει
σαν τελευταία ανάσα που αρνείται να χαθεί.
Γιατί ό,τι έχει ραγίσει δεν παύει ν’ ανασαίνει
ίσως απ’ τις ρωγμές του να ξαναγεννηθεί..

 

Βασιλική Δραγούνη

Painting: “HEART OF ODYSSEUS” by Georgina Tsismalidou

RUPTURES IN THE AORTA

 

The Sudden Breach

The morning shattered like a dropped glass mirror
no siren warned the sky to change its hue.
The earth became a sudden, violent river
swallowing the quiet world we knew.

A single blast rewrote the city's lines
and tore the future from the kitchen floor.
We learn too late how fast a life declines
when peace is swallowed by the throat of war.

 

The Slow Attrition

It is not just bombs that break a state
but months of waiting in the endless dark,
the quiet, creeping venom of the hate
that leaves a cold and permanent mark.

The walls still stand but trust has turned to dust -
a million tiny fractures in the soul.
We learn to sleep in camouflage and rust
and wonder if we ever will be whole.

 

The Aftermath

The guns are quiet, the smoke has cleared
the treaties signed with formal hands.
But fields are ruined where crops appeared
and grief is mapped across the wounded lands.

The soldiers carry battles in their sleep
the mothers search the rubble for a name.
The scars of war run silent and run deep
long after they have put away the flame.

***
And yet, deep in the ruins, a faint fire remains
a breath in the darkness enduring the pain.
For what has been shattered may rise from decay
through cracks in the soul, it finds its own way..

 

Vasiliki Dragouni

Painting: “HEART OF ODYSSEUS” by Georgina Tsismalidou

"Aortic Ruptures":

A poetic journey between rupture and light

 

“Aortic Ruptures” is an experience of tension and contradiction: pain and beauty, destruction and anticipation, endings and beginnings. Here, the reader does not remain at a distance. They become part of the narrative, a participant in an experience that tests the limits of endurance, memory and hope.

Within the pages of this collection, war is not merely an event. It becomes a state of being. It moves through the body and through memory, expanding from the individual to the collective, from a private wound into a history that refuses to stop repeating itself. Shadows and ashes, blood and remembrance create a landscape that is at once fragile and harsh, where light and darkness exist side by side, constantly shifting and inhabiting the same reality.

Yet every poem becomes a rupture through which another world can be glimpsed: a world collapsing and, at the same time, stubbornly insisting on its right to exist.

“Aortic Ruptures” live in the space between opposites: where pain meets beauty, where destruction gives way to creation, where endings carry the possibility of beginnings. Each rupture becomes a pulse, each silence a breath - a quiet, subterranean insistence that life persists and that even the most fragile light can endure.

 

Vasiliki Dragouni

"Aortic Ruptures":

A poetic journey through the wounds of our time

War enters the body.
Memory keeps the wound alive.
And poetry becomes the rupture
through which light returns.

"Aortic Ruptures" explore the fragile space
between devastation and hope,
destruction and anticipation,
ending and new beginning.

 

Vasiliki Dragouni

AORTIC RUPTURES

Behind every number, there is a human being. Behind every image, a story. Behind every silence, a voice waiting to be heard. War, memory, loss, technology, climate change and the fragile boundaries of human existence, become images through which the 95 poems of the collection explore a world that seems to have grown accustomed to destruction.

“Aortic Ruptures” become a metaphor for the deep wounds of our time - wounds in history, democracy, nature, memory and within ourselves. Drawing upon history, mythology, art and the realities of the present, “Aortic Ruptures” move between darkness and light, between memory and oblivion, between destruction and the fragile hope of renewal. At its core, the collection is a call to remember but also to “Resist forever”. Because sometimes, even through a rupture, light finds its way in..

Vasiliki Dragouni

 

"AORTIC RUPTURES" AT THE 54TH BOOK FESTIVAL - PEDION TOU AREOS

 

"Aortic Ruptures" will be presented at the 54th Book Festival at Pedion tou Areos in Athens, at Booths 255-256 of OTAN Publications.

