ΕΝΑΣ ΗΡΩΑΣ ΓΙΑ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΠΟΧΕΣ

Δεν βλέπει πια τον κόσμο που άλλαξε
μα ο κόσμος φέρει το αποτύπωμά του,
το έργο του ημιτελές
το όραμά του άσβεστο.

Μουσκεμένος από καταιγίδες

με το βλέμμα παγωμένο μα άγρυπνο,
σαν άνεμος διαβαίνει μες στο ψύχος
προσμένοντας μια άλλη Άνοιξη.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “Earth, Wind, Water, Fire”, Digital Photographic Manipulation Art by Erlene Hendrix

ΑΘΑΝΑΣΙΑ

Δεν είναι η σιωπή του τέλους,
είναι η επιστροφή

στις καρδιές αυτών που συνεχίζουν
στις φλόγες που δεν έσβησαν
στη μνήμη που γίνεται αγώνας.

Αθανασία είναι να ξαναγεννηθείς
σε κάθε φωνή που υψώνεται
για την Ελευθερία.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “La grande famille” (“The Great Family”), by René Magritte, 1963

Αφιέρωμα στην 8η Μάρτη: Ηλικία – Φύλο – Λογοτεχνία (8^ο άρθρο)

 

Link αφιερώματος του διαδικτυακού περιοδικού Θράκα:

https://thraca.gr/2026/03/afieroma-stin-8h-marth-hlikia-fylo-logotechnia-8.html

 

Σε συνέχεια της δράσης «Γυναίκες επί σκηνής», η ΑΜΚΕ Θράκα, το Δίκτυο Γυναικών Συγγραφέων κατά της Έμφυλης Βίας και των Γυναικοκτονιών «Η Φωνή Της», καθώς και το Δίκτυο Συγγραφέων, διοργάνωσαν φέτος δράση με θέμα «Ηλικία – Φύλο – Λογοτεχνία».

Ο ηλικιακός ρατσισμός (ηλικισμός) στις γυναίκες αναφέρεται στα στερεότυπα (πώς σκεφτόμαστε), στις προκαταλήψεις (πώς νιώθουμε) και στις διακρίσεις (πώς ενεργούμε) απέναντι στις άλλες ή στις εαυτές μας με βάση την ηλικία. Πρόκειται για ένα κοινωνικό φαινόμενο που επηρεάζει το λογοτεχνικό πεδίο, ειδικά σε συσχέτιση με το φύλο, στον τρόπο με τον οποίο διαμορφώνονται οι έννοιες (του τι θεωρείται) «γνωστή / επιδραστική συγγράφισσα», «διεθνούς εμβέλειας / θεμάτων» και «εντός κανόνα / με ποιοτικό έργο».

Εκτός από τα στερεότυπα των φύλων και την οικονομική ανισότητα, ένας από τους κύριους μηχανισμούς αποκλεισμού των γυναικών από τη λογοτεχνία είναι η ηλικία. Ενώ οι νέες γυναίκες συχνά πατρονάρονται, παιδικοποιούνται ή αντικειμενοποιούνται, οι μεγαλύτερες γυναίκες συχνά δεν περιλαμβάνονται ή παραβλέπονται, τα αισθητικά τους επιτεύγματα και οι επιρροές τους ελαχιστοποιούνται, οι προοπτικές τους περιθωριοποιούνται, η παρουσία τους μειώνεται σε κάθε επίπεδο σε σύγκριση με τους άνδρες ομόλογούς τους.

Οι «Γυναίκες επί σκηνής» και το διαδικτυακό περιοδικό Θράκα με αφορμή την 8η Μάρτη συγκέντρωσαν σε ένα ειδικό αφιέρωμα, κείμενα που μιλούν για τον ηλικιακό ρατσισμό σε σχέση με το φύλο και τη λογοτεχνία. Το αφιέρωμα χωρίζεται σε μέρη που δημοσιεύτηκαν καθ’ όλη τη διάρκεια του Φεβρουαρίου και η δημοσίευσή τους συνεχίζεται ως το τέλος του Μαρτίου.

