ΤΟ ΑΝΟΙΧΤΟ ΤΡΑΥΜΑ ΤΗΣ ΓΗΣ
Υπερβαίνοντας το σημείο του οίκτου
προσεγγίζουν το ανοιχτό τραύμα της γης,
εκεί που ο πόλεμος
έχει αφήσει ακόμη ανοιχτό το στόμα του.
Ψάχνουν για τον σπόρο
μέσα στη σταγόνα του νερού.
Τον βλέπουν εκεί,
μικρό και ζωντανό
ανάμεσα σε στάχτες και μέταλλα.
Κοιτάζουν ψηλά
και ευχαριστούν.
Είναι πλέον θρησκευόμενοι.
Φανατικοί με έναν σκοπό:
να πιστέψουν πως κάτι
δεν σκοτώθηκε ακόμη.
Υπερβαίνοντας τις τύψεις
σκίζουν τη γη με τα δάχτυλά τους.
Αναζητούν τον σπόρο,
τη σταγόνα του νερού,
ό,τι απέμεινε από την ελπίδα
για να τα δώσουν στο πεινασμένο πουλί
με τα ακρωτηριασμένα φτερά
που σέρνεται πάνω απ’ τα χαρακώματα
σαν προσευχή ανεκπλήρωτη.
Κι αφού έχουν τελειώσει όλα ξανά
κι αφού ο πόλεμος
έχει πει την τελευταία του λέξη,
γονατίζουν
στο κόκκινο φως του φεγγαριού.
Δεν ζητούν πια να σωθούν.
«Ευχαριστώ για ό,τι απέμεινε»,
ψιθυρίζουν.
Βασιλική Δραγούνη
Artwork: “Existential
Pain” by Mariusz Lewandowski, 2017