The collection will take its place within a space devoted to books, writing and literary exchange. For me, this marks another stage in the life of the work: moving from the private act of writing into a shared literary space.

"Aortic Ruptures" now enters that space - carrying with it its fractures, silences, tensions and questions - alongside the many voices and works that shape the contemporary landscape of Greek literature.

I look forward to sharing this journey with you.

Vasiliki Dragouni

Οι «Αορτικές Ρωγμές» στο 54ο Φεστιβάλ Βιβλίου | 4-20 Σεπτεμβρίου 2026 στο Πεδίον του Άρεως | Περίπτερο 255-256 των Εκδόσεων ΟΤΑΝ

 

Κάθε φορά που ένας ποιητής παρουσιάζει ένα βιβλίο του, αισθάνεται πως βρίσκεται μπροστά σε μια παράξενη στιγμή. Γιατί από τη στιγμή που το βιβλίο τυπώνεται και φτάνει στα χέρια του αναγνώστη, παύει κατά κάποιον τρόπο να είναι μόνο δικό του. Οι λέξεις αποκτούν καινούργια ζωή. Διαβάζονται και ερμηνεύονται διαφορετικά. Και τελικά, κάθε αναγνώστης δημιουργεί τη δική του σχέση μαζί τους.

Οι «Αορτικές Ρωγμές» γεννήθηκαν μέσα από την ανάγκη να μιλήσω για έναν κόσμο που έχει πληγωθεί, αλλά και για τον άνθρωπο που εξακολουθεί να προσπαθεί να σταθεί όρθιος μέσα σ’ αυτόν. Ο τίτλος της συλλογής δεν είναι τυχαίος. Η αορτή είναι ο μεγάλος αγωγός της ζωής. Είναι η διαδρομή μέσα από την οποία κινείται το αίμα και τροφοδοτεί το σώμα. Μια αορτική ρωγμή, επομένως, δεν είναι μία επιφανειακή ατέλεια. Είναι ένα ρήγμα βαθύ, ένα ρήγμα που απειλεί την ίδια τη ζωή. Θέλησα, λοιπόν, να χρησιμοποιήσω αυτή την εικόνα ως μεταφορά για την εποχή μας. Γιατί αισθάνομαι πως και ο κόσμος μας έχει τις δικές του αορτικές ρωγμές. Ρωγμές στην ιστορία, στη μνήμη, στη δημοκρατία, στις ανθρώπινες σχέσεις, στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον άλλον. Και πάνω απ' όλα, τις ρωγμές μέσα στον ίδιο τον άνθρωπο.

Οι «Αορτικές Ρωγμές» είναι μια συλλογή που γεννήθηκε από την αγωνία μου απέναντι σε έναν κόσμο ο οποίος μοιάζει να έχει εξοικειωθεί με την καταστροφή. Καθημερινά βλέπουμε πολέμους. Βλέπουμε ανθρώπους να εγκαταλείπουν τις πατρίδες τους, βλέπουμε παιδιά να μεγαλώνουν μέσα στα ερείπια, βλέπουμε εικόνες βίας να περνούν από τις οθόνες μας και ύστερα από λίγα λεπτά να αντικαθίστανται από μία άλλη είδηση.

Και ίσως το πιο επικίνδυνο σημείο της εποχής μας να είναι ακριβώς αυτό: ότι κινδυνεύουμε να συνηθίσουμε την εικόνα του πολέμου. Να συνηθίσουμε τον πόνο, την απώλεια και την αδικία. Και να πάψουμε να αντιδρούμε.

Γι' αυτό και στα ποιήματα της συλλογής ο πόλεμος δεν βρίσκεται μόνο στα πεδία των μαχών. Βρίσκεται και μέσα μας. Βρίσκεται μέσα στη μνήμη μας, στη γλώσσα μας, στην καθημερινότητά μας, στις ειδήσεις που παρακολουθούμε, στην αμηχανία με την οποία κοιτάζουμε μια καταστροφή και δεν ξέρουμε πια τι να πούμε. Γιατί υπάρχουν στιγμές που οι λέξεις λιγοστεύουν και το μόνο που απομένει είναι η σιωπή. Όμως και η σιωπή ακόμα, μπορεί να γίνει μια κραυγή. Αυτό προσπάθησα να αναζητήσω μέσα στη συλλογή: Τη φωνή πίσω από τη σιωπή, την κραυγή πίσω από την εικόνα, τον άνθρωπο πίσω από τον αριθμό.