Στο συγκεκριμένο άρθρο παρουσιάζονται έργα των: Λίνα Φυτιλή, Ελένη Καρασαββίδου, Φωτεινή Μυλωνά-Ραΐδη, Μαρία Χριστοδούλου, Στέλλα Παντζαρτζή, Ελισάβετ Πολίτη, Αφροδίτη Λυμπέρη, Γεωργιάνα Λούκου, Γεωργία Βεληβασάκη, Γιώτα Βασιλακοπούλου, Βασιλική Δραγούνη, Πηνελόπη Ζαλώνη, Αλεξία Ζουμπουλάκη, Στέλλα Δ. Σακαλή, Έλενα Αγγελοπούλου, Σωκράτης Καμπουρόπουλος, Κατερίνα Λιβιτσάνου Ντάνου. 

Επιμελήτριες του αφιερώματος: Marija Dejanović, Πέννυ Μηλιά.

 

***

Βασιλική Δραγούνη

Μικροσκοπικά δοχεία τέφρας

Εκτοξεύονται από το ένα νοητικό στρατόπεδο στο άλλο
(υπάρχουν πολλά)
ακόμη και από στρατόπεδα μέσα σε στρατόπεδα
(σε μερικά έχεις στήσει σκηνή εδώ και χρόνια)
αλλά αυτό που έχεις στο μυαλό σου
είναι δωρικό, ελαφρύ, μινιμαλιστικό,
ελεύθερο από τις ιδεοληπτικές σου παρορμήσεις,
καθαρό, στιλβωμένο, γυμνό
στο πίσω μέρος ενός φορτηγού που βγάζει καπνό.

Παρόλα αυτά, καθώς δεν κρατάς ημερολόγια,
σε διαπερνά η ανάγκη να αφήσεις έναν χάρτη πίσω σου:
βιβλία, μουσική, ρούχα, DVD, έργα τέχνης,
εξωτερικούς σκληρούς δίσκους, φωτογραφίες
και, ίσως, φίλους.

Μπορεί να πασχίζεις να ξεφορτωθείς γιατρούς, συντρόφους,
να μπλέκεις σε μεθυσμένες συζητήσεις,
να σέρνεις κάθε άνοιξη θλιβερά χαρτόκουτα
για να ξεφορτωθείς ορδές από δάκρυα φαντασμάτων
από συρτάρια και ντουλάπες.

Μπορεί να εντάξεις στις συνήθειές σου το πράσινο τσάι,
να αγνοείς τις εγκεφαλικές διαταραχές, τον σιγανό πόνο,
να γευτείς κάθε πικρή ρίζα ή πράσινο φύλλο,
να ονειρευτείς τη σιδερένια γεύση του αίματος της παιδικής ηλικίας
να πέσεις σε κώμα με εκρήξεις και σεισμούς.

Είναι όλα μάταια.
Έτσι προς το παρόν σε παρηγορούν οι αυταπάτες σου,
σαν μικροσκοπικές λαμπερές τεφροδόχοι
ακτινοβόλου προ-άνοιας.

***

Artwork: “The Critics” by Harold Harvey, 1922 (Birmingham Museums)

Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Ανθολογία Ποιημάτων από τις εκδόσεις Βακχικόν

Ανθολόγηση: Άννα Ρω

 

Η αντίστροφη μέτρηση για τη βιωσιμότητα της Γης έχει ξεκινήσει. Η φύση καταγράφει καθημερινά στον γεω­γραφικό της ιστό τη φθορά, τη στέρευση των αγαθών, το απροσμέτρητο άχθος των πληγών της. Ο άνθρωπος, αέναα ανταγωνιστικός στη δύναμή της, πολεμά για την επιβολή του στο «άπαν» του απείρου.

Μια φωνή οικουμενική διοχετεύεται στον χωροχρόνο και προτάσσει: «Η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο».

Περισσότεροι από πενήντα ποιητές ενώνουν τη φωνή τους για να αντηχήσουν στο σύμπαν καταγγελίες και εκ­κλήσεις, ψαλμούς και κλαυθμούς, απειλές και ελπίδες, θραύ­σματα και οράματα, κλαγγές και ιαχές, σχηματίζοντας ένα αρχέγονο μάγμα μνήμης που εκρήγνυται ενάντια στην επερχόμενη λήθη.

