Ο ΠΟΝΟΣ ΤΟΥ ΧΟΡΟΥ

 

Μία γοργόνα των βαθιών βυθών

στα στάδια του χορού της

ψάχνει τον θνητό που αγάπησε

όταν τα μαλλιά της ήταν πράσινα

και αυτός ήταν η ακτή του θρήνου της.

Υποτάχθηκε

στο ξόρκι που της έδωσε πόδια

και αγάπησε αρκετά για να πονέσει.

Και έτσι, χόρευε και χόρευε

και τα πόδια της συνήθισαν στην αγωνία

όπως κι εκείνη στην αγάπη.

 

Δεν την νοιάζει πια ο ήχος της θάλασσας

ούτε το να παρακολουθεί

τους αργοπορημένους γλάρους στον αέρα.

Έμαθε στα κόκαλά της να υπακούν

όσο χορεύει μπροστά στον καθρέφτη

ντυμένη στα πράσινα

με χρυσά κύμβαλα στα δάχτυλά της,

ενώ τα κοραλλί φουλάρια

και τα μαργαριταρένια μυστικά

αιωρούνται γύρω της

σαν αληθινά χαμόγελα.

 

Βασιλική Δραγούνη