ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

 

Κάποτε, στο λυκόφως, μια γραμμή σιδηροδρόμου στην ομίχλη

ξεπρόβαλε ανάμικτη με τη μυρωδιά του κάρβουνου

τα συρίγματα των μηχανών, τη σάλπιγγα του σταθμάρχη.

Και οι πινακίδες, μέσα από τα θαμπωμένα τζάμια

οφθαλμολάγνες οθόνες υψηλής ευκρίνειας,

"Το τέλος του κόσμου έρχεται"

σε φωσφορίζον νέον στις πλευρές τους.

 

Κάποτε, μια φοβισμένη και απερίσκεπτη νεαρή γυναίκα

ερωτεύτηκε, και στη συνέχεια

αναπόφευκτα απογοητεύτηκε, και αισθάνθηκε

πως θα 'πρεπε να ζήσει έντονα τη ζωή, να νιώθει

σαν να έρχεται το τέλος του κόσμου ξανά και ξανά

για να υπάρχει κάποιο νόημα.

 

Χρόνια αργότερα,

λοξές σκιές σε γκρίζες παρακαμπτήριες

τα αυτοκίνητα σφυρίζουν στους βρεγμένους δρόμους

μετά από μια πρόωρη φθινοπωρινή βροχή.

Μαργαριταρένια δάκρυα προσκολλημένα

σε τριανταφυλλένιους μίσχους και κλαδάκια από κρανιά

που δεν κυλούν, και είναι αθόρυβα σαν χιόνι.

 

Κι όταν ο ήλιος λευκαίνει τις καμπύλες ενός τσαγιερού

σε ένα ράφι στο παράθυρο της κουζίνας,

το τέλος του κόσμου δεν ήρθε ακόμη

και τα δέντρα έξω είναι γυμνά και στεγνά...

 

Βασιλική Δραγούνη

Από την ποιητική συλλογή «Από Ένστικτο», εκδόσεις Πνοές Λόγου και Τέχνης, Αθήνα, 2020

Artwork: “Train in the Evening” by Paul Delvaux, 1965

ΤΟ ΤΡΕΝΟ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΦΥΓΗΣ

 

Το φασματικό τρένο

της μεγάλης φυγής

ταξιδεύει αδιάκοπα μέσα στη νύχτα -

δεν μπορεί, μιας και ξεκίνησε, να σταματήσει.

Σφυρίζει από μακριά επισημαίνοντας 

τον επικείμενο κίνδυνο 

καθώς βρυχώνται οι τροχοί

σε σκουριασμένες ράγες

χαραγμένες στη ράχη της μοίρας.

 

Οδεύει προς την αίθουσα με τα μεγάφωνα

που προσπαθεί να συρρικνωθεί

για να ταιριάξει στους φόβους του -

κάθε μετάβαση απαιτεί μια ιδιαίτερη προσπάθεια.

Στην πρώτη ειδοποίηση της άφιξης

τα μεγάφωνα ακούγονται να αναγγέλλουν: 

"Οι επιβάτες παρακαλούνται να εγκαταλείψουν

όλα τα προσωπικά τους αντικείμενα". 

 

Δεν έχει νόημα

γιατί το τρένο

είναι άδειο αυτή τη φορά,

με χώρο μόνο για εκείνον -

αν θα μπει.

Είναι ακόμα μακριά

μα η ισχύς της αδιατάρακτής του άφιξης

συνθλίβει τις στιγμές.

 

Πάνω από τον επιβατικό σταθμό

πετά ένα αεροπλάνο, αφήνοντας λευκά ίχνη

στου ουρανού το αβάσταχτο χρώμα

μα χάνονται στην άχλη του καπνού

καθώς το τρένο εξακολουθεί να προσπερνά

σαν ανεξέλεγκτος συρμός

αφύλακτες διαβάσεις

 

μέχρι να τον βρει να στέκεται

στον τερματικό σταθμό,

το πέρας οποιασδήποτε προσωρινής μετάβασης

ή επιστροφής,

με την τσάντα διανυκτέρευσης στα χέρια

και το γκρι καπέλο του.

Ώρα να πηγαίνει.

 

Βασιλική Δραγούνη

Από την ποιητική συλλογή «Από Ένστικτο», εκδόσεις Πνοές Λόγου και Τέχνης, Αθήνα, 2020

Artwork: “Le Veilleur II” by Paul Delvaux, 1961

ΦΕΥΓΑΛΕΑ ΔΙΑΔΡΟΜΗ

 

Ένα μακρύ τρένο προσπερνά, αυτή την ομιχλώδη μέρα

τις φορτωμένες λάσπη και βροχή έρημες ράγες

που ο ήλιος του χειμώνα είναι πολύ ψηλά

για να ζεστάνει ούτως ή άλλως

μέσα σε μια θρηνητική ηχώ που επαναλαμβάνει

την καταδίκη σαν αργό υπαινιγμό.

Έρχεται από παντού ταυτόχρονα,

ανακατεύεται με την ομίχλη και στοιχειώνει τις γραμμές

που πάνω τους περνούν οι παγωμένες ώρες.

 

Ίσως οι πορείες διασταυρωθούν κάποια στιγμή,

όπου θα πρέπει να περιμένουμε στο κρύο μας αμάξι

με έναν καφέ από δίπλα

και με το ραδιόφωνο σε κάποια άσχημα νέα ή και κλειστό,  

αν κρίνουμε την ησυχία προτιμότερη,

για να παρακολουθήσουμε το φευγαλέο μέρος της διαδρομής

με κάποιες σκέψεις από τα παλιά να φωσφορίζουν

χαλαρώνοντας και θέτοντας την προοπτική

σε ευθυγράμμιση με το χρόνο.

 

Βασιλική Δραγούνη

Από την ποιητική συλλογή «Από Ένστικτο», εκδόσεις Πνοές Λόγου και Τέχνης, Αθήνα, 2020

Artwork: “Le Vicinal” by Paul Delvaux, 1959

ΕΦΗΜΕΡΑ ΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

 

Μια εφήμερη προέκταση

λίθων και πλίνθων

ατάκτως ερριμμένων

καλύπτει τα ίχνη της όξινης βροχής

πάνω σε ένα μονοπάτι μακρύ και σιωπηλό

που απρόθυμα διασχίζεται.

 

Διάσπαρτα χαλίκια και πετρώματα

σημαδεύουν την αρνητική πορεία

μετατρέποντάς τα δύσβατα περάσματα

των λασπωμένων δρόμων

σε αδιέξοδα

στενά και σκοτεινά.

 

Θραύσματα γυαλιών καθρεφτίζουν

την πλάνη που με κόπο χτίσαμε -

σπασμένα κομμάτια που αντανακλούν ακόμα

τη σκουριά τους.

Η φθορά που ελπίζαμε πως θα 'ρθει

δεν ήρθε ποτέ.

 

Η μέρα σκοτεινιάζει,  

ένας αγέρας επιβίωσης φυσά 

ανάμεσα στα δέντρα

κι ένας μονότονος αντίλαλος

στον μεταβαλλόμενο αέρα

ακούγεται σαν κάποιο αχνό και μακρινό

τρένο που σφυρίζει.

 

Βασιλική Δραγούνη

Από την ποιητική συλλογή «Από Ένστικτο», εκδόσεις Πνοές Λόγου και Τέχνης, Αθήνα, 2020

Artwork: "Solitude" by Paul Delvaux, 1956