ΣΚΙΕΣ ΚΑΙ ΣΠΕΙΡΕΣ

 

Σπείρες καπνού στα δάχτυλα του χρόνου,

σκιές κυλούν πάνω σε γυμνά κλαδιά

και οι εποχές αλλάζουν δέρμα σιωπηλά.

Το τόξο είναι τώρα τραβηγμένο.

Η ηλιακή ακτινοβολία

κρατά τη λάμψη της αυγής

σε μια σκιά

ακριβώς κάτω απ’ το επίπεδο της θέασης

το βέλος ψιθυρίζει στην καρδιά.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΤΟ ΑΓΓΙΓΜΑ ΤΟΥ ΣΚΟΤΑΔΙΟΥ

 

Ποτέ δεν ξέρουμε

μέχρι να είναι αργά,

αν τα φύλλα που σκιρτούν στο πεζοδρόμιο

αναγγέλλοντας την επερχόμενη καταιγίδα

είναι τα τελευταία που θα δούμε.

Μια νύχτα με βροχή

στο φως του δρόμου έξω

δεν μπορούμε να διακρίνουμε

πώς το σκοτάδι

αρχίζει να λιμνάζει

στα μάτια μας.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΣΥΣΤΗΜΑ ΕΓΚΑΙΡΗΣ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗΣ

 

Υγρό χιόνι χτυπά

τα φυλλώδη κλαδιά

που αντιστέκονται αλλά μετά

ανατρέπονται όλα λοξά

παρασέρνοντας μαζί τους καλώδια

και βυθίζοντας ολόκληρη την πόλη

στον δέκατο ένατο αιώνα.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΕΝΑ ΣΚΟΥΡΟ ΜΠΛΕ ΑΣΤΕΡΙ

 

Η μπλε πυράκτωση αντανακλάται

στων μεταλλικών καυστήρων τη αχλή

ρίχνοντας χορευτικά φαντάσματα

στην τεράστια οροφή

κι όταν η φλόγα, κουρασμένη 

από μέταλλο κι από σιωπή

στον κύκλο της καύσης μόνο απώλεια προσφέρει

ο ήλιος κλείνει ιστορίες ανείπωτες 

σε ένα σκούρο μπλε αστέρι.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΑΥΤΗ Η ΦΩΝΗ

 

Μια επιφοίτηση αντηχεί,

μία στιγμή αλήθειας

καθώς μια ευλογία

προσεύχεται για ειρήνη.

Οι θάλασσες φουντώνουν

από οργή.

Η κλιματική αλλαγή

φέρνει

ολοκληρωτική καταστροφή

καθώς φλόγες

και πλημμύρες μαζί

καταστρέφουν τη Γη.

Κι όμως,

αυτή η φωνή

μιλάει για ειρήνη,

μικροσκοπική

καταστροφή

φωτός

για λίγο

αναβοσβήνει.

 

Βασιλική Δραγούνη

 

The Poetic Art of Vasiliki Dragouni

Link: https://www.kmdn.gov.tw/1117/1271/1274/552624

Article from The Kinmen Daily News (金門日報; Jīnmén Rìbào), a Chinese-language daily newspaper published in Kinmen County, Fujian Province, Republic of China (Taiwan). The newspaper was first launched on October 31, 1965.

Odysseus Elytis (1911-1996), the Nobel Prize-winning Greek poet, famously wrote, "Art brings us closer to everything beyond ourselves; this is the true meaning of poetry". Vasiliki Dragouni, born in Athens, is notable for her poetry, for her literary cultivation and elegant temperament. For example, in her poem "The Way of Love", she naturally expresses that "love is created in many ways". I have repeatedly recited this poem. Her intuition about poetry is largely based on her own simple emotional intuition, drawing from her reflections and memories of life, and through the use of various artistic techniques, she deeply understands the inner spiritual essence of her work.

In the long history of Greek poetics, although there have been many excellent poets, truly courageous female poets who expressed their sincere emotions and transcended nature emerged around the 20th century. In terms of Vasiliki Dragouni's poetic art, it differs from other poets who use imagery to reflect life; it expresses emotions, from creating almost realistic pictures of life and from using material unique to the emotional or psychological aspects of poetic art. Clearly, the foundation of Vasiliki Dragouni's poetic art is rooted in emotion. She uses emotion as her driving force to set the sails of her imagination. Poetry is her emotional expression of self-transcendence, a kind of aesthetic catalysis that allows emotion and imagery to achieve a perfect union.

