ΡΩΓΜΕΣ ΣΤΗΝ ΑΟΡΤΗ

 

Η Αιφνίδια Ρήξη

Το πρωί θρυμματίστηκε σαν γυαλί πεσμένο
κι ο ουρανός δεν πρόλαβε να αλλάξει χρώμα.
Η γη έγινε ποτάμι άγριο, ξεχειλισμένο
κι έπνιξε τον κόσμο που γνωρίζαμε ακόμα.

Μία έκρηξη μονάχα χάραξε την πόλη
κι έπιασε το μέλλον εξαπίνης.
Αργά μαθαίνουμε πόσο γρήγορα τελειώνει
μια ζωή, όταν σβήνει το φως της ειρήνης.

 

Η Αργή Φθορά

Δεν είναι μόνο οι βόμβες που γκρεμίζουν ένα κράτος
αλλά και οι μήνες της αναμονής μες στο βαθύ σκοτάδι,
το δηλητήριο του μίσους, αθόρυβο και σταθερό
που αφήνει στην ψυχή αμετάκλητο σημάδι.

Οι τοίχοι ακόμη στέκουν μα η πίστη έγινε σκόνη -
χίλιες μικρές ρωγμές χαράζουν την ψυχή.
Απ’ τη σκουριά του φόβου το βλέμμα μας θαμπώνει
κι αναρωτιόμαστε αν θα νιώσουμε ξανά ζωντανοί.

 

Ο Απόηχος

Τα όπλα πια σιγήσαν, ο καπνός έχει χαθεί
και οι συνθήκες υπογράφηκαν με επίσημη γραφή.
Μα εκεί που κάποτε άνθιζε του κάμπου η σοδειά
μονάχα ερείπια έμειναν και στάχτη στην καρδιά.

Οι στρατιώτες στις σιωπές τις μάχες ξαναζούν
οι μάνες στα χαλάσματα ονόματα ζητούν
και του πολέμου οι πληγές, αθέατες, βαθιές,
μένουνε μέσα στις ψυχές για χρόνια ζωντανές.

***
Κι όμως, βαθιά στα ερείπια, μια σπίθα επιμένει
σαν τελευταία ανάσα που αρνείται να χαθεί.
Γιατί ό,τι έχει ραγίσει δεν παύει ν’ ανασαίνει
ίσως απ’ τις ρωγμές του να ξαναγεννηθεί..

 

Βασιλική Δραγούνη

Painting: “HEART OF ODYSSEUS” by Georgina Tsismalidou