Μοναδικό μήνυμα πέραν κάθε δυστοπίας: Οι αλγό­ριθμοι του μέλλοντος οφείλουν να φέρουν εντός τους, ως απαράβατο όρο της ύπαρξής τους, Φως και Ποίηση.

(από το οπισθόφυλλο της έκδοσης)

 

Συμμετέχουν οι συγγραφείς:

Μ. Αβούρη, Α. Αγγέλου, Ν. Αλεξάνδρου, Ν. Αλέξη, Μ. Αν­δρέου, Ε. Aρβανίτη-Μιχαλοπούλου, Α. Αρόρα, Ι. Βάλλιος, Δ. Βαρβαρήγος, Ν. Βαρελά, Κ. Βασιλάκος, Ε. Βασιλείου-Α­στερόσκονη, Μ. Βαφειάδου, Θ. Βλάχου, Κ. Βλάχου, Γ. Βο­λανάκη, Ν. Γεωργαντοπούλου, Σ. Γιώτη, Α. Γρίβα, Γ. Δουα­τζής, R. Duranti, Β. Δραγούνη, Κ. Ζαγάρη, Π.Ι. Ηλιόπουλος, Ε. Ιωάννου, Δ. Καλπακίδου, Γιοβάννα Καλπαξή, Τζ. Καρ­βουνάκη, Π. Κολέλης, Γ. Κουμπαρούλη, Π. Κουμπούρας, Π. Κοψιδά-Βρεττού, Κ. Κωνσταντίνου, Κ. Λιάτζουρα, Ν.Γ. Λυκομήτρος, Δ. Μπαλτάς, Γ. Μπερούκας, Κ. Μπούρας, Σ. Νούσιας, Γ. Ντηλιά, Α. Ξανθοπούλου, Α. Ξηρογιάννη, Δ. Παλαπάνη, Μ. Πατρινού, Β. Πης, Φ. Σκιαδά, Σ. Σταυράκης, Μ. Σωτηροπούλου, Λ. Τσούβα, Σ. Χαδούλη, Σ. Χανιωτάκη, Γ. Χουλιάρας

ΚΟΙΝΟ ΕΔΑΦΟΣ

 

Με τα βλέμματα μπροστά

περπατάμε σε κοινό έδαφος,

τα βήματά μας αντηχούν την αναρρίχηση

φτάνοντας σε ορεινά λιβάδια, όπου διεκδικούμε

φρέσκους ορίζοντες χρυσού σε πέταλα παπαρούνας,

σχέδια φλεβωτά σε φύλλα λεύκας και γρανίτη.

 

Οι σπόροι που φυτεύουμε

έχουν ευδοκιμήσει στον ήλιο και τη βροχή

αποδεικνύοντας πως η κοινή προσπάθεια ανθίζει.

Η γη είναι γενναιόδωρη μαζί μας

και για την ευγενική τυραννία

των πρώτων απαιτήσεων

δίνει πίσω εποχές.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “Spring Greetings from Holland” by Ben Goossens

ΜΙΑ ΑΝΑΔΥΣΗ ΑΠ’ ΤΑ ΒΑΘΗ

 

Καθώς διασχίζεις το πάρκο του ποιητή

κοντά στην μαργαριταρένια πύλη του νησιού

κάνε μια στάση στα υπέροχα ερείπια της έπαυλης

και στα μαρμάρινα ομοιώματα

των αιώνιων θεών του δημιουργικού ταλέντου,

χτύπα την πόρτα

γιατί κάποια πράγματα πρέπει να γίνουν κατανοητά

αποκρυπτογράφησε τις λέξεις

άφησε τη μαγική ροή να έχει τον δικό της δρόμο.

 

Καθώς περιπλανιέσαι μέσα σε ατελείωτους

μαγευτικούς κήπους

ανάμεσα από καλειδοσκοπικά περάσματα

γνώρισε φυλαγμένα μυστικά,

αυτές τις διαχρονικές πηγές αναζήτησης,

τις ενδόμυχες αφυπνίσεις στα απλά όνειρα

την αγαλλίαση στη νέα ανατέλλουσα ηλιοφάνεια.

Χτύπα την πόρτα

υπάρχει μια ανάδυση απ’ τα βάθη.