Ένα από τα στοιχεία που με απασχόλησαν ιδιαίτερα είναι η μνήμη. Τι θυμόμαστε και τι ξεχνάμε; Ποιοι άνθρωποι παραμένουν στη συλλογική μας μνήμη και ποιοι χάνονται; Στα ποιήματα για τις γυναίκες και τα παιδιά του πολέμου προσπάθησα να δώσω χώρο σε εκείνους που συνήθως δεν έχουν φωνή. Στις γυναίκες, στις μητέρες, στα παιδιά, στους αμάχους, σε όλους εκείνους που δεν αποφασίζουν για τον πόλεμο, αλλά πληρώνουν το τίμημά του.

Στα «Παιδιά του ημερολογίου», το ημερολόγιο γίνεται σύμβολο του χρόνου που σταματά. Οι ημερομηνίες συνεχίζουν να υπάρχουν, αλλά για κάποια παιδιά ο χρόνος έχει τελειώσει. Κι αυτή η εικόνα με συγκλονίζει, γιατί μας θυμίζει ότι η ιστορία δεν αποτελείται μόνο από μεγάλες ημερομηνίες και σημαντικά γεγονότα. Η ιστορία αποτελείται από ανθρώπινες ζωές. Αποτελείται από ονόματα, από πρόσωπα, από μητέρες που περιμένουν, από παιδιά που δεν πρόλαβαν να μεγαλώσουν, από φωτογραφίες που μένουν πίσω.

Παράλληλα, στις «Αορτικές Ρωγμές» υπάρχει έντονα και ο σύγχρονος κόσμος: η πόλη, η τεχνολογία, οι οθόνες, η τεχνητή νοημοσύνη, τα μέσα ενημέρωσης, οι κάμερες, οι ψεύτικες ειδήσεις, η πληροφορία που κινείται με ασύλληπτη ταχύτητα.

Ζούμε σε μια εποχή όπου μπορούμε να γνωρίζουμε σχεδόν τα πάντα και την ίδια στιγμή να μην κατανοούμε τίποτα πραγματικά. Έχουμε περισσότερες εικόνες από ποτέ, αλλά ίσως λιγότερη επαφή με την ουσία τους. Η κάμερα καταγράφει, η οθόνη μεταδίδει, οι ειδήσεις ενημερώνουν. Όμως ποιος αισθάνεται πραγματικά τον πόνο εκείνου που βρίσκεται μέσα στην εικόνα;

Αυτό είναι ένα ακόμη ερώτημα που με απασχόλησε. Γι' αυτό και η συλλογή κινείται συχνά ανάμεσα στο πραγματικό και στο συμβολικό, ανάμεσα στη μυθολογία και στη σύγχρονη πραγματικότητα.

Ο Αχιλλέας, ο Γολιάθ, η Πομπηία, ο Τιτανικός, η Γκουέρνικα δεν είναι απλώς αναφορές στο παρελθόν. Είναι καθρέφτες του παρόντος. Γιατί ο άνθρωπος μπορεί να αλλάζει εποχές, τεχνολογίες και πολιτισμούς, αλλά εξακολουθεί να κουβαλά μέσα του τις ίδιες μεγάλες αντιφάσεις: την ανάγκη για αγάπη αλλά και για δύναμη, την επιθυμία για ελευθερία αλλά και για ασφάλεια, την ικανότητα να δημιουργεί αλλά και να καταστρέφει.