Consider one of her poems (Seascape):
Silent waves surge ashore
like liquid light
breaking, foaming on hard rocks.
Fresh seaweed, pebbles, and empty shells
are eagerly washed onto the beach,
reminding one of the taste of the sea breeze.
Seagulls accompany the eternal horizon, swirling
in the winds of passing years with inspiring wingbeats.
The last light of paradise tilts and vanishes in the darkness of time,
leaving behind dazzling conjectures.

The poet uses sight, hearing, and touch to depict the beautiful realm of the twilight seascape, entering a monotonous silence as waves reach the frame of the picture. She also blends her melancholy for bygone years into the imagery of the eternal horizon and the undulating waves of the sea, creating a moving and tranquil artistic realm. Furthermore, she poetically imagines the creative process of poetry, such as in the poem "Utopian Eden": It is a strange summer. Let us face the other side of the sky, as long as the air is golden, as long as the days flow effortlessly in transparency like sand in an hourglass, like a snake winding and coiling over fertile land as it slips between the heartbeats of childhood. Come, my shadow, morning is a funny joke. Let us follow the rusty sun until the day ends. Let us seek a wilderness in some Utopian Eden excavation, behind this blue, far from the stale surface of things.  

The poem has a complete rhythmic structure and strives for an unyielding pursuit of the future and light. This poem, besides expressing a sense of exhilaration at the arrival of summer, also draws the poet's intense gaze towards the prelude to childhood, delving into her inner world to ignite the light within her soul. Its songs contain sorrow and joy she knows only herself; therefore, the pain and joy in her poetry are seamlessly integrated, often forming a unique poetic beauty. Because poetry is the elixir that inspires her life, and is the very essence of her being, it deeply resonates with the reader. Because she not only depicts the seaside scene, but also amplifies her feelings of loneliness through memories. In short, Vasiliki Dragouni's poetry fuses all the emotional consciousness and writing experiences of her personal growth process. She imbues poetic language with greater intensity and uses the boundaries of justice to articulate feelings of darkness and light, love and sorrow. Therefore, her poetry has been deeply imprinted in the hearts of readers.

Author: Lin Mingli

Μία Σύγχρονη Οδύσσεια - Ψηφιακή Ανθολογία (Μέρος 2ο)

Link: https://www.youtube.com/watch?v=haom9d1lmH4

 

Μία Σύγχρονη Οδύσσεια

Ψηφιακή Ανθολογία (Μέρος 2ο)

Συνοδευτική ψηφιακή μορφή της έντυπης Ανθολογίας: "Μία Σύγχρονη Οδύσσεια" στα πλαίσια του 2ου Μαραθώνιου Ποίησης της Καλλιτεχνικής Ένωσης Ulysses.

Η δράση αυτή στοχεύει στην προσέγγιση της ποίησης μέσω μιας ψηφιακής διεπίδρασης μεταξύ ποιητών και αναγνωστών, έρχοντας να διευκολύνει τη μέθοδο ανάγνωσης, βιωματικότητας ενός ποιήματος.

Η Ποίηση είναι για όλους!

Ακούγονται με τη σειρά τα ποιήματα των:

Γιώργη Ζαφειρίου

Βασιλικής Δραγούνη

Ιωάννη Αποστολόπουλου

Γιώργου Κατσανάκη

Ευχόμαστε η "Σύγχρονη Οδύσσεια" να δώσει γνώση στους αναγνώστες και κάθαρση στους πολυμήχανους ποιητές! Καλό μας ταξίδι!

Video by Ulysses Artistic Union

Music Composition by Kostas Sotos

ΜΙΚΡΟΣΚΟΠΙΚΑ ΔΟΧΕΙΑ ΤΕΦΡΑΣ

 

Εκτοξεύονται από το ένα νοητικό στρατόπεδο στο άλλο

(υπάρχουν πολλά)

ακόμη και από στρατόπεδα μέσα σε στρατόπεδα

(σε μερικά έχεις στήσει σκηνή εδώ και χρόνια)

αλλά αυτό που έχεις στο μυαλό σου

είναι δωρικό, ελαφρύ, μινιμαλιστικό,

ελεύθερο από τις ιδεοληπτικές σου παρορμήσεις,

καθαρό, στιλβωμένο, γυμνό

στο πίσω μέρος ενός φορτηγού που βγάζει καπνό.

