ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ

 

Μας γοήτευε ως παιδιά

το άδειο σπίτι στην εξοχή

όπου βγάζαμε βόλτα τον σκύλο του γείτονα.

Γιατί ήταν άδειο;

Ποιος είχε ζήσει εκεί;

Φανταζόμασταν μυστικά περάσματα

που οδηγούσαν σε κρύπτες ιερέων,

εντοιχισμένα πτώματα

και θαμμένους θησαυρούς.

Κανείς δεν ήξερε.

Γνωρίζαμε ωστόσο

ότι ο σκύλος δίσταζε να πλησιάσει

και είχαμε ακούσει ότι τα σκυλιά ήταν ευαίσθητα

στον κόσμο των πνευμάτων.

Έτσι συμπεράναμε ότι το σπίτι

ήταν στοιχειωμένο.

Ότι εκεί ζούσαν φαντάσματα

και πνεύματα του παρελθόντος.

Προκαλούσαμε ο ένας τον άλλον για να μπούμε

μέσα απ’ το σπασμένο τζάμι.

Ίσως το σπάσαμε πρώτοι

αν και δεν θυμάμαι κάτι τέτοιο.

Στο τέλος μπήκαμε όλοι μέσα

αφήνοντας τον σκύλο έξω.

Αλλά δεν υπήρχε τίποτα.

Απλώς ένα σπίτι.

Άδειο.

Συνηθισμένο.

Όχι τρομακτικό.

Απλώς άδειο.

Το προσπέρασα σήμερα,

τόσα χρόνια αργότερα.

Δεν υπάρχει πλέον είσοδος.

Το περικυκλώνουν αστυνομικές ταινίες.

Ίσως ο σκύλος ήξερε

ότι τα φαντάσματα ήταν του μέλλοντος,

όχι του παρελθόντος.

 

Βασιλική Δραγούνη