ΜΑΡΤΙΟΣ

 

Παρακμή της εύλογης παραίτησης;

Ηττημένη λύπη;

Έξοδο από ένα τσίρκο εθισμού;

Είμαι ο Μάρτιος.

Είμαι κυκλοθυμικός.

Δεν ξέρω τι θέλω.

Τα θέλω όλα.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΑΝΗΣΥΧΑ ΟΝΕΙΡΑ

 

Μία μικρή λιμνούλα.

Ο ήλιος δύει

στην νυσταγμένη πόλη του Μονέ.

Τα νούφαρα σκεπάζουν το νερό

σαν ένα λεπτό χαλί

αρκετά ανθεκτικό

για να απλώσεις τα ανήσυχα όνειρά σου.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: Water Lilies, Claude Monet, 1916

ΑΔΡΑΝΗ ΚΕΙΜΗΛΙΑ

 

Η Μούσα επιστρέφει στο ιερό της, κάνει απογραφή

των αδρανών της κειμηλίων σε λείες επιφάνειες. 

Ημιπολύτιμες σκιές, θραύσματα χωμένα σε ράφια,

ζωγραφισμένα στο χέρι κινέζικα τριαντάφυλλα, 

παστέλ μαζεμένα σε πορσελάνινο βάζο.

Διλήμματα απολιθωμένης ανθοδέσμης,

κουτιά από παπιέ-μασέ.

Ακατέργαστα ορειχάλκινα αγαλματίδια

δίπλα σε αμπαζούρ που ουρλιάζουν

με τα χρώματα της έμφασης.

Κάθε αδρανές κειμήλιο, υαλοποιημένο ποίημα

εξοστρακισμένο με το φως της μέρας.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “Trilogy of the Desert: Mirage” by Salvador Dali, 1946

ΤΟ ΑΔΡΑΝΕΣ ΗΦΑΙΣΤΕΙΟ

 

Η μάγισσα ξυπνάει πεινασμένη.

Πάγος στην ανάσα της,

σύννεφα στα μαλλιά της,

δάχτυλα που κροταλίζουν μετρώντας απουσίες.

Υπάρχουν πάντα άνθρωποι που έχουν σκοπό να βλάψουν.

Η μάγισσα δεν είναι μία από αυτούς.

Μπορεί να σκάψει έναν ρηχό τάφο,

να προσευχηθεί για τη σωτηρία ενός χάμστερ

ή να στριμώξει έναν σκορπιό

ανάμεσα στον αντίχειρα και τον δείκτη.

Η μάγισσα βλέπει το αδρανές ηφαίστειο

μέσα από ένα άνοιγμα στον τοίχο της,

την ξαφνική άνοδο του ατμού,

το σπρώξιμο από στάχτη σαν υγρή άμμο,

την όμορφη κατάρρευση του θόλου.

Βγαίνει στη βεράντα της

διπλώνει τα μικρά της χέρια με ένα χαμόγελο

και βλέπει το βουνό να παίρνει φωτιά.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΜΙΑ ΡΟΚ ΜΕΡΑ

 

Είναι μια ροκ μέρα γεμάτη διάβρωση

και πολιτισμικές βεντέτες.

Η ομίχλη κατεβαίνει, η άνοια βασιλεύει

και το τσουνάμι της απελπισίας

εισβάλλει στο φουαγιέ της ζωής:

νερά παγετώνων αιμορραγούν εκτός πορείας,

προσκρούσεις και βότσαλα,

πέτρα και σάρκα,

κλαδί και σπασμένη πρόσοψη.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “Tsunami and mountains” by Sofia Goldberg

Η ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΤΟΥ ΟΡΑΤΟΥ

 

Υπάρχουν πολλά περισσότερα

από όσα γνωρίζουμε ή φροντίζουμε να μάθουμε,

περισσότερα από όσα μπορούμε να αντέξουμε

από μέρα σε μέρα.