 

Παρόλα αυτά, καθώς δεν κρατάς ημερολόγια,

σε διαπερνά η ανάγκη να αφήσεις έναν χάρτη πίσω σου:

βιβλία, μουσική, ρούχα, DVD, έργα τέχνης,

εξωτερικούς σκληρούς δίσκους, φωτογραφίες

και, ίσως, φίλους.

 

Μπορεί να πασχίζεις να ξεφορτωθείς γιατρούς, συντρόφους,

να μπλέκεις σε μεθυσμένες συζητήσεις,

να σέρνεις κάθε άνοιξη θλιβερά χαρτόκουτα

για να απομακρύνεις ορδές από δάκρυα φαντασμάτων

από συρτάρια και ντουλάπες.

 

Μπορεί να εντάξεις στις συνήθειές σου το πράσινο τσάι,

να αγνοείς τις εγκεφαλικές διαταραχές, τον σιγανό πόνο,

να γευτείς κάθε πικρή ρίζα ή πράσινο φύλλο,

να ονειρευτείς τη σιδερένια γεύση του αίματος της παιδικής ηλικίας,

να πέσεις σε κώμα με εκρήξεις και σεισμούς.

 

Είναι όλα μάταια.

Έτσι προς το παρόν σε παρηγορούν οι αυταπάτες σου,

σαν μικροσκοπικές λαμπερές τεφροδόχοι

ακτινοβόλου προ-άνοιας.

 

Βασιλική Δραγούνη

Surreal art concept by Maren Winter

ΤΟ ΚΛΙΜΑΚΟΣΤΑΣΙΟ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ

 

Αόρατες πληγές - παλιές και νέες - συσσωρεύονται σαν λάσπη

στην κοίτη του ποταμού του μυαλού.

Μερικές φορές ξεπλένονται από το ρεύμα της καθημερινότητας

σε μακρινές ακτές σαν χρονοδιαγράμματα,

μερικές φορές κολλούν σαν επίμονοι λεκέδες στα ρούχα.

Όταν εγκλωβίζονται στο λαβύρινθο της συνείδησης

κυριευμένες από βασανιστήρια και αγωνία

έχουν γεύση σαν μεταλλική χροιά απόγνωσης.

Σε στιγμές ερήμωσης, τρόμου και βασανισμού

ξαναβγαίνουν στην επιφάνεια, απρόσκλητες,

άσχημα πρόσωπα που διεκδικούν την προσοχή,

θηράματα στην απειλούμενη λαβή των νυχιών,

ανειλικρινείς υποψίες φρονιμίτη,

ταλαιπωρίες με ξαφνικούς, περιστασιακούς πόνους.

Αιωρούνται στον αέρα τριγύρω, ανερμάτιστες.

Κάθε βέλος τσούζει από τύψεις, κακίες, πειρασμούς,

ειπωμένο-ανείπωτο κακό, πόνο, προδοσία, αμαρτίες -

ο κατάλογος ατελείωτος, εκβιάζει την ησυχία.

Η έξοδος από το πέρασμα της συναισθηματικής αγωνίας

είναι επίπονη

το κλιμακοστάσιο της επιστροφής μένει πάντα ανοιχτό.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “Relativity”, a lithograph print by the Dutch artist M. C. Escher, first printed in December 1953

Η ΠΟΡΤΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΣΑΝΟΙΧΤΗ

 

Στον προθάλαμο, ένας πάγκος με μια στοίβα από φυλλάδια -

εικόνες απ’ την έκθεση.

Κατεβαίνοντας δύο σκαλιά, στη γκαλερί

βρίσκεσαι περιτριγυρισμένος από φύση χωρίς πλαίσια,

λαγκάδια και βουνά, φτιαγμένα από σιλουέτες.

Πρέπει να υπάρχουν και κοιλάδες,

απίθανα βαθιές και μυστικές σαν τα πηγάδια:

τις διαισθάνεσαι αλλά δεν φαίνονται.