Και μέσα σε όλα αυτά υπάρχει και η φύση. Η γη στις «Αορτικές Ρωγμές» δεν είναι απλώς το σκηνικό όπου εξελίσσονται οι ανθρώπινες ιστορίες. Είναι ένας ζωντανός οργανισμός που επίσης πληγώνεται. Φωτιές, πλημμύρες, ξηρασία, στάχτη, νεκρά τοπία. Η κλιματική κρίση δεν είναι πια ένα μακρινό ενδεχόμενο, αλλά μέρος της καθημερινής μας πραγματικότητας. Και όταν πληγώνουμε τη φύση, στην πραγματικότητα πληγώνουμε και τον εαυτό μας. Γι' αυτό οι ρωγμές της συλλογής είναι ταυτόχρονα οι ρωγμές ενός σώματος που έχει κουραστεί, αλλά και οι ρωγμές ενός κόσμου που αιμορραγεί.

Και όμως... όσο κι αν το σκοτάδι είναι έντονο, υπάρχει πάντα η αναζήτηση μιας χαραμάδας φωτός, μιας μικρής λάμψης, ενός αυριανού ήλιου. Για εμένα, το φως δεν σημαίνει ότι η καταστροφή εξαφανίζεται. Σημαίνει ότι, ακόμη και μέσα στην καταστροφή, ο άνθρωπος μπορεί να επιλέξει να μη γίνει ο ίδιος καταστροφή. Μπορεί να αντισταθεί.

Γι' αυτό επέλεξα να ολοκληρώσω τη συλλογή με τη «Γκουέρνικα». Η Γκουέρνικα είναι ένα έργο τέχνης που δεν μας αφήνει να κοιτάξουμε τον πόλεμο από απόσταση. Μας τον φέρνει μπροστά στα μάτια μας. Μας αναγκάζει να κοιτάξουμε, να αισθανθούμε, να θυμηθούμε και, τελικά, να πάρουμε θέση.

Στο τέλος της συλλογής υπάρχει η φράση: «Να αντιστέκεσαι, να αντιστέκεσαι για πάντα». Θα ήθελα αυτή η φράση να μην ακουστεί ως σύνθημα, αλλά ως προσωπική ευθύνη. Να αντιστέκεσαι στη λήθη, στην αδιαφορία, στην κανονικοποίηση της βίας, στον φόβο, στην ιδέα ότι τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει. Να αντιστέκεσαι ακόμη κι όταν αισθάνεσαι μικρός απέναντι σε όσα συμβαίνουν. Γιατί ίσως η αντίσταση να αρχίζει από κάτι πολύ απλό: από το να μην πάψουμε να αισθανόμαστε, να μην πάψουμε να θυμόμαστε, να μην πάψουμε να νοιαζόμαστε. Από το να εξακολουθούμε να πιστεύουμε στον άνθρωπο.

Οι «Αορτικές Ρωγμές» είναι ένα βιβλίο για τις πληγές μας. Αλλά είναι και ένα βιβλίο για την αντοχή μας. Γιατί η ρωγμή δεν σημαίνει απαραίτητα διάλυση. Μέσα από μια ρωγμή μπορεί να περάσει φως, να περάσει αέρας, να ανοίξει ένας καινούργιος ορίζοντας.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΓΚΟΥΕΡΝΙΚΑ

 

Σε μια φθίνουσα υδρόγειο,

κατάφορτη από συλλογικά δράματα

και αυτοσχέδιες τραγωδίες,

θυμήσου τα ανοιχτά στόματα

που ουρλιάζουν απ’ τον τρόμο,

τις γκροτέσκες μορφές

και τα πυρπολημένα άλογα,

ακριβώς όπως ο Πικάσο

θέλησε να απεικονίσει.

Ένα θαύμα της σύγχρονης τέχνης

και μια προειδοποίηση

καθώς προχωράς

στο αβέβαιο μέλλον:

Να αντιστέκεσαι,

να αντιστέκεσαι για πάντα.

 

Βασιλική Δραγούνη

AORTIC RUPTURES

 

In "Aortic Ruptures", the newest poetry collection by Vasiliki Dragouni, published by OTAN Publications, war has no front line; it dwells within us. It throbs through the body, beats to the rhythm of the heart and pierces memory like an open wound. In the 95 poems of this collection, the blood never dries, shadows do not remain still and words carry a latent power within them.