Κάποιος πρέπει να σου εξήγησε

τι είναι αληθινό και τι όχι,

τι υπάρχει και τι όχι,

την πολιτική της εμπειρίας

και την μεταφυσική του ορατού,

καθώς και το ότι όλοι αυτοί που διέφεραν

σε αυτό που βίωσαν

χαρακτηρίστηκαν βιωματικώς παρεκκλίνοντες.

Αλλά υπήρχε μαγεία

πριν υπάρξει η επιστήμη,

μουσική, καπνός, θυμίαμα

για μια κατάσταση έκστασης

μέσα στην ομίχλη του χάους.

Η επινόηση μιας νέας πραγματικότητας

δεν κατάφερε να υποκαταστήσει

την σοφία της εμπειρίας.

 

Βασιλική Δραγούνη

Η ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΚΑΤΑΡΡΕΕΙ

 

Ποιος θα σώσει

την καταρρέουσα αυτοκρατορία

όταν οι Βησιγότθοι

βρίσκονται ήδη στην πόλη

σε σύγκρουση με τους Βανδάλους

και κάθε Goth τριγύρω;

Όταν καίνε ως τα θεμέλια τους ναούς

του Δία και του Απόλλωνα

χωρίς τους κεραυνούς

να τους φοβίζουν;

Πάντα η κάθε εξουσία

αποτύπωνε το ίχνος της

σε κάθε νόμισμα,

τώρα όμως

καλύτερα ελέγξτε τα νομίσματά σας

γιατί ο χρυσός σας έγινε σκουριά,

ο Δίας κάνει διακοπές

και ο Απόλλων χορταίνει τον πόθο του.

 

Βασιλική Δραγούνη

Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΟΥ ΚΕΝΟΥ

 

Είναι πάλι αυτή η θεωρία του κενού.

Καθώς οι ζωές μας συρρικνώνονται

διευρύνεται η παρουσία των γειτόνων μας,

καθώς η πλύση εισβάλλει στις συνάψεις του άξονα

και η λάσπη διαβρώνει την εγκατεστημένη σκουριά

αναζητάμε σημάδια ανανεωμένης πράσινης ζωής

σε ένα κενό τοπίο.

Όλα τα τρόπαια φαίνονται ίδια όταν το φως σβήνει.

Το χάος πολεμά την τάξη και την κλειδώνει στη φυλακή.

Το θύμα; Εξαρτάται από το πού προσγειώνεται το ζάρι.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΔΕΣΜΩΤΕΣ ΤΗΣ ΣΤΑΧΤΗΣ

 

Είναι μια απ' αυτές τις νύχτες που δεν ονειρεύεσαι ποτέ,

που ο ουρανός δεν φλέγεται, αλλά καίει.

Πτώση στάχτης και χόβολης. Ένα πορτοκαλί φεγγάρι.

Ο θόλος του ηφαιστείου καταρρέει, ένα ξαφνικό σύννεφο,

μια βροχή μαύρης στάχτης.

Ο κόσμος βγαίνει στις βεράντες

ένας λαός του πτυσσόμενου μαχαιριού και της ηφαιστειακής σκόνης,

δέρμα σκληρό απ’ τη στάχτη

δηλητηριασμένο από ιδρώτα και τέφρα.

Τα πνεύματα περιφέρονται στους δρόμους και τα μονοπάτια,

οι τρελοί του χωριού συνωστίζονται στο λόφο

καλωσορίζουν τις φωνές των νεκρών.

Μια εκκλησία ανοίγει τις πόρτες της νωρίς

για να προσευχηθεί για τη βροχή.

Το βουνό θυσιάζεται σε λασπορροές

και εκτοξευόμενα κομμάτια βράχων.

Κάθε φύλλο, κάθε ιγκουάνα, κάθε φάντασμα

τυλίγεται στη στάχτη.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΜΑΥΡΟΣ ΠΑΓΟΣ

 

Γραφειοκρατία,

έχεις γίνει ανεπαίσθητα

ο δρόμος που διανύω.

Η χαλαρωτική φωνή σου

σαν γλιστερή άσφαλτος

με χτυπάει

στα βαρετά

ημερολογιακά ταξίδια.