 

Έχεις έρθει για απεξάρτηση από την πόλη,

από τα εργοστασιακά χρώματα, τα αρώματα και τις σειρήνες,

από τα υπόγεια ρεύματα των δρόμων.

Στην άκρη του δωματίου, λένε,

είναι ένα θησαυροφυλάκιο μη καταγεγραμμένου θησαυρού.

Σταγόνες βροχής; Αστερόσκονη νεκρών κόσμων;

Η πόρτα είναι μισάνοιχτη.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “Entry into interdimensional space” by Chris Glowinski

Η ΠΡΟΣΟΨΗ

 

Το χαμόγελό της,

κολλημένο στο πρόσωπο

με μια διάφανη ταινία,

πέφτει.

 

Ένα μαύρο σιντριβάνι

ξεχύνεται απ’ την τρύπα

όπου ήταν κάποτε

τα σφιγμένα χείλη.

 

Η οργή

πλημμυρίζει το έδαφος

κάτω απ’ τα πόδια της

καταπίνοντας το δωμάτιο

γύρω της.

 

Βασιλική Δραγούνη

Η ΜΗΧΑΝΙΚΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

 

Για να ανοίξεις το ρολόι-παζλ που δεν ανοίγει,

για να κατανοήσεις τη μηχανική του χρόνου

που έχει τη δική του διάσταση...

 

Ένα βιολοντσέλο παίζει μόνο του

σε ένα κλειστό δωμάτιο -  μία σοπράνο τραγουδάει,

περιτριγυρισμένη από τον σταματημένο χρόνο

ενός λευκού μετρονόμου.

 

Το να ανοίξεις ένα τέτοιο ρολόι είναι σαν να επιβάλεις

την δική σου περιέργεια στα κινούμενα γρανάζια

και στους δείκτες με τα βέλη, που περιστρέφονται ακούραστα...

 

Ένα βιολί φωνάζει σε ένα άλλο βιολί

στο λευκό δωμάτιο της ταραγμένης μουσικής.

Απαλά ξεσπούν το ένα στο άλλο.

 

Το να ανοίξεις το ρολόι είναι να επιτρέψεις στον εαυτό σου

μία μη κερδισμένη απάντηση - η πρόσοψη του ρολογιού

θα στοιχειώνει τις ερωτήσεις σου...

 

Το φως του ήλιου στο δωμάτιο

λάμπει πάνω στο χαλί μέχρι το λευκό πιάνο

όπου τα τεντωμένα χέρια αποχωρίζονται την τελευταία νότα

και μετά σωπαίνουν ήσυχα.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΙΗΤΕΣ 2025

 

Έκδοση του 2025, του Ομίλου για την UNESCO Τεχνών, Λόγου & Επιστημών Ελλάδος (Τ.Λ.Ε.Ε.). Μία πρωτοβουλία του Ομίλου για την ανάδειξη της σύγχρονης ελληνικής ποίησης και την προώθηση της λογοτεχνίας και των τεχνών, με την ανθολογία να παρουσιάζει έργα σύγχρονων ποιητών.

 

Από την συλλογική ποιητική ανθολογία «Σύγχρονοι Έλληνες Ποιητές», ποίηση της Βασιλικής Δραγούνη

 

ΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ ΤΗΣ ΚΟΙΝΗΣ ΑΠΕΛΠΙΣΙΑΣ

 

Αναρωτιέσαι για την εναλλακτική ζωή τους

με τους απόλυτους όρους της σκέψης σου.

Οι άγγελοι της κοινής απελπισίας δε μιλούν ποτέ

μα κατεβαίνουν γύρω σου και στροβιλίζονται

με τις σκιές τους να χτυπάνε σαν φτερά

σε κύκλους ομόκεντρους ανύψωσης και πτώσης.

Ακολουθώντας το πιο σκοτεινό σου όνειρο

προς το απατηλό κέντρο όπου ο καθρέφτης σπάει,

σκορπίζουνε τα θραύσματά σου σε σταδιακή λάμψη 

έτσι όπως δραπετεύεις από το κέντρο που σε κρατάει,

από τον ξέφρενο χορό του να είσαι.

Δεν ανοίγεις ποτέ τα μάτια σου.

Περιστρέφεσαι σε ελλειπτικές τροχιές

με χέρια εκτεινόμενα στο ανάγλυφο του χάους.