"Aortic Ruptures" offer no consolation; they offer truth. And perhaps that is enough, because through the cracks, no matter how deep they may be, a subtle glow persists as a symbol of resilience, like a flash of photons amidst dissolution, like the Sun of tomorrow that refuses to fade, even when everything around it collapses.

Book Cover Painting by Georgina Tsismalidou

OTAN Publications Press Release:

https://www.ekdoseisotan.gr/shop/%ce%b1%ce%bf%cf%81%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ad%cf%82-%cf%81%cf%89%ce%b3%ce%bc%ce%ad%cf%82/

ΑΟΡΤΙΚΕΣ ΡΩΓΜΕΣ

 

Άγριο, κόκκινο φως

μετατρέπει τον αέρα σε χαλκό

η νύχτα το απηχεί για ώρες, σαν κηλίδα

από αρχαίο αίμα..

Αυλακωμένος ιδρώτας εγκλήματος

στην τεντωμένη, κουρασμένη σάρκα,

μια υγρασία θλίψης στην κοίτη του ποταμού

διαρρέει βαθιά την ριζωμένη πέτρα.

Ένας γκροτέσκος χορός θανάτου

αφήνει ανεξίτηλα ίχνη

στο τοπίο της ανθρωπότητας.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ Η ΝΕΑ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ ΔΡΑΓΟΥΝΗ

«ΑΟΡΤΙΚΕΣ ΡΩΓΜΕΣ»

ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΟΤΑΝ

 

Δελτίο Τύπου των Εκδόσεων ΟΤΑΝ:

https://www.ekdoseisotan.gr/shop/%ce%b1%ce%bf%cf%81%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ad%cf%82-%cf%81%cf%89%ce%b3%ce%bc%ce%ad%cf%82/

 

Στις Αορτικές Ρωγμές ο πόλεμος δεν έχει μέτωπο, κατοικεί μέσα μας. Πάλλεται μέσα στο σώμα, χτυπά στον ρυθμό της καρδιάς και διαπερνά τη μνήμη σαν ανοιχτή πληγή. Στα 95 ποιήματα της συλλογής το αίμα δεν στεγνώνει ποτέ, οι σκιές δεν μένουν ακίνητες και οι λέξεις κουβαλούν μέσα τους μια λανθάνουσα δύναμη. Από τα Κόκκινα δάκρυα στο μάτι της Γένεσης μέχρι τη Γκουέρνικα, ο κόσμος διαλύεται και ξαναχτίζεται μέσα από εικόνες ωμές, σχεδόν σωματικές, που δεν ζητούν απλώς να διαβαστούν αλλά να βιωθούν σαν μια εσωτερική σύγκρουση που αφήνει ίχνη, σαν μια κατάβαση και μια ανάδυση μαζί, σαν μια εμπειρία που ισορροπεί ανάμεσα στην καταστροφή και τη δημιουργία.

Οι Αορτικές Ρωγμές δεν προσφέρουν παρηγοριά, προσφέρουν αλήθεια. Και ίσως αυτό να είναι αρκετό γιατί μέσα από τις ρωγμές, όσο βαθιές κι αν είναι, μια ανεπαίσθητη λάμψη επιμένει σαν σύμβολο αντοχής, σαν Λάμψη φωτονίων μέσα στην διάλυση, σαν τον Ήλιο του αύριο που αρνείται να σβήσει, ακόμη κι όταν όλα γύρω καταρρέουν.

 

Βασιλική Δραγούνη

Πίνακας εξωφύλλου: Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου

ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ

 

Οι γυναίκες του ημερολογίου κρύβονται μες στα ερείπια

σφίγγουν στόματα και μάτια

αναπνέουν χωρίς να ασφυκτιούν

σκύβουν η μία δίπλα στην άλλη

με τα χέρια τους στους ώμους των παιδιών τους.

 

Μπαίνουν στον στημένο ύπνο της αναμονής

και δεν πρέπει να ξυπνήσουν μέχρι να βρέξει.

Είναι ημερομηνίες σε ένα ημερολόγιο

γεμίζουν τη σελίδα τους

αντιστοιχώντας σε αντίθετες στήλες 

αριθμημένες απ’ το 15 έως το 31.