Είσαι ένας χειμώνας

μα έχω γίνει

πολύ επιλεκτική

για να ασχοληθώ

με βρεγμένους δρόμους

και χαμηλές θερμοκρασίες.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΞΟΡΚΙΣΜΑ

 

Θυμάμαι ότι μιλούσε

σε μια γλώσσα που δεν καταλάβαινα

αλλά το κύμα του ήταν συναρπαστικό -

το κακό στεκόταν πίσω μου

απαριθμώντας φρούδες ελπίδες

βαριανασαίνοντας

και κλαίγοντας.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΔΙΑΙΣΘΗΤΙΚΗ ΕΙΚΑΣΙΑ

 

Το παιχνίδι με τις λέξεις δεν αρκεί

χωρίς το μυστήριο της Μούσας

που επικεντρώνεται σαν στοχασμός

σαν διαισθητική εικασία

για να εξαφανίσει επικίνδυνα μοτίβα σκέψης

κάτω από την επιφάνεια,

εκεί όπου το φως ρέει στη σκιά

και τίποτα δεν έχει σημασία

εκτός από το κέντρο.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΠΡΙΜΟ ΣΙΓΟΝΤΟ

 

Ψαλμοί και παροιμίες

κάνουν πρίμο σιγόντο σε εμφανές σημείο

με αγαλλίαση για κάθε γάργαρο ρεφρέν.

Η θλίψη διαποτίζει τη σιωπή

βλέποντας την κλεψύδρα.

Ξεγελά τον εαυτό της με ανακλαστικά λάθη

και ταχύτερη ανάρρωση.

Ξορκίζει την ανία της 

πάνω από άστοχα δίστιχα.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΧΙΜΑΙΡΑ

 

Μοιάζει με Χίμαιρα διαχρονικά σχεδιασμένη.

Και είναι αληθινή.

Είναι ατελής, μόνιμα και αναπόφευκτα ελαττωματική.

Και είναι όμορφη.

Φορά ένα χρυσό δαχτυλίδι στη μύτη της

και ένα ασημί στο κάτω χείλος.

Φορά ένα αιχμηρό βραχιόλι γύρω απ’ τον καρπό της

και  πλέκει χάντρες στα μαλλιά της.

Κουβαλά κλαδί από το δέντρο της ζωής στα χέρια της.

Κάθε φυλακτό έχει τη δύναμή του.

Είναι η κόρη του ουρανού και της πληγείσας γης.

Βλέπεις τη μομφή στα μάτια της.

Βλέπεις το στόμα της που δεν ανοίγει να μιλήσει.

Είναι γυναίκα.

Δεν συγχωρεί τίποτα.

Μπορεί να σε αγαπά, αλλά αγαπά περισσότερο τον εαυτό της.

Μπορεί να την επιθυμείς,

αλλά αυτό θα ήταν η θυσία σου.

Η ψυχή του δέντρου της ζωής την εμποτίζει.

Τα στοιχεία την τρέφουν.

Είναι αθάνατη τώρα. Θα την αγαπούσες το ίδιο;

Θα χρειαστούν περισσότερα από αυτό.

Θα χρειαστούν περισσότερα.

 

Βασιλική Δραγούνη

Ο ΤΙΤΛΟΣ ΕΡΧΕΤΑΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ

 

Η ιστορία ξεκίνησε

με το αρχικό καστ των χαρακτήρων,

την αρχικά επινοημένη πλοκή

και το προδιαγεγραμμένο τέλος.

Αυτό το σκοτεινό τέλος μέσα σε εκείνο το δωμάτιο,

όπου ο πρωταγωνιστής αντιμετωπίζει το αναπόφευκτο

χωρίς όμως την έκπληξη

που απαιτείται από όλα τα φανταστικά αναπόφευκτα.

Το Plan B ήταν ο τίτλος μέχρι τέλους

μέχρι που η ιστορία πήγε εκεί που ήθελε,

εκεί που ήξερε ότι έπρεπε να πάει

και έκανε τη δουλειά όλων των καλών ιστοριών.