 

Βασιλική Δραγούνη

Photograph by Matthieu Pétel

ΡΗΧΗ ΟΧΘΗ

 

Το ρυάκι ελίσσεται νότια

σαν να μας δείχνει ένα μονοπάτι

που οδηγεί σε λάθος δρόμο:

δείγματα που καταγράφουμε και αποθηκεύουμε,

περιπλανώμενα αποτυπώματα του χρόνου,

εξομολογητικά, ανομολόγητα φορτία.

Το ρυάκι ελίσσεται νότια

και καταλήγει σε μια στάσιμη δεξαμενή:

μια πισίνα με γατόψαρα

στη ρηχή όχθη.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “Swans Reflecting Elephants” by Salvador Dali, 1937

ΟΙ ΑΝΕΜΟΙ ΤΟΥ ΤΥΧΑΙΟΥ

 

Εκείνο το μπαλόνι που χάθηκε στον ουρανό

δίχως να κοιτάξει πίσω
σαν υπόσχεση που δεν ειπώθηκε ποτέ..

Αυτός ο χαρταετός που κόλλησε στο νεκρό δέντρο
με το σκοινί τεντωμένο ακόμα
σαν να περίμενε κάποιον να τον κατεβάσει..

 

Παλιότερα νόμιζα ότι ήταν μια απλή εποχή
γεμάτη ήλιο και μικρές σιωπές,

γεμάτη βεβαιότητες που δεν δοκιμάστηκαν
και όνειρα που δεν φοβήθηκαν το ύψος.

Τώρα ξέρω ότι ήταν μια αφελής εποχή

και υπάρχει μια διαφορά.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: Banksy Style Girl with Heart Balloon, Urban Wall Art

ΣΤΑ ΡΗΧΑ ΤΟΥ ΥΠΝΟΥ

 

Tο ανήσυχο ποτάμι της βροχής

με σκόρπιες αναλαμπές ασημοκίτρινου

μαργαριταρένιου γκρι και πράσινου

σαν καρδιά τριαντάφυλλου

ζωοποιεί τον θρήνο του

στροβιλιζόμενο

σε φιδίσιο σχήμα.

Τίποτα δεν είναι πιο σημαντικό

από το πέρασμά του -

άναρθροι ψίθυροι

που πνίγονται και σε βυθίζουν

στα ρηχά του ύπνου.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “Surreal light painted forest”, a photograph by Sven Brogren, uploaded on December 2015.

ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΜΕΝΟ

 

Παρακάμπτουμε την αποτρόπαια σκηνή.

Η πόλη μάς τρώει

όπως και οι συγγενείς, που εξετάζουν το γρασίδι,

τα φύλλα, τα σάπια φρούτα

για να βρουν την αιτία του θανάτου.

Περπατάμε στα μοναχικά, σκονισμένα χωράφια

ανάμεσα στον κεντρικό δρόμο και τις σειρές κατοικιών

πλημμυρισμένες από χαμηλό φως και σφυριχτό άνεμο.

Βλέπουμε ξανά τη σκηνή.

Ένας ανεξιχνίαστος φόνος

κι ένας θάνατος που κανείς δεν δέχεται,

αν και ο χρόνος θα σκεπάσει

σύντομα τα ίχνη του.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΣΤΡΟΦΕΣ ΦΟΥΡΚΕΤΕΣ

 

Ανεβαίνεις με το αμάξι σε ένα λόφο χωρίς όνομα,

σε μια λεωφόρο χωρίς αριθμό.

 

Αυτός ο δρόμος μεταμορφώνεται σε φίδι,

που τριγυρνά κουλουριασμένο σε στροφές φουρκέτες.

 

Στο τέλος της στροφής βρίσκεται ένα σκοτεινό χωριό,

παράξενα σιωπηλό με μυστικά.

 

Ακριβώς το τι θα εξερευνήσεις είναι αβέβαιο,

τι θα βρεις είναι άγνωστο. Όλα είναι υπό αμφισβήτηση.

 

Συνεχίζεις να στοιχειώνεις έρημους δρόμους,

διασχίζοντας τις αμυδρές διασταυρώσεις.

 

Όλα έχουν γίνει ένας λαβύρινθος - η μια γραμμή οδηγεί στην άλλη,

τα αδιέξοδα γίνονται αρχές.

