ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΧΑΜΗΛΟΥ ΦΩΤΙΣΜΟΥ

 

Το παράθυρο την κρατούσε εκεί.

Στεκόταν κι έβλεπε τη μέρα να αλλάζει

με το βλέμμα χαμένο στην απόσταση.

Όσο μακριά κι αν ήταν από κάπου,

έκανε υπομονή.

Το δωμάτιο σκοτείνιασε

μα το παράθυρο κράτησε για λίγο

το τελευταίο φως του ήλιου.

Η αναμονή έγινε διαχρονική.

Η υπομονή κατάλαβε:

Δεν υπήρχε τέλος

στην ιστορία.

 

Βασιλική Δραγούνη