Έδωσε τον δικό της τίτλο

και το φινάλε σε ένα κίνηση

συνειδητοποιώντας πως η δεύτερη επιλογή

με προδιαγεγραμμένο τέλος - πριν γραφτεί,

είναι πάντα η λάθος.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΧΑΡΙΣΜΑ ΟΔΥΝΗΡΟ

 

Το εσωτερικό σου παιδί αναδύεται,

σέρνει την κουρελιασμένη κούκλα

σαν απαρνηθείσα πίστη, χαλαρή κληρονομιά

ή παρήγορο κειμήλιο.

 

Αγαπητέ, η άποψή σου διαμορφώνεται άνευ όρων

μην περιμένεις ποτέ αναθεώρηση.

Χάρισμά σου οδυνηρό, με ένα αποχαιρετιστήριο τσιγάρο

γνωρίζοντας ότι δεν κάπνισα ποτέ.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΕΝΑ ΕΚΔΗΛΩΜΕΝΟ ΠΕΠΡΩΜΕΝΟ

 

Από το μπαλκόνι του παραλιακού σπιτιού

σαρώνω την ακτογραμμή όπου έχουν ξεσπάσει καρχαρίες

κατά τη διάρκεια της νύχτας. Μετά το πρωινό,

μια γοργόνα αναδύεται απ’ τη χώρα των αφρισμένων πτερυγίων.

Οι τρελοί καρχαρίες της άμμου χαμογελούν

σαν να θυμούνται περασμένα θύματα

και μιλούν με πόνο ανειλικρινή.

Εντοπίζω έναν τελευταίο συριγμό από καρχαρίες -

φρέσκα πρόσωπα θανάτου,

έναν τελευταίο ψίθυρο,

ένα εκδηλωμένο πεπρωμένο πίσω απ’ τους αμμόλοφους

όπου ο ήλιος πάει να πεθάνει.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “Mermaid Sleeping” by Victor Nizovtsev

ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ Η ΟΜΙΧΛΗ

 

Και σήμερα η ομίχλη

τρεμοπαίζει κάτω από τη λάμπα του δρόμου.

Ομίχλη παντού.

Ομίχλη στην πλευρά του λεωφορείου,

ομίχλη στο τυφλό σημείο,

ομίχλη και στους προβολείς

σαν βρώμικη διαμαρτυρία.

Ομίχλη στο παρμπρίζ

με μια θαμπή λεπρή λάμψη στο κέντρο.

Ομίχλη της μαύρης παλίρροιας

και της παραλιακής λαογραφίας.

Ομίχλη ως σφάλμα της εστιακής απόστασης,

απατεώνας της προοπτικής.

Ομίχλη που ξεγελάει τα logistics

αναγνώρισης κινδύνου και χρόνου απόκρισης.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: Fog off by Laurent Rosset

ΑΓΡΥΠΝΗ ΠΟΛΗ

 

Λευκοί ουρανοί τη νύχτα,

αραιά σύννεφα κατά μήκος του Ωρίωνα,

καταναλωτικοί κομήτες

και άγρυπνη πόλη,

κουρασμένη απ' τη μακρά κατασκοπεία,

έχει διασχίσει το βαθύ κενό για να ζητήσει

λίγη ιδιωτικότητα.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΔΥΣΑΝΑΓΝΩΣΤΟ ΣΚΑΡΙΦΗΜΑ

 

Και οι λέξεις εξακολουθούν να υφαίνουν

το δικό τους δυσανάγνωστο σκαρίφημα.

Πόσο ευμετάβλητο είναι αυτό;

Πώς η υπόθεση περιλαμβάνει τη συνάφεια

με το τυχαίο αποτέλεσμα;

Οι λέξεις είναι απογοήτευση.

Έχουν να κάνουν με την προσδοκία

ή την ικανότητα κάποιου να ξεχωρίζει

την αλήθεια απ’ την αλήθεια.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: Missing words - Photograph by Carmelita Iezzi (2020)

ΕΝΑ ΣΚΟΤΑΔΙ ΠΙΟ ΨΗΛΑ

 

Κολύμπησες ένα σκοτάδι πιο ψηλά

και το ποτάμι πέθανε με ειρηνικό θάνατο.