 

Κοιτάζεις το φεγγάρι για να βρεις το δρόμο,

τα χείλη σχηματίζουν προσευχές σε έναν αδιάφορο θεό.

 

Βασιλική Δραγούνη

PHENOMENAL WOMAN

A Poem by Maya Angelou

Pretty women wonder where my secret lies.
I’m not cute or built to suit a fashion model’s size  
But when I start to tell them,
They think I’m telling lies.
I say,
It’s in the reach of my arms,
The span of my hips,  
The stride of my step,  
The curl of my lips.  
I’m a woman
Phenomenally.
Phenomenal woman,  
That’s me.

I walk into a room
Just as cool as you please,  
And to a man,
The fellows stand or
Fall down on their knees.  
Then they swarm around me,
A hive of honey bees.  
I say,
It’s the fire in my eyes,  
And the flash of my teeth,  
The swing in my waist,  
And the joy in my feet.  
I’m a woman
Phenomenally.
Phenomenal woman,
That’s me.

Men themselves have wondered  
What they see in me.
They try so much
But they can’t touch
My inner mystery.
When I try to show them,  
They say they still can’t see.  
I say,
It’s in the arch of my back,  
The sun of my smile,
The ride of my breasts,
The grace of my style.
I’m a woman
Phenomenally.
Phenomenal woman,
That’s me.

Now you understand
Just why my head’s not bowed.  
I don’t shout or jump about
Or have to talk real loud.  
When you see me passing,
It ought to make you proud.
I say,
It’s in the click of my heels,  
The bend of my hair,  
the palm of my hand,  
The need for my care.  
’Cause I’m a woman
Phenomenally.
Phenomenal woman,
That’s me.

Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΟΥ ΠΛΟΥΤΩΝΑ

Ο Πλούτωνας δεν ανησυχεί πλέον για την Αφροδίτη.

Πιστεύει πως ό,τι την κρατά ζεστή
θα συνεχίσει να την αγκαλιάζει με την ίδια φωτιά.

Ο ίδιος πλανιέται στο εξώτερο σκοτάδι,
εκεί όπου το ψύχος γίνεται σχεδόν σιωπή,
εκεί όπου το φως φτάνει κουρασμένο,
απογυμνωμένος ακόμη κι από την παλιά του τιμή -
την αξιοπρέπεια του πλανήτη.

Το εγώ του Πλούτωνα έχει πληγωθεί.
Και οι πληγές στο κενό δεν κλείνουν εύκολα.
Είναι μόνο ζήτημα χρόνου
να επινοήσει έναν τρόπο
να ταράξει το λαμπερό συμπόσιο του εσωτερικού κύκλου -
του Ερμή, της Αφροδίτης, της Γης και του Άρη.

Αν μονάχα μπορούσε
να ανοίξει μια μικρή ρωγμή
σε μία από τις λαμπερές τους σφαίρες,
να χαράξει έστω μια σκιά
επάνω στη γυαλιστερή τροχιά τους,
θα άξιζε τον κόπο.

Ίσως τότε και ο ίδιος να χαθεί.
Μα η εκδίκηση καμιά φορά
φωτίζει περισσότερο απ’ τον ήλιο.

Πάνω από τα χιόνια,
στις ψυχρές κορυφές των γεωγραφικών πλατών,

εκεί όπου το φως φτάνει εξαντλημένο,

το κρύο κρατά ακόμη
την τελευταία λέξη.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: Digital Collage by Teresa Goodin

ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΧΑΜΗΛΟΥ ΦΩΤΙΣΜΟΥ

 

Το παράθυρο την κρατούσε εκεί.

Στεκόταν κι έβλεπε τη μέρα να αλλάζει

με το βλέμμα χαμένο στην απόσταση.

Όσο μακριά κι αν ήταν από κάπου,

έκανε υπομονή.

Το δωμάτιο σκοτείνιασε

μα το παράθυρο κράτησε για λίγο

το τελευταίο φως του ήλιου.

Η αναμονή έγινε διαχρονική.

Η υπομονή κατάλαβε:

Δεν υπήρχε τέλος

στην ιστορία.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΑΓΙΑ ΥΠΟΜΟΝΗ

 

Έγερνε στο αχνό φως του ήλιου,

έγερνε στη βροχή, στα χρόνια

που την κρατούσαν αθέατη,

την κρατούσαν σιωπηλή

παρά τη θέλησή της.

