ΕΝΑ ΔΙΑΜΕΛΙΣΜΕΝΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ

 

Βρήκαν την καλύβα στερεή, τον νιπτήρα σκουριασμένο

ένα ράγισμα στο τζάμι, μία πόρτα που δεν κλείδωνε καλά.

Ο χώρος των τεσσάρων τετραγωνικών

ήταν κατάλληλος για αποθήκευση:

φάκελοι δεκαετιών - οικονομικές συναλλαγές

που είχαν κλείσει προ πολλού, παλιές επιστολές,

φωτογραφίες προγόνων που είχαν φύγει

κι ένας απαρχαιωμένος εξοπλισμός κατασκήνωσης

που θα μπορούσε να χρησιμεύσει σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης.

Τρωκτικά κινούνταν κάτω απ’ τις σανίδες του δαπέδου -

κάτι συνέχιζε να ροκανίζει ξεχασμένα χαρτιά

για να φτιάξει μια φωλιά.

Τι πιο τρομακτικό από τα πόδια που τρέχουν

πάνω στο ξύλο που τρίζει,

το κρύο σφύριγμα του χειμωνιάτικου ανέμου

μέσα απ’ το σπασμένο τζάμι

και το κατώφλι, τα στοιχειωμένα έγγραφα

σκισμένα από δόντια τρωκτικών, ένα διαμελισμένο παρελθόν;

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “Haunted Shack”, a photograph by Lourry Legarde, uploaded on July 2012

ΜΙΑ ΑΔΙΑΒΑΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ

 

Μια σκοτεινή καλύβα στο δάσος

περιτριγυρισμένη από αγριολούλουδα

γυαλιστερά φύλλα αγνώστου φωτός

και ψηλά πράσινα στελέχη

αειθαλή και αναρριχώμενα.

Ποιος ζει εδώ

ανάμεσα σ’ αυτά τα σκοτάδια και τα φώτα;

Ποιανού είναι αυτό το μικρό σπίτι

που κρύβεται στις σκιές που πέφτουν

και μας παρασύρουν πιο βαθιά

στην ατελείωτη νύχτα;

Δεν υπάρχει φως στα παράθυρα

ούτε κάποιο πρόσωπο να κοιτάζει απέξω.

Φαίνεται σαν ένα ονειρικό μέρος

κάποιου αρχαίου ημερολογίου

και εμείς, μια αδιάβαστη σελίδα

του δικού μας ταξιδιού.

 

Βασιλική Δραγούνη

Artwork: “The Architect” by Erik Johansson

Η ΔΙΑΘΕΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

 

Παντού υπάρχουν σκάλες και αίθουσες

καμπυλωτοί τοίχοι και παράθυρα

περίτεχνες σκιές και τυχαίες αντηχήσεις

που τρυπώνουν μέσα από παλιά μέρη

που φαίνεται να κατοικούνται - αν και είναι άδεια τώρα,

όλα τα παλιά παλάτια και τα κάστρα

και οι καθεδρικοί ναοί

κάποιοι σε χερσοτόπους, κάποιοι μες στα δάση.

Ακόμα και οι θάλασσες θυμούνται - κοντινές ή μακρινές, 

και όλοι οι παλιοί τουρίστες

με τους μύθους και τις ιστορίες τους.

Οι μουχλιασμένες κουρτίνες τους κρατούν ακόμα

και τα κελάρια τους φυλάνε ακόμα το κρασί.

Οι ιστορίες τους είναι θαμμένες μες στη λήθη

κι όμως, τα σκαλοπάτια τους ακόμα ανεβαίνουν

και οι τοίχοι εξακολουθούν να καμπυλώνονται

σε αναζητήσεις και σε παρακολουθήσεις.

Οι υγροί διάδρομοι εξαφανίζονται μες στα δωμάτια

και τα παράθυρα ανοίγουν προς τα μέσα - όχι στο φως,

αλλά στη μνήμη που επιμένει να κοιτάζει.

 

Βασιλική Δραγούνη