Οι μοχθηρές σκέψεις της φύσης εκδηλώθηκαν

και οι πόλεις της ελπίδας ζήτησαν νέους δρόμους.

Θα υπάρξουν δάκρυα κι απόψε,

θα υπάρξουν σκιές στη βροχή -    

όχι στη βουή του πολυσύχναστου δρόμου

ούτε στις κραυγές του άβουλου πλήθους.

Μέσα σου μόνο κρύβεται ο θρίαμβος και η ήττα.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΜΕΤΑΤΟΠΙΣΗ ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ

 

Μια μετατόπιση στο κόκκινο

σηματοδοτεί τα διεσταλμένα αστέρια.

Ένα λογοπαίγνιο ζωηρών ψευδαισθήσεων

στροβιλίζεται με άμορφο ζήλο.

Χάθηκε ο χρόνος, η απρόσκλητη φωνή

σε έναν μαγικό, φλεγόμενο λαβύρινθο

όπου το λευκό φως υποκλίνεται

στην περιοχή του ουράνιου τόξου

και το σκοτεινό μάτι ενός κορακιού

διαψεύδει το άλλοθι.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΣΤΟ ΤΣΙΜΕΝΤΟ

 

Στοιχειωμένο σπίτι -

μισοάδειο από τρέλα που βρίθει.

Διεστραμμένες σκιές έρπουν

σε γόνιμα μυαλά,

ένας καλικάντζαρος κρυφοκοιτάζει

μέσα απ’ την πόρτα.

Κρατάει το ένα πόδι

στην άκρη ενός φρεσκοσκαμμένου τάφου

ενώ όλοι οι υπόλοιποι

είναι ελαφρώς αγκυροβολημένοι

στο τσιμέντο.

 

Βασιλική Δραγούνη

Η ΤΑΠΕΤΣΑΡΙΑ ΤΟΥ ΘΡΗΝΟΥ

 

Ένας παγκόσμιος χειμώνας

μαραίνεται πριν τη μεγάλη πτώση.

Ένα ποτάμι φόβου τρέχει βόρεια

μέσα σε μια βαθιά ριζωμένη

παραποίηση αλήθειας.

Μια ζοφερή κατάκοιτη ασθένεια,

μια μπερδεμένη προειδοποίηση,

όλα αστράφτουν στην ταπετσαρία του θρήνου.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΖΗΤΗΜΑ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗΣ

 

Υπερβολικά ντυμένοι ενήλικες

κάθονται στο σαλόνι

σε επίμαχες συζητήσεις

αντιμετωπίζοντας τις αποστροφές

της δημόσιας έκθεσης

με ακατέργαστα νεύρα,

ενώ τα γυμνά αγάλματα 

αγνοούν την εικόνα

γνωρίζοντας απλώς

πως είναι τέχνη.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΦΥΛΛΑ ΤΣΑΓΙΟΥ

 

Τα νέα είναι φύλλα

από το περσινό τσάι,

ταγγισμένος

αποξηραμένος φόβος.

Το φετινό τσάι

είναι πολύ χειρότερο

από οποιονδήποτε οιωνό

μπορούσαμε να αντιληφθούμε.

Οι κραυγές έρχονται από μακριά.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: "Mad Tea Party" by Yurii Novikov, 2021

ΤΙΤΑΝΙΚΟΣ

 

Σκοτάδι,

έχει τη δική του μαγεία.

Θάνατος,

το δικό του αξιοθέατο.

Καταστροφή,

τις δικές της εντολές

πέρα από κάθε κατανόηση.

Και η ύβρις,

το τιμόνι του Τιτανικού

στο σκοτάδι

με πλήρη ταχύτητα.

Οι σωσίβιες λέμβοι

δεν είναι ποτέ αρκετές.

Το γέλιο των δαιμόνων

βασιλεύει στο κατάστρωμα.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: Full Steam Ahead by Vladimir Kush