Ο ουρανός είναι ένα μοναχικό σώμα.

 

 

ΛΕΥΚΗ ΚΟΡΔΕΛΑ

 

Άδεια καρέκλα γέρνει

πάνω στο μονοπάτι,

δαντέλα από σχισμένους ιστούς,

λουλούδια στην πόρτα.

Αυτός ο δρόμος είναι μια λευκή κορδέλα

βουτηγμένη στη συννεφιά

και λιώνει σε ένα μέλλον

που δεν μπορώ να δω.

 

 

ΑΝΑΔΡΟΜΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ

 

Το Είναι είναι εδώ, στην είσοδο

της υπόσχεσης του ονείρου

που επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά

σε καθρέφτες με ανάδρομες εικόνες

και συμπεράσματα φτιαγμένα

από γυαλί.

Το όνειρό σου ονειρεύεται

χωρίς εσένα.

Το ξέρεις, γιατί κοιτάζεις

μέσα στους καθρέφτες

και βλέπεις τον εαυτό σου παντού.

 

 

Η ΘΛΙΨΗ ΤΟΥ ΗΛΙΑΝΘΟΥ

 

Παρόλο που ο ουρανός ήταν μπλε

με σύννεφα ζωγραφισμένα σε καμβά Magritte,

παρόλο που οι παπαρούνες άνθιζαν ανενόχλητες

άκοπες και λαμπερές με χρώμα,

παρόλο που τέτοια ομορφιά ήταν παντού τριγύρω

ο Vincent γνώριζε καλά ότι η θλίψη του ηλίανθου

ήταν αυτό που θα τον στοίχειωνε για πάντα.

Το γνώριζε καλά γιατί για εκείνον

το «για πάντα» ήταν το τώρα.

 

 

ΠΟΛΕΜΙΣΤΗΣ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ

 

Είναι αυτός που έχει καρδιά για μυαλό

κι ένα κρανίο γεμάτο γκράφιτι με αγριολούλουδα.

Είναι αυτός με την αύρα του νεκρού δρόμου,

με έναν άγγελο στον ένα του ώμο

που κάνει πιρουέτες τόσο αργά

ώστε μπορείς να διακρίνεις μέσα τους τον διάβολο.

Είναι αυτός με τα δέκα μεσαία δάχτυλα

και με τη μόνιμη πολεμική βαφή φτιαγμένη από χολή

κάτω απ’ τα δυο μάτια.

Είναι αυτός που έχει παράθυρα με αράχνες της ψυχής,

ένα ηλιακό πλέγμα από ανεμοστρόβιλο  

και ρυάκια από δάκρυα κατευθείαν

στα σπασμένα πέλματα.

 

 

ΜΠΟΥΚΕΤΑ ΑΠΟ ΗΛΙΟΤΡΟΠΙΑ

 

Είμαι η περήφανη μητέρα

του νεότερου εαυτού μου,

το κορίτσι που τοποθετεί

μπουκέτα από ηλιοτρόπια

στην καρδιά μου.

Πόσο το λατρεύω αυτό

το μικρό κορίτσι-φάντασμα

με τα μικρά, ντροπαλά του πόδια

που χοροπηδά με γυμνά πέλματα

μέσα στο αίμα μου.

 

 

ΟΨΕΙΣ ΜΙΑΣ ΣΚΟΤΕΙΝΗΣ ΔΙΑΣΤΑΣΗΣ

 

Πολύ νωρίς το πρωί -

τα φώτα είναι ακόμα αναμμένα στην πόλη.

Ξυπνάω για να διαβάσω στίχους

καταραμένων ποιητών,

να ανάψω ένα θυμίαμα στην ησυχία

και να νιώσω τον εαυτό μου να μπαίνει

στη σπάνια ηρεμία μιας τέτοιας ώρας.

Η σκιά του χεριού μου

κινείται πάνω στη στενή σελίδα

μαύρο μελάνι ρέει από τα δάχτυλά μου

πέφτει πάνω στο σεντόνι.

Η στήλη του γαλανόλευκου καπνού

ανεβαίνει και διαχωρίζεται

σε ένα ελικοειδές μοτίβο.

Η κόκκινη λάμπα αναδεικνύει αθέατες όψεις

μιας σκοτεινής διάστασης.

