ΕΝΑ ΠΑΛΙΟ ΚΥΠΕΛΛΟ ΟΜΟΡΦΙΑΣ

 

Φανταζόταν τον Πικάσο να την ζωγραφίζει

κομμένη σε γωνίες, μέσα σε αγριολούλουδα,

με τα πιο εξωφρενικά χρώματα

και διαθλασμένη, φτιαγμένη από φανταχτερό φως

και εκρηκτικούς συμβολισμούς.

Η Άνοιξη θα ήταν μια παπαρούνα εδώ

και ένα αγκάθι εκεί.

Δεν θα ήταν αόρατη.

Τα μάτια της θα βρίσκονταν

σε μία από τις στρεβλώσεις της,

η καρδιά της θα ήταν κρυμμένη

σε μία από τις απεικονίσεις της -

κομμένη, ανοιχτή, να χύνεται

σε ένα παλιό κύπελλο ομορφιάς.

Τα επιδέξια χέρια του

θα επιβεβαιώναν τη στοργή τους.

Θα ξεχνούσε να υπογράψει το όνομά του.

 

Βασιλική Δραγούνη