 

Έγερνε εκεί, ήρεμα και γαλήνια

και γινόταν μια αχτίδα φωτός

κάτω απ’ το θρόισμα του δέντρου

που την κρατούσε στη σκιά του.

 

Και ανεπαίσθητα, όλα άλλαξαν,

όπως συμβαίνει στα όνειρα

χωρίς σύνδεση ή εξήγηση,

για να μας δείξουν πως οι βεβαιότητες

δεν είναι αυτό που φαίνονται.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “La Primavera” by Letizia Pecci, 2022 

ΚΙΤΡΙΝΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ

 

Τα χθεσινοβραδινά ποτά

βοηθήσαν το σκοτάδι

να εισχωρήσει στις γωνίες του εγκεφάλου

όπου αναδύονται τα κίτρινα λουλούδια

μέσα από το ποτήρι που μεγάλωσαν

και φαίνονται πολύ πιο αληθινά

από την ψευδαίσθηση

ότι η απόδραση βρίσκεται απλά

μέσα σ’ ένα δωμάτιο με σβηστά φώτα

σε έναν κόσμο όπου η ανθρωπότητα

είναι εφήμερη, ευμετάβλητη

σαν σκιά στο δάσος

σιωπηλή, σαν το τέλος της μέρας.

 

Βασιλική Δραγούνη

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ, 8 Μαρτίου 2026

 

Συνέντευξη με την Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου με αφορμή την ποιητική της συλλογή “Λύκαινα”

 

Link iTravelPoetry: https://itravelpoetry.com/gerorgina-tsismalidou-lykaina/

Πίνακας εξωφύλλου: "She Wolf" by Georgina Tsismalidou

 

Η Τζωρτζίνα Τσισμαλίδου ανήκει σε εκείνη τη σπάνια κατηγορία δημιουργών που κινούνται με φυσικότητα ανάμεσα σε διαφορετικές μορφές έκφρασης. Εικαστική καλλιτέχνιδα και ποιήτρια, γεφυρώνει την εικόνα με τον λόγο, δημιουργώντας ένα προσωπικό σύμπαν όπου η εμπειρία μετασχηματίζεται σε μορφή και νόημα.

Με αφορμή την ποιητική της συλλογή «Λύκαινα», από τις εκδόσεις itravelpoetry, μιλά για τη γυναικεία ταυτότητα που διατρέχει το έργο της, για τη σχέση μνήμης και επιθυμίας μέσα στην ποίηση, αλλά και για τη δημιουργική διαδικασία που ενώνει τον καμβά με τη γλώσσα. Σε αυτή τη συζήτηση, η δημιουργός ανοίγει ένα παράθυρο στον εσωτερικό κόσμο από τον οποίο γεννιούνται τα ποιήματά της, φωτίζοντας τη διαδρομή από το βίωμα στη λέξη και από τη σιωπή στην έκφραση.

 

Οπισθόφυλλο βιβλίου:

Συνέντευξη

 

Τι σημαίνει για εσάς ο τίτλος «Λύκαινα»; Είναι σύμβολο, πρόσωπο ή εσωτερική κατάσταση;

Σίγουρα δεν είναι μονοσήμαντο σχήμα. Ο τίτλος «Λύκαινα» συμπυκνώνει μία σύνθετη γυναικεία ταυτότητα που διατρέχει ολόκληρη τη συλλογή. Εκφράζει μια γυναίκα με επίγνωση της δύναμής της, αλλά και με βαθιά ευαισθησία. Η λέξη λειτουργεί ως άξονας που οργανώνει θεματικά το έργο και αναδεικνύει τη σχέση της γυναίκας με τη μνήμη, τον έρωτα, τη σιωπή και την προσωπική της ωρίμανση.