Το φως αιωρείται γύρω από την πηγή του.

Ο καταραμένος ποιητής

του κλειστού μου βιβλίου

αποσιωπά τα λόγια του για τα δικά μου.

 

 

ΜΑΓΝΗΤΙΚΟΣ ΟΡΙΖΟΝΤΑΣ

 

Οι μπότες μου επανειλημμένα πεζοπορούν

προς τον μαγνητικό ορίζοντα

της ζαχαρένιας παραπλάνησης.

Ένα παράπλευρο μονοπάτι

κατά μήκος μίας απερίσκεπτης διαδρομής

χαράχθηκε από καταστροφικό καπρίτσιο.

Δοκιμασμένες εκτροπές

με βγάζουν από την πορεία μου,

μακριά απ’ τη λύτρωση.

Αλλά όταν αποπροσανατολίζομαι στο σκοτάδι,

κοιτάζω την πιστή μου πυξίδα:

το φωσφορούχο καντράν, την ασημένια βελόνα

που σαν μαγικό ραβδί

αποκαλύπτει τη διαύγεια.

Η πρασινοκίτρινη όψη της σταθερή,

το βέλος ανακατευθύνει,

επαναβεβαιώνει πόσο άχρηστες

είναι οι υπόλοιπες 359 μοίρες.

Σημεία και γραμμές

σημεία αποστάτη -

μόνο λίγη ζαχαρίνη για την ψυχή.

 

 

Η ΙΕΡΟΤΕΛΕΣΤΙΑ ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ

 

Η αόρατη φασαρία, τα κλαδιά που φυτρώνουν,

η βροχή και η ανάδευση στο χώμα,

αμέτρητα αστραφτερά γρανάζια που ροκανίζουν το ένα το άλλο,

όλα κινητοποιούνται για την αόρατη επανάσταση της άνοιξης.

Διαχωρίζουν μονοπάτια,

μετατρέπονται σε ένα πολυσύχναστο εργοτάξιο,

ένα τεράστιο εργαστήριο γεμάτο γλάστρες και δοκιμαστικούς σωλήνες,

χρώματα, κίνηση και ακινησία, ξαφνικές χημικές αντιδράσεις

και σακούλες σκουπιδιών δίπλα σε ανθισμένα λουλούδια.

Αν σκεφτείς ότι μετά το θάνατό σου,

όλα όσα αγαπούσες

και όλα όσα δεν πρόλαβες να αγαπήσεις -

ανθρώπους, βιβλία, τοπία,

θα συνεχίσουν να υπάρχουν σε έναν κόσμο χωρίς εσένα,

να ευχαριστείς τα σκουπίδια αυτά που εκθέτουν

μέρη της ζωής που δεν θα ήθελες να έχεις.

Αδυνατώντας να αλλάξεις τον κόσμο,

ξεκίνησε μία επανάσταση μέσα σου,

στα μεγάλα και τα μικρά, σε κάθε στιγμή και χώρο

όπου αυτή η αόρατη ομορφιά είναι ακόμα ατελής.

Να τα ευχαριστείς που αποστραγγίζουν

τη γκρίζα λίμνη του μυαλού

και σε οδηγούν έξω, στην ιεροτελεστία της άνοιξης,

τον χείμαρρο όπου όλα συγχωνεύονται και ρέουν.

 

 

ΕΝΑ ΣΙΔΕΡΕΝΙΟ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ

 

Στο ναό με την τριγωνική ζωφόρο

το στρογγυλό ρολόι

πάντα σταματά σε μια συγκεκριμένη ώρα

μα η ακανόνιστη σκιά που βρίσκεται στο κέντρο του

τρέχει γρήγορα και επανειλημμένα.

 

Κάτω από τον κόκκινο πύργο του νερού

η άδεια καρέκλα σαπίζει σταδιακά

στα κύματα της θάλασσας

και η Αφροδίτη κοιμάται στη σαρκοφάγο.

Το μεγαλύτερο μέρος του σώματος

αποτελείται από σπασμένο βιολί, γύψινη μάσκα,

συνθετικό καουτσούκ και ξύλο.

 

Δυο γυναικείες φιγούρες περπατούν

μέσα στις ατελείωτες στοές που γέρνουν στον ορίζοντα,

τα πρόσωπά τους λάμπουν

καθώς οι ιππότες με τα μαύρα άλογα στρίβουν στη γωνία.