 

Τρεις από αυτές λείπουν, δραπέτευσαν,

χάθηκαν ή αρνούνται να λάβουν μέρος.

Οι υπόλοιπες πρέπει να παραμείνουν

στην ηλικία που είναι -

δεν μπορούν άλλωστε να θυμηθούν 

τον παλιό, νεότερο εαυτό τους.

 

Οι σελίδες είναι κολλημένες μεταξύ τους τώρα,

καλυμμένες με λάσπη.

Ίσως μία πλημμύρα συναισθημάτων

σταμάτησε εδώ.

Ίσως μια καταιγίδα πέρασε μέσα απ’ τις σελίδες

και τις σφράγισε...

 

Καμία σταγόνα ακόμα σε αυτό το άνυδρο έτος,

γυναίκες κολλημένες στη λάσπη

περιμένουν μέχρι τώρα τη βροχή 

να τις απελευθερώσει.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “A Mother's Grief” by war artist Arabella Dorman, created in 2024. 

ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΑ ΕΡΕΙΠΙΑ

 

Κραυγή, ηχώ

ορθάνοιχτο στόμα βρεφικό

ακατέργαστο ουρλιαχτό

στην επίγνωση της ύπαρξης,

της πείνας, της απώλειας, του φόβου.

Όλα γκρεμισμένα γύρω του:

Φτωχός, σπασμένος κόσμος σε συντρίμμια,

το τελευταίο του ίχνος ζωής

ουρλιάζει εδώ με απόγνωση…

 

Βασιλική Δραγούνη

The image features a contemporary artwork from the exhibition "War Baby / Love Child". The exhibition was held at the DePaul Art Museum in Chicago. 

 

ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ

 

Ποιος φίμωσε την άνοιξη,

ποιος τύφλωσε τη δόξα,

ποιος μετέτρεψε τους πράσινους κήπους

σε λόφους με καμένο γρασίδι;

Ποιος απείλησε να καταστρέψει καθετί καλό

ξεχνώντας πως η γη είναι το μόνο μας σπίτι;

Ποιος αδιαφόρησε για τις τύχες των αδύναμων

προσποιούμενος ότι πιστεύει

σε έναν στοργικό Θεό;

Ποιος λήστεψε όλη την ελπίδα και το θαύμα

καίγοντας τον παράδεισο με κεραυνό;

Ποιος προξένησε το θρήνο των γονιών

που ψάχνουν τα παιδιά τους

μέσα στο χάος της καταστροφής;

Ποιος προκάλεσε τα δάκρυα των αγγέλων;

 

Βασιλική Δραγούνη

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟΝ ΑΧΙΛΛΕΑ

 

Αποχαιρετισμός στον Αχιλλέα, του οποίου η δύναμη

βρισκόταν στην μακάρια άγνοια του ευάλωτου σημείου του

ωθώντας τον να διακινδυνεύσει τη ζωή του,

καθώς κάθε του βήμα ακολουθούσε

το νήμα που οι θεοί είχαν υφάνει, αμετάκλητο και φωτεινό

σαν αστραπή στον ουρανό της Τροίας.

 

Κείτεται πεσμένος σαν βουνό που

ένας σεισμός μετέτρεψε σε σκόνη,

καταρριφθείς από ένα όπλο θεϊκά κατευθυνόμενο

σε εκείνο το μοναδικό, απροστάτευτο, ανθρώπινο σημείο.

 

Η καρδιά χτυπά σαν βρυχηθμός

επελαυνόντων στρατευμάτων,

αν και η συγκίνηση της μάχης δεν ταυτίζεται με φόβο

αλλά με προσδοκία νίκης μέσα στη θύελλα της βίας.

 

Ο Αχιλλέας παρασύρεται από τη δύναμή του

κι από τη γνώση ότι η μητέρα του τον σφράγισε με αθανασία

βυθίζοντάς τον μέσα στο ισχυρό ποτάμι,

το ευλογημένο απ’ τους θεούς,

απ’ την κορυφή ως τα νύχια.