 

Ποια ήταν η πρώτη εικόνα ή το πρώτο συναίσθημα που γέννησε αυτή τη συλλογή;

Η αφετηρία της συλλογής υπήρξε η ανάγκη να αποτυπωθεί η γυναικεία εμπειρία σε όλη της την έκταση. Η μνήμη, ο έρωτας, η σιωπή, η ωρίμανση αποτέλεσαν τα πρώτα θεμέλια. Το αρχικό ερέθισμα συνδέθηκε με μια εσωτερική ένταση που ζητούσε έκφραση και με τη συνειδητοποίηση ότι η καθημερινότητα περιέχει υλικό βαθιάς σημασίας. Από αυτή τη συνθήκη προέκυψε σταδιακά η ενότητα των ποιημάτων.

 

Ξεκινάτε πρώτα ως ζωγράφος ή ως ποιήτρια όταν δημιουργείτε;

Η δημιουργική διαδικασία αρχίζει να παίρνει μορφή από μια ενιαία καλλιτεχνική αντίληψη. Η εικόνα και ο λόγος συνυπάρχουν και αλληλοτροφοδοτούνται. Υπάρχουν στιγμές κατά τις οποίες η σύλληψη έχει εικαστικό χαρακτήρα και άλλες όπου διαμορφώνεται πρωτίστως γλωσσικά. Σε κάθε περίπτωση πρόκειται για διαφορετικές εκφάνσεις της ίδιας δημιουργικής ανάγκης.

 

Υπάρχει κάποιο ποίημα που νιώθετε πως συνοψίζει ολόκληρη τη συλλογή;

Το ποίημα «Η Λύκαινα» συμπυκνώνει τον πυρήνα της συλλογής, καθώς αποτυπώνει τη διαδρομή μιας γυναίκας που εσωτερικεύει τη σιωπή και σταδιακά μετασχηματίζει την εμπειρία της σε δύναμη, διεκδικώντας τον χώρο της μέσα σε ένα περιβάλλον επιτήρησης και φόβου.

 

Πώς γεννιέται ένα ποίημα για εσάς από λέξεις, εικόνες ή εμπειρίες;

Η γέννηση ενός ποιήματος συνδέεται κυρίως με την εμπειρία. Ένα βίωμα ή μια εσωτερική διεργασία προηγείται και σταδιακά αποκτά γλωσσική μορφή. Οι λέξεις επιλέγονται με προσοχή ώστε να αποδώσουν με ακρίβεια το περιεχόμενο της εμπειρίας και να της προσδώσουν καθολικό χαρακτήρα.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ

 

ΚΛΕΟΠΑΤΡΑ 

 

 

Το μαύρο eye-liner δεν είναι στολίδι.
Είναι γραμμή εξουσίας.

Διασχίζει το πρόσωπό σου
όπως οι ποταμοί χαράζουν την ιστορία.

Μπλε μάσκαρα.
Μάτια αμυγδαλωτά,
μάτια που δεν χαμηλώνουν.

Στον λαιμό σου ιβουάρ μαργαριτάρια
σαν μικροί πλανήτες σε τροχιά
γύρω από μια γυναίκα
που έμαθε να είναι το κέντρο.

Δεν περπατάς.
Πλέεις.

Σαν βασιλική φρεγάτα στον Νείλο,
σέρνοντας πίσω σου αυτοκρατορίες,
φόβους,
παλιούς νόμους που όριζαν
πως η δύναμη έχει μόνο

όνομα αντρικό.

Στο μεγάλο παλάτι
λευκά πανό ανοίγουν στον αέρα
σαν ανάσες.

Χρυσές γάτες φυλάνε τις σκιές των δωματίων
μα εσύ δεν τις φοβάσαι.

Ξαπλωμένη σε μεταξωτά μαξιλάρια
γελάς.

Και το γέλιο σου
δεν είναι αποπλάνηση.

Είναι επανάσταση.

Με ένα βλέμμα καλείς έναν καινούριο ήλιο.
Με ένα νεύμα αλλάζεις την πορεία του κόσμου.

Δεν ζητάς υπακοή.
Δεν τη χρειάζεσαι.

Η παρουσία σου αρκεί.

Σήκω, βασίλισσα.

Σήκω εσύ
που κουβαλάς μέσα σου πόλεις, μνήμες,
γέννες, μάχες και θάλασσες.

Γιατί η ιστορία μπορεί να έγραψε για βασιλιάδες
μα η δύναμη είχε πάντα

πρόσωπο γυναίκας.

 

Βασιλική Δραγούνη