Σε κάθε παράθυρο της αψίδας

υπάρχει ένα άγαλμα που κοιτάζει προς τα εκεί

που φαίνονται οι σκιές όλων των πραγμάτων.

 

Πώς θα μπορούσαμε να βλέπουμε τα πράγματα όπως είναι

αφού μόλις εμφανιστούμε σταματάνε να μιλούν

και παγώνουν σε μια άδεια στάση,

καθώς ανεβαίνουμε την απέραντη πλαγιά του φωτός

χωρίς τίποτα άλλο, παρά ένα βιβλίο

με ένα σιδερένιο τριαντάφυλλο

μέσα στις σελίδες του.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΙΘΑΚΗ

 

Έχεις χαθεί μέσα σε μια κολοσσιαία πόλη.

Πρώιμος χειμώνας: εγκαταλειμμένες φωλιές

προσκολλώνται σε γυμνές κορυφές δέντρων,

θόρυβος αφρίζει πάνω στην άφωνη κραυγή.

Φαίνεσαι τόσο μακρινός στο νησί της Ιθάκης

μεγάλε Οδυσσέα, μόλις πριν δέκα χρόνια

άφησες τις ανεμοδαρμένες πεδιάδες,

μεθυσμένος από τη δόξα της μάχης.

 

Τώρα, σαν πλανόδιος πωλητής

προχωράς παρασυρμένος απ’ το πλήθος

στις παρυφές των ημερών.

Αυτή ήταν κάποτε η άνοιξη, ναι

με τσιμεντένιους σωλήνες απλωμένους

και πράσινους πλαστικούς φράχτες.

Ο αγωγός γρυλίζει,

έχει μετατραπεί ήδη σε γουρούνι

από το ξόρκι της Κίρκης.

Τα ξέπλεκα μαλλιά της στροβιλίζονται

στη δίνη της Χάρυβδης.

 

Το λεωφορείο ξεφεύγει στη λεωφόρο

από ένα βιβλίο που δεν υπήρξε ποτέ,

διασχίζει το κέντρο της πόλης.

Απορρίπτοντας προορισμούς έναν προς έναν

βυθίζεται στη γεωμετρική φούστα της ζώνης ανάπτυξης,

αναδύεται από το χαμηλό ντεκολτέ της επιθυμίας.

 

Χάνοντας τη στάση μας γινόμαστε ξένοι.

Η επαρχιακή κυβέρνηση ορθώνεται στα σύννεφα.

Δεν είναι η Ιθάκη που σε καλεί, αλλά η άβυσσος του ταξιδιού

μέσα στην κόλαση του κόσμου.

Σε πέρασα για τον Βιργίλιο, Οδυσσέα,

μα προτιμάς να είσαι ο Δάντης.

 

Αν καταφέρουμε και φτάσουμε

κάποτε στην Ιθάκη

τίποτα από όλα αυτά δε θα ‘χει σημασία.

Χωρίς εσένα άλλωστε

δεν θα γνωρίζαμε ποτέ αυτό το ξένο σώμα -

τα όργανά του μισοσάπια

ανακατεμένα με πατημασιές και λάστιχα

συναρμολογημένα σε ένα κολοσσιαίο πήλινο γλυπτό,

παγωμένο στον ορίζοντα.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “I Am an Other and Ithaca Is Elsewhere” by George Koumouros

ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ

 

Όλοι φαίνονταν τέλεια

αλλά υπήρχε κάτι άλλο:

Το πρόβλημα κατέβηκε απ’ τη σκάλα.

Η μιζέρια ξεπρόβαλε από μια σκιά.

 

Η παλιές αγάπες επανεμφανίστηκαν με μάτια μισόκλειστα.

Η απειλή και ο κίνδυνος ανανέωσαν τη συμφωνία τους.

Η ανησυχία θυμήθηκε τη θλίψη.

Ο πόνος υπαινίχθηκε πως φεύγει.

 

Η ατυχία ζήτησε μια χάρη.

Όλοι απέστρεψαν τα μάτια τους.

Η νέα χρονιά έφτασε με τις υποσχέσεις της.

Όλοι σώπασαν.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “Storm Door”, surreal photography by Natalie Lennard