ΜΙΚΡΕΣ ΦΩΤΙΕΣ

 

Ώρα την ώρα, η ανάσα κουβαλά μικρές φωτιές
φλόγα τη φλόγα, συντηρείται η ελπίδα

των αόρατων πραγμάτων:
οι ίνες των βιβλίων, οι χάρτες των χεριών,
η σιωπή που απομένει μετά τη μουσική.

Μέρα τη μέρα, φως πέφτει στον ουρανό

προσκαλώντας τη γη

να επανεξετάσει τη σκιά της.
Χρόνο τον χρόνο, ανάμεσα στο φως και τη σιωπή,
όσα δεν φαίνονται αποκτούν μορφή,
όσα δεν γράφονται βρίσκουν φωνή
και η σκιά, αγγίζοντας το φως,
γίνεται δρόμος για όσα επιστρέφουν.

 

Βασιλική Δραγούνη