 

Ένας αποχαιρετισμός στον εθελοντικά θυσιασμένο στόχο...

Αν η θνητότητα τον απασχόλησε ποτέ,

την έκρυψε πίσω από την αστρική του πανοπλία.

Αν και η φαρέτρα ήταν γεμάτη,

η μοναδική απώλειά της προανήγγειλε

την κατακλείδα μίας επικής ζωής.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: Achille's Statue by Sir Richard Westmacott, Wellington Monument, Hyde Park

ΕΝΑ ΑΜΟΡΦΟ ΧΑΟΣ

 

Στο ταμείο της ημέρας

εκποιείται ο πατριωτισμός
σαν φθαρμένο νόμισμα που αλλάζει χέρια.
Κάποιοι μετρούν τις λέξεις,
κάποιοι άλλοι τις σημαίες.

 

Η ανθρωπότητα αδρανής
μέσα στο θέατρο της σύγκρουσης,
εκεί όπου οι αποφάσεις τρέχουν ασυλόγιστα

και το μελάνι τους βαραίνει πάνω σε ξένες ζωές
πριν στεγνώσει το χαρτί.

Τα κανάλια καραδοκούν,
φακοί ανοιχτοί σαν άγρυπνα μάτια

φωτίζουν το σκοτάδι
όσο χρειάζεται για ένα πλάνο,

ενώ τα μέσα ενημέρωσης της νέας εποχής
σταχυολογούν σκόρπιες κραυγές

μέσα στα ερείπια των στιγμών.

Και κάπου ανάμεσα στον θόρυβο
η άνοιξη περνά αθόρυβα
ζωγραφίζοντας με αδέξια χρώματα
ένα άμορφο χάος.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “Utopian World” by Kyosuke Tchinai

ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΠΛΟΚΗΣ

 

Έκτακτες ειδήσεις κάθε μέρα

δοκιμάζουν τα όρια

της αξιοπιστίας.

Μαθαίνεις να πιστεύεις 

ότι κάθε κρίση

είναι μέρος της πλοκής

που θα οδηγήσει

σε μια έκβαση πραγμάτων

όπου η ελπίδα δεν κάνει 

βουτιά στον γκρεμό -

σίγουρα καλύτερη

από μία λανθασμένη εκτίμηση

που καταλήγει στο κενό.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΛΙΓΟ ΠΟΛΕΜΟ ΑΚΟΜΑ, ΠΑΡΑΚΑΛΩ

 

Λίγο πόλεμο ακόμα, παρακαλώ!

Λίγο πόλεμο εδώ,

λίγο πόλεμο εκεί,

δώστε μας κι άλλο,

περισσότερο από όσο αντέχουμε.

Γεμίστε το πιάτο μας

με φόβο και μίσος.

Είναι όλα της μιας χρήσης:

τα πιάτα, τα φλιτζάνια,

ο καθαρός αέρας, τα φρεσκοκομμένα φύλλα,

η συγκομιδή της μιας στιγμής.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork:  "The Last Supper of Sanity" – Man Dining in a Burning War Zone, Designed by CrocusArtDigitals

This surreal digital painting captures the haunting calm of a suited man quietly eating dinner while the world burns behind him. Explosions, tanks, and industrial ruins blaze in a fiery inferno, yet he sits still – lost in thought or denial. It’s a bold visual metaphor for modern apathy, existential dread, or simply holding on to routine in chaos.

ΑΥΤΗ Η ΦΩΝΗ

 

Μια επιφοίτηση αντηχεί,

μία στιγμή αλήθειας

καθώς μια ευλογία

προσεύχεται για ειρήνη.

Οι θάλασσες φουντώνουν

από οργή.

Η κλιματική αλλαγή

φέρνει

ολοκληρωτική καταστροφή

καθώς φλόγες

και πλημμύρες μαζί

καταστρέφουν τη Γη.

Κι όμως,

αυτή η φωνή

μιλάει για ειρήνη,

μικροσκοπική

καταστροφή

φωτός

για λίγο

αναβοσβήνει.

 

Βασιλική